แม้ว่าไป๋ซู่ซินจะได้เรียนรู้ทักษะสำหรับปรุงยาแล้วแต่การจะปรุงยาได้นั้น ต้องฝึกฝนเก็บเกี่ยวประสบการณ์ เพื่อเลื่อนระดับพลังปราณ แต่ตอนนี้ไป๋ซู่ซินยังไม่สามารถปลุกพลังปราณการบ่มเพาะได้เลยตามจริงแล้วเวลาปรุงยา หมอยาจะสร้างลูกไฟเพื่อปรุงยาขึ้นมาเองเพราะมันจะทำให้การปรุงยาได้ผลมากกว่าการก่อไฟแบบที่ไป๋ซู่ซินทำแต่เพราะนางยังทำไม่ได้ นางจึงต้องใช้การก่อไฟธรรมดาไปก่อน
ปุ้ง!!!!
หลังจากเคี่ยวยาจนสำเร็จก็ได้ยามาสามเม็ด และเป็ยาระดับสี่ทั้งหมด
‘เย่ สำเร็จแล้ว!! เห้อแต่มันระดับสี่เองรึ จะรักษาอาการของข้าได้จริงไหมเนี่ย คุณภาพต่ำขนาดนี้’
ไป๋ซู่ซินบ่นอุบอิบโดยไม่รู้เลยว่านักปรุงยาทั่วไปกว่าจะปรุงยาให้ได้ระดับสี่นั้นต้องฝึกฝนกันอยู่นานหลายปีเลยทีเดียวและยาที่ขายตามร้านยาส่วนใหญ่จะเป็ยาระดับหนึ่งถึงสามซะมากกว่า หาก้ายาระดับสูงกว่านั้นจะต้องไปที่ร้านยาใหญ่ๆ ถึงจะมียาระดับสี่ถึงหกที่ไว้ขายให้คนที่ร่ำรวย พวกเศรษฐี หรือราชวงศ์ส่วนยาระดับเจ็ดขึ้นไปไม่ค่อยปรากฏให้เห็นเท่าไรนัก ถ้ามีก็สามารถนำไปประมูลได้เคยมีคนนำยาระดับเจ็ดไปประมูล จนกลายเป็เศรษฐีชั่วข้ามคืน
หลังจากที่กินยาแล้วร่างกายของไป๋ซู่ซินก็เริ่มทำการรักษาตัวเองใช้เวลาไม่นานร่างกายนางก็หายเป็ปลิดทิ้งเสมือนไม่ใช่คนที่หมอบอกว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานเลย
‘พอรู้สึกสบายตัวก็อยากอาบน้ำเหลือเกินแต่ว่า..ข้าต้องรีบไปเก็บสมุนไพรมาคืนให้ท่านนกฮูกโถวยิงก่อน’
ระหว่างเดินหาสมุนไพร ไป๋ซู่ซินได้ทำการกดเก็บผักที่ปลูกไว้เข้าช่องเก็บของและยังทำการปลูกข้าวเพิ่มด้วยแต่กว่าจะทำอะไรเสร็จสิ้น ไป๋ซู่ซินก็เริ่มรู้สึกี้เีกลับบ้านไปอาบน้ำขึ้นมา ไป๋ซู่ซินเลยตัดสินใจเล่นน้ำที่ทะเลสาบแทน
‘น้ำเย็นสบายเหลือเกิน สดชื้นสดชื่น~’ ไป๋ซู่ซินคิดพลางแช่น้ำแล้วหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย
ปัง! ปัง! ปัง!
จู่ๆ เสียงปะทุของร่ายกายนางก็ดังขึ้นพร้อมกับมีแสงสว่างวนรอบตัวเธอ
‘ข้ารู้ ข้าเห็น ข้าััได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนในร่างกายนี่คือการปลุกพลังปราณ หรือกลายเป็ผู้บ่มเพาะใช่ไหมเนี่ย ฮ่าๆ’
ตอนนี้ไป๋ซู่ซินได้กลายเป็ผู้บ่มเพาะแล้วต่อมานางก็รู้สึกว่ามีเหลวสีดำไหลออกมาตามรูขุมขนพร้อมกับกลิ่นเหม็นที่ค่อนข้างแรงไป๋ซู่ซินรู้สึกใมาก แต่พอนางรู้ว่าของเหลวนี้คืออะไร นางก็ค่อยๆ สงบจิตใจ เพราะนี่คือเื่ธรรมดาในตอนที่ปลุกพลังปราณจะมีการขับของเสียออกมาดังนั้นนางจึงรีบขึ้นจากน้ำเพราะกลัวทะเลสาบจะปนเปื้อนสิ่งสกปรกและของเสียจากร่างกายของนางจากนั้นไป๋ซู๋ซินจึงรีบวิ่งตรงกลับไปที่บ้านเพื่อชำระร่างกายในห้องน้ำอย่างพิถีพิถันประโคมทั้งแชมพู ครีมอาบน้ำ จัดมาให้หมด!
‘สุดท้ายข้าก็ต้องวิ่งกลับมาอาบน้ำที่บ้านหรือนี่ เห้อ’
พออาบน้ำเสร็จไป๋ซู่ซินได้เปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดใส่เพราะชุดเดิมของนางนั้นเปื้อนคราบสกปรกและเหม็นมากทำให้นางไม่สามารถใส่อีกครั้งได้โดยที่มันยังไม่ซัก!
‘โหว ดีนะชุดที่เคยซื้อไว้ตอนเล่นเกมมีชุดแบบจีนโบราณอยู่ด้วย แต่นี่เนื้อผ้าจะไม่ดีเกินไปหน่อยหรือ กลัวคนอื่นจะผิดสังเกตยิ่งนัก’
ในตู้เสื้อผ้ามีชุดอยู่สี่ชุดเป็ชุดในโลกเดิมสามชุด ชุดจีนโบราณหนึ่งชุด พอนางจับเนื้อผ้าของแต่ละชุดในตู้เสื้อผ้าดูก็พบว่าส่วนใหญ่เป็เนื้อผ้าที่ดีมีคุณภาพและยังมาพร้อมกับคุณสมบัติพิเศษแต่ก็จะมีบางตัวที่เพื่อนบ้านในเกาะให้มาฟรีๆ หรือบางตัวที่นางออกแบบเอง อันนั้นจะเป็เนื้อผ้าธรรมดาซึ่งธรรมดาในโลกของเกมนั้นมิใช่ธรรมดาในโลกภายนอกหากจะให้เทียบแล้วเนื้อผ้าธรรมดานี้หมายถึงเนื้อผ้าที่ดีมากๆ ของโลกด้านนอก ส่วนเสื้อผ้าเนื้อหยาบนั้นอย่าได้พูดถึงเพราะภายในมิตฟาร์มนี้ไม่มีของเช่นนั้นเลย
‘เอาล่ะแต่งตัวเรียบร้อย เอาสมุนไพรไปให้ท่านนกฮูกดีกว่า’
หลังจากส่งสมุนไพรคืนเรียบร้อยแล้ว ไป๋ซู่ซินก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าในเกมสามารถเปิดดูสารานุกรมหมวดหมู่ต่างๆได้ ที่จู่ๆนึกเื่นี้ขึ้นมาได้นั้นเป็เพราะระหว่างทางตอนที่นางไปเก็บสมุนไพรมาคืนนกฮูกผู้รอบรู้นางได้เห็นต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีผลเป็ลูกท้อสีทอง พอสแกนสายตาดูสรรพคุณกลับไม่พบว่ามีสรรพคุณอะไร มีเพียงชื่อเรียกเท่านั้น ‘ท้อ์’
‘ไหนๆ ก็นึกขึ้นได้แล้ว ขอเปิดสารานุกรมของพิพิธภัณฑ์ดูละกันเผื่อจะมีข้อมูล’
‘มีจริงด้วย!!! ท้อ์สรรพคุณ ช่วยเลื่อนระดับพลังปราณที่ผลลัพธ์พิเศษกว่ายาเลื่อนระดับที่เป็ยาระดับสิบอยู่สามเท่าและยังช่วยรักษาโรคประจำตัวที่เกิดโดยปกติของร่ายกาย ไม่รวมถึงสิ่งผิดปกติสิ่งแปลกปลอม (การวางยา การโดนสลายปราณ) อาทิ โรคเบาหวาน มะเร็ง ปวดหัวการอักเสบต่างๆ ท้อ์เป็เหมือนตัวช่วยยืดอายุไขแม้แสงในตะเกียงชีวิตกำลังจะดับลง แต่หากมีลูกท้อ์นี้ ก็ต่ออายุไปได้ถึง 20 ปี’
พออ่านเจอดังนั้น ไป๋ซู่ซินก็ตาลุกวาว
'เอาล่ะฉันจะกินแกให้อร่อยเลย ขอบคุณสำหรับอาหาร!'
‘อื้ม อาโหร่ยยย’
พอกินเสร็จไป๋ซู่ซินก็รับรู้ถึงพลังบ่มเพาะที่เพิ่มมากขึ้นอย่างมหาศาล เธอจึงรีบนั่งสมาธิ
ปัง! ปัง! ปัง!..ปัง! เสียงดังติดต่อกัน
‘ในที่สุดข้าก็สามารถเลื่อนระดับพลังบ่มเพาะไปสีเหลืองขั้นหนึ่งได้ฮือดีใจยิ่งนัก อย่างนี้ต้องฉลองให้กับตัวเองเสียหน่อยแล้ว ทำอาหารเยอะๆไปเลยดีกว่า’
ไป๋ซู่ซินเดินกลับเข้ามาบ้านอีกรอบหนึ่ง และนางได้สำรวจภายในครัวว่ามีสิ่งใดบ้างผลปรากฎว่าทั้งตู้เย็นและเครื่องครัวนั้นหายไปหมดสิ้น มีเพียงกาน้ำร้อนเท่านั้น ไป๋ซู่ซินจึงคิดจะออกไปซื้อของใช้และของกินต่างๆที่ร้านสะดวกซื้อประจำเกาะแทน เพราะนางจำได้ว่าตอนเล่นเกมนั้น ภายในร้านสะดวกซื้อประจำเกาะจะมีสินค้าจำพวกอุปกรณ์ตกปลาอุปกรณ์เกษตร อุปกรณ์จับแมลง รวมถึงเครื่องใช้ไฟฟ้า พวกเฟอร์นิเจอร์แล้วก็มียาสามัญประจำบ้าน ซึ่งแต่ละวันก็จะมีสินค้าที่แตกต่างกันซึ่งร้านนี้จะรับซื้อพวกพืชผล ปลา แมลง ต่างๆที่ชาวเกาะนำมาขายโดยร้านนี้ไม่ได้เปิดทั้งวัน จะเปิดั้แ่ยามซื่อจนถึงยามห้าย (9.00 น.-22.59 น. ตามเวลาโลกเดิม)
ร้านค้าที่ตั้งในเกาะนอกจากร้านสะดวกซื้อแล้วยังมีร้านเสื้อผ้าอีกด้วยถ้าหาก้าฝากเงินก็สามารถไปที่ศาลากลางเมืองตรงนั้นจะมีตู้ที่ไว้ใช้สำหรับฝากถอนเงินสั่งซื้อของ ซื้อตั๋วไปเครื่องบินเวลาต้องออกจากเกาะ
ณ ร้านสะดวกซื้อประจำเกาะ “เทียนเทียนมาร์ท”
‘นี่ข้าจำได้ว่าตอนเล่นเกมข้าได้อัประดับเพิ่มดาวให้เกาะไปแล้วมิใช่หรือร้านนี้มันควรจะต้องหรูหราและมีทุกสิ่งให้เลือกสรรสิ แต่นี่มันอะไรกัน!? ร้านนี้กลายเป็แค่เต็นท์คล้ายตอนเริ่มเกมเลย ด้านในมีขายแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเบ็ดตกปลา เหยื่อตกปลาแล้วก็หนังสติ้ก!’ ไป๋ซู่ซินถอนหายใจอย่างหดหู่
2K
