“.........”
“ผมแม่ร่วงน่ะ คงจะเป็เพราะทำคีโมตามที่หมอบอก”
ภัณฑิราคอยดูแลพวงพรอย่างใกล้ชิด โดยไม่ยอมห่างกายเลยก็ว่าได้ เธอสังเกตเห็นผมของพวงพรหลุดร่วงเป็หย่อมๆ ทำให้ภัณฑิรารู้สึกใจหาย และเพิ่มความเป็ห่วงมากยิ่งขึ้น พวรพรเห็นสายตาเป็ห่วงเป็ใย จึงยิ้มบางๆ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ไม่ได้กลัดกลุ้มแต่อย่างใด
“แม่อยากจะเอาวิกไหม? ภัณจะซื้อมาให้ เวลาออกไปไหนมาไหนจะได้มั่นใจ”
“ไม่เอาหรอกลูก ก็แค่ผมร่วงเอง แม่ว่าแม่จะโกนผมไปเลยดีกว่า จะได้สบายหัว”
ภัณฑิราถามไปอย่างนั้น เพราะเป็ห่วงจิตใจของพวงพร ไม่อยากให้พวงพรคิดมากและขาดความมั่นใจ เวลาที่จะออกไปไหนมาไหน พวงพรยิ้มแล้วปฏิเสธวิกผมที่ภัณฑิราจะซื้อมาให้ เพราะั้แ่ที่รู้ว่าตัวเองจะผมร่วง พวงพรก็ทำใจเอาไว้แล้ว และตั้งใจด้วยว่าหากผมร่วงเป็หย่อมอย่างนี้ พวงพรจะโกนออกมันซะเลย
“งั้นเดี๋ยวภัณโกนให้นะ?”
“อืมได้สิ”
ภัณฑิรายิ้มให้พวงพรอย่างรู้สึกผ่อนคลาย สบายใจมากขึ้นที่เห็นพวงพรไม่คิดมาก แต่ยังไงเสียเธอก็ยังอดเป็ห่วงจิตใจของพวงพรไม่ได้อยู่ดี ถึงแม้ว่าพวงพรจะดูสีหน้าท่าทางไม่คิดมากกับอาการป่วยของตัวเองก็เถอะ แต่ก็ไม่รู้ว่าภายในใจจะเป็เหมือนเช่นสีหน้าท่าทางที่เห็นหรือเปล่า
“แม่รอแป๊บนะ เดี๋ยวภัณไปเอาของมาก่อน”
ภัณฑิราพูดอย่างกระตือรือร้น พอพูดจบก็ลุกขึ้นเดินตรงไปขึ้นบันไดไปบนบ้าน เธอหายขึ้นไปบนบ้านราวๆ ห้านาที ก็กลับลงมาอีกครั้ง พร้อมด้วยกรรไกร ปัตตาเลี่ยนไร้สาย ผ้าขนหนู ปั้นหยาก็ช่วยยกเก้าอี้ไปที่หน้าบ้าน โดยพวงพรก็เดินไปที่หน้าบ้านด้วย เพื่อไปโกนผมตรงนั้น จะได้สะดวกในการเก็บกวาด
พวงพรนั่งลงบนเก้าอี้ ภัณฑิราหยิบผ้าขนหนูมาคลุมที่ไหล่พวงพร จากนั้นก็เริ่มโกนผม ภัณฑิราคอยสังเกตสีหน้าของพวงพรไปด้วย ด้วยความเป็ห่วงเป็ใย แต่ก็ยังคงเห็นสีหน้าพวงพรยังคงนิ่งเรียบอยู่เหมือนเดิม
บรืนนน...... บรืนนน......
ภัณฑิรากำลังโกนผมให้พวงพรไปเกือบจะเสร็จ ก็ได้ยินเสียงรถยนต์วิ่งเข้ามา ภัณฑิรา พวงพร และปั้นหยาหันไปมองที่ประตูรั้วหน้าบ้านพร้อมๆ กัน เมื่อเสียงรถยนต์ที่ได้ยินวิ่งมา แล้วจอดสนิทลงที่หน้าประตูรั้วบ้าน
“คุณศร!?”
ภัณฑิราเบิกตากว้าง ใและแปลกใจ ประกอบกับหวาดหวั่น จนหัวใจดวงน้อยเต้นแรงรัวเร็ว เมื่อเห็นว่ารถยนต์คันหรูที่วิ่งเข้ามาจอดอยู่ที่หน้าประตูรั้วบ้าน คือรถยนต์ของชุติศรณ์ เธอไม่เข้าใจว่าเขามาที่นี่ทำไม ทั้งๆที่ตอนนี้เขาน่าจะทำงานอยู่ที่บริษัท และหากจำไม่ผิด เขาไม่รู้ว่าบ้านของเธออยู่ที่ไหน ทำไมเขาถึงมาถูก
สิ่งที่ภัณฑิราหวาดหวั่น หวาดกลัว มากในตอนนี้ ก็คือกลัวว่าพวงพรจะรู้ว่าเธอโกหกคำโต หากพวงพรรู้พวงพรคงจะผิดหวังและเสียใจในตัวเธอเป็อย่างมากแน่เลย
“นั้นใครมาน่ะ หยาช่วยไปดูหน่อย”
พวงพรเห็นผู้ชายตัวโตแต่งตัวดูดีหรูหรา ก้าวออกมาจากรถยนต์คันหรู ก็ขมวดคิ้วเข้ามาหากันด้วยความสงสัยเป็อย่างมาก เพราะหากจำไม่ผิดพวงพรไม่คุ้นหน้า และไม่เคยรู้จักกับผู้ชายตัวโตคนนั้นมาก่อน พวงพรจึงหันไปบอกปั้นหยา เพราะมีปั้นหยาคนเดียวที่ยังว่างอยู่
“ไม่เป็ไรพี่หยา เดี๋ยวภัณไปเอง”
ภัณฑิรารีบพูดบอกปั้นหยาในทันที พร้อมกับยื่นปัตตาเลี่ยนส่งให้ปั้นหยาไปถือไว้ แล้วตัวเธอก้าวเท้ายาวๆเดินไปที่ประตูหน้ารั้ว ซึ่งการกระทำที่เร่งรีบเช่นนั้น ก็ทำให้พวงพรและปั้นหยาสงสัยไปตามๆ กัน
“คุณศร! คุณมาที่นี่ทำไมคะ? คุณเวลาไม่ได้ทำงานหรอกหรือ?”
ภัณฑิราเดินมาถึงประตูรั้ว ก็ถามชุติศรณ์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นทันที ด้วยหัวใจเต้นแรง ที่หัวใจเต้นแรงเกิดจากทั้งความหวาดหวั่นหวาดกลัว และเกิดจากที่พอเห็นหน้าเขาแล้ว พานให้คิดไปถึงเื่เมื่อคืนที่ผ่านมา ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่หัวใจดวงน้อยที่เต้นแรงรัวเร็ว ใบหน้าสวยหวานก็แดงระเรื่อซับสีไปด้วย
๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐
เอาแล้วสิ พวงพรจะรู้ความจริงในวันนี้ไหมนะว่าภัณโกหกเื่งานทั้งเพน่ะ ถ้ายังไงมาติดตามลุ้นกันในตอนต่อไปนะคะ................................^_^ ^_^ ^_^ ^_^
358
