บ่ายวันนั้น
บรรยากาศ…ตึงแปลก ๆ
เพราะั้แ่เหตุการณ์ในรถ
ทั้งคินและมีน…เงียบกันไป
“วันนี้ไม่ไปไหนเหรอคะ”
มีนถาม
“ไป”
“ไปไหน”
“ไปเคลียร์อะไรบางอย่าง”
“เื่?”
คินมองเธอ
นิ่ง
“คุณ”
หัวใจมีนสะดุด
“ฉัน?”
“ใช่”
—
แต่ก่อนจะได้พูดอะไรต่อ
“คิน~!”
เสียงพิมดังมาแต่ไกล
เธอวิ่งเข้ามา…แล้ว “กอด”คินจากด้านข้างทันที
“คิดถึงจังเลย~”
มีนชะงัก
ภาพตรงหน้า…ชัดเกินไป
“พิม ปล่อย”
“ไม่เอา~”
“ปล่อย”
น้ำเสียงคินจริงจังขึ้น
พิมแกล้งทำหน้าเศร้า
“ใจร้ายอะ เมื่อคืนยัง—”
“พิม”
คินตัดบท
แต่คำพูดนั้น…
พอแล้วสำหรับ “ความเข้าใจผิด”
—
มีนเงียบ
สีหน้าเรียบ
เกินไป
“งั้นฉันไปก่อนนะคะ”
“มีน เดี๋ยว—”
“ไม่ต้องค่ะ”
เธอเดินผ่านไป
โดยไม่หันกลับ
—
เย็น
ฝนตกอีกแล้ว
เหมือนทุกครั้งที่มีเื่
มีนยืนอยู่หลังบ้าน
คนเดียว
“ฉันนี่มัน…”
เธอหัวเราะเบา ๆ
ทั้งที่ไม่ตลก
—
“หนีผมอีกแล้วเหรอ”
เสียงคินดังขึ้นด้านหลัง
มีนไม่หัน
“ไม่ได้หนีค่ะ”
“แล้วทำไมไม่ฟัง”
“ไม่จำเป็”
“จำเป็”
เขาเดินเข้ามา
ใกล้
“เมื่อกี้มันไม่ใช่แบบที่คุณคิด”
“ฉันยังไม่ได้คิดอะไรเลยนะคะ”
“แต่คุณรู้สึก”
เงียบ
มีนกำมือแน่นนิดเดียว
“แล้วคุณล่ะคะ”
เธอหันกลับ
สบตา
“คุณรู้สึกอะไร”
คินนิ่ง
คำถามนั้น…ตรงเกินไป
“ผม—”
เขาหยุด
เหมือนเลือกคำ
“ผมไม่ชอบเวลาเห็นคุณอยู่กับมัน”
“นั่นไม่ใช่คำตอบค่ะ”
“ผมหงุดหงิด”
“ยังไม่ใช่”
เงียบ
ลมพัดแรงขึ้น
ฝนเริ่มตก
“พูดให้ชัดค่ะ”
มีนก้าวเข้าไป
ใกล้
“คุณกำลังเล่น…หรือจริงจัง”
คำถามนั้น
ทำให้คินมองเธอนาน
ก่อนจะพูดช้า ๆ
“ผมไม่เล่นกับคุณ”
เงียบ
หัวใจมีนเต้นแรงขึ้นทันที
“แล้ว…”
เธอเสียงเบาลง
“นี่คืออะไรคะ”
คินขยับเข้าไป
ใกล้
มาก
“ผมไม่รู้จะเรียกว่าอะไร”
เขาพูดตรง ๆ
“แต่ผมรู้ว่า…”
เขาหยุด
มองตาเธอ
“ผมอยากอยู่กับคุณ”
เงียบ
คำสารภาพ…ครึ่งหนึ่ง
แต่ชัดพอ
—
ฝนตกลงมาแรงขึ้น
แต่ไม่มีใครขยับ
“แค่นั้นเหรอคะ”
มีนถาม
เสียงเบา
แต่สั่นนิดเดียว
คินยิ้มมุมปาก
“ยังไม่พอ?”
“ไม่ค่ะ”
เงียบ
“งั้นผมจะทำให้มันชัดกว่านี้”
เขาพูด
ก่อนจะยกมือขึ้น
จับข้อมือเธอ
เบา…แต่ไม่ปล่อย
หัวใจทั้งคู่เต้นแรง
ชัด
—
“มีน…”
เสียงเขา…ต่างจากทุกครั้ง
ไม่มีการแกล้ง
ไม่มีเกม
มีแค่ “ความจริง”
“…”
มีนไม่ถอย
สายตาเธอ…เริ่มสั่นเล็กน้อย
ครั้งแรก
ที่เธอ “เสียการควบคุม”
—
คินขยับเข้าไป
ช้า ๆ
ใกล้
จนลมหายใจชนกัน
ฝนตกหนัก
แต่เงียบ
เหมือนโลกหยุด
“ครั้งนี้…”
เขากระซิบ
“ผมจะไม่หยุดแล้ว”
เงียบ
วินาทีที่ยาวนาน
มีนหลับตา
นิดเดียว
เหมือนตอบ
—
และครั้งนี้
ไม่มีใครมาขัด
ไม่มีเสียงอะไร
นอกจากหัวใจ
คินโน้มตัวลง
ช้า ๆ
จนริมฝีปากแตะกัน
เบา
แต่ชัด
ไม่เร่ง
ไม่รุนแรง
แค่ “ยืนยัน”
สิ่งที่ทั้งคู่รู้สึก
มีนชะงักไปเสี้ยววินาที
ก่อนจะ…ไม่ถอย
ลมหายใจสั่นนิด ๆ
มือที่เคยนิ่ง…กำชายเสื้อเขาเบา ๆ
วินาทีนั้น
ทุกอย่างชัดเจน
โดยไม่ต้องพูด
—
เมื่อผละออก
ระยะยังใกล้
มาก
“ตอนนี้…”
คินพูดเบา ๆ
“ชัดพอหรือยัง”
มีนมองเขา
แก้มแดงเล็กน้อย
แต่สายตา…ไม่หนี
“เกือบค่ะ”
“ยังไม่พอ?”
“ยัง”
เงียบ
ก่อนเธอจะยิ้มบาง
“คุณยังไม่ได้บอกทุกอย่าง”
คินหัวเราะเบา ๆ
“คุณก็เหมือนกัน”
—
ฝนยังตก
แต่ครั้งนี้
ไม่มีใครหนี
—
ความสัมพันธ์ของพวกเขา
ไม่ใช่ “เกือบ” อีกแล้ว
แต่ยังไม่ถึงคำว่า “แฟน”
เพราะยังมีบางคำ…
ที่ทั้งคู่ยังเก็บไว้
รอให้พูด
ในวันที่พร้อมจริง ๆ ????
245
