ยอดคุณพ่อขั้นเทพ

ความรู้สึกที่ดีขึ้น
หลังให้เงินครึ่งหนึ่งกับหลินไคพ่อของเขา หลินเฉินก็ซื้อข้าวมากินร่วมกันกับผู้เป็นพ่อ จากนั้นเวลาก็ผ่านไปจนถึงบ่ายสองโมง เป็นเวลาที่โรงเรียนอนุบาลเลิก
ความจริงหลินไคต้องไปรับหลิงหลิงที่โรงเรียน ทว่าหลินเฉินรีบขันอาสา เขาจะอาศัยโอกาสนี้ทำให้ลูกสาวหายโกรธเขา แต่เขาก็ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือเปล่า เพราะหลิงหลิงใจแข็งมาก เหมือนกับแม่ของเธออย่างมู่อิงเสวี่ยไม่มีผิด
โรงเรียนอนุบาลไม่ได้อยู่ไกลบ้านมากนัก ตั้งอยู่ด้านหน้าสุดของเขตตงฝู ใช้เวลาเดินสักหน่อยก็มาถึง เรียกได้ว่าไม่ใกล้ไม่ไกล
หลินเฉินเห็นที่หน้าโรงเรียนมีพ่อแม่และญาติบางคนมารอรับลูกๆ หลานๆ ของพวกเขา
ไม่นานก็มีคุณครูซึ่งเป็นหญิงวัยกลางคนพาเด็กๆ ออกมา เด็กๆ เดินเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบแยกย้ายกันไปหาพ่อกับแม่และผู้ปกครองที่มารับตน
หลินเฉินมองเห็นหลิงหลิงดวงตาของเขาก็ทอประกาย เห็นว่าเธอเหลียวซ้ายมองขวา เขาก็รีบก้าวเดินเข้าไป
“หลิงหลิง” หลินเฉินเรียกเด็กหญิงตัวน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ใบหน้าของเขามีแต่รอยยิ้ม
หลิงหลิงที่ได้ยินเสียงของเขาต้องชะงัก ก่อนหันมามอง เห็นว่าเป็นเขา เธอก็สีหน้าบูดบึ้งในทันที รีบวิ่งกลับไปหาครูหญิงวัยกลางคน
“มีอะไรเหรอหลิงหลิง?” ครูหญิงวัยกลางคนถาม พลางนั่งยองๆ ลง
“มีคนแปลกหน้ามารับหนูค่ะ!” หลิงหลิงตอบ พลางชี้นิ้วไปที่หลินเฉิน
ครูหญิงวัยกลางคนมองตามไป พบเห็นหลินเฉินยืนทำสีหน้าแข็งทื่ออยู่ก็ขมวดคิ้ว ถามออกไป “คุณเป็นใคร?”
หลินเฉินรับปรับเปลี่ยนสีหน้าให้สงบ “ผมเป็นพ่อของหลิงหลิง ชื่อหลินเฉิน”
“พ่อของหลิงหลิง?” ครูหญิงวัยกลางคนขมวดคิ้วแน่นขึ้น เธอจำได้ว่าย่าของหลิงหลิงบอกว่าพ่อของหลิงหลิงหายสาบสูญไปหกปีก่อน หรือว่าตอนนี้เขาจะกลับมาแล้ว?
ครูหญิงวัยกลางคนไม่แน่ใจว่าหลินเฉินเป็นพ่อของหลิงหลิง หรือว่าเป็นคนแปลกหน้าที่คิดจะมาแอบอ้างตัวเป็นผู้ปกครองแล้วลักพาตัวเด็กไปขาย
เธอจึงมองหน้าของหลิงหลิงสลับกันหลินเฉิน พบว่ามีลักษณะเค้าโครงหน้าที่ค่อนข้างเหมือน โดยเฉพาะดวงตาที่แทบถอดแบบมา เหมือนกันอย่างไม่มีผิดเพี้ยน
เธอพลันลุกขึ้นยืน จ้องมองไปที่หลินเฉิน “คุณเป็นพ่อของหลิงหลิงจริงๆ?”
“ใช่” หลินเฉินพยักหน้ารับ เขามองไปที่หลิงหลิง พูดเสียงอ่อน “หลิงหลิงกลับบ้านกับพ่อ คุณปู่ร่างกายไม่แข็งแรงเลยให้พ่อมาแทน”
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เลือกวิธีการเลยสักนิด ขอเพียงแค่ทำให้ลูกสาวของเขายอมกลับบ้านกับเขา เขาก็พร้อมที่จะชักแม่น้ำทั้งร้อยพันสายมาโกหก
ได้ยินว่าคุณปู่ร่างกายไม่แข็งแรง หลิงหลิงก็นิ่งไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมเดินไปหาหลินเฉิน
“ดูท่าแล้วคุณจะเป็นพ่อของหลิงหลิงจริงๆ” ครูหญิงวัยกลางคนยิ้มออกมา เธอพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมหลิงหลิงถึงบอกว่าหลินเฉินเป็นคนแปลกหน้า คาดว่าเธอคงจะโกรธเขาในช่วงเวลาที่เขาหายไปถึงหกปีแล้วพึ่งจะกลับมาหาเธออย่างแน่นอน
“ขอบคุณครูที่ดูแลหลิงหลิง” หลินเฉินขอบคุณอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงหน้า
อีกฝ่ายโบกมือไปมา “ขอบคงขอบคุณอะไรกันคะ มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว”
หลินเฉินไม่ได้พูดคุยอะไรกับครูหญิงวัยกลางคนมากนัก เพียงพูดคุยเรื่องของหลิงหลิงแล้วก็ขอตัวกลับ
ระหว่างทางกลับบ้านมีซุปเปอร์มาร์เก็ตร้านหนึ่งตั้งอยู่ เวลาจะเดินผ่าน หลิงหลิงได้หยุดเท้าลงและมองไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต เธอไม่ยอมขยับไปไหนอยู่ครู่หนึ่ง
“หลิงหลิงอยากได้อะไร เดี๋ยวพ่อซื้อให้” หลินเฉินแค่มองดูก็รู้ว่าหลิงหลิงมีของที่อยากได้ เด็กในวัยนี้เป็นวัยที่กำลังเจริญเติบโต สิ่งของที่อยากได้ย่อมมีมาก ไม่ว่าจะเป็นพวกของเล่นหรือตุ๊กตา
“ไม่มี” หลิงหลิงรีบพูด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดกับหลินเฉินตลอดทางที่เดินผ่านมา
“เข้าไปเถอะ” หลินเฉินจับมือของเด็กหญิงน้อยแล้วพาเดินเข้าไปในซุปเปอร์มาร์เก็ต
“ปล่อยนะ!” เด็กหญิงน้อยพยายามขัดขืน แต่แรงของเธอจะสู้แรงของหลินเฉินได้ยังไง สุดท้ายก็ถูกพาเข้าไปในซุปเปอร์มาร์เก็ต ไปยังโซนของเล่น
“ลูกอยากได้อะไรเลือกเลย พ่อจะซื้อให้” หลิงหลิงเงียบไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ดวงตากลมโตของเธอก็มีประกายอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าอยากที่จะได้ของเล่นบางชิ้น
“คุณจะซื้อให้จริงๆ?” หลิงหลิงเงยหน้าขึ้นถามหลินเฉิน เธอยังไม่มีความคิดที่จะเรียกเขาว่าพ่อ เพราะความโกรธที่เธอมีต่อเขา มันยังคงอยู่
หลินเฉินพลันมีรอยยิ้มเต็มใบหน้า เมื่อเห็นว่าลูกสาวมีท่าทีสนใจ “แน่นอน หลิงหลิงอยากได้อะไร พ่อจะซื้อให้ทั้งหมด!”
“คุณมีเงินเหรอ?” เด็กหญิงน้อยถาม แม้ว่าเธอจะยังไม่ยอมรับว่าเขาเป็นพ่อของเธอ แต่เธอก็กลัวว่าเขาจะลำบากเรื่องเงิน
“มีสิ” หลินเฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ไม่ต้องเกรงใจหรอก ลูกอยากได้อะไรก็ซื้อ”
หลิงหลิงก้มหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างน่ารักครั้งหนึ่ง เธอเดินไปที่โซนของเล่นและหยิบตุ๊กตาหมีสีขาวตัวขนาดกลางตัวหนึ่งขึ้นมาอุ้ม ก่อนจะเดินกลับมาหาหลินเฉิน
“หนูจะอยากได้ตุ๊กตาตัวนี้”
“ซื้อ” หลินเฉินตอบโดยไม่จำเป็นต้องคิด อะไรที่เป็นความสุขของลูกสาวเขา เขาพร้อมที่จะทำให้เสมอ
หลิงหลิงมองหลินเฉิน ลังเลเล็กน้อย ก็เปิดปากเล็กๆ ขึ้น “ซื้อของไปฝากคุณปู่กับคุณย่าด้วยได้ไหม?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลินเฉินก็ชะงักนิ่งงันไปอย่างช่วยไม่ได้ เขาคิดไม่ถึงว่าลูกสาวตัวน้อยผู้น่ารักของเขาจะกตัญญูรู้คุณมากขนาดนี้ เขาพยักหน้าด้วยความปลาบปลื้ม “แน่นอน พวกเราซื้อของไปฝากคุณปู่กับคุณย่ากันเถอะ”
หลิงหลิงพยักหน้าหงึกๆ เธอมองผู้เป็นพ่อด้วยความรู้สึกที่ดีขึ้น ความโกรธที่มีต่อเขาเริ่มลดน้อยลง จากนั้นสองพ่อลูกก็ช่วยกันเลือกซื้อของไปฝากหลินไคกับหรันหยู
สุดท้ายหลังออกจากซุปเปอร์มาร์เก็ต สองมือของหลินเฉินก็เต็มไปด้วยข้าวของ
“กลับบ้านกัน อย่าเดินห่างจากพ่อนะ” หลินเฉินบอกลูกสาว
หลิงหลิงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ขณะที่กอดตุ๊กตาหมีสีขาวไว้แน่น ดูเหมือนว่าเธอจะถูกใจตุ๊กตาหมีตัวนี้มาก
“พ่อ...ขอบคุณ” เธอพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบา ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะไม่ได้ยิน แต่ไม่ใช่กลับหลินเฉินแน่ เขายิ้มออกมาด้วยความสุข
แต่รอยยิ้มของเขาต้องชะงัก เมื่อเขาสัมผัสได้ว่าด้านหลังของเขาห่างออกไปไม่ไกลมีคนสี่คนกำลังแอบตามมาซึ่งหนึ่งในสี่คน เป็นที่คุ้นหน้าคุ้นตาสำหรับเขาอย่างมาก อีกฝ่ายไม่ใช่ใครที่ไหนเลย นอกจากชายหนุ่มที่ถูกเขาจัดการไปก่อนหน้านี้
ดูท่าแล้ว การที่อีกฝ่ายพาคนมาแอบตามเขาแบบนี้ คงจะหนีไม่พ้นการจัดการเขา
จากจุดที่หลินเฉินใช้จิตสัมผัสได้ ทั้งๆ ที่เป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับกำเนิดปราณแบบนี้ ย่อมเป็นเพราะว่าครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นถึงนิรันดร์กาล ถ้าเป็นคนอื่นในระดับกำเนิดปราณ แน่นอนว่าไม่อาจที่จะใช้ได้
ส่วนถ้าจะถามว่าระดับพื้นฐานฝึกตนใดขึ้นไปที่สามารถใช้จิตสัมผัสได้นั้น คำตอบมีเพียงระดับทะยานนภา แน่นอนว่ายิ่งระดับพื้นฐานฝึกตแข็งแกร่งมากขึ้น จิตสัมผัสก็จะกว้างขวางมากเท่านั้น
จบบทที่ 11

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 11 : ความรู้สึกที่ดีขึ้น

นิยายแนะนำ

ยอดคุณพ่อขั้นเทพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 11 : ความรู้สึกที่ดีขึ้น

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้