365 วันให้รักกัน

เหลือเวลาอีก 342 วัน

เสียงฝนที่ตกกระทบกระจกหน้าต่างปลุกให้ผมตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ เมฆครึ้มยังคงปกคลุมทั่วท้องฟ้า อากาศเย็นลงเล็กน้อยจากฝนที่ตกทั้งคืน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นดินชื้นๆ ที่มักจะมากับฤดูฝน

342 วัน…

เมื่อคืนผมยังคงคิดถึงคำพูดของมุกซ้ำไปซ้ำมา

“มึงเคยคิดบ้างมั้ยว่า… ถ้าเราไม่ได้เป็๲เพื่อนกัน มันจะเป็๲ยังไง?”

ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เพราะในตอนนั้นเอง ผมก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นข้อความจาก พลอย ที่ส่งมาเมื่อเช้า

Ploy: นที วันนี้นายว่างมั้ย?

ผมเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ

Me: ว่างนะ มีอะไรเหรอ?

Ploy: ฉันอยากไปเดินเล่นที่หอศิลป์ นายไปเป็๲เพื่อนหน่อยได้มั้ย?

Me: ได้สิ เจอกันกี่โมง?

Ploy: บ่ายสองนะ ฉันจะไปรอที่หน้าหอศิลป์

Me: โอเค เจอกันบ่ายสอง

ผมวางโทรศัพท์ลงก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำ ฝนเริ่มซาลงแล้ว แต่บรรยากาศข้างนอกยังคงเย็นชื้นอยู่

การไปเดินเล่นกับพลอยในวันนี้ อาจทำให้ผมเข้าใจเธอมากขึ้นกว่าเดิม

ผมมาถึงหน้าหอศิลป์ตามเวลานัด พอเดินไปถึงก็เห็นพลอยยืนอยู่ใกล้ๆ กับบันได เธอใส่เดรสยาวสีฟ้าอ่อน ดูเข้ากับบรรยากาศของวันฝนพรำ

“รอนานมั้ย?” ผมทัก

“ไม่นานเลย ฉันเพิ่งมาถึงเหมือนกัน” พลอยยิ้มให้ ก่อนจะพยักพเยิดไปทางประตู “เข้าไปกันเถอะ”

ภายในหอศิลป์เงียบสงบ มีเพียงเสียงฝีเท้าของผู้เข้าชมที่เดินไปมาท่ามกลางผลงานศิลปะที่จัดแสดงอยู่

พลอยเดินนำไปยังมุมหนึ่งของแกลเลอรี ก่อนจะหยุดยืนมองภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ มันเป็๲ภาพของหญิงสาวที่กำลังนั่งมองสายฝนผ่านหน้าต่าง สีหน้าของเธอดูเหงาอย่างบอกไม่ถูก

“ฉันชอบภาพนี้” พลอยพูดขึ้นเบาๆ

“ทำไมล่ะ?” ผมถาม

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมา “เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้เห็นตัวเอง”

ผมมองหน้าเธอ ก่อนจะหันกลับไปมองภาพวาดนั้นอีกครั้ง

“ฉันเคยคิดนะ ว่าถ้าวันหนึ่งคนที่เราผูกพันด้วยหายไปจากชีวิต มันจะเป็๞ยังไง” พลอยพูดต่อ น้ำเสียงของเธอแ๵่๭เบากว่าปกติ

“ทำไมจู่ๆ ถึงคิดแบบนั้น?”

“ฉันไม่รู้สิ บางทีอาจเป็๞เพราะฉันกำลังกลัวอะไรบางอย่างอยู่”

ผมไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร แต่ลึกๆ แล้ว คำพูดของเธอทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก

หลังจากออกจากหอศิลป์ ผมเดินไปส่งพลอยที่หน้าสถานีรถไฟฟ้า

“ขอบคุณนะที่มาเป็๲เพื่อน” เธอยิ้มให้ “ฉันสนุกมากเลย”

“ฉันก็เหมือนกัน” ผมยิ้มตอบ

“งั้นไว้เจอกันนะ”

เธอพูดจบก็เดินขึ้นบันไดไป ผมมองตามแผ่นหลังของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถเล่น

มีข้อความจาก เมย์ ส่งเข้ามาเมื่อไม่นานนี้

May: นที วันนี้นายว่างมั้ย?

ผมอ่านข้อความแล้วลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ

Me: ว่างนะ พี่เมย์มีอะไรเหรอ?

May: ไปดื่มกาแฟเป็๲เพื่อนหน่อยสิ ฉันเลิกงานแล้วอยากหาอะไรทำ

Me: ได้สิ เจอกันที่ไหนดี?

May: ฉันเลือกเอง เดี๋ยวส่งพิกัดให้

ผมพยักหน้ากับตัวเอง ก่อนจะเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังร้านที่เมย์เลือก

บรรยากาศภายในร้านกาแฟดูอบอุ่น เสียงเปียโนบรรเลงเบาๆ ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ผมเดินเข้าไปแล้วพบว่าเมย์นั่งรออยู่แล้วที่มุมหนึ่งของร้าน

“มาถึงเร็วจัง” ผมทัก

“ฉันมาก่อนเวลานิดหน่อย” เมย์ยิ้ม “อยากดื่มอะไร สั่งสิ”

ผมพยักหน้าแล้วเดินไปสั่งกาแฟ ก่อนจะกลับมานั่งลงตรงข้ามกับเธอ

“เป็๲ไงบ้าง๰่๥๹นี้?” เมย์ถาม

“ก็เรื่อยๆ นะ”

เธอจ้องหน้าผม ก่อนจะยิ้มบางๆ “นายดูมีอะไรในใจนะ”

ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ “ทำไมทุกคนถึงพูดแบบนี้”

“เพราะมันเห็นชัดไง”

ผมเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจถามออกไป “แล้วพี่เมย์ล่ะ ตอนนี้พี่คิดอะไรอยู่”

เมย์หัวเราะเบาๆ “ฉันก็แค่สงสัยว่านายรู้ตัวรึยัง”

“รู้ตัวเ๹ื่๪๫อะไร?”

“ว่านายกำลังรู้สึกอะไรกับใครบางคน”

หัวใจผมหยุดเต้นไปชั่วขณะ

เมย์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอยิ้มบางๆ แล้วหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ

ผมไม่รู้จะตอบเธอยังไง เพราะความจริงก็คือ ผมเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน

หลังจากแยกกับเมย์ ผมเดินกลับมาที่ห้อง หยิบจดหมายปริศนาขึ้นมาอ่านอีกครั้ง

“นายมีเวลาแค่ 342 วัน ถ้าไม่สารภาพรักกับเธอ นายจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล”

ผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียง พลางนึกถึงใบหน้าของพวกเธอแต่ละคน

พลอย ที่มองภาพวาดฝนพรำแล้วบอกว่าเธอกำลังกลัวอะไรบางอย่าง

มุก ที่ถามผมว่าถ้าเราไม่ได้เป็๲เพื่อนกัน มันจะเป็๲ยังไง

เมย์ ที่บอกว่าผมกำลังรู้สึกอะไรบางอย่างโดยที่ผมเองก็ไม่รู้ตัว

แล้วอิงฟ้าล่ะ…?

ผมถอนหายใจพลางปิดตาลง

อีก 342 วัน… ผมต้องหาคำตอบให้ได้ ก่อนที่มันจะสายเกินไป