"ได้นอนสักทีกี่ปีแล้วนะที่เราไม่ได้นอนหลับน่ะ..."เสียงของไคโรค่อยๆเบาลงจากอาการเพลียและง่วงแต่ก็ยังไม่ค่อยง่วงจนหลับลงในทันทีได้'อ่า...มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกมั้งแค่เพราะเปลี่ยนหมอนแล้วมันจะไปนอนหลับเลยได้ยังไงกัน?' เอ้ะ?ทำไมจู่ๆก็ง่วงขึ้นมาขนาดนี้ล่ะ???
'อา เพราะเธอนี้เอง-'ความง่วงของเขาถูกเติมเต็มให้สมบูรณ์ได้แล้วเพราะเชนย่าลูบหัวเขาเบาๆในตอนนั้นใบหัวของหญิงสาวนิ่งสงบตาที่ถูกปิดอยู่กลับถูกเปิดออกมาแค่เล็กหน่อยเพื่อแค่ดูสิหน้าของเขาเพียงชั่วครูก่อนจะปิดลงดังเดิมอีกครั้งและลูบหัวของเขาต่อไปเรื่อยๆจนเชนย่าเองก็ทนไม่ไหวจนพล่อยหลับไปด้วยอีกคน
"นี่ฉันกำลังนอนอยู่หรอไม่ได้นอนมานานเท่าไหร่แล้วกันนะ?ประมาณ10ปีได้มั้งตอน2ครึ่งเราก็มีอาการหลับๆตื่นๆมาตลอดเลยนี่นะแต่เราหลับได้ั้แ่เมื่อไหร่?"
"ทำไมจะไม่ได้ละ?"
"เสียงของใคร?"
"ก็นายเครียดสะสมซะขนาดนั้นถ้าไม่ปล่อยออกมาบ้างคงแย่"
"งั้นทำไม?"
"ตอนนายเด็กๆที่เริ่มนอนหลับไม่สนิทเนี้ยเพราะนายกังวลเื่ของท่านแม่ที่จะอยู่กับ'เรา'ได้ไม่นานไง?"
"กับเรา? นายเป็ใคร?"
"ฉันก็คือ****ไง"
"ทำไมไม่ได้ยินเลย"
"งั้นช่วยบอกฉันทีว่านายชื่ออะไร!?"
"ฉันชื่อ'ไคโรนายไง'"
"ฉันหรอ?!"
"นายต้องขอบคุณภรรยาของนายนะที่ทำให้นายสามารถนอนได้อีกครั้งน่ะทั้งให้ใช้น่าอกเป็หมอนในนาย กลิ่นบนตัวของเธอที่ทำให้นายผ่อนคลายและการลูบหัวของเธอเพราะมันทำให้ฉันกับนายได้มาเจอกันและได้พูดคุยกันอีกครั้งว่านายควรจะทำอะไรต่อไป ฟังนะไคโรนายน่ะควรทำตามเสียงเรียกของหัวใจให้มากๆนะ"
"เดี๋ยว!? อย่าพึ่งไป!ช่วยบอกฉันให้มากกว่านี้อีกหน่อยเื่ของพ่อ แม่ แล้วก็เธอคนนั้นด้วย! ไคโร!!!!!"
ไคโรอีกคนนั้นเป็เพียงแค่จิตใต้สำนักของไคโรเท่านั้นดังนั้นแล้วเท่ากับว่าเขากำลังคุยกับจิตใต้สำนึกของตัวเองอยู่นั้นเอง
เฮือก! ไคโรสะดุ้งตื่นขึ้นมาทั้งทั้งที่ยังไม่ค่อยใจทำให้มันค่อนข้างจะค้างคาใจเขาเป็อย่างมากแต่เขาก็ไม่คิดจะใส่ใจให้มากนักเพราะเขามีงานอีกมากที่ต้องทำหากสนใจสิ่งอื่นมากกว่างานคงได้มีเื่ในคฤหาสน์เป็แน่
แต่ก่อนอื่นเขาคงต้องจัดการเื่ของเชนย่าให้เสร็จเสียก่อนเพราะเธอยังไม่ได้เป็ภรรยาของเขาอย่างเต็มตัวเขาคงต้องเร่งรีอีกสักหน่อยเพื่อให้มันจบไวๆเพราะท่านพ่อของเขาไม่รู้จะไปตอนไหนแค่ตอนนี้ก็ระแวงไปหมดแล้วทั้งคนในบ้าน สาวใช้ คนรับใช้ พ่อบ้าน คนครัว คนรับใช้ประจำตัว ฯลฯ
เขามีคนสนิทเพียงไม่กี่คนแต่ก็ไม่ได้มีคนที่ไม่ชอบเขาแค่ไม่กี่คนแน่ๆ
'เธอเองคงไว้ใจไม่ได้เหมือนกัน' ไคโรเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าของเชนย่าที่ตอนนี้กำลังแสดงสีหน้าบ้างอย่างออกมา ก่อนหน้านี้ตอนไปพาเธอมาหรือตอนที่อยู่ด้วยกันเขาก็ไม่ได้สังเกตุถึงร่างกายเธอดีๆเพราะแต่ไปโฟกัสจุดอื่นแต่หากเขาสังเกตุดูดีๆจะเห็นว่าเธอค่อนข้างผอมกว่าที่คิดหากสนใจแค่จุดเด่นบนร่างกายของเธอเพียงเท่านั้น หากมองเพียงแค่ผิวเผินเธอก็ผอมกำลังดีแต่หากใส่ใจรายละเอียดอีกสักนิด จะเห็นว่าตัวของเด็กสาวนั่นบางกว่าคนทั่วไปเพียงแค่ลมพัดแรงๆก็คนล้มได้ง่ายๆ และยังมีแผลเป็อีกเป็จำนวนมากบนตัวของเธอทั้งแผลใหม่แผลเก่ามีทั้งแผลโดนกรีด รอยเย็บ แผลฟกช้ำ แผลถลอก แผลสดที่ยังมีเืซิบออกมาตรงแผล
ทำไมคนหนึ่งคนถึงถึงได้มองว่าแผลพวกนี้มันไม่สำคัญได้ขนาดนี้ต่อให้ปกปิดแผลยังไงก็หนีไม่พ้นที่จะถูกเจอเออได้อยู่ดีสังเกตุดูแล้วกลับพบว่าตรงหูมีรอบเล็งที่เพิ่งเย็บมากได้ไม่นานอยู่แม้จะเพิ่งเป็แผลเป็แต่ยังคงนับว่าเป็แผลใหม่ หลังคอมี่รอบเย็บขนาดใหญ่ดูเหมือนว่าจะทำการผ่าเปิดแผลมาแล้วหลายรอบหรือก็คือตอนนี้คนตรงหน้าเขาที่่กำลังหลับอย่างเงียบสงบเคย' ถูกชำแหละ 'มาก่อนที่สำคัญเข่่าของเธอมีแผลถลอกจากการคุกเข่ามานานและมีแผลถลอกกัลฟักช้ำที่ข้อมือทั้งสอง เท่ากับว่าเธอถูกพ่อของตังเองล่ามโซ่เอาไว้แล้วให้คุกเข่า ตอนเด็กๆที่เขาถูกไม่ลงทำโทษ เพียงแค่การคุก เข่า มากกว่า 2 ชั่วโมงเขาก็ปวดระบมไปทั้งขา แต่หากเธอต้องทำแบบนั้นจริงๆ เกรงว่า ร่างกายของเธอคงได้แตกสลายก่อน แต่เพราะว่าร่างกายของเธอนั้นไม่ธรรมดาจึงทำให้ดูแล้วไม่เป็อะไรมากแต่คงต้อง ใช้เวลาฟื้นตัวไปเป็จำนวนมากเหมือนกัน เพื่อที่จะได้ผ่านพ้นความเ็ป ที่ได้รับมา บอกั้แ่หัวจรดเท้าไม่มีตรงไหนที่ไม่มีแผลเป็ บนหัว ก็มีแผลเป็ที่หู ที่เหมือนจะถูกฉีกออกและเย็บกลับเข้าไปใหม่ และยังมีแผลเป็ที่หลังคอ ที่ถูก ผ่าแล้วปิดแผลซ้ำๆ และทั่วทั้งตัวยังมีแผลอีกเป็จำนวนมากแม้แต่บนนิ้วมือก็ไม่เว้น บริเวณโคนของนิ้วชี้ ซึ่งเป็ส่วนที่ติดอยู่กับฝ่ามือ มีรอยถูกเย็บอยู่รอบโคน ดูแล้วเธอคงเคย'นิ้วขาด'มาแล้วรอบนึง แล้วยังมีแผลเป็ ตรงบริเวณ ข้อพับอีก 2 แผลบนขาเธอ ไหนจะขา ข้างขวามือ ของเขา ที่มีรอยแผล ถูกผ่า ตรงหลังขา ซึ่งเป็บริเวณที่มีเอ็นขาอยู่ หากถูกผ่า ออกมาไม่ดี อาจจะทำให้พิการจะไม่สามารถเดินได้ ตรงมือของเธอมีแผลเป็จากเข็มฉีดยาที่ถูกเจาะเข้ามาแบบหยาบๆ อย่างเห็นได้ชัดเพราะเธอมีสีผิวที่ขาวซีด แต่กลับกันเธอสามารถนอนหลับสนิท แบบดูไม่รู้สึกเจ็บจาก ผู้แพ้เหล่านี้ ทั้งที่มีแผลสดที่ยัง รักษาไม่เสร็จและมีเืไหลซิปๆออกมาอยู่แต่เธอก็ยังนอน หลับได้เหมือนคนปกติ ทั้งที่คนปกติหากนอนไปด้วยสภาพแบบนี้คงจะนอนไม่สบายตัว แต่ไม่ใช่กลับเชนย่า เพราะเธอ คงเจ็บเป็ปกติไปแล้วเลยสามารถนอนได้ทั้งๆที่แผลพวกนี้ยังไม่หายดีเลยด้วยซ้ำ
"อือ-"เชนย่าดูเหมือนจะตื่นแล้ว "..." จ้องแต่แพ้ฉันด้วยใบหน้าถมึ่งทึ่งแบบนั้น คงไม่ดีมากหรอกมั้ง? เสียงของอีกฝ่ายทำให้ไคโรถึงกับสะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อย เพราะตอนนี้อีกฝ่ายจับได้แล้วว่าเขากำลังตรวจดูร่างกายของเธอ " แผลเป็นี้เหรอ น่าสนใจมันมากขนาดนั้นเลยเหรอ?" ปกติหากเป็คนอื่นคงจะมีสีหน้าไม่ยินดี ที่จะเล่าเื่นี้ให้ฟัง เพราะคนที่โดนแผล พวกนี้ทำร้ายมา ก็คงไม่อยากจะนึกถึงเหตุการณ์ร้ายๆ ในวันเก่าๆ แต่ไม่ใช่กับเธอคนนี้ " แผลพวกนี้เธอได้มานานหรือยัง?" " ก็ลองดูเอาเองสิ "เชนย่าปลดกระดุมเสื้อออก เผยให้เห็นแผ่นหลัง ที่มีแต่แผลเป็ ที่ดูแล้ววับๆแวมๆเห็นได้ไม่ชัดเพราะเป็แผลเก่ามาก จนแผลเป็หายไปเกือบหมดแต่ก็ยังคงทิ้งร่องรอยให้เห็นไว้อยู่นิดหน่อย มันคือแผลโดน'แส้ฟาดทั้งหลัง' ข้างหลังของเธอมีรอยโดนแทรกฟาดเต็มไปหมด แม้รอยจะหายยุบและสีจางไปจนแทบมองไม่เห็น แต่หากจับดูจะรู้ได้เลยว่าผิวหลังเธอนั้นหยาบกร้านจากรอยแผล ที่ได้รับมานานนี้มากแค่ไหน ั้แ่ ไหล่เธอลงไป ทั้งหลังตรงนั้นเป็แผลเป็หมดเลย ลงไปถึงเอว ก็จะกลายเป็รอยแส้ฟาด ที่บางลงจนเห็นได้ว่าไม่ได้เป็รอยที่ทับกันจนหนา จนไม่สามารถเห็นเนื้อได้ ดูจากรอยแผลแล้วเธอคงโดนทุบตีหนักั้แ่เด็ก ดูแล้วว่าคงไม่ใช่แค่ตอนนี้เท่านั้นแต่คงต้องย้อนกลับไปหลายสิบปีมากๆ ถึงจะสืบที่มาของแผลได้ และยังมีแผลโดนเหล็กร้อนลวกสลักเอาไว้ อย่างกับว่าเธอเป็ทาสหรือไม่ก็ผลงานการทดลองที่ถูกเขียนโค้ดเนมเอาไว้เป็ตัวอักษร อย่างกับว่าเธอเป็ทาสหรือไม่ก็ผลงานการทดลองที่ถูกเขียนโค้ดเนมเอาไว้ เสียมากกว่าลูกสาวหรือบุตรีของขุนนาง
" ใหรอ? ก็นะแผลพวกนี้น่ะ ไม่เจ็บแล้วช่างมันไปเหอะ ถ้าไปยึดติดกับอะไรเก่าๆมันก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก ถึงแม้ว่าแผลที่ฉันเจ็บที่สุด คือแผลที่หลังคอก็เหอะ แต่ไอ้นี่ก็เป็แผลเจ็บอันดับ 2 อ่ะนะ ถ้าให้จัดอันดับความเ็ปซึ่งบอกได้เลยนะว่าแทรกฟาดตอนแผลยังสดๆน่ะเจ็บมากเลยล่ะ แต่การโดนผ่าหลังคอ เพื่อที่จะชำแหละ แต่ก็ไม่ได้ใส่ยาชาหรือยาสรุปไว้โดนผ่าทั้งเป็น่ะก็เจ็บเหมือนกัน" สิ้นประโยคไคโร จุกที่อกพูดอะไรไม่ออกฟังเื่ราวของเธออยู่เงียบๆ และคิดภาพตาม ว่าสีหน้าของเธอในตอนนั้นจะทำ สีหน้าเหมือนกับตอนนี้อยู่จริงๆหรอ?
" นี่ไคโรฟังนะยึดติดกับคนอื่นไปน่ะ มันก็มีแต่ทำให้จะเ็ปเปล่าๆ ถ้าการทำ แบบนี้ทำให้ตัวเองต้องเ็ป หายก็ควรจะเว้นช่องว่างให้คนอื่นสัก 2-3 ก้าว หากเขาไม่สนใจดีๆในหรือจากไหนไปล่ะก็ ความเ็ปนั้น จะยิ่งกว่าตอนที่เขายังมีชีวิตและใช้อยู่กับเราซะอีก เหมือนกับฉันตอนที่พ่อ ยัง ไม่เป็แบบนี้ ฉันก็มีความสุขอยู่นะ แต่พอพ่อเปลี่ยนไปเป็คนละคน มันก็เหมือนฉันตายทั้งเป็ พ่อที่ไม่ใช่พ่อกำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉันทำร้ายร่างกายและเธอดูแลกันฉัน เื่แววตาที่เปิดกว้างเหมือนกับว่ากำลังมองสิ่งมีชีวิตประหลาดอยู่ยังไงอย่างนั้น สำหรับฉันการหาออกมาจากอกของคุณคนนั้นน่ะมันเป็อิสระของฉันยังหาที่สุดไม่ได้ แม้จะมีโซ่ตรวนที่คอยรั้งอดีตและความเ็ปเอาไว้แต่ตอนนี้เพียงแค่ปล่อยมันไปหรือความเ็ปก็หายไปเอง หากนายกลัวที่จะไว้ใจคนเพียงแค่ลองเล่าเื่บางเื่ให้เขา แต่ถ้านายสบายใจ ก็แค่เล่าให้เขาฟัง แต่หากนายยังไม่เชื่อ ก็แค่ไม่ต้องเล่า ถ้านายเหนื่อย ก็แค่นอน ถ้าในท้อ ก็แค่เล่าเื่อะไรสักอย่างให้ใครสักคนฟัง ฉันน่ะไม่มีเพื่อนไม่มีคนที่รู้จักนอกจากพ่อกับคนรับใช้ในคฤหาสน์ ดังนั้นเวลาฉันอยากจะเล่าเื่อะไรให้ฟังในตอนที่ฉันถูกเขาอยู่ในห้องใต้ดินรอการโดน ฉันต้องหาเพื่อนคุยเพื่อระบายความรู้สึกก่อนที่จะโดนพ่อทุกปีอย่างไร้เหตุผลฉันเจอหนูท่อ ที่ชอบวิ่งเข้าวิ่งออก อยู่ในกรงขังของฉันอยู่ประจำ บางครั้งมันก็มานั่งมานอนอยู่ตรงหน้าฉัน เหมือนมันกำลังดูปฏิกิริยาต่างๆของฉัน เหมือนกับว่ามันเข้าใจภาษาฉันหาเพื่อนไม่ได้ก็เลยเล่าเื่ราวต่างๆให้มันฟังมันก็อยู่นิ่งๆเหมือนฟังฉันจริงๆนั่นแหละ แต่ไม่นานนักมันก็พาลูกๆมันมาให้ฉันดูลูกหนูน่ะตัวสีแดงๆตัวเล็กมากๆเลย มันก็พามาฟังฉันเล่าเื่ จากนั้นไม่นาน เพราะความอดอยากมันกำลังจะกินลูกตัวเอง แต่ฉันยื่นมือไป แล้วก็กัดนิ้วตัวเองซะก่อน เพื่อให้มันดื่มเืของฉันแทนการกินลูกของมัน เพื่อเป็การทดแทนเหมือนเป็การขอบคุณแล้วมั้งฉันให้อาหารมันเป็การตอบแทนที่มันมาฟังเื่ราวที่น่าเบื่อของฉันและเพื่อการไม่ให้มันกินลูกของตัวเองด้วย จากนั้นเป็ต้นมาทุกครั้งที่มันมา ฉันก็จะกัดนิ้วเพื่อให้เืกับมันเป็อาหาร เพื่อไม่ให้มันไปกินลูกของตัวเอง และมันจะได้ไม่ต้องอดอยาก บางครั้งมันก็เอาไปเยอะเหมือนจะเอาไปให้ลูกมันนั่นแหละ แต่ก็ไม่มากหรอก เพราะบางครั้งฉันไม่ต้องให้เืมันด้วยซ้ำ มันก็ มาเอาเื บนตัวฉันที่ฉันไม่ได้เอามาจาก แผลสด ที่กำลังนอนอยู่บนพื้นนั่นแหละ มันก็เอาไปกินเอาไปให้ลูกมัน รู้ไหมตอนนั้นฉันน่ะตลกมากเลยนะ เหมือนมันไม่อยากให้ฉันเจ็บตัวสักเท่าไหร่เลยเลือกที่จะเอาเืที่ กำลังจะแห้งตัวนั่นไปแทน ตลกชะมัดทั้งที่มันจะเอาเืเหลวๆที่กำลังอุ่นๆนั้นไปก็ได้ แต่มันกับเื่ที่จะเอา เืของฉันที่เย็นและใกล้แข็งตัวไปแทน ก็ไม่รู้หรอกนะมันคิดอะไรอยู่แต่ก็ขอบคุณมันมาก"
...
20K
