วัดแห่งหนึ่งย่านใจกลาง กรุงเทพ
"โยม มีอะไรรึ? "
หลวงพี่กำลัง งงงวย ในขณะกำลังจะมาปิดรั้ววัด ก็ได้มีเด็กหนุ่มหน้าตาดี พุ่งเข้ามาในรั้ว พร้อมกับ สไลด์เข่าลากติดกับพื้น ทั้งยังะโด้วยข้อความที่เสียงดังฟังชัด ว่า..
"ขอผมนอนค้างที่นี้ซักคืนได้มั้ยครับ หลวงพี่!!!"หลวงพี่อึ้งอยู่นานหลายวินาทีก่อนจะอุทานออกมา
"ห๊าา"
"...."
"...."
ไร้ซึ่งเสียงการคุยทั้งพระทั้งโยมเป็เวลานาน
เช้าวันต่อมา
จากที่หลวงพี่อนุญาต ไลค์ก็ได้อาศัยนอนที่ศาลาปฎิบัติธรรมของวัดจนถึงเช้าแม้มีเครื่องห่มนอนพร้อมฟูกปูแต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาได้หลับเลยเนื่องจากความหิวเริ่มเข้ามาโจมตีอย่างต่อเนื่องจนมีเสียงครวญครางดังสนั่น แต่แล้วเวลาผ่านไปได้ไม่นาน กลับมีเด็กวัดมาแบ่งมาม่าให้เขาพร้อมขนมไทยส่วนหนึ่ง ที่เหลือจากการใส่บาตรของพระที่ออกบิณฑบาตใน่เช้าด้วยความสงสาร
แม้แต่หลวงพี่เองก็ยังสงสัยในตัวของชายหนุ่มคนนี้เพราะหน้าตารูปร่างผิวพรรณจนกระทั้งเสื้อผ้า มองยังไงก็ไม่น่าจะเป็คนจรจัดได้เลย แต่ด้วยความที่ไลค์นั้น(แต่งเื่)บอกไปว่า ตัวเองพึ่งเคยมาที่นี้ครั้งแรก(จากอนาคต) และไม่ได้จองโรมแรมไว้(เพราะกลัวเสียเงิน) ทำให้ไม่มีที่นอน จัดคลายความสงสัยได้แต่ก็คงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น หลวงพี่ไม่ได้ว่ากล่าวถามอะไรต่อ เพราะวัดเป็ที่พึ่งอาศัยของคนที่ลำบากอยู่แล้ว พร้อมทั้งยังจัดเตรียมที่นอนให้มาปูรองพื้นให้อีกด้วย ไลค์ตั้งมั่นเป็อย่างมากว่าหลังจาก ที่เค้ามีเงินเหลือแล้วเค้าต้องกลับมา บริจาคและทอดกฐินที่วัดนี้อย่างแน่นอน
และแล้วเวลาก็ไหลผ่านไปจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ชายหนุ่มรู้สึกสบายตัวเป็อย่างมากแม้มันไม่ได้สะดวกสบายมากนักสำหรับคนธรรมดาอย่างเราๆกับการนอนศาลาวัด แต่สำหรับเขาที่เคยอยู่ในโลกอนาคตกับอากาศปนเปื้อนมาโดยตลอดกับรู้สึกปลอดโปร่งอย่างเห็นได้ชัด ใหนจะมาม่าที่แสนคุ้นเคยและรสชาติความหวานของขนมที่หาได้ยากในโลกใบนั้น นี้อาจจะเป็โลกใบใหม่สำหรับไลค์เลยก็ว่าได้
หลังจากตื่นมาแล้ว ไลค์จึงช่วยกวาดบริเวณวัดก่อนจะลาออกเดินทางใน่ตอนสายๆของวัน โดยมีเด็กวัดและพระแบ่งขนมและน้ำส่วนหนึ่งจากการบิณฑบาตเมื่อเช้า
ไลค์ออกเดินเท้ามาแถวบริเวณเขตชุมชนที่ห่างจากวัดมานับ 20 กิโลเมตร ก่อนจะหาที่นั่งใต้ต้นไม้ใหญ่เพื่อหลบร้อนและเพื่อวางแผนการใช้ชีวิตต่อไป หากไปไม่มีจุดหมายคงยากแน่ เขาคิดในใจ
"ไอ ตรวจสอบงานที่สร้างรายได้เป็จำมากจากนี้จนอีก10 ปี ที ผมว่าการสมัครงานอย่างที่คิดตอนแรกไม่เวิร์กแน่ แค่มองด้วยโปรแกรมคาดเดาก็รู้สึกถึงแรงกดดันจากพวก เถ้าแก่นั้นแล้ว มีหวังไม่เป็อันเริ่มพอดีกับการทำลายแบบแปลนของเ้าพวกนั้น"สิ้นคำ ไอก็ทำการค้นหาในทันที
'ทำการค้นหา... ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วค่ะ จากการตรวจพบว่า หลังจากนี้จะอยู่ในยุคดิจิตอล เกิดงานออนไลน์สร้างรายได้ขึ้นสูงมาก ตอนนี้มือถือเริ่มได้รับความนิยมขึ้นมากเป็ 40% มีแนวโน้มว่าจะสูงขึ้นตามลำดับ หลังตรวจสอบพบข่าวขององค์กร ซุส ด้วยค่ะ ้าข้อมูลเลยมั้ยคะ'
"ห้ะ เอาจริงสิ หาง่ายแบบนี้เลยหรอ ว่ามาเลยไอ" ชายหนุ่มนึกยิ้มดีใจ ที่ไม่ต้องผลิกแผ่นดินหา ถ้าเป็เมื่อก่อน การมองเห็นตัวตนเ้าพวกนี้ อาจจะต้องขุด.. ไม่สิเรียกะเิคงจะเหมาะกว่า ในการหาเงาของพวกมัน แต่มารอบนี้กลับกลายเป็หาได้ง่ายๆเหมือนซื้อขนมข้างทางซะอย่างนั้น
'จากการตรวจสอบเมื่อครู่ พบว่าองค์กรนั้น ได้ ธุรกิจของโลกอยู่ที่ 32% มีอัตราเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำการเปรียบเทียบกับปี พ.ศ. 2517 ถูกเพิ่มขึ้นมา 12% มีการลงทุนกับการค้าทุกรูปแบบมากขึ้น ในชื่อของ ห้างหุ้นส่วนซิสเทม จำกัด ทำการค้นหาอาวุธทางการทหาร... ยังไม่มีการค้นพบวิธีสร้างอาวุธ.. คุณไลค์คะ จากการตรวจสอบแบบและเปรียบเทียบแปลนจากของเก่าของคุณดูเหมือนทางนั้นจะใช้แบบแปลนนั้นทำการปรับแต่งและเปลี่ยนแปลงสร้างเครื่องใช้ไฟฟ้าหลายรูปแบบ เพื่อลงขายเอาค่าลิขสิทธิ์เป็รายได้ราวๆ 1.22% ของบริษัทด้วยค่ะ"
" เอาเถอะไม่แปลกหรอก แบบแปลนพวกนั้นมันสามารถนำพายุคสมัยได้จะขายหรือจะทำอะไรก็ช่างมัน แต่ที่ต้องลบคือพวกโครงสร้างอาวุธพวกนั้น ในข่าวนั้นยังดีที่ไม่มีการเริ่มสร้างแล้ว แต่ข้อมูลอาจไม่มากพอจะเจาะระบบได้ ยังไงก็คงพอมีเวลาอยู่ละนะ อันดับแรกเราต้องหาเงินทุนเสียก่อน เพื่อที่จะทำการอะไรต่อ"ว่าแล้วไลค์ก็นั่งยืดแข้งยืดขา พร้อมบิดตัวไปมาที่ใต้ร่มไม้ ก่อนจะคิดอะไรได้คงอีกครั้ง เมื่อมองไปยังป้ายโฆษณาป้ายไฟที่เลื่อนไปมาพร้อมตัวอักษรที่เคลื่อนไหว
"อืมจริงสิ.. เน็ตเวิร์คยังไงล่ะ ทำไมคิดไม่ได้นะเรา ไอขอรายการ งานออนไลน์ ที่เหมาะกับอายุของผมในตอนนี้ที"
'งานออนไลน์สินะคะ? หัวข้อการค้นหา อายุคุณไลค์ตอนนี้ไม่ทราบ ทำการแสกนร่างกายตรวจสอบระบบการทำงานของเซลล์เนื้อเยื่อของระบบ'สิ้นคำเสื้อผ้าที่ไลค์สวมใส่หรือชุดนาโนเทคก็ค่อยๆมีแสงสีแดงแสดงขึ้นเป็นอนยาวจาก่ลำคอลงมาตามลำดับจนไปสิ้นสุดที่เท้าของเขา
'ปัจจุบันคุณไลค์อายุ17 ปี.. เหตุผลการลดอายุทำการตรวจสอบความเสียหาย.. ผลจากเกิดรอยแตกของกระจกในเครื่องไทม์แมชชีน ทำให้ส่งผลกับร่างกายโดยตรงในการลดอายุการทำงานของร่างกายย้อนวัยไป 8 ปี 1 เดือน 4 วัน ทำการค้นหางาน.. งานที่แนะนำคือ สร้างเกมส์มือถือ สร้างเกมส์คอมพิวเตอร์ งานรูปแบบหาทีมลูกโซ่ สร้างแอพบนมือถือสมาร์ทโฟน เทรนหุ้นซื้อขาย ออกแบบดีไซน์บ้าน งานวาดมังงะ เขียนนิยาย ทำอนิเมะ ค่ะ'
"เอ๋!! .. รอบนี้เหลือ17 ปีหรอคิดว่าชุดนี้จะกันกระแสเวลาได้ 100% ซะอีกนะ โชคดีจริงๆที่คิดสร้างชุดนี้ไว้ไม่อย่างงั้นคงได้กลายเป็มนุษย์เซลล์เดียวแบบที่คาดการณ์ไว้แน่ๆ นี้ก็คิดๆอยู่นะว่าเด็กลง แต่คิดว่ามาจากการปรับเปลี่ยนบุคลิกของไอซะอีก!! "ไลค์ยกมือขึ้นมาบี้แก้ม จับหน้าจับตา และดึงหนังตัวเองราวกับทดสอบอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็ทำเหมือนไม่ใส่ใจอะไรก่อนจะมองไปยังหัวข้อที่ลอยอยู่ในม่านตาที่แสดงข้อมูลของงานที่ไอมาหาเมื่อครู่ต่อ
" แต่ค่อนข้างเยอะนะเลือกไม่ถูกเลย เอาเป็ว่าจะทำอะไรก่อนอื่นคงต้องมีคอมก่อนสินะ พับข้อมูลพวกนี้ไปก่อนแล้วกันไอ"
'รับทราบค่ะ ทำการเซฟไปยัง ไฟล์งานที่ค้นหา'พริบตาข้อมูลก็ถูกรูดรวมไปในโฟลเดอร์ไฟล์หนึ่งอย่างรวดเร็ว จนม่านตากลับมาเป็ปกติ
"แถวนี้มีร้านรับซื้อของเก่า หรือพวกขยะอิเล็กทรอนิกส์มั้ย"
'ค้นพบแล้ว.. มีวงค์พานิชรับซื้อของเก่าอยู่ 5 ่ตึกด้านหน้าค่ะ'
"โอเคร ไปกันเถอะ!! "ไลค์จึงลุกขึ้นแล้วออกเดินทางในทันที
หลังเดินมาได้นานนักก็เจอกับร้านรับซื้อของเก่า แม้ตัวร้านจะไม่ใหญ่มากมายแต่กองขยะรีไซเคิลต่างๆที่อยู่ในที่ว่างตรงข้ามกับร้านกลับมีกองเป็ูเา ภายในร้านมีกองขยะรีไซเคิลอยู่ไม่เยอะนักแต่.. สำหรับไลค์ในตอนนี้เขา้าคือคอมพิวเตอร์สำหรับในการหาเงินไม่ใช่พวกขยะพวกนี้เลย ถ้าถามว่าทำไมถึงไม่ใช้ ไอ นั้นคงต้องตอบว่า ไอ ก็คือ ไอ เป็โปรแกรมแก้ปัญหาการจัดการหรือค้นหา โดยไว้ใช้สำหรับแสดงข้อมูลต่างๆที่ตั้งค่าไว้โดยตอนนี้ไลค์ตั้งค่าให้แสดงข้อมูลผ่านม่านตาและเสียงในหัวผ่านสมองโดยตรงจากชิพที่ฝังไว้ ส่วนนาฬิกานาโนเทคที่ใส่อยู่ตอนนี้ก็ทำงานร่วมกับไอ หรือ แสดงผลลัพธ์ของการค้นหาของไอ ได้เพียงแค่นั้น ดังนั้นคอมพิวเตอร์เลยเป็อุปกรณ์ที่้ามากที่สุดในตอนนี้ของเขาเลยทีเดียว! ตัวไลค์นั้นแม้จะอัจฉริยะมากเพียงใดแต่การหาเงินก็ต้องทำด้วยตัวเอง ถึงเขาจะสามารถทำแบงค์ปลอมออกมาใช้โดยตรวจสอบไม่ได้ก็เถอะนะ แต่มันผิดจรรยาบรรณ และ อนาคตประเทศจะเข้าสู่ภาวะ เงินเฟ้อในที่สุด และมันจะเป็การทำลายประเทศในทางอ้อมเลยก็ว่าได้
"สวัสดีครับ คุณอา ผมมาหาพวกชุดคอมพังๆเก่าๆ พอมีอยู่มั้ยครับ"
ไลค์คุยกับชายชราคนนึงที่กำลังนั่งแยกของต่างๆอยู่ที่กองขยะรีไซเคิลตรงหน้าร้าน ชายชราหันมายิ้มให้กับเขาอย่างเป็มิตรในทันทีที่เหลือบมองเห็นเขาเข้ามาในร้าน หรือ มองอีกอย่างนั้นก็คือเขาเป็ลูกค้านั้นเอง
"พ่อหนุ่ม้าเอาเท่าไหร่ล่ะ มีอยู่เยอะพอสมควรเลย พอดีพึ่งรับมาจากร้านเกมส์ที่เค้าโล๊ะทิ้งเพราะเห็นว่าอะไหล่พังเยอะ แต่คงใช้การไม่ได้หรอกนะ ว่าไงสนใจอยู่มั้ยล่ะ? "ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงนิ่มนวล แต่แล้วไลค์กลับส่ายหน้าเบาๆพร้อมกับรอยยิ้ม
"พังก็ไม่เป็ไรครับ ผมจะเอามาแยกอะไหล่ซ่อมคอมที่พังของผมน่ะ แต่ผมขอดูสภาพหน่อยได้รึเปล่าครับ คุณอา"
"งั้นตามลุงมาเลย พ่อหนุ่ม"
ชายชราลุกขึ้นก่อนจะพาไปข้างในร้าน ไลค์มองชายที่เดินนำหน้าอย่างพินิจ เขามีร่างเล็กพร้อมทั้งยังดูอ่อนแอผิดกับน้ำเสียงที่ดูแข็งขันอย่างสิ้นเชิง ไลค์ค่อยๆเดินตามเข้าไปจนถึงส่วนลึกของร้านที่พ่วงต่อไปยังด้านหลัง ซึ่งมีโกดังเล็กๆอยู่ แม้ไม่ไกลจากกันมากนักระหว่างหน้าร้านและหลังร้านแต่การเดินกลับกินเวลาไปนานหลายนาที เพราะชายชรานั้นเดินย่องๆเหมือนมีปัญหากับเข่าและหลังของตัวเองพอตัว หากมองด้วยตาเปล่า
'ดูเหมือนชายคนนี้จะมีปัญหาของเข่านะคะ จากการสแกน ้าตรวจสอบโดยละเอียดมั้ยค่ะ ไอจะเริ่มการแสกนร่างกายเขาในทันที'ไม่ทันไรก็เหมือนจะเปิดตัวสแกนที่ว่านั้นมาเสียแล้ว แต่ไลค์ส่ายหน้าอย่างละอ่อนใจและรีบขัดลำ Ai อัจฉริยะโดยเร็วก่อนที่ชายชราจะรู้ตัว
"(ไอ ไม่ต้องๆ ถ้าผมไม่สั่งไม่ต้องไปแสกนใครนะ รู้มั้ย)"ไลค์กล่าวพร้อมกับเอามือป้องปากไว้เหมือน้าให้ได้ยินแค่ Ai ของเขาเท่านั้น
'เห็นคุณไลค์สงสัยจากประสาทััที่ม่านตาและสมองจึงทำการแสกน แต่ คำสั่งคุณไลค์นั้นไอจะทำการปิดระบบไว้คะ'สิ้นคำระบบทุกอย่างก็กลับมาเป็ปกติ ไลค์ปกติไม่ค่อยสนใจการอัพเกรดเื่บุคลิกกับความคิดลงไป ตอนนี้จึงเป็แค่ ระบบโปรแกรมห้วนๆ สงสัยต้องคิดซะใหม่แล้วถ้าต้องอยู่ในสังคมจริงของมนุษย์ ไม่งั้นระบบในหัวนี้คงจะทำเขาปวดประสาทเป็แน่
และแล้วก็มาถึงจุดหมายทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาภายในโกดังเล็กๆนั้น ภายในดูสะอาดตาอย่างบอกไม่ถูก ชั้นถูกวางทอดยาวเป็ระเบียบจนสูงเทียบหลังคาแบ่งเป็ด้านซ้ายและขวา แม้จะมีนับสิบชั้นแต่หากมองชั้นล่างๆจะเห็นคอมพิวเตอร์ โน๊ตบุ๊ค พัดลม ตู้เย็น ทีวี และอื่นๆมากมายวางอยู่ โดยจะถูกแบ่งเก็บเป็โซนๆไป ไลค์เดินเข้าไปเลือกอย่างพิถีพิถัน จนได้ตาม้าทั้งหมดในเวลาอันสั้นเนื่องจากคอยใช้ระะบบแสกนนั้นเองในการเลือก โดยของที่หยิบมานั้นต่างเป็ของที่ดูแล้วไม่น่าจะใช้การได้เลยแม้แต่น้อย แต่ถึงแม้จะพังขนาดใหนเขาก็ไม่ได้จะซื้อไปใช้อยู่ดี เพราะที่้าคือนำมาแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบใหม่ ซะมากกว่า
"ผมเอาเท่านี้ครับ"
"อืมๆ มีมอเตอร์ตู้เย็น 1 เครื่อง คอม 3 ชุด ทีวี 1 เครื่อง พัดลม 1 ตัว แล้วก็คอมแอร์อีก 1 เครื่อง สินะ เอาไปทำไมล่ะเนี่ยคอมแอร์เนี่ย?"ชายชราทำหน้างงๆ เพราะไม่เคยมีใครซื้อคอมแอร์มาก่อนนอกจากจะแยกทองแดงขาย แต่เมื่อมีคนซื้อเขาก็ไม่คิดอะไรต่อ พร้อมกดเครื่องคิดเลขที่วางอยู่ในโต๊ะใกล้ๆมาคิดอย่างกระชับกระเฉง
"อืม.. ราคาทุนเอาเื่เลยวุ้ย เอางี้ ลุงให้ราคาพิเศษเลยล่ะกัน 2,500 พอ ถ้าคิดราคาเต็มก็ดูจะหน้าเืเกินไป"
"ขอบคุณครับ แต่ผมไม่ได้เอารถมา ยังไง รบกวนคุณอา ช่วยเอาไปส่งให้ตอนเย็นได้มั้ยครับ ส่วนที่อยู่นั้นเดี๋ยวผมจะโทรบอกอีกทีว่าให้ไปส่งที่ใหน "
"ไอ้เื่ส่งให้ได้อ่ะได้อยู่แล้ว เดี๋ยวเอาสามล้อขนไปส่งให้ถึงที่เลย แต่มันจะมีค่าส่ง 150 บาท นะ ระยะทางไม่เกิน 50 กิโล ถ้าห่างออกไปอีกก็คิด 10 กิโลเมตรล่ะ 100 บาท พ่อหนุ่มจะตกลงรึเปล่าล่ะ"
'อืมมม เงินเริ่มไม่พอแฮะ แต่จะขนกลับก็ไม่รู้ว่าจะขนไปยังไงแล้วจะไปที่ใหนต่อก็ยังไม่รู้ แล้วถ้าจ้างจริงๆก็จะเหลือ 1,850 บาท แม้อุปกรณ์ช่างไม่ต้องซื้อก็จริง เพราะสามารถใช้ชุดนาโนแทนการซ่อมได้มันมีอุปกรณ์แทบทุกอย่างในตัวอยู่แล้ว แต่ปัญหาคือ ที่อยู่สินะ เงินก็เริ่มน้อยลง เห้อ ... เอาว่ะ เดี๋ยวค่อยว่ากันใหม่ อัจฉริยะมันจะหาเงินไม่ได้ ก็ให้มันรู้ไปสิ' หลังจากคิดอยู่นาน ไลค์ก็ตัดสินใจได้แล้วว่าจะเอาไงต่อ
"คุณอา 100 ได้มั้ยครับ ค่าส่ง ไม่ไกลจากนี้หรอก นะๆ ผมเงินเหลือน้อยแล้ว พอดี มีปัญหาเื่การเงินอยู่ นะครับคุณอาาาา" ไลค์ตัดสินใจได้แล้ว นั้นคือ ต่อราคาค่าส่งนั้นเอง!!
ที่ไลค์ไม่ได้ต่อราคาสินค้านั้นก็เพราะหลังจากให้ไอ คำนวณราคาสินค้าปัจจุบัน กับ การให้ไอ เช็คสินค้า โดยการแสกนผ่านม่านตา เลยพอรู้ว่า ราคาทั้งหมดมีมูลค่ามากกว่า 7,000 บาท แต่คนปกติมักจะคิดว่า มันพังแล้วและแยกทองแดงขายกันซะส่วนใหญ่เลยไม่รู้ว่า มันมีแค่บางอย่างพังเท่านั้นเอง ดังนั้น อุปกรณ์หลายอย่างภายในจึงใช้การได้โดยไม่ต้องซ่อมเลย เหลือแค่เพียงแยกมาอัพเกรดแล้วประกอบใหม่ก็เป็พอ
"อ่ะๆ ลุงจะลดให้ ไม่ต้องเรียกคุณอง คุณอา หรอก เรียกลุงตี๋ก็พอ เอางี้ดีมั้ย ถ้าพ่อหนุ่มพักไม่ไกลจากนี้เกิน10กิโล เดี๋ยวลุงส่งให้ฟรี เลย เอาไงตกลงมั้ย"
"โอเครครับ คุณลุง ^^"ไลค์ตอบด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มทันที
"ฮ่าๆๆ บอกว่า ไม่ต้องคุณไง ยังไงก็คนไทยด้วยกันอะไรพอช่วยได้ลุงก็ช่วย"
คำกล่าวนั้นไลค์แทบจะร้องไห้ออกมา เขารู้อยู่แล้วว่าทุกยุคทุกสมัยต่างมีเหลือคนดีอยู่เยอะมากมาย และหนึ่งในนั้นที่ขาดการกล่าวถึงก็คงเป็ไปไม่ได้ นั้นก็คือลุงจอร์นในอนาคต แม้ไม่ใช่ญาติพี่น้องแต่เพียงแค่คุยกันไม่กี่คำกับรับเขาไปเลี้ยงดู พร้อมให้ที่นอนที่พักและอาหารทั้งยังเป็คนคอยสอนสิ่งต่างๆมากมายราวกับว่าเป็ลูกหลานของตัวเอง และนั้นทำให้เขาจะต้องล้างบาปที่เคยสร้างให้จงได้ เพื่อความสงบสุขของผู้คนที่จิตใจดีเช่นนี้ไม่ให้ต้องตายไปอย่างไร้ค่า โดยการถล่มไอ้พวกองค์กรให้สิ้นซาก คอยดูเถอะ เขาได้คิดในใจเพียงคนเดียวก่อนจะหลุดออกมาจากภวังค์ความคิด
"ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับ ยังไงจะผมจะโทรมาบอกอีกที อ่อ เกือบลืมเลย.. ขอเบอร์ติดต่อคุณลุงด้วยได้มั้ยครับ"คุณลุงพยักหน้าพร้อมเดินไปหยิบปากกาบนโต๊ะก่อนจะจดใส่เศษกระดาษแถวนั้นแล้วส่งมาให้แก่ไลค์
"เอานี้เบอร์ลุง ถ้าโทรมา่บ่ายอาจจะไปส่งให้่ๆเย็นๆเลยนะ พอดีลุงจะไปรับลูกสาวอาจจะไปส่งให้ไม่สะดวก แต่ถ้านัดมืดๆเลยล่ะก็ลุงจะไปส่งให้ได้ทุกเมื่อเลยล่ะ พ่อหนุ่มจะตกลงรึเปล่า? "
"โอเครครับ ผมจะโทรมานัดอีกที ไม่ให้เกินมืดแน่นอน ยังไงผมขอตัวก่อนนะครับ คุณลุง"
ไลค์ยกมือไหว้ก่อนจะขอตัวไปหาที่นอนในวันนี้ คุณลุงจึงยกมือรับไหว้ทันทีตามมารยาทของไทย
"เออๆ ไปดีมาดีมาดีพ่อหนุ่ม"
หลังจากไลค์ออกมา จึงทำการค้นหาที่พักต่อ แต่เนื่องจากเงินที่ร่อยหรอ จนไม่สามารถใช้เงินได้อย่างที่้า การหาบ้านเช่า หรือ โรงแรม จึงทำการตัดออกไป แม้การจะนอนวัดต่อมันก็ได้อยู่หรอก แต่ก็เกรงใจวัดเป็นัยๆซะเปล่าๆ ไลค์จึงให้ไอทำการค้นหา โรงงานร้างหรือตึกร้าง เพื่อใช้ทำที่นอนในคืนนี้ไปก่อน ชีวิตตอนเป็นักวิทยาศาสตร์ และที่หนีออกมาจากองกรณ์ก็อาศัยนอนตามวัดหรือโรงงานร้างเป็กิจอยู่แล้ว การนอนที่แบบนั้นอีกครั้งจึงไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย
หลังให้ไอตรวจเช็คในบริเวณใกล้เคียงพบว่าเจอ ตึกพาณิชย์ทำเลเหมาะสำหรับกดดานเป็อย่างยิ่ง และยังห่างออกไปจะตรงที่ยืนอยู่ในปัจจุบันเป็ระยะทางเพียง ประมาณ 8 กิโลเมตร เท่านั้น จากการตรวจสอบในเื่ของข้อมูลดูเหมือนจะเป็ตึกที่ติดหนี้ธนาคารจากเ้าของเก่าที่เจ๊งจากการทำร้านเกมส์คอม ทางธนาคารจึงทำการยึดหลักทรัพย์ไว้ในการค้ำประกัน แต่ติดที่เ้าตัวลูกหนี้หายสาปสูญไปแล้วจึงได้ปล่อยขายในเวลาต่อมา
ไลค์ได้รับภาพถ่ายภายในตึกและส่วนรอบๆมาจากที่ไอแฮคเกอร์ระบบธนาคารเพื่อดูสภาพ จากรูปภาพที่ดูในหลายๆมุมภายนอกนั้นอาคารอยู่ในสภาพดีมากทีเดียว เป็ตึกพาณิชย์ขนาด 50x60 เมตร สูงถึง 4 ชั้น แม้อาจจะต้องทำความสะอาดมากหน่อย แต่หากมองในแง่ดีเขาจะมีพื้นที่การทำงานต่างๆได้มากทีเดียว ในรายละเอียดของใบสัญญาตึกนั้น ดูท่าเ้าของเก่าพึ่งจะโดนยึดเพียงเมื่อ 2 เดือนก่อนถ้านับตามระยะเวลาตามในใบสัญญา และข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างภายในก็ไม่มีการเก็บเลยซึ่งอยู่คงสภาพไว้ตามเดิมจากภาพล่าสุดเมื่อ 1 เดือนก่อน ส่วนสภาพอื่นๆในรูปภาพจากหลายๆมุมภายในนั้นก็จัดว่าดีอยู่หลายส่วน ของใช้ข้างในก็ยังอยู่ครบครัน แต่ทว่าดูเหมือนจะไม่มีทั้งไฟฟ้าและน้ำประปาแล้วเนื่องจากหม้อไฟและมิเตอร์น้ำที่ถูกยกออกไปจากการขาดจ่ายเป็เวลานาน แต่เื่น้ำไฟไม่ใช่ปัญหาสำหรับนักแงะโรงงานร้างอย่างเขาเสียเลย และยิ่งตอนนี้ที่มีทั้งชุดสารพัดประโยชน์อย่างนาโนเทคอยู่ด้วยแล้วล่ะก็ใหนจะ Ai ที่พร้อมออนไลน์ทุกเมื่อนี้อีก มันง่ายซะยิ่งกว่าปลอกกล้วยเข้าปาก และเมื่อคิดได้แล้วถึงจุดหมายปลายทาง ชายหนุ่มกลับขบยิ้มขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
"โอเครเดินทางกันเถอะ ไอ ขอเส้นทางแบบนำทางแทนเสียงนะผมอยากพักหูน่ะ "
'รับทราบคำสั่ง.. เปิดระบบนำทางรูปแบบ GPS'
(GPSคือ โปรแกรมแผนที่ เช่นเดียวกับ แอพแผนที่ในปัจจุบัน เพียงแต่สมัย่ปี 2550 ยังไม่ค่อยแพร่หลายนักเพราะยุคมือถือยังไม่ค่อยได้ใช้งานกันเต็มรูปแบบ เช่นในปัจจุบัน)
1 ชม. ผ่านไป
ในที่สุดไลค์ก็มาถึงที่หมายแล้วด้วยร่างที่เหงื่อชุ่มช่ำไปทั้งตัว แม้การแปลงรูปแบบเสื้อผ้าให้ระบายอากาศถึงขีดสุด แต่ก็ไม่ได้ทำให้เย็นขึ้นเลย จากอากาศที่ร้อนอบอ้าว่เที่ยงวัน และการเดินครั้งนี้ก็ยังกินเวลานานมากกว่าปกติด้วย จากการอ้อมมาอีกทางเนื่องจากมีอุบัติเหตุเส้นที่กำลังจะผ่านพอดี จึงได้มีการปิดถนนหลักเส้นนั้นจนหมดไม่สามารถให้ผ่านได้เลย ไลค์เผลอมองลอดไป ดูเหมือนจะมีชิ้นส่วนมนุษย์กระจัดกระจายพอสมควรจากแรงกระแทกของรถบรรทุกและรถสองแถว เขามองเหมือนไม่ได้ใส่ใจนักแล้วก็เดินมาอีกเส้นทางอย่างจำใจ ซึ่งระยะทางโดยรวมในการเดินครั้งนี้ คือ 17 กิโลเมตร
ทันทีที่ไลค์ถึงที่หมาย หลังจากดูซ้าย ขวา ปลอดคนแล้ว ไลค์ทำการสะเดาะแม่กุญแจที่ทางธนาคารล็อคทันที ด้วยสกิลที่เคยล้ำเรียนจากลุงจอร์นในอนาคตทันที สกิลติดตัวเหล่านี้ไม่มีให้อ่านในหนังสือแต่ด้วยความรู้ระบบกลไกของกุญแจรุ่นนั้นๆทำให้แค่รู้เทคนิคสกิลไขกุญแจของลุงจอร์นก็เพียงพอที่ไขได้ภายใน 2.6 วินาที
ครืนนน
เสียงประตูเหล็กดึงขึ้น ตึกพาณิชย์แห่งนี้สูง 4 ชั้นเช่นเดียวกับในรูปไม่มีผิดเพี้ยน ชั้นล่างถูกตกแต่งให้เป็ร้านเกมส์ ไลค์ไม่รอช้ารีบเข้าไปข้างในตึกทันทีแต่ชั่วพริบตาแรกที่เห็นภายในนั้นกลับทำให้เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เพราะพื้นที่รอบๆเมื่อมองดูแล้ว
กลับกว้างขวางมากเลยทีเดียว สำหรับตึกที่มีพื้นที่เพียง 50x60 เมตร
ชั้นล่างตามที่กล่าวว่าถูกแต่งให้เป็ร้านเกมส์ จึงมีคอมพิวเตอร์อยู่มากถึง 80 เครื่อง พร้อมเคาร์เตอร์และ เก้าอี้นวมครบเซ็ต เมื่อมองไป่ด้านในสุดก็จะพบกับเคาน์เตอร์ครัวพร้อมอุปกรณ์หลายอย่างที่ไม่ได้ถูกเก็บไป
ไลค์ทำการเดินตรวจสอบไปยังส่วนของชั้น 2 และ 3 แต่กลับกลายเป็ชั้นที่เปิดโล่งๆไม่มีอะไรเป็พิเศษ จึงเดินขึ้นไปต่อยังชั้น 4 ชั้นนี้มีห้องอย่างชัดเจนแต่ก็มีเพียงห้องเดียว ชายหนุ่มไม่รอช้าเขาเปิดประตูห้องเพื่อสำรวจต่อทันที
"ว้าว.."ภาพที่เห็นเบื้องหน้าไลค์ก็คือห้องนอนดีๆนี้เอง เตียงใหญ่ราวๆ6 ฟุตที่ยกสูงจากพื้นพร้อมที่นอนหนา ด้านข้างห้องมีตู้เสื้อผ้าสีน้ำเงินที่ตั้งอยู่ติดหน้าต่างแต่ถ้ามองความใหญ่โตของตู้เสื้อผ้านั้นอาจจะมากพอสำหรับให้คนเข้าไปนอนได้เลย ซึ่งข้างๆก็จะมีเคาน์เตอร์กระจกสำหรับแต่งตัวตั้งอยู่ด้วย แม้ใครมาเห็นห้องนี้ก็รู้ได้ทันทีว่าเ้าของเดิมของห้องแห่งนี้นั้นเป็ผู้หญิงอย่างไม่ต้องสงสัย การตกแต่งภายในห้องที่ยังคงความเป็สีชมพูซะส่วนใหญ่เช่นผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน ผ้าม่านหน้าต่าง ไม่หมดแค่นั้นบนเตียงยังมีตุ๊กตากระต่ายอีก 3 ตัวที่นั่งแลบลิ้นอยู่บนหัวเตียงนอน และที่เด่นสุดคงหนีไม่พ้นภาพโปสเตอร์ของตัวการ์ตูนอย่างคิตตี้ที่แปะติดประตูไว้ราวกับ้าเห็นหน้ามันก่อนออกจากห้อง ไลค์ยิ้มแห้งๆก่อนจะเดินลงไปที่ชั้นล่างเพื่อตรวจสอบสิ่งอื่นต่อ
หลังจากตรวจสอบภายในตึกก็ดูเหมือนจะเรียบร้อยดี ไลค์จึงสั่งให้ไอตรวจสอบราคาอีกครั้งนึงเพราะเขาเริ่มถูกใจที่นี้ขึ้นมาแล้ว และการจะอยู่ต่อไปโดยไม่ได้ซื้อซักวันเ้าของที่จริงๆอาจจะมาเยือนก็ได้ และแล้วข้อมูลก็ส่งมาจากไออีกครั้งโดยมีเนื้อหาตามหัวข้อที่ให้ตรวจสอบพร้อมรายละเอียดของราคา ตึกพาณิชย์แห่งนี้ถูกปล่อยขายอยู่ที่ 17 ล้านบาท เพราะมีเนื้อที่บริเวณด้านข้างๆกลับด้านหลังไว้สำหรับจอดรถอีก ราวๆ 2 งาน แต่พอมองแผนที่โดยรวมดูเหมือนจะมีส่วนของพื้นที่ว่างอีก 15 ไร่ ที่แบ่งแยกขายนอกจากพื้นที่ตัวตึก หากซื้อพื้นที่รวมทั้งหมดราคายังสูงขึ้นไปอีกถึง 3 เท่าตามราคาตลาดในปัจจุบัน และมีแนวโน้มว่าจะสูงขึ้นอีกตามข้อมูลพื้นที่ในอนาคตจากไอ ไลค์จึงได้แต่มองผ่านๆ เพราะตอนนี้เงินเขา ก็ยังมีไม่พอสำหรับจะกินเลยด้วยซ้ำ
"ตอนนี้กบดานที่นี้ไปก่อนแล้วกัน เสียดายเหมือนกันนะถ้ารู้ว่ามีคอมในที่แบบนี้คงไม่ต้องเสียเงินถึง 2500 แน่ๆ"ไลค์กล่าวราวกับว่าคุยกับตัวเอง
'คุณไลค์ ้าให้สั่งอาหารผ่านระบบออนไลน์มาให้หรือจะไปสั่งเองค่ะ'ไลค์ได้ยิน Ai พูดเช่นนั้นจึงเหลือบมองไปยังไอคอนที่แสดงเวลาในปัจจุบัน ที่ดูตัวเลขจวนจะถึง บ่ายโมงอยู่ร่อมร่อ
"อ้าวจะบ่ายแล้วหรอผมลืมไปเวลาเลย ขอบคุณนะไอแต่เดี๋ยวผมไปเองจะดีกว่า เพราะ้าชุดธรรมดาใส่ด้วยแล้วก็อุปกรณ์สำหรับอาบน้ำอีก นานแล้วนะ ที่ไม่ได้อาบน้ำแบบนี้ รู้สึกคิดถึงชะมัด ยังไงวันนี้ก็ขออาบแบบเต็มที่เลยแล้วกัน"
ครืนน
ไลค์ดึงประตูเหล็กลงและล็อคไว้เหมือนเดิม ก่อนจะออกมาหน้าปากซอยตามที่ไอบอก และแล้วก็ได้เจอกับร้านอาหารตามสั่งและร้านสะดวกซื้อ ไลค์นึกอมยิ้มอยู่เล็กๆ
"มันนานแค่ใหนแล้วนะ กับการเดินไปร้านค้าและร้านข้าวแบบนี้"เขาดูอมยิ้มไปพลางเดินไปพลางอย่างมีความสุข
หลังทานข้าวอย่างที่ใจคิดอยากจะทานมานาน ก็ได้มาตกถึงท้องแล้ว แม้ไม่ได้อร่อยมากมายแต่สำหรับข้าวมื้อแรกหลังกินแต่อาหารกระป๋องและอาหารเหลวเป็เวลานานก็นับว่าอร่อยมากทีเดียวสำหรับชายหนุ่มในตอนนี้
และแล้วเวลาแห่งความสุขในการทานอาหารของไลค์ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ข้าวกระเพราะหมูกรอบพิเศษไข่ดาว ที่ลงไปอยู่ในท้องถึงสองจานนั้น ทำให้ไลค์ต้องนั่งพักเพื่อย่อยอยู่ราวๆ 10 นาที ก่อนจะเดินไปต่อยังร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อของใช้ส่วนตัว แต่ด้วยสิ่งของจำเป็ต่างๆนั้นก็ทำให้เขาหมดเงินไปอีก 400 บาท ประกอบไปด้วย
-ชุดสำหรับใส่ปกติ หลังจากที่ต้องถอดชุดนาโนเทคชาร์จพลังงาน
-สบู่อาบน้ำ ยาสระผม ยาสีฟันและแปลงสีฟัน
-และที่ขาดไม่ได้คือ ชุดชั้นใน ที่ดูเหมือนจะมีขายในร้านสะดวกซื้อแล้วในยุคนี้
ทำให้เสียเวลาไปอีกยาวนานพอสมควรกับการช็อปปิ้งในร้านสะดวกซื้อที่มีระยะความกว้างเพียง 3 คูหา
เวลาค่อยๆไหลผ่านไปอย่างช้าๆ จนกระทั้งร่างของชายหนุ่มที่เดินอย่างลั๊นลาออกมาจากร้านสะดวกซื้อเพื่อเดินกลับไปยังบ้านพักกบดานของเขา ทั้งยังสูดอากาศแบบเต็มปอดพร้อมกับร้องเพลงอย่างหย่อนใจ ดูเหมือนร่างการเขาตอนนี้พร้อมกับการดำเนินแผนการต่อไปแล้ว นั้นคือการประกอบคอมพิวเตอร์ นั้นเอง