บทที่ 3 เศร้าใจ
คนตัวเล็กเดินทอดน่องอยู่ที่ลานจอดรถหลังจากที่แกล้งคนอายุมากกว่าแล้วด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ เดิมทีแผนการของเขาในวันนี้จะต้องเป็การจองโรงแรมหรูเพื่อจัดเซอร์ไพรส์คนรักในวันแห่งความรักที่จะถึงนี้ แน่นอนว่ามันก็ถูกขัดขวางโดยพี่ชายบุญธรรมและเกิดทำให้มีการทะเลาะวิวาทถึงกับลงมือทุบตีกัน แม้ว่าจะเป็เขาที่ทุบตีอีกฝ่าย แต่ทางนั้นก็ไม่ยินยอมที่จะปล่อยเขาเช่นกัน ท้ายที่สุดจึงมีาแเกิดขึ้นกับพี่ชายต่างสายเืไปเสียหลายแผลเลย
คิดถึงตรงนั้น ปลายฝนก็รู้สึกว่าเขาเอาแต่ใจตนเองมาก ชนิดที่มากเกินไปด้วยซ้ำ ทั้งยังไม่รู้ด้วยว่าการที่พี่ชายทำเช่นนี้ก็เพื่อไม่ให้เขากลายเป็เด็กนิสัยเสียที่ทิ้งการเรียนเพื่อมาทำเื่ไร้สาระ แต่คิดไปว่าอีกฝ่ายแค่อยากจะจำกัดอิสระภาพของเขา เขาที่อายุมากพอประมาณแล้วควรจะได้มีชีวิตของตนเอง คิดต่อต้านพี่ชายที่เอาแต่สั่งนั่นนี่เหมือนกับผู้ปกครอง ทั้งๆที่ไม่ใช่พี่น้องจริงๆด้วย ก็เลยทำทุกอย่างให้มันแย่ลงไปอีก
ถึงอย่างนั้นในตอนนี้เขาก็ไม่ใช่เด็กดื้อคนนั้นแล้ว แม้ว่าวันนี้เขายังจะดื้อออกมาเพื่อเดินทางไปโรงแรมนั้น แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะจัดเซอร์ไพรส์ให้คนรักไร้สาระอะไรนั่นอีก เขาจะทำมันเพื่อพี่ชายที่แสนดีของเขาแทน
“ลุงกบ พาผมไปโรงแรม XX หน่อยครับ” เขาเรียกใช้งานคนขับรถที่ดูแลตนเองมานาน อีกฝ่ายรับหน้าที่ในการพาเขาไปที่ต่างๆ แต่เมื่อได้ยินคำสั่งนี้ ลุงกบก็ทำหน้าเจื่อนๆ
“คุณชายจะไปจริงๆหรอครับ ผมว่าคุณชายใหญ่อาจจะโกรธก็ได้นะครับ” ลุงกบที่ทำผิดด้วยการพาเขาไปซื้อของขวัญเมื่อวานแล้วครั้งหนึ่งกล่าวออกมา กลัวจริงๆว่าจะถูกคุณชายใหญ่ลงโทษไปด้วย
“พี่ชายจะโกรธผมทำไม เขาจะต้องดีใจไม่ใช่หรอ” ปลายฝนเอียงคอถาม แสร้งว่าไม่เข้าใจความคิดของอีกฝ่ายอย่างมาก
ลุงกบได้แต่หัวเราะเจื่อนๆ ในใจคิดแต่ว่า “ขอแค่คุณชายใหญ่ไม่โกรธก็ยังถือว่ายากเลย นี่จะให้ดีใจดีหรือไง ถ้าคุณชายใหญ่ดีใจจริงๆ ให้ลุงคนนี้กินอึเลยก็ได้!”
“เอาหน่า ผมขออนุญาตพี่ชายมาแล้ว พาผมไปหน่อยเถอะ ดีนะที่เมื่อวานได้สั่งพวกลูกโป่งกับของตกแต่งมาแล้ว” ปลายฝนยังคงพูดต่อไปอย่างสบายๆ ไม่ได้สังเกตสีหน้าเหมือนกับกลืนน้ำขมๆลงคอของลุงกบเลยแม้แต่น้อย
แม้ว่าจะไม่เห็นด้วยมากเท่าไร แต่ในฐานะของคนขับรถ เขาไม่สามารถที่จะไปยุ่งเื่ของเ้านายได้ หลังจากเอ่ยเตือนไปคำหนึ่งแล้วและไม่ได้รับผลตอบแทนที่ดี เขาก็ได้แต่ต้องพาเ้าตัวไปแล้ว ที่เหลือก็ขอให้ผลออกมาดีอย่างที่เ้าตัวคาดหวัง ไม่อย่างนั้นคนแก่อย่างเขาอาจจะตกงานในเร็วๆนี้ก็ได้
ชายหนุ่มมาถึงในเวลาไม่นาน เขาตรงไปยังห้องหรูที่ตนเองจองเอาไว้ จัดแจงติดตั้งอุปกรณ์ตกแต่งอย่างตั้งใจ แม้ว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยจากแผน จากเดิมทีที่คิดจะใช้สีสันของลูกโป่งเป็สีสดใส ตอนนี้เขาก็เป็เป็สีขาวกับฟ้าให้ดูสบายตาแทน อย่างน้อยๆสีพวกนี้ก็จะไม่ทำให้คนเป็พี่หงุดหงิดเมื่อเห็นมัน ทั้งยังจัดตัวอักษรจนกลายเป็ “สุขสันต์วันวาเลนไทน์ : พี่หนาวของฝน” เด่นหราที่กลางห้องอีกด้วย
เดิมทีของพวกนี้ควรจะจัดเรียงเป็สิ่งสุดท้าย แต่เขามีลางสังหรณ์ว่าถ้าไม่ติดมันให้เสร็จโดยเร็วและอาจจะทำให้ใครบางคนที่ตามสืบเื่ของเขาคิดไปไกลถึงเื่อื่น มันจะทำให้ชนวนที่ทำให้บ้านแตกขึ้นมาจริงๆ ดังนั้นแม้ว่าจะยังจัดอะไรไม่เสร็จ แต่เขาก็ต้องจัดเรียงตัวอักษรโง่ๆนี่ขึ้นมาก่อนเป็อันดับแรก
ปลายฝนใช้เวลาอยู่กับห้องสุดหรูนี้ค่อนข้างนาน เขายังใช้เวลาโทรสั่งร้านดอกไม้ให้มาจัดเตรียมตกแต่งในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ที่จะถึงนี้ด้วย เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วกระทั่งปาไป 19:00 นาฬิกา เขาก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่ามันมืดค่ำแล้ว
ในขณะที่เขากำลังยุ่งกับการจัดห้องตกแต่งนี้ให้ออกมาดีเพื่อเอาใจใครบางคน คนๆนั้นกลับยืนหน้ามืดอยู่ในห้องทำงานของเขามานานเป็ชั่วโมงแล้ว พนักงานจำนวนมากทยอยกลับไปก่อนหน้านี้แล้ว เหลือเพียงเลขาสาวที่ไม่ได้กลับไปเพราะกลัวว่าคนเป็นายจะเรียกใช้งานอีก
เธอยืนกระวนกระวายอยู่หน้าห้อง กระทั่ง “เชษ” ผู้เป็บอดี้การ์ดและคนงานสารพัดสิ่งซึ่งเป็คนสนิทของท่านประธานมาถึงและบอกให้เธอกลับไปได้นั่นแหละ หญิงสาวจึงรีบเก็บข้าวของออกไปทันที
“ประธานครับ” หลังจากไล่แม่เลขาฯให้กลับไปแล้ว เชษก็ผลักประตูเข้าไป มองดูประธานที่สีหน้ามืดครึ้มอย่างรู้สึกสนใจ
หากเป็กรณีอื่น เขาคงจะรู้สึกหวาดกลัวที่จะเข้ามาเจอท่านประธานที่กำลังมีอารมณ์คุกกรุ่นคนนี้อย่างมาก แต่ตอนนี้เื่ที่เขาไปสืบมากลับมีอะไรบางอย่างที่น่าแปลกใจมากๆ และแน่นอนว่ามันทำให้เขาคาดหวังกับปฎิกริยาของคนเป็นายมากๆเช่นกัน
“เขาอยู่ที่ไหน” ไม่รอให้เชษเสียเวลาเกริ่นนำเื่อื่น ต้นหนาวก็เอ่ยถามเื่ที่เขาอยากรู้ในทันที เชษกระแอมขึ้นก่อนจะส่งมือถือที่แอบถ่ายรูปเด็กหนุ่มตัวน้อยให้กับคนเป็นาย
ประธานรับมันไปด้วยสายตาไม่ค่อยพอใจเท่าไรนักที่เขาไม่ตอบออกมาทันที แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรับมือถือไปเปิดไล่ดูรูป
“เขาไปที่โรงแรม XX จริงๆครับ” เชษพูดเมื่อเห็นสีหน้ามืดครึ้มของคนเป็นายหลังจากที่ดูรูปแรก และมันคือรูปของเด็กหนุ่มที่กำลังง่วนกับการจัดแจงของประดับจนเหงื่อไหลซึมตามกรอบหน้า
ทั้งๆที่เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ชอบทำอะไรที่ทำให้ตนเองต้องเหนื่อย แต่ครั้งนี้กลับลงทุนลงแรงจัดแจงมันด้วยตนเอง มือของประธานหนุ่มกำโทรศัพท์แน่นราวกับ้าจะบีบมันให้แตกคามือของเขา เชษที่เห็นโทรศัพท์ใหม่ของตนเองใกล้จะพังก็อดที่จะพูดประโยคต่อไปไม่ได้
“ท่านประธานลองดูรูปต่อไปดีกว่าครับ ผมว่าเื่นี้ประธานอาจจะ....” อาจจะดีใจ
“ยังมีอะไรอีก” ถึงจะกัดฟันพูด แต่เื่ของปลายฝนไม่เคยมีไม่สำคัญสำหรับเขา ต่อให้เป็เื่เกี่ยวกับผู้ชายสารเลวที่อายุยังน้อยแต่กล้าที่จะหลอกลวงน้องชายของเขาก็ตาม
ทว่าเมื่อปัดรูปไป เขาก็ต้องประหลาดใจ กระทั่งยังต้องซูมเพื่อดูมันอีกครั้งให้แน่ชัด ใบหน้ามืดครึ้มนั้นจู่ๆก็แสดงสีหน้าที่น่าขบขันออกมา
“สุขสันต์วันวาเลนไทน์ : พี่หนาวของฝน” ถูกคนซูมเข้าซูมออก กระทั่งมองหน้าคนถ่ายด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
“ครับ ดูเหมือนคุณชายรองจะ้าจัดเซอร์ไพรส์ท่านประธาน แต่ตอนนี้...มันไม่เซอร์ไพรส์แล้วสินะครับ ผมกำลังจะให้คนไปตามคุณชายรองกลับนะครับ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาทำเื่แบบนี้อีก” เชษพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าตายด้าน แม้ว่าอยากจะหัวเราะออกมามากเท่าไรก็ตาม แต่การได้แกล้งคนเป็นายต่อจากนั้นถือว่าเป็อะไรที่น่าสนุกมากกว่า
คำพูดของเชษทำให้คนเป็ประธานได้แต่อ้ำอึง
“ไม่จำเป็” ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ยังชื่นชอบที่จะได้รับการเอาใจใส่เช่นนี้ สังเกตได้จากหูของคนเป็ประธานที่แดงขึ้นเรื่อยๆ ดวงตายังมีประกายของความสุขสมหวังอยู่ไม่น้อยด้วย
เชษอยากจะก่นด่าคนตรงหน้าที่ออกคำสั่งด้วยสายตามืดครึ้มว่าให้ไปลากตัวของน้องชายตัวดีกลับมาเมื่อครู่จริงๆ ตอนนี้ทำมาเป็เอ็นดูอีกฝ่ายงั้นหรอ? เอ็นดูหลังจากที่พวกเขาต้องใช้เวลาไม่กี่สิบนาที เร่งไปตามสืบเื่นี้มาให้แทบเป็แทบตายงั้นหรอ?
พระเ้า!
พี่น้องสองคนนี้ อยากจะเล่นอะไรก็ช่วยเตี้ยมกันไว้ก่อนได้หรือไม่ คนของเขาต้องใช้ความพยายามมากเท่าไรกันเพื่อสิ่งนี้ ท้ายที่สุดแล้วก็แค่การมองดูอยู่ไกลๆแล้วก็บอกว่าไม่ต้องทำอะไรแล้วเพราะน้องชายตัวดีกำลังทำเซอร์ไพรส์ตนเอง ทีนี้เื่เรียนที่พูดป่าวๆว่าอีกฝ่ายกำลังเสียการเรียนเพราะผู้ชาย ตอนนี้ก็นับว่าไม่ได้เสียการเรียนแล้วใช่หรือไม่?
มองดูคนที่กำลังพิมพ์ข้อความมือถือไปหาน้องชายด้วยสายตาเหมือนปลาตาย เชษเองก็ได้แต่สั่งลูกน้องของตนเองให้ถอยกลับมาได้แล้ว ไอ้การลากตัวกลับมาอะไรนั่นเป็แค่เื่ไร้สาระเท่านั้นเอง
- กลับมากินข้าวได้แล้ว –
ข้อความที่ส่งเข้ามาทำให้ปลายฝนชะงัก เขามองดูเวลาก่อนจะพบว่ามันเลยเวลาอาหารเย็นมานานแล้ว ดังนั้นเขาจึงได้แต่ฝากที่เหลือไว้กับเ้าของร้านดอกไม้ คนมองดูนาฬิกาผู้ชายที่ตอนแรกตั้งใจจะซื้อให้กับคนรักของตนเองด้วยเงินเก็บทั้งหมดที่มี ดีที่มันเป็นาฬิกาสีเงินธรรมดาๆ ดังนั้นพอเปลี่ยนจะให้พี่ชายแทนมันก็เลยดูไม่เป็การโกหกที่โป๊ะแตกเกินไปนัก เขาวางมันลงที่โต๊ะสีขาวสวยงาม ตั้งใจให้เมื่อเดินเข้ามาก็จะได้เห็นกล่องนาฬิกาโดดเด่นอยู่ตรงนั้น
นี่ก็คือของขวัญชิ้นที่ทำให้บ้านของพวกเขาเกือบจะแตก แต่วันนี้มันจะเป็ของที่ทำให้พี่ชายของเขารักเขาหลงเขามากกว่าเดิมอีก
“ฝากความหวังไว้ที่แกแล้วนะ อย่าทำให้ผิดหวังล่ะ” เขาพูดกับเ้านาฬิกาเรือนสีเงินสุดหรูที่เอาค่าขนมของเขาไปจนหมดเบาๆ หลังจากนั้นก็เดินไปเช็ดไม้เช็ดมือแล้วเดินจากไป
ที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง
ลุงกบจอดที่หน้าร้านเพื่อให้คุณชายรองลงไปก่อน เขาได้รับข้อความจากคุณเชษว่าให้พาคุณชายรองมาที่ร้านนี้ แม้ว่าจะประหลาดใจที่คุณชายใหญ่ดูเหมือนจะรู้ว่าวันนี้คุณชายรองไปเที่ยวเล่นมา แต่ก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร ทั้งยังพามากินอาหารหรูราคาแพงนี้อีก ถึงอย่างนั้นการที่นายทั้งสองดีกัน มันก็เป็เื่ดีกับเหล่าลูกน้องที่ไร้ค่าอย่างพวกเขาจริงๆ
“คุณชายรอง เชิญทางนี้ครับ” เมื่อเห็นเชษถูกเรียกตัวมา หนังหัวของปลายฝนก็ชาหนึบไปชั่วครู่ เขารู้สึกว่าตนเองนั้นรู้จักพี่ชายบุญธรรมคนนี้ดีเกินไปจริงๆ หากเขาไม่คิดเผื่อว่าคนเป็พี่น่าจะโกรธจัดแล้วจัดเรียงตัวอักษรโง่ๆนั่นให้เสร็จก่อน ไม่รู้ว่าวันนี้บ้านจะแตกจริงๆหรือไม่แล้ว
การที่ทางนั้นเรียกตัวเชษมาก็แปลว่าให้มาจัดการเื่สำคัญนั่นแหละ ในอดีตเขาจำได้ว่าเจอเชษบ่อยมาก และเขาก็เกลียดเ้านี่เพราะมันเป็คนไปฟ้องทุกอย่างกับพี่ชาย
ทว่าชีวิตนี้ไม่มีเหตุผลที่เขาต้องไม่พอใจอีกฝ่าย เพราะหลังจากนี้...เขาก็มีเื่ที่จะให้อีกฝ่าย “คาบ” ไปบอกพี่ชายบ่อยๆเหมือนกัน
“อืม” เขารับในลำคอ แสร้งทำเป็จัดเสื้อผ้าให้ดูเรียบร้อยเหมือนกับว่าไม่ได้ไปทำงานหนักอะไรมา ท่าทางเช่นนั้นเองก็ตกอยู่ในสายตาคนเป็พี่ชายด้วยเหมือนกัน ชายหนุ่มยกยิ้มบางเบาที่มุมปากหลังจากที่มองลงมาเพื่อรอดูว่าน้องชายตัวน้อยจะมาเมื่อไร
หลังจากการแสดงเรียกคะแนนความเห็นใจที่เขาเอาใจใส่คนเป็พี่มากแค่ไหนจบลงแล้ว ปลายฝนก็เข้าไปในห้อง แย้มยิ้มอย่างเป็มิตรให้กับคนเป็พี่ที่นั่งไขว้ขารออยู่ก่อนแล้วราวกับพระาาที่รอบรรดานางสนมมาเอาอกเอาใจ เห็นท่าทางสูงส่งของอีกฝ่าย เด็กน้อยรู้สึกอยากจะเบะปากให้สักครั้ง แต่ก็นะ....ตอนนี้เขาจะเป็เด็กดีนี่นา ดังนั้นจึงได้แต่เกาท้ายทอย ก้มหน้าซ่อนสายตาหมันไส้อีกฝ่ายเอาไว้อย่างเต็มที่
ก็รู้ว่าหล่อและดูดี แต่ไอ้การที่นั่งโปรยเสน่ห์ทั้งยังเชิญชวนน้องชายของตนเองนี่มันอะไร?
ถึงจะไม่ใช่น้องชายแท้ๆ ทว่าไอ้ท่าทางแบบนี้มันสมควรแล้วหรอ?
ถ้าไม่ใช่เพราะเขารู้มาก่อนว่าทางนั้นคิดกับตนเองเกินพี่น้อง เขาก็คงคิดว่ากำลังนั่งมองเด็กน้อยที่อยู่ในการควบคุมชนิดที่ว่าต่อให้กระดิกหางไปที่ไหนก็ต้องกระดิกหางกลับมาเหมือนเมื่อก่อนนั่นน่ะถูกแล้วล่ะ ก่อนหน้านี้เขาก็เข้าใจผิดคิดว่าทางนั้นคิดจะควบคุมเขาให้อยู่ใต้อาณัติอยู่เลย คำที่เขาชอบเรียกแทนพี่ชายมากที่สุดก็คือ “คนบ้าอำนาจ”
“มานั่งนี่สิ” มาถึงก็ออกคำสั่งในทันที หากเป็ในเชิงชู้สาว เขาก็ต้องบิดกายม้วนไปมาก่อนจะเดินไปใช่ไหม หากเป็ในกรณีน้องชายต้องคิดยังไง?
ปลายฝนก่นด่าคนอายุมากกว่าแต่ไม่รู้จักสังเกตอะไรให้ดีๆก่อนทำอยู่ในใจ แต่สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็เคอะเขินอย่างที่ทางนั้น้า แก้มของเขาขึ้นสีแดงเล็กน้อยพอเป็พิธี ก่อนจะย้ายก้นเล็กๆของตนเองไปนั่งข้างๆคนเป็พี่ชาย เขายังแสร้งทำตัวลีบเพื่อให้ทางนั้นไม่คิดว่าเขาใกล้กล้ามากเกินกว่าที่เคยเป็ ไม่อย่างนั้นมันคงจะผิดสังเกตมากเกินไป
“มานั่งใกล้ๆนี่” แต่ท่าทางเขินอายของปลายฝนกลับทำให้คนเป็พี่ไม่พอใจเสียอย่างนั้น ปกติแล้วต้นหนาวไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรซ้ำๆอยู่แล้ว เมื่อเห็นว่าปลายฝนไปนั่งเสียไกลขนาดนั้น เขาก็ตบที่โซฟาข้างกายเบาๆ น้ำเสียงยังติดจะข่มขู่อีกด้วย
“ครับ” เอ่อ พี่ชาย....พี่จะจีบคนหรือพี่จะรับบทเป็เ้าหนี้ข่มขู่ลูกหนี้ครับพี่ ถ้าผมอยู่ไกลพี่เกินไป พี่ก็ลุกมาหาผมก็ได้นะครับ มันยังจะดูว่าพี่เป็คนอบอุ่นด้วย ให้ได้ตาย!
ถึงจะบ่นบทของอีกฝ่ายในใจ แต่ปลายฝนก็ยังทำท่าทางเขินอายไปนั่งข้างๆของคนเป็พี่ชาย ครั้งนี้เขานั่งตรงจุดที่พี่ชายตัวดีตบเบาะลงไปจริงๆ ดังนั้นจึงใกล้ชนิดที่ว่าลมหายใจของอีกฝ่ายเป่ารดหัวของเขานั่นแหละ
“เป็อะไร” ต้นหนาวเอ่ยถาม ไม่ใช่น้องชายคนนี้หรอที่ตอนกลางวันใจกล้าขนาดแอบหอบแก้มของเขาน่ะ แล้วตอนนี้ยังมาทำท่าทางเหนียมอายอะไร
“เปล่าครับ แค่คิดอะไรเล็กน้อย”
“คิดอะไร” ต้นหนาวขมวดคิ้ว เอ่ยถามน้องชายด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ติดจะดุดันไม่น้อย
“เอ่อ คือว่า....ถ้าผมทำอะไรแปลกๆให้พี่ ซึ่งพี่ก็อาจจะมีมันอยู่แล้ว ไม่สิ! พี่มีดีกว่าอีกด้วย ดังนั้นพี่อาจจะไม่ชอบใจ แล้วตอนนั้นพี่จะดุผมที่ใช้เงินไปมากกับเื่ไร้สาระพวกนั้นหรือเปล่าน่ะครับ” ปลายฝนเกาแก้มของตนเองเบาๆ
อันที่จริงเขาแสร้งทำเช่นนี้ก็เพื่อที่จะบอกให้พี่ชายตัวดีรู้ว่า “ใช่ เขาใช้เงินหมดไปแล้วนะ หมดไปกับการซื้อของขวัญให้พี่น่ะ พี่ก็ควรจะเห็นใจผมแล้วก็ให้ค่าขนมผมเพิ่มดีไหม” ล่ะนะ
“...........” ต้นหนาวมองดูน้องชายตัวน้อยที่แสดงท่าทางประหม่าออกมาให้เห็น ก่อนหน้านี้เด็กน้อยคนนี้เหินห่างกับตนเองไปนานมากแล้ว มันคงจะเป็เื่ที่ทำให้อีกฝ่ายไม่มั่นใจสินะที่จู่ๆก็มาจัดเซอร์ไพรส์ให้เขาน่ะ
แม้ตัวเขาเองก็ยังใเลยที่จู่ๆจะได้รับความสนใจจากน้องชายขนาดนี้ เขาเองก็ลืมคิดไปว่าเ้าหนูน้อยที่กล้าริเริ่มทำอะไรเช่นนี้จะไม่สบายใจมากขนาดไหน
“ไม่ว่านายจะทำให้อะไรฉัน ฉันก็ชอบมันทั้งหมดนั่นแหละ” ต้นหนาวพูดออกมาอย่างจริงจัง เมื่อเห็นสายตาเป็ประกายของน้องชายที่มองมา เขาก็รู้สึกเหมือนกับว่าหัวใจของตนเองพยายามจะดิ้นรนออกมาจากอกของเขาแล้วจริงๆ
ปลายฝนได้รับคำยืนยัน เขาก็มองพี่ชายด้วยสายตาคาดหวัง ท้ายที่สุดแล้วต้นหนาวเพียงแค่พูดให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายชื่นชอบ แต่กลับไม่บอกว่าจะโอนเงินคืนเขาแม้แต่น้อย นั่นทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกเศร้าใจอย่างมาก
เมื่อก่อนเสียเงินให้ผู้ชายยังไม่เท่าไรเพราะตอนนั้นเขามันโง่เอง แต่ตอนนี้เขาเสียเงินไปอีกครั้ง กระทั่งใช้มารยาสาไถขนาดไหน พี่ชายก็ยังไม่มอบเงินมาให้เขาใช้อีก
รู้อย่างนี้น่าจะล้มเลิกแผนแล้วเอานาฬิกา 7 ล้านไปขายคืนเสียก็ดี อย่างน้อยๆน่าจะได้มาสัก 5 ล้าน เอาไว้ใช้ไว้กิน....ปลายฝนคนนี้เศร้าใจยิ่งนัก!
……………………………………
6K
