So Bad รักร้ายของนายสารเลว

So Bad....รักร้ายของนายสารเลวChapter...............................7วันเดินทาง
"รถป๊ะป๋าสวยจังเลย นั่งสบายด้วย ไม่เหมือนรถที่แม่อุ่นพาปุยนุ่นขึ้นเลยค่ะ คนก็เยอะ แถมยังร้อนอีกต่างหาก"
"จริงหรอครับ แม่อุ่นนี่ทำให้ลูกสาวป๊ะป๋าลำบากได้ยังไงเนี่ย" ตลอดการเดินทางในครั้งนี้มีเพียงเสียงเจื้อยแจ้วของปุยนุ่นที่อยู่เป็นเพื่อนผม ปุยนุ่นเป็นเด็กคุยเก่งมาก แถมยังช่างพูด ตอนนี้ผมหลงรักเด็กตัวอ้วนคนนี้หมดหัวใจของผมแล้ว ยอมรับเลยว่าผมอยากมีลูกแบบปุยนุ่น ปุยนุ่นเข้ามาเปลี่ยนทัศนคติของผม จากที่ไม่เคยชอบเด็กกลับกลายเป็นรักเข้าให้แล้ว
"อื่มม แต่มันก็สนุกดีนะคะ มีคนนั่งเป็นเพื่อนตั้งเยอะแยะ " เมื่อวานผมพาสองแม่ลูกคู่นี้ไปซื้อเสื้อผ้าและของใช้เพื่อเตรียมไปเที่ยวทะเล กว่าจะฉุดกว่าจะลากยัยตัวแม่ไปได้ก็เล่นเอาเหนื่อยอยู่เหมือนกัน ผู้หญิงอะไรดื้อชะมัด ไม่รู้จะงกไปถึงไหนในหัวคิดแต่เรื่องจะหาเงิน เฮ้อ ผมบอกแล้วว่าจะช่วย เธอก็จะไม่ยอมท่าเดียวพูดอยู่ได้ว่าลูกคนเดียวมีปัญญาเลี้ยง ถ้ามีปัญญาจริงๆคงไม่ต้องดรอปเรียนไว้หรอกนะ
"ปุยนุ่นครับ นี่เรามากันสองคนหรอ " ผมแกล้งคนเป็นแม่ที่เอาแต่ทำหน้ามุ่ยเพราะคงจะน้อยอกน้อยใจลูกสาวที่เอาแต่สนใจผมมากกว่า ช่วยไม่ได้ช่วงนี้ต้องทำคะแนนเยอะๆ ปุยนุ่นจะได้รักผมให้มากๆ
"แม่อุ่นก็มาด้วยนี่คะ แม่อุ่นขา ทำไมเงียบจัง"
"แม่อุ่นกำลังเห็นปุยนุ่นคุยสนุกก็เลยไม่อยากขัด "
"แม่อุ่นไม่อยากมาหรอคะ ทำไมทำหน้าแบบนั้น"
"นี่ ทำหน้าตาให้มันสดชื่นหน่อยสิ " ผมอดไม่ได้ที่จะพูดแหย่เธอเล่นๆ ....................................................
ผมพาทั้งคู่มาที่หัวหิน เพราะว่าครอบครัวของผมมีบ้านพักตากอากาศอยู่ที่นี่ ก่อนมาผมโทรบอกคนดูแลแล้วว่าให้ดูแลเรื่องที่พักให้เรียบร้อย
"สวัสดีค่ะคุณมิกิ" ป้าน้อยมีหน้าที่ดูแลทำความสะอาดบ้านพักหลังนี้ อีกทั้งยังเป็นแม่ครัวทำอาหารให้บ้านผมทานด้วย
"สวัสดีครับป้าน้อย "
"สวัสดีค่ะ" สองแม่ลูกยกมือไหว้ทักทายป้าน้อย ดูป้าแกยังคง งงๆ เพราะผมไม่เคยพาใครมาเป็นการส่วนตัวแบบนี้ จะมาก็แต่กับครอบครัวบางครั้งก็มาคนเดียว ส่วนไอ้พวกเพื่อนๆของผมก็ยังไม่เคยมา เห็นว่าเร็วๆนี้จะมาขอใช้บริการ
"เอ็นดูจังเลยลูก ชื่ออะไรคะ"
"ชื่อปุยนุ่นค่ะ " ปกติป้าน้อยเป็นคนรักเด็กอยู่แล้ว จะว่าไปเมื่อก่อนป้าน้อยก็เคยเลี้ยงผมมา แต่ก็เป็นแค่ช่วงเวลาสั้นก็เท่านั้น
"ลูกเต้าเหล่าใครคะทำไมน่ารักแบบนี้ ฮื้มลูก"
"ลูกแม่อุ่นกับป๊ะป๋าค่ะ" เธอชี้มาทางผม
"ว้ายย คุณมิกิไปมีลูกตอนไหนคะ ทำไมป้าไม่รู้ข่าวเลย" ป้าน้อยเอามือทาบอก แล้วทำหน้าตกใจแบบสุดขีด
"เอ่อ คือ "
"เหมือนผมมั้ยครับ "
"มะ เหมือนค่ะ น่ารักค่ะ " ได้แกล้งคนแก่นี่สนุกดีจังแฮะ ผมพาทั้งสองคนเดินเข้าบ้านโดยที่ปล่อยให้ป้าน้อยยืนงงอยู่แบบนั้น ส่วนยัยแม่ตัวดีก็ทำท่าทางเหมือนจะอธิบายแต่ก็ไม่ทันผม เพราะผมชิงพูดไปก่อนแล้ว
..............................................
ฉันเอากระเป๋าปุยนุ่นเข้ามาเก็บในห้องที่ถูกจัดไว้ให้ บ้านหลังนี้สวยมาก ถูกตกแต่งไว้อย่างเรียบๆไม่หวือหวา แถมยังติดทะเลมองเห็นวิวทิวทัศน์แบบสุดลูกหูลูกตา ดูท่าทางของปุยนุ่นจะตื่นเต้นกับการมาทะเลครั้งนี้เอาซะมากอยู่เหมือนกัน อย่าว่าแต่ลูกเลยแม่มันก็พอๆกับลูกนั่นแหละ แต่ฉันก็ยังอารมณ์เสียกับเรื่องเมื่อกี้อยู่ ทำไมเขาต้องโกหกป้าน้อยด้วยว่าปุยนุ่นเป็นลูกของเขา อีตาบ้านี่นับวันยิ่งจะแย่งความรักจากปุยนุ่นไปจากฉัน ถ้าไม่ติดว่าเขาเป็นเจ้านายฉันนะป่านนี้ฉันเถียงใจขาดดิ้นไปแล้ว
"แม่อุ่นปุยนุ่นอยากเล่นน้ำค่ะ" ฉันหันมาตามเสียงก็พบว่าเด็กตัวอ้วนเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว จะห้ามก็คงจะไม่ทันแล้วหหล่ะ
"คงห้ามไม่ทันแล้วใช่มั้ย"
"แฮ่ๆ ก็ปุยนุ่นกลัวแม่อุ่นไม่พาไปนี่คะ" ฉันก็ต้องยอมไปตามระเบียบ มารยาเด็กน้อยอยากจะจับฟัดซะให้เข็ด
ฉันพาลูกหมูเดินมาเล่นน้ำที่ชายหาดใกล้กับบ้านพัก วันนี้ฉันสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวกับยีนต์ขาสั้น แดดก็เริ่มอ่อนลงแล้ว ฉันยืนดูเด็กน้อยเล่นน้ำทะเลอย่างมีความสุข รอยยิ้มน้อยๆนั้นที่ฉันอยากเห็นมันตลอดเวลา ก็ต้องขอบคุณเขานะที่ทำให้ฝันของปุยนุ่นเป็นความจริง
"อย่าไปไกลนะลูก "
"แม่อุ่น แม่อุ่นขา ช่วยปุยนุ่นด้วย" ฉันสังเกตเห็นว่าคลื่นเริ่มแรง ปุยนุ่นจึงไม่สามารถทรงตัวได้ จึงทำให้ร่างของเด็กน้อยเริ่มเลยออกไปไกล ฉันรีบวิ่งลงไปทันทีมือของฉันเอื้อมจนสุดคว้าร่างของเด็กน้อยมาได้ ฉันทั้งผลักทั้งดันร่างของปุยนุ่นเข้าฝั่งจนได้ แต่ ..ทำไมขาฉันมันเริ่มไม่มีแรง ขยับไม่ได้
"แม่อุ่นขึ้นมาสิคะ แม่อุ่น" เด็กน้อยร้องเรียกชื่อฉันไม่ขาดปาก ฉันมีความรู้สึกว่าตอนนี้ร่างของฉันกำลังถูกพัดลอยลงไปในทะเลอย่างช้าๆ .......................................
"อึก ฮื่อ ป๊ะป๋า แม่อุ่นจมน้ำค่ะ ป๊ะป๋าช่วยแม่อุ่นด้วย"
"บ้าชิบ" ผมรีบบอกให้ป้าแม่บ้านช่วยดูแลปุยนุ่นไว้ก่อน ส่วนผมก็ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไปที่ชายหาดทันที สองแขนชูขึ้นศรีษะผลุบๆโผล่ๆอยูไม่ใกล้ไม่ไกลสักเท่าไหร่ วันนี้คลื่นแรงพอสมควร ผมไม่รอช้ารีบกระโดดลงไปช่วยเธอทันที เสียงเด็กน้อยร้องไห้หาแม่ยังดังเป็นระยะๆ
"แม่อุ่นขา ปุยนุ่นขอโทษ ฮื่อ แม่อุ่น "  ตอนนี้ผมกำลังปั๊มหัวใจและช่วยผายปอดให้คนตัวเล็กที่ผมเพิ่งดึงขึ้นมาจากทะเลเมื่อสักครู่อยู่ เสื้อตัวบางเมื่อเปียกน้ำ มันปิดอะไรของเธอแทบไม่มิดเลย นี่ผมกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย ปุยนุ่นกอดป้าน้อยร้องไห้อยู่ตลอดเวลา
"อ่อก แค่กๆๆ " ไม่นานเธอก็สำลักน้ำออกมาเต็มไปหมด ผมจึงรีบอุ้มร่างของเธอเข้าบ้านพักทันที  "ป้าน้อยครับฝากดูปุยนุ่นด้วยนะครับ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอด้วยเดี๋ยวจะป่วยเอา ทางนี้เดี๋ยวผมจัดการเอง"
"ได้ค่ะ ไปลูก ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันนะคะเด็กดี" ก่อนอื่นต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอก่อน เอาหล่ะผมค่อยๆปลดกระดุมกางเกงยีนต์ของเธอออก เธอคงจะไม่ว่าอะไรผมหรอกนะ เพราะผมอยากจะช่วยเธอจริงๆตอนนี้เธอนอนอยู่บนเตียงร่างเปลือยป่าว ผมแทบจะละสายตาจากเรือนร่างของเธอไม่ได้จริงๆ ไม่น่าเชื่อว่าเธอเคยมีลูกมาแล้ว เสื้อเชิ๊ตตัวโคร่งถูกสวมให้กับร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียง ตอนนี้เธอนอนอยู่ที่ห้องของผม เพราะมันใกล้ที่สุด ผมก็เลยพาเธอเข้ามานอนที่นี่ก่อน
"แค่กๆ แค่กๆๆ" ผมคิดว่าคืนนี้เธอคงจะต้องมีไข้แล้วหล่ะ.....................

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.7 หักห้ามใจ

นิยายแนะนำ

So Bad รักร้ายของนายสารเลว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.7 หักห้ามใจ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้