บทที่ 10 หยุดมือเดี๋ยวนี้ ห้ามฝังเข็มตรงนั้นนะ!
เมื่อเห็นท่าทางไร้เดียงสาปนน้อยเนื้อต่ำใจของนาง เซียวจิ้งเสวียนก็ไม่ทราบว่าเป็เพราะเหตุใด ในใจลึก ๆ กลับเริ่มเชื่อคำพูดของนางขึ้นมาบ้างแล้ว
ลู่ชิงที่ยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยแทรกขึ้น "ปลัดหลิวผู้นั้นมิใช่คนที่จะตอแยได้ง่าย ๆ ที่ใต้เท้าพูดไปเช่นนั้นก็เพราะเกรงว่าเ้าจะถูกเขารังแกเอาได้!"
เซียวจิ้งเสวียนได้ยินคำแก้ต่างแทนตน ก็ปรายตามองลู่ชิงด้วยสายตาเรียบเฉย "มากความ!"
ลู่ชิงรีบก้มหน้าลงทันควัน ท่าทางราวกับสะใภ้น้อยผู้ถูกรังแกก็มิปาน
หรานหร่านฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เซียวจิ้งเสวียน ก่อนจะกางแขนออกกอดหมับเข้าที่ต้นขาแกร่งของบิดา ใบหน้าจิ้มลิ้มแนบชิด ถูไถไปมาราวกับลูกสุนัขตัวน้อยกำลังออดอ้อนเ้าของ
"ความรักของท่านพ่อ หรานหร่านััได้หมดแล้วเ้าค่ะ"
พูดจบ นางก็ปล่อยมือจากขาเขา มือน้อย ๆ อวบอ้วนกำเป็หมัดชูขึ้นแกว่งไปมาในอากาศ เชิดหน้าขึ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน "ท่านพ่อวางใจเถิด หรานหร่านกินอิ่มแล้ว หากคนเลวโผล่มาหนึ่งคน ข้าจะตีหนึ่งคน!"
เซียวจิ้งเสวียนมองท่าทางกำหมัดน้อย ๆ แกว่งไปมาราวกับแมวกวักนำโชคของนาง มุมปากก็อดกระตุกมิได้
"ไปกันเถอะ!"
"รับทราบเ้าค่ะ!"
เ้าก้อนแป้งน้อยรีบวิ่งตามไปทันที ะโโลดเต้นดุ๊กดิ๊กอยู่ข้างกายเซียวจิ้งเสวียน
เมื่อมาถึงตลาด ผู้คนเริ่มพลุกพล่านหนาตา เ้าก้อนแป้งน้อยเบิกตากว้างมองไปรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น มองทางโน้นทีทางนี้ที ทุกสิ่งอย่างล้วนดูแปลกใหม่สำหรับนาง
เซียวจิ้งเสวียนเกรงว่านางจะพลัดหลง จึงเผลอเอื้อมมือไปกุมมือน้อย ๆ ของนางไว้โดยไม่รู้ตัว
ฝ่ามือของนางช่างเล็กจ้อย นุ่มนิ่มราวก้อนสายไหม ัันั้นส่งความหวานล้ำสายหนึ่งแล่นเข้าสู่หัวใจของเซียวจิ้งเสวียนอย่างน่าประหลาด ความเ็ปจากการสูญเสียน้องสาวดูเหมือนจะได้รับการปลอบประโลมขึ้นมาบ้างในห้วงเวลานี้
เขาคิดในใจว่า บางทีเ้าก้อนแป้งน้อยที่หน้าตาคล้ายคลึงกับน้องสาวของเขาผู้นี้ อาจจะเป็ของขวัญที่น้องสาวในปรโลกส่งมาให้เขาคลายเหงาก็เป็ได้
หรานหร่านก้มมองมือเล็ก ๆ ของตนที่ถูกท่านพ่อกุมไว้แล้วก็ยิ้มตาหยี
อื้ม... ความรู้สึกที่มีท่านพ่อนี่มันดีจริง ๆ!
มือของท่านพ่อช่างอบอุ่นเหลือเกิน!
การที่ท่านพ่อจูงมือข้าเช่นนี้ แสดงว่าท่านพ่อต้องชอบข้ามาก ๆ แน่เลยใช่ไหม?
สมาคมการค้าเป็ผู้กุมชะตาเศรษฐกิจของทุกสายอาชีพในแถบเจียงหนาน ่ก่อนหน้านี้เกิดพายุฝนติดต่อกันทางตอนใต้ของแม่น้ำฉางเจียง ชาวบ้านต่างพากันอพยพหนีตาย ส่งผลให้เขตยงหลินมีผู้ลี้ภัยหลั่งไหลเข้ามาเป็จำนวนมาก
เวลานี้ ไหนจะต้องจัดหาที่พักพิงให้ผู้ประสบภัย ไหนจะต้องป้องกันโรคระบาด ไหนจะต้องซ่อมแซมเขื่อนกั้นน้ำ…
เพราะเซียวจิ้งเสวียนไปล่วงเกินขุนนางผู้มีอำนาจในเมืองหลวง จึงถูกเนรเทศมายังที่แห่งนี้
เบื้องหน้าดูเหมือนราชสำนักจะเล็งเห็นในความสามารถ แต่แท้จริงแล้วกลับโยนเผือกร้อนมาให้เขาถือ หวังจะให้เขาประสบความล้มเหลวและหมดอนาคตไปเอง
งบประมาณที่ราชสำนักจัดสรรลงมามีจำกัด กว่าจะมาถึงมือเขาก็ถูกเบียดบังไปเป็ทอด ๆ เหลือเพียงไม่ถึงหนึ่งในสาม ส่วนที่เหลือเขาต้องหาทางดิ้นรนเอาเอง
ดังนั้น หนทางเดียวที่จะช่วยกอบกู้สถานการณ์ได้ คือต้องอาศัยอำนาจเงินจากสมาคมการค้า
ทว่าเคราะห์ซ้ำกรรมซัด การที่เขาเข้ามารับตำแหน่งที่ยงหลิน กลับไปขัดขวางเส้นทางก้าวหน้าของปลัดหลิวที่เดิมทีจะได้เลื่อนขั้นเป็นายอำเภอ จึงถูกอีกฝ่ายคอยกลั่นแกล้งสร้างความลำบากให้อยู่เนือง ๆ
ปลัดหลิวเป็คนท้องถิ่น และมีอิทธิพลไม่น้อยในสมาคมการค้า
ภายใต้การแทรกแซงของปลัดหลิว เซียวจิ้งเสวียนพยายามเข้าพบคนของสมาคมการค้าหลายครั้ง แต่ไม่ถูกปิดประตูใส่หน้า ก็ถูกพูดจาบ่ายเบี่ยงปัดความรับผิดชอบไปเสียทุกครา
วันนี้เขาตั้งใจจะมาพบแม่นางสกุลสวี ซึ่งเป็หนึ่งในสมาชิกของสมาคมการค้าและมีอำนาจในการตัดสินใจพอสมควร
ทว่าเทียบเชิญที่เซียวจิ้งเสวียนส่งไป กลับเงียบหายดุจหินจมสมุทร
โชคยังดีที่ลู่ชิงส่งคนไปสืบจนทราบว่า แม่นางสวีผู้นี้จะมาตรวจสอบบัญชีที่ร้านจิ่นซิ่วฟางทุก ๆ ห้าวัน เซียวจิ้งเสวียนจึงตัดสินใจมาดักรอเพื่อเสี่ยงดวงดูสักครั้ง
"ถอยไป ถอยไป รีบถอยไปเร็วเข้า!"
ทันทีที่ทั้งสามมาถึงหน้าร้านจิ่นซิ่วฟาง ก็เห็นผู้คนมุงดูเหตุการณ์กันเนืองแน่น มีเสียงะโไล่คนให้ถอยออกไป ฟังดูเหมือนเกิดเื่ร้ายแรงขึ้น
ลู่ชิงขยับเข้าไปใกล้เซียวจิ้งเสวียนโดยสัญชาตญาณ เอ่ยเสียงเครียด "ใต้เท้า ระวังตัวด้วยขอรับ!"
เซียวจิ้งเสวียนมองฝูงชนที่อออยู่เต็มไปหมด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน
"ไปดูกันว่าเกิดอะไรขึ้น!"
"ขอรับ" ลู่ชิงรับคำ แล้วรีบเดินนำหน้าแหวกทางให้
"ขอทางหน่อย ขอทางหน่อย!"
ชาวบ้านต่างพากันแหวกทางให้เป็ช่องเล็ก ๆ เซียวจิ้งเสวียนจึงจูงมือเ้าก้อนแป้งน้อยเดินแทรกเข้าไป
เมื่อเดินไปถึงด้านหน้าสุด ลู่ชิงก็ร้องอุทานขึ้น "ใต้เท้า นั่นแม่นางสวีนี่ขอรับ!"
ภาพที่ปรากฏแก่สายตา คือแม่นางสวีกำลังนอนขดตัวด้วยความเ็ปอยู่บนพื้น สองแขนโอบอุ้มท้องที่นูนใหญ่ของนางไว้แน่น
ใบหน้าของนางซีดเผือด บริเวณชายกระโปรง่ล่างมีรอยเืซึมออกมาอย่างเห็นได้ชัด ดูท่าทางนางกำลังจะคลอด!
ข้างกายของนาง มีหมอหนุ่มผู้หนึ่งกำลังถือเข็มเงินเตรียมจะทำการฝังเข็ม โดยมีหญิงสูงวัยและสาวใช้สองคนคอยยืนบังสายตาผู้คนไว้
"ใต้เท้า..."
ลู่ชิงหันไปมองสีหน้าของเซียวจิ้งเสวียน "ดูท่าวันนี้พวกเราคงจะมาเสียเที่ยวแล้วกระมัง!"
เซียวจิ้งเสวียนเม้มริมฝีปากแน่น สั่งการทันที "เ้าไปหาเปลหามมา เดี๋ยวต้องรีบพาแม่นางสวีไปส่งโรงหมอหรือไม่ก็ส่งกลับจวนตระกูลสวี่!"
"ขอรับ!"
ลู่ชิงรับคำ ก่อนจะกำชับทิ้งท้าย "เช่นนั้นใต้เท้ารออยู่ตรงนี้ อย่าเพิ่งไปไหนนะขอรับ!"
กล่าวจบ เขาก็รีบวิ่งออกไปทันที
"หยุดเดี๋ยวนี้! ห้ามแทงเข็มตรงนั้นนะ!"
ทันใดนั้น เสียงเล็ก ๆ ของเ้าก้อนแป้งน้อยก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของทุกคน
เซียวจิ้งเสวียนหันขวับไปมอง ก็เห็นหรานหร่านะโเข้าไปขวางหน้าหมอหนุ่มผู้นั้น พยายามขัดขวางการรักษา
"ลูกเต้าเหล่าใครกัน รีบออกไปให้พ้น! อย่ามาเกะกะแถวนี้!"
หมอหนุ่มตวาดเสียงต่ำ มือถือเข็มเงินกลั้นหายใจเตรียมจะแทงลงไป
"ห้ามแทงตรงนั้นนะ นางจะ... อื้อ... อื้ม..."
หรานหร่านยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็ถูกเซียวจิ้งเสวียนพุ่งเข้ามาปิดปากไว้แน่น แล้วรวบตัวนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก
"อย่าก่อเื่!"
เซียวจิ้งเสวียนจ้องนางด้วยสายตาจริงจังแกมดุ ในใจนึกเสียใจยิ่งนักที่เมื่อครู่ใจอ่อนยอมพานางออกมาด้วยตามคำยุยงของลู่ชิง
"อื้อ..."
เ้าก้อนแป้งน้อยดิ้นหลุดจากมือของเซียวจิ้งเสวียน ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความร้อนรน รีบอธิบาย "ท่านพ่อ ข้าไม่ได้ก่อเื่นะเ้าคะ!"
พูดจบ เ้าก้อนแป้งน้อยก็ดิ้นรนลงจากอ้อมแขนจนมายืนบนพื้นได้
แต่ทว่าสายเกินไปเสียแล้ว หมอหนุ่มผู้นั้นได้ปักเข็มเงินลงไปบนจุดสำคัญทั้งสี่ของแม่นางสวี อันได้แก่ จุดซานอินเจียว *[1] จุดเหอกู่ *[2] จุดเชวี่ยเผิน *[3] และจุดคุนหลุน *[4]
ใบหน้าของหรานหร่านย่นยู่จนเหมือนซาลาเปาทันที
"อ๊าก เจ็บ! เจ็บเหลือเกิน!"
ทันใดนั้นเอง แม่นางสวีก็กรีดร้องออกมาสุดเสียง เหงื่อกาฬไหลพรากเต็มหน้าผากราวกับเม็ดไข่มุกร่วงหล่น
และที่น่าใยิ่งกว่า คือโลหิตสีแดงฉานไหลทะลักออกมาจากเบื้องล่างของนางมากขึ้นเรื่อย ๆ
"ท่านหมอ เกิดอะไรขึ้น? ฮูหยินของข้า... ทำไมอาการถึงไม่ดีขึ้น แต่กลับดูทรุดหนักกว่าเดิมเล่า!?"
แม่นมที่อยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าตื่นตระหนก รีบนั่งลงกุมมือแม่นางสวีแน่น ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้ไม่หยุด
"แม่นม ลูก... ลูกของข้า... ต้องรักษาลูกของข้าไว้ให้ได้นะ!"
แม่นางสวีกัดริมฝีปากจนห้อเื เอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก
*[1] จุดรวมเส้นประสาทขา
*[2] จุดง่ามนิ้วโป้ง
*[3] จุดแถวไหปลาร้า
*[4] จุดแถวตาตุ่ม
122
