สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านเมืองชายแดนฮาร์เรนในยามเช้าอันสดใส แสงอาทิตย์แรกของวันสาดส่องผ่านม่านหมอกหนาทึบที่ลอยต่ำเหนือกำแพงเมืองเก่าแก่ ทอประกายสีทองอบอุ่นลงสู่พื้นถนนหินที่ยังคงหลงเหลือความเย็นเยียบจากค่ำคืนที่ผ่านมา หลังเหตุการณ์การล่มสลายอันน่าสะพรึงกลัวของกิลด์มืดแก๊งบอร์โก้ผ่านมาได้หลายวัน เมืองทั้งเมืองที่เคยตกอยู่ภายใต้กรงเล็บและความหวาดกลัวก็ค่อยๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ราวกับผู้คนเพิ่งฟื้นตื่นจากฝันร้ายอันยาวนาน
แผงลอยและร้านค้าสองข้างทางเริ่มเปิดกิจการตามปกติ เสียงค้อนตีเหล็กจากโรงงานในตรอกลึกดังประสานอย่างลงตัวกับเสียงพ่อค้าแม่ค้าที่ร้องป่าวประกาศเรียกลูกค้าอย่างแจ่มใส เด็ก ๆ ตัวเล็ก ๆ พากันวิ่งเล่นส่งเสียงหัวเราะสรวลเสเฮฮาอยู่ริมถนนหินอย่างร่าเริง ภาพภายนอกดูราวกับว่าฮาร์เรนกำลังกลับกลายมาเป็เมืองที่สงบสุขและปลอดภัยอย่างที่มันควรจะเป็
ทว่า ในความเป็จริงอันโหดร้าย...มันกลับไม่ได้เป็เช่นนั้นเลย
สำหรับชาวบ้านธรรมดาที่ไม่มีทางสู้ าแที่กิลด์มืดทิ้งไว้อาจจะกำลังตกสะเก็ด แต่พวกเขากลับต้องเผชิญหน้ากับฝันร้ายบทใหม่ที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ความจริงที่ว่าแม้โจรผู้มีอิทธิพลในเงามืดจะเลือนหายไป แต่ผู้มีอำนาจอีกกลุ่มหนึ่งที่สวมหน้ากากแห่งความชอบธรรม มีกฎหมายและกองทหารหนุนหลัง...กลับก้าวเท้าขึ้นมาเหยียบย่ำและทวงสิทธิ์ความเป็เ้าชีวิตของชาวเมืองแทนที่ในทันที
ในอดีตแก๊งบอร์โก้อาจจะรีดไถเงินทองและใช้กำลังข่มขู่ แต่วิธีการของพวกมันยังคงอยู่ในมุมมืด และพวกมันยัง้าให้ชาวเมืองมีชีวิตอยู่เพื่อหาเงินมาจ่ายค่าคุ้มครอง แต่สำหรับผู้มีอำนาจกลุ่มใหม่นี้ พวกเขามองชาวเมืองฮาร์เรนไม่ต่างอะไรจากปศุสัตว์หรือทาสติดที่ดินที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร้องขอความยุติธรรม บรรยากาศในตลาดเช้าแม้จะดูคึกคัก แต่หากสังเกตให้ดีจะพบว่าแววตาของพวกพ่อค้าแม่ค้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
สายตาของพวกเขาคอยชำเลืองมองไปยังทิศทางของปราสาทเ้าเมืองที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาอยู่เป็ระยะ ทุกครั้งที่มีเสียงเกราะเหล็กของทหารยามเดินผ่าน เสียงพูดคุยที่เคยดังลั่นจะเงียบกริบลงในพริบตา ความสงบสุขในยามเช้านี้จึงเป็เพียงแค่ภาพลวงตาอันเปราะบางที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
ไม่ไกลจากจัตุรัสกลางเมืองอันแสนวุ่นวาย มีร้านขนมปังเล็ก ๆ คูหาหนึ่งตั้งอยู่ริมถนนสายเก่าที่ค่อนข้างเงียบสงบ ป้ายไม้เก่า ๆ ที่สีซีดจางและมีรอยมอดแทะตามกาลเวลาเขียนสลักเอาไว้ด้วยตัวอักษรเรียบง่ายว่า "เบเกอรี่ลูมิน่า"
ร้านเล็กๆ แห่งนี้เปิดกิจการและส่งกลิ่นหอมมอบความสุขให้ผู้คนในละแวกนี้มาั้แ่รุ่นพ่อแม่ผู้ล่วงลับ แม้ว่าจะไม่ได้ร่ำรวยเงินทองมากมาย ไม่มีเครื่องสแกนเวทมนตร์หรือเตาอบหรูหราเหมือนร้านใหญ่ๆในตัวเมืองชั้นใน แต่กำไรเล็ก ๆ น้อยๆ จากหยาดเหงื่อแรงงานก็พอเพียงที่จะเลี้ยงชีพสองพี่น้องให้อยู่รอดและมีหลังคาคุ้มหัวไปวัน ๆ
เอเลน่า หญิงสาวเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนวัย 20 ปี ผู้รับบทบาทเป็ทั้งพี่สาวและมารดาบุญธรรมให้น้องชาย นับั้แ่ท่านพ่อและท่านแม่จากไปด้วยไข้ป่าเมื่อ 3 ปีก่อน เธอต้องแบกรับภาระและหนี้สินของร้านเอาไว้บนบ่าคู่เล็กๆ ใบหน้าของเธอแม้จะงดงามเรียบร้อยแต่ก็แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าลึกล้ำ ผิวเนื้อที่ข้อมือมีรอยพองเล็กๆ จากความร้อนของเตาไฟปะปนอยู่เสมอ
ในเช้าวันนี้ เอเลน่ากำลังใช้ความระมัดระวังอย่างยิ่งยวดในการนำขนมปังก้อนสุดท้ายออกจากเตาอบดินเผาโบราณ มือของเธอจับไม้พายยาวประคองก้อนแป้งสีทองอร่ามอย่างทะนุถนอม ใบหน้าของเธอกลับประดับไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นว่าขนมปังในวันนี้ขึ้นฟูสวยงามตามที่ตั้งใจ กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีชั้นดีและเนยสดแท้ฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วทั้งร้าน ชวนให้รู้สึกถึงความอบอุ่นและความปลอดภัย
"พี่เอเลน่า! "
เสียงใสๆของ เรย์ เด็กชายตัวเล็กวัย 10 ขวบดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่วิ่งกระหืดกระหอบถือถาดไม้ใส่ขนมปังออกมาจากหลังร้าน ใบหน้าของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบแป้งสีขาวจนดูเหมือนแมวด่าง แต่ดวงตากลับยิ้มแย้มสดใสจนตาปิด " ดูนี่สิฮะพี่! วันนี้ขนมฟูสวยและสีทองน่ากินมาก ๆ เลยฮะ! ข้าช่วยนวดแป้งตามที่พี่บอก เป๊ะเลยใช่ไหมฮะ? "
เอเลน่าหันไปมองน้องชายเพียงคนเดียวของเธอพลางหัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู เธอหยิบผ้าสะอาดขึ้นมาช่วยเช็ดคราบแป้งบนแก้มของเด็กชายอย่างเบามือ "แน่นอนสิ ก็คนทำเขาตั้งใจและใส่ความพยายามลงไปเต็มเปี่ยมนี่นา ถ้าเราไม่ใส่ใจ ขนมปังก็จะไม่ยอมส่งกลิ่นหอมตอบแทนเราหรอกนะเรย์ "
เรย์ยิ้มกว้างจนเห็นฟันแทบทุกซี่ แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในตัวเอง "วันนี้ต้องขายหมดเกลี้ยงแน่ๆ เลยฮะพี่เอเลน่า! ข้าจะช่วยพี่ะโเรียกลูกค้าให้ดังที่สุดในตลาดเลย! พวกร้านค้าในตลาดต้องชอบขนมปังของเราแน่ ๆ "
หญิงสาวเอื้อมมืออันหยาบกร้านจากการทำงานหนักและกรำแดดไปลูบศีรษะของน้องชายอย่างรักใคร่ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความอ่อนโยนที่พยายามรักษาไว้ท่ามกลางโลกที่แสนโหดร้าย "ถ้าวันนี้พวกเราขายขนมปังได้หมดตู้เหมือนที่เรย์บอก...เย็นนี้พี่สัญญาว่าจะไปซื้อเนื้อหมูดีๆ จากร้านลุงทอมมาทำสตูเนื้ออุ่นๆใส่มันฝรั่งเยอะๆให้เรย์กินดีไหมจ๊ะ? "
"จริงๆนะฮะพี่! " ดวงตาของเด็กชายเป็ประกายวาววับด้วยความดีใจ แกะโโลดเต้นไปมาเพราะพวกไม่ได้ลิ้มรสเนื้อสัตว์มานานนับเดือนแล้ว เนื่องจากราคาวัตถุดิบและค่าครองชีพที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ จากภาษีปากทางที่พวกทหารยามเรียกเก็บทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน
"อื้ม พี่สัญญาจ้ะ ^ ^" เอเลน่าตอบรับคำพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น
เด็กชายรีบหยิบตะกร้าสานใส่ขนมปังขึ้นมาสะพายไหล่อย่างกระตือรือร้น เตรียมตัวจะออกไปส่งขนมตามร้านค้าประจำและบ้านของคนแก่ในละแวกนั้น ภาพของพี่น้องทั้งสองคน...แม้จะเป็เพียงชีวิตที่เรียบง่ายท่ามกลางเมืองชายแดนอันห่างไกลและแห้งแล้ง ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นอันบริสุทธิ์ที่เงินทองก็ไม่สามารถซื้อหามาได้ มันคือความหวังเล็กๆของคนตัวเล็กๆ ที่ขอเพียงแค่มีอาหารอิ่มท้องและมีกันและกันในแต่ละวัน
จนกระทั่ง...เสียงฝีเท้าม้าหนัก ๆ หลายตัวดังย่ำรัวสนั่นและหยาบโลนมาจากปลายถนนสายเก่า
ตึก...ตึก...ตึก...
ทันทีที่เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินดังใกล้เข้ามา บรรยากาศรอบข้างที่เคยอบอวลไปด้วยความสุขพลันหยุดชะงักลง ชาวเมืองหลายคนที่กำลังเดินจับจ่ายซื้อของในตลาดยามเช้าพลันมีสีหน้าซีดเผือดลงในพริบตา พ่อค้าแม่ค้าบางคนรีบก้มหน้าลงต่ำหลบสายตา บางคนถึงกับรีบเก็บข้าวของบนแผงลอยแล้วปิดประตูร้านหนีเข้าด้านใน รอยยิ้มและความสดใสเมื่อครู่ของตลาดค่อย ๆ เลือนหายไป ราวกับมีกลิ่นอายอันน่าสะอิดสะเอียนและน่ากลัวเข้าปกคลุมแทนที่
เรย์หยุดชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวพ้นประตูร้าน แกหันกลับมามองพี่สาวและมองไปรอบๆ ตัวอย่างสงสัยและหวาดหวั่น " พี่เอเลน่า...ทำไมทุกคนถึงทำท่าทางน่ากลัวและเงียบไปแบบนั้นล่ะฮะ...มีอะไรกำลังจะมาหรือฮะ? "
เอเลน่าไม่ได้ตอบน้องชายในทันที เธอมองไปยังต้นเสียงที่ปลายถนน ใบหน้าของหญิงสาวพลันซีดลงจนไร้สีเืในพริบตา ร่างกายของเธอสั่นสะท้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ด้วยความกลัวที่ฝังลึกในกระดูก " เรย์...รีบเข้าไปแอบในห้องหลังร้านเดี๋ยวนี้เลย! ขนมปังนั่นวางลงก่อน! "
"เอ๊ะ? ทำไมล่ะฮะพี่ ข้ายังไม่ได้ออกไปส่ง— "
"พี่บอกให้รีบไปไง! " เอเลน่าเค้นเสียงกระซิบสั่งด้วยความตื่นตระหนกและเฉียบขาดอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน มือของเธอดันแผ่นหลังของน้องชายให้เข้าไปในเงามืดหลังร้านอย่างเร่งรีบ
ทว่า...มันสายเกินไปเสียแล้ว
ฮี้ๆ !
เสียงม้าศึกสายพันธุ์ดีห้าตัวร้องลั่นพร้อมกับมาหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าร้านเบเกอรี่เล็กๆ ฝุ่นดินและเศษกรวดฟุ้งกระจายตลบอบอวลเข้ามาในร้านจนบดบังทัศนียภาพ ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ในชุดเครื่องแต่งกายหรูหราของชนชั้นสูงก้าวลงจากหลังม้าอย่างเชื่องช้าและวางท่าทางเหนือกว่า เสื้อคลุมผ้าไหมเนื้อดีสีแดงเข้มปักตราสัญลักษณ์รูปเหยี่ยวคาบดาบอันเป็ตราประจำตระกูลขุนนางผู้ปกครองเมือง ดาบยาวราคาแพงระยับประดับอัญมณีสีน้ำเงินครา้อยู่ข้างเอวอย่างเด่นชัด เื้ัของเขามีกลุ่มวัยรุ่นลูกหลานขุนนางและทหารคนสนิทอีกสี่คนเดินตามลงมา ทุกคนพากันหัวเราะสรวลเสเฮฮากันอย่างสนุกสนานโดยไม่สนใจสายตาหวาดกลัวของชาวบ้านรอบข้าง
ชายหนุ่มผู้เป็หัวหน้ากลุ่มกวาดสายตาคมและเต็มไปด้วยความเหยียดหยันมองไปรอบ ๆ ร้านขนมปังคูหาเล็ก ๆ ก่อนจะเหยียดยิ้มมุมปากออกมาอย่างเป็ต่อ
" อ้าว...นึกว่าร้านนี้โดนพวกสุนัขลอบกัดแก๊งบอร์โก้เผาทิ้งไปพร้อมกับพวกร้านอื่นๆแล้วเสียอีก ยังไม่เจ๊งอีกหรือเนี่ย ช่างอึดถึกทนเหมือนพวกแมลงสาบไม่มีผิด "
เอเลน่ารีบก้าวออกมายืนบังทางเข้าหลังร้านไว้ เธอก้มศีรษะลงต่ำแทบจะชิดขอบโต๊ะไม้ ร่างกายของเธอสั่นเทาจนแทบจะยืนไม่อยู่ " ส...สวัสดีค่ะ ท่านอาเดล "
อาเดล บุตรชายคนโตของ ไวเคานต์อัลดริช ขุนนางผู้ปกครองเมืองและผืนดินทั้งหมดในเขตชายแดนฮาร์เรน ชายหนุ่มผู้มีอำนาจล้นฟ้าในเมืองแห่งนี้ที่สามารถชี้เป็ชี้ตายหรือยึดทรัพย์สินของชาวบ้านธรรมดาๆ ได้เพียงแค่การเอ่ยปากสั่งการเพียงคำเดียว เขาคือสัญลักษณ์ของความอยุติธรรมที่ชาวเมืองต้องก้มหน้ารับกรรมโดยไม่มีสิทธิ์อุทธรณ์
อาเดลไม่แม้แต่จะคิดเอ่ยปากรับคำทักทายอันนอบน้อมนั้น มันเดินกร่างเข้ามาในร้านด้วยรองเท้าบูทหนังขัดมันจนเงา เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นไม้ดัง ตึก...ตึก...ราวกับเสียงกลองศึกที่บดขยี้หัวใจของเอเลน่า มันเอื้อมมืออันสะอาดสะอ้านที่ไม่มีรอยแผลจากการทำงานไปหยิบขนมปังอบใหม่ก้อนโตที่ตั้งวางเด่นหราอยู่บนชั้นวางขึ้นมากัดกินทันทีอย่างถือวิสาสะ มันเคี้ยวๆอยู่สองสามคำ ก่อนจะพยักหน้าอย่างแกนๆ
" อืม...รสชาติใช้ได้ อร่อยดีนี่หวานแป้งสดดี"
พูดจบมันก็ไม่รอช้า เอื้อมมือไปกวาดหยิบขนมปังที่เหลือเพิ่มอีกหลายก้อนส่งให้ลูกน้องและกลุ่มเพื่อนสี่คนด้านหลัง กลุ่มวัยรุ่นลูกขุนนางเห็นดังนั้นก็พากันหัวเราะร่าชอบใจ แล้วพากันก้าวเท้าเข้ามาในร้านอย่างป่าเถื่อน กวาดหยิบขนมปังอบใหม่ในตู้ออกมาเคี้ยวเล่น บ้างก็กัดเพียงคำเดียวแล้วโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี บ้างก็นำมายัดใส่กระเป๋าเสื้อกระเป๋ากางเกงอย่างไม่เกรงอกเกรงใจไม่ถึงครู่เดียว ขนมปังเกือบครึ่งร้านที่สองพี่น้องตื่นมาทำด้วยความยากลำบากั้แ่ตี 4 ก็อันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา เหลือทิ้งไว้เพียงเศษขนมปังที่แหลกเหลวอยู่ใต้ฝ่าเท้าหนาของพวกมัน
เรย์ที่แอบมองอยู่หลังม่านบังสายตากำหมัดแน่นจนเล็บแทบฝังเข้าไปในเนื้อ ดวงตาของเด็กชายแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและไม่เข้าใจในความอยุติธรรมนี้ ขนมปังเ่าั้คือหยาดเหงื่อของพี่สาว คือความฝันที่จะได้กินสตูเนื้อในเย็นนี้ ทว่ามันกลับถูกพวกคนเลวพวกนี้เหยียบย่ำลงบนพื้นดินอย่างไม่เห็นคุณค่า
เอเลน่ารีบเอื้อมมือไปข้างหลังคว้าแขนของน้องชายเอาไว้แน่น เธอส่ายหน้าเบาๆ ทั้งน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอหน่วยตา ส่งสัญญาณเตือนสติว่าห้ามขยับเด็ดขาด หากมีเื่กับคนตรงหน้า...ชีวิตของพวกเธอจะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขอีกต่อไปหรืออาจจะไม่มีชีวิตรอดข้ามคืนนี้ด้วยซ้ำ เด็กชายจึงทำได้เพียงแค่กัดฟันแน่นจนกรามแทบแตก ยืนมองภาพความป่าเถื่อนตรงหน้าด้วยความอัดอั้นตันใจจนอกแทบะเิ
เมื่อกินจนอิ่มและทำลายข้าวของจนพอใจ อาเดลก็หยิบเหรียญทองแดงเก่า ๆ และบุบเบี้ยวเพียงเหรียญเดียว ออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างเกียจคร้าน แล้วโยนมันลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง
กริ๊ง...
เหรียญทองแดงมูลค่าต่ำเตี้ยเรี่ยดินหมุนคว้างก่อนจะแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะ เอเลน่ายืนนิ่งทอดสายตามองดูเหรียญนั้น หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ความหวังที่จะนำเงินไปซื้อเนื้อหมูทำสตูให้น้องชายพังทลายลงในพริบตา เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิตที่พอจะหาได้ เอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ
" ...ท-ท่านคะ ขนมปังทั้งหมดที่คุณชายและเพื่อนๆ หยิบไป...ราคาทั้งหมดรวมกันคือสามสิบสองเหรียญทองแดงเอนเซอร์คอยด์ค่ะ... "
อาเดลเลิกคิ้วสูง แสร้งทำสีหน้าประหลาดใจและกวนประสาท " แล้วยังไง? ข้าต้องสนด้วยงั้นหรือ? "
" คือว่า...เหรียญเดียวที่ท่านให้มา...มัน...มันยังไม่พอค่าต้นทุนวัตถุดิบและค่าแป้งที่ข้าไปกู้ยืมมาเลยค่ะท่าน...ได้โปรดเมตตาด้วยเถอะค่ะ... ถ้าไม่ได้เงินจำนวนนี้ ข้าจะไม่มีเงินไปคืนค่าแป้งในเย็นนี้... "
ยังไม่ทันที่เอเลน่าจะพูดจนจบประโยคดี ลูกน้องคนหนึ่งของอาเดลก็ะเิเสียงหัวเราะลั่นร้านออกมาอย่างบ้าคลั่งราวกับได้ยินเื่ตลกที่สุดในชีวิต
" ฮ่าๆๆๆ! พวกเ้าได้ยินไหม? ยัยชาวบ้านชั้นต่ำนี่มันยังจะกล้าอ้าปากเก็บเงินเพิ่มจากคุณชายอาเดลอีกว่ะ! ไม่เจียมกะลาหัวจริงๆ ! นึกว่าตัวเองเป็ใครกันฮะ? "
ลูกน้องอีกคนรีบเอ่ยสมทบทันทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยัน "เ้าควรจะคุกเข่าลงกับพื้นแล้วกราบขอบคุณเท้าของคุณชายอาเดลเสียด้วยซ้ำนะ ยัยหน้าโง่! ที่คุณชายผู้สูงส่งยอมลดตัวลงมาเสวยขนมปังราคาถูกๆของร้านสกปรกๆ ของเ้าเนี่ย! ถ้าร้านอื่นเขาอยากให้คุณชายเดินเข้า ข้าบอกเลยว่าต้องจ่ายเงินเชิญด้วยซ้ำ! นี่ยังจะกล้ามาทวงเงินเพิ่มอีกเรอะ!?"
อาเดลยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะที่อยู่เหนือกว่าทุกสิ่ง มันก้าวเท้าเดินเข้ามาประชิดตัวเอเลน่าทีละก้าว จนหญิงสาวต้องถอยร่นหนีไปจนแผ่นหลังติดกับกำแพงไม้เก่าๆของร้าน มันเอื้อมมือไปจับปลายคางของหญิงสาว บังคับให้ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บและต้องเงยหน้าขึ้นสบตากับมัน แววตาของอาเดลเต็มไปด้วยตัณหาและความสนุกที่ได้รังแกผู้อ่อนแอกว่า
"รู้ไหม…สาวน้อย...เหตุใดร้านขนมปังซอมซ่อของเ้า ถึงยังสามารถเปิดประตูดำเนินกิจการอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้โดยไม่ถูกพวกโจรปล้นหรือโดนเผาทิ้งไปเหมือนร้านอื่นๆ น่ะ? "
หญิงสาวก้มหน้าลงต่ำ น้ำตาหยดหนึ่งไหลร่วงหล่นลงกระทบหลังมือของเธอ เธอไม่กล้าตอบคำถามและได้แต่ปล่อยให้ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความอัปยศ
" ก็เพราะว่าเมืองฮาร์เรนแห่งนี้...พ่อของข้า ไวเคานต์อัลดริช เป็คนคอยดูแลและปกป้องมันอยู่อย่างไรเล่า! " อาเดลขยับแขนกางออกกว้างอย่างภาคภูมิใจในอำนาจที่ตนไม่ได้เป็คนสร้าง "ถ้าหากไม่มีตระกูลของข้า ป่านนี้พวกโจรชั่วแก๊งอื่นๆ ก็คงจะเข้ามาปล้นและข่มขืนเ้าไปนานแล้ว อสุรกายจากป่าชายแดนก็คงจะเข้ามาฉีกเนื้อพวกเ้ากินเป็อาหารไปแล้ว ตลาดแห่งนี้ก็คงจะไม่มี...ถนนเส้นนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น! ชีวิตอันสงบสุขที่พวกเ้ามีลมหายใจอยู่ได้ทุกวันนี้..."
มันใช้นิ้วมือที่สวมแหวนทองคำวงโตแตะและจิ้มลงบนหน้าอกของเอเลน่าแรงๆ อย่างคุกคามและหยามเกียรติความเป็มนุษย์ "...จำใส่หัวสมองกลวงๆของเ้าเอาไว้ซะ ว่ามันเป็เพราะความเมตตาปรานีจากพ่อของข้าทั้งนั้น! การที่ข้ามากินขนมปังของเ้า... มันคือภาษีรูปแบบหนึ่งที่เ้าต้องจ่ายเพื่อแลกกับชีวิตกากๆของพวกเ้าเข้าใจไหม? "
กลุ่มลูกน้องขุนนางพากันปรบมือและหัวเราะชอบใจสะใจในความทุกข์ระทมของหญิงสาว "ท่านอาเดลกล่าวถูกต้องที่สุด! พวกชาวบ้านชั้นต่ำที่อาศัยผืนดินของท่านไวเคานต์อยู่ ควรจะตอบแทนบุญคุณขุนนางสิ! แค่ขนมปังไม่กี่ก้อน ยังจะมีหน้ามาคิดเงินคิดทองอีกงั้นรึ? ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณคนเอาเสียเลย"
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยและคำพูดถากถางดังสะท้อนไปทั่วบริเวณตลาด ทว่า...กลับไม่มีชาวเมืองหรือพ่อค้าแม่ค้าคนไหนที่ยืนมุงดูอยู่ห่างๆ กล้าปริปากเอ่ยคำพูดช่วยพูดแก้ต่างหรือปกป้องสองพี่น้องเลยสักคนเดียว ทุกคนได้แต่ก้มหน้าลงมองพื้นดินด้วยความกลัวและละอายใจ เพราะเหตุการณ์ขูดรีดและข่มเหงรังแกแบบนี้...มันเกิดขึ้นแทบจะทุกสัปดาห์จนกลายเป็ความเคยชินอันขมขื่นที่ไม่มีใครกล้าเปลี่ยน หากใครลุกขึ้นมาต่อต้าน วันรุ่งขึ้นคนผู้นั้นจะถูกยัดข้อหาฏและถูกลากตัวเข้าคุกใต้ปราสาทที่ไม่มีวันได้กลับออกมาอีกเลย
อาเดลสะบัดหน้าหันหลังเดินนำกลุ่มเพื่อนออกจากร้านไป ทว่ามันยังไม่ลืมที่จะหันกลับมาพูดสำทับทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่กรีดลึกในใจคนฟัง
"อีกสามวันข้างหน้า ข้าจะพาเพื่อนๆ จากในเมืองหลวงมาเที่ยวที่นี่อีก...เพราะงั้น จงเตรียมอบขนมปังเนื้อนุ่มเอาไว้ให้เยอะๆล่ะยัยหนู ถือเสียว่าเป็เกียรติสูงสุดของร้านเ้าแล้วที่ได้ต้อนรับพวกเรา และถ้าหากรอบหน้าข้ามาแล้วขนมปังไม่พอ...ข้าจะยึดร้านนี้คืนเข้าส่วนกลางของตระกูลขุนนางซะ! "
ทั้งห้าคนพากันะเิเสียงหัวเราะเยาะลั่นอย่างสนุกสนาน ก่อนจะะโขึ้นควบม้าศึกฝ่าฝุ่นดินฟุ้งกระจายออกไปจากตลาด ทิ้งไว้เพียงแค่ร้านขนมปังลูมิน่าที่ตกอยู่ในความเงียบงันอันหนาวเหน็บและเศษซากของความพยายามที่ถูกเหยียบย่ำจนแหลกลาญ
เมื่อเสียงฝีเท้าม้าลับหายไปจากหัวมุมถนน ความเงียบสงัดอันน่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมร้านเบเกอรี่เล็กๆ อีกครั้ง ชาวเมืองที่เคยยืนมุงดูรอบๆ ต่างพากันสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครเดินเข้ามาปลอบใจ ไม่มีใครเข้ามาถามไถ่ ทุกคนรีบกลับไปทำหน้าที่ของตนเองราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่เป็เพียงแค่ภาพลวงตา...เพราะความเห็นอกเห็นใจในเมืองแห่งนี้เป็สิ่งที่มีราคาแพงเกินกว่าที่ชาวบ้านธรรมดาจะจ่ายไหว ทุกคนต้องเซฟตัวเองเพื่อให้อยู่รอด
เรย์กำหมัดแน่นจนเนื้อตัวสั่นเทา แกวิ่งพรวดพราดออกมาจากหลังม่านบังสายตา แววตาของเด็กชายเต็มไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความคับแค้นใจและเ็ปที่เห็นพี่สาวถูกรังแกต่อหน้าต่อตา "พี่เอเลน่า...ทำไม...ทำไมพวกเราถึงไม่ไปแจ้งเื่นี้กับพวกทหารยามประจำเมืองล่ะฮะ!? พวกทหารต้องจัดการคนเลวพวกนี้สิ! พ่อเคยบอกว่าทหารมีไว้เพื่อปกป้องไม่ใช่หรือฮะ!? ทำไมพี่ต้องยอมมันขนาดนั้นด้วย! "
เอเลน่าค่อยๆทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆอย่างหมดแรง ร่างกายของเธอสั่นเทาราวกับคนจับไข้ เธอดึงน้องชายเข้ามาสวมกอดไว้แน่น หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินลงอาบแก้มเนียนอย่างไม่ขาดสาย หญิงสาวหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ทว่าเสียงหัวเราะนั้นกลับเต็มไปด้วยความขมขื่นลึกล้ำและสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด
...ทหารยามอย่างนั้นรึเรย์? เงินเดือนและอาหารที่พวกทหารยามใช้กินประทังชีวิตอยู่ทุกวันนี้...ก็เป็เงินที่ถูกรีดไถมาจากพวกเราและจ่ายมาจากคลังของตระกูลขุนนางพวกนั้นทั้งนั้นแหละจ้ะ...พวกเขาไม่มีวันหันคมดาบเข้าหาคนที่จ่ายเงินให้พวกเขาหรอก...กฎหมายมีไว้สำหรับพวกเรา แต่มีไว้เพื่อปกป้องพวกมัน..."
เด็กชายตัวน้อยได้ฟังคำตอบก็พลันนิ่งอึ้งไป แกก้มหน้าลงต่ำ แขนเล็ก ๆ ตกลงข้างลำตัวอย่างหมดเรี่ยวแรง ความเชื่อมั่นในความถูกต้องและนิทานปรัมปราเกี่ยวกับอัศวินผู้พิทักษ์ความยุติธรรมที่พ่อเคยเล่าให้ฟัง... พังทลายลงไม่มีชิ้นดีในใจของเด็กชายวัยสิบขวบ โลกที่เขาคิดว่าสวยงามบัดนี้กลับกลายเป็คุกมืดที่ไม่มีทางออก
บนชั้นวางของในร้าน...ขนมปังเลิศรสที่สองพี่น้องตั้งอกตั้งใจทำมาั้แ่ตื่นนอนตอนตี 4 บัดนี้หลงเหลืออยู่เพียงไม่กี่ก้อนประปรายจากการถูกกวาดและทำลาย ส่วนเงินรายได้ทั้งหมดที่ได้กลับคืนมาจากการทำงานหนักในวันนี้...มีเพียงแค่เหรียญทองแดงเก่าๆ และบิดเบี้ยวเพียงเหรียญเดียวที่วางแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะไม้ ราวกับเศษขยะที่ไม่มีค่าอะไรเลย
เอเลน่าค่อยๆ เอื้อมมืออันสั่นเทาหยิบสมุดบัญชีเล่มเก่าที่มีรอยคราบหมึกจาง ขึ้นมาเปิดดู เธอหยิบพู่กันด้ามสั้นขึ้นมาจดบันทึกตัวเลขคำนวณต้นทุนค่าแป้งสาลี ค่านม ค่าเนย และค่าฟืนของวันนี้เทียบกับรายได้ที่ได้รับจริง...หญิงสาวรู้คำตอบในใจได้ทันทีโดยไม่ต้องใช้เวทมนตร์คำนวณ
วันนี้...ร้านของเธอต้องประสบภาวะขาดทุนป่นปี้อีกแล้ว…และมันไม่ใช่ครั้งแรกในรอบเดือนนี้
ค่าวัตถุดิบที่ค้างไว้กับร้านค้าส่งในตลาดรวมแล้วเป็เงินถึงสามสิบเหรียญทองแดง แต่ในมือของเธอตอนนี้มีเพียงเหรียญเดียวที่ไอ้คนชั่วโยนทิ้งไว้ให้ หากเย็นนี้เธอไม่มีเงินไปคืน เ้าหนี้ก็จะขู่ยึดแป้งและไม่ยอมส่งวัตถุดิบให้อีกในวันพรุ่งนี้ ซึ่งนั่นหมายความว่าเบเกอรี่ลูมิน่าจะไม่สามารถเปิดร้านได้อีกต่อไป
และหากสถานการณ์ยังคงเป็เช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ ร้านเบเกอรี่แห่งนี้...สิ่งตกทอดเพียงชิ้นเดียวที่ท่านพ่อและท่านแม่ผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้เป็ตัวแทนความทรงจำและความรัก...คงจะต้องถูกยึดหรือปิดตัวลงในอีกไม่ช้า และพวกเธอสองพี่น้องก็คงต้องกลายเป็คนไร้บ้านที่ต้องอดตายอยู่ข้างถนนหินอันเย็นเยียบ โดยที่ไม่มีใครเหลียวแล
"พี่เอเลน่า...เย็นนี้พวกเราจะไม่ได้กินสตูเนื้อแล้วใช่ไหมฮะ... " เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแ่เบา แววตาที่เคยเป็ประกายบัดนี้หม่นแสงลงอย่างน่าสงสาร
เอเลน่าสะอื้นไห้ในอก เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่ให้น้องชายได้ยินลึกไปกว่านี้ หญิงสาวกอดน้องชายแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าโลกอันโหดร้ายใบนี้จะพรากสิ่งสำคัญสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ไปจากเธอ
" พี่ขอโทษนะเรย์...พี่ขอโทษที่พี่ปกป้องขนมปังไว้ไม่ได้...พี่ขอโทษ..." หญิงสาวเค้นเสียงพูดผ่านก้อนสะอื้น
" ไม่เป็ไรฮะพี่...ข้ากินขนมปังเก่าที่เหลือหลังร้านก็ได้ฮะ...ข้าไม่หิวเนื้อแล้ว... " เรย์พยายามพูดปลอบใจพี่สาวทั้งๆ ที่น้ำตาของตัวเองก็ไหลอาบแก้มเช่นกัน เด็กชายวัย 10 ขวบต้องหัดเรียนรู้ที่จะโกหกเพื่อไม่ให้พี่สาวต้องเ็ปเพิ่มขึ้น
หญิงสาวเงยใบหน้าที่มีหยาดน้ำตาไหลรินขึ้นมองรูปถ่ายครอบครัวเก่าๆ ที่แขวนอยู่บนผนังห้อง ภาพของพ่อและแม่ที่กำลังยิ้มแย้มอย่างมีความสุขล้อมรอบพวกเธอในวัยเยาว์ บัดนี้ภาพนั้นช่างดูห่างไกลและไม่มีวันหวนคืนกลับมาได้อีก ภายในส่วนลึกของหัวใจของเธอในเวลานี้...เธอกลับมองไม่เห็นแสงสว่างหรือทางออกสำหรับชีวิตวันพรุ่งนี้อีกต่อไปแล้ว คำขู่ของอาเดลที่ว่าจะกลับมาในอีกสามวันพร้อมกับคนจากเมืองหลวงและคำขู่ยึดร้าน...มันเหมือนดั่งคำพิพากษาปะาชีวิตที่กำลังนับถอยหลังล่วงหน้า
ท่ามกลางความมืดมิดและความกดขี่ของเมืองฮาร์เรน สองพี่น้องทำได้เพียงคุดคู้อยู่ในซอกตึกเก่า ๆ ของร้านขนมปัง กอดกันร่ำไห้ไร้เสียงใต้ร่มเงาของอำนาจขุนนางอันเบ็ดเสร็จ โลกใบนี้มันช่างมืดมน โหดร้าย และไร้ซึ่งความยุติธรรมเกินกว่าที่คนตัวเล็กๆ สองคนจะแบกรับไหว...และพวกเธอทำได้เพียงแค่รอวันที่จะถูกบดขยี้จนแหลกสลายไปกับผืนดินแห่งนี้ โดยที่ไม่มีใครรับรู้เลยว่าความหวังของพวกเธอได้ถูกเหยียบย่ำจนหมดสิ้นแล้ว
26K
