อีกด้านหนึ่ง ณ ทางเข้าเมืองหน้าด่าน มีชายสองคนกำลังเดินเข้าในเมืองนั่นมีผู้คนมากหน้าหลายตาต่างเดินเข้าเมือง ทั้งสองเดินเข้ามาในร้านอาหารแห่งหนึ่ง เป็ร้านอาหารธรรมดาไม่มีอะไรน่าสนใจเป็พิเศษมากนัก พวกเขาตรงไปนั่งที่ใกล้ๆ กับหน้าต่างทางด้านขวาของทางร้าน ทั้งคู่สั่งอาหารที่เรียบง่ายมาสองสามอย่าง ก่อนจะนั่งเงียบไป เมื่อรู้สึกถึงพลังที่คุ้นเคยกำลังตรงมาหาพวกเขา
“ระวังตัวด้วยละ เ้านั้นกำลังมาหาพวกเราอย่างไม่ต้องสงสัย” ยังไม่ทันได้ผ่านไปนานสักเท่าไรนัก เสียงเท้าของคนที่พูดถึงก็ดังขึ้นมาพร้อมเงาที่ลอดผ่านใต้บานประตูเข้ามา
“ไง...ไม่ได้เจอกันนาน” เสียงของซิลเวอร์ดังขึ้นจากข้างหลังของโนว่า
“นั่นสินะ ก็ั้แ่หลังจบา นั้นละนะ” โนว่าตอบกลับอย่างไม่ใสใจ ก่อนจะกล่าวขึ้น “แล้วมาหาฉันมีอะไรงั้นเหรอ”
“พวกมัน....กลับมาแล้ว” น้ำเสียงของซิลเวอร์เปลี่ยนเป็จริงจังในทันที “พวกปีศาจนั้นนะ”
“เื่จริงงั้นเหรอ” โนว่าทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อ เขานึกสนุกเลยขอร่วมด้วย
“ถ้าเป็อย่างนี้ละก็ ไม่ร่วมด้วยคงไม่ได้แล้ว” เขาตอบด้วยความดีใจ เมื่อไม่นานมานี้เขาได้แต่นั่งๆนอนๆอยู่กับที่ไม่ไปไหนเลย
“เอางั้นก็ได้ ถ้านายไม่ว่าอะไร พวกเราไปคุยกันที่ห้องประชุมกันดีกว่า” แล้วซิลเวอร์ก็พาโนว่ากับโก มาเข้าห้องประชุมด้วย
ในห้องประชุม นั้นมีการยกประเด็นขึ้นมาอีกอย่างสองอย่าง นอกจากเื่าที่กำลังจะเกิดขึ้น ในระหว่างที่พวกเขากำลังลงความเห็นกันอยู่ เสียงประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับผู้มาใหม่อีกสองคน
“พี่ค่ะ!” จูเบียร์ทุบโต๊ะก่อนพูดเสียงดัง “พาพวกมันมาที่นี้ทำไม พี่คงคิดว่าพวกเราไม่สามารถสู้กับพวกปีศาจได้งั้นเหรอค่ะ” เธอพูดเหมือนไม่พอใจสักเท่าไหร่
“ก็ใช้นะสิ....” เขาตอบความจริง “พี่เคยไปสู้กับพวกนั้นอยู่ครั้งนึก แล้วก็พ่ายแพ้กลับมา เสียศักดิ์ศรีของัเหล็กหมดเลยละ”
“ไม่จริงน่า....” เหมือนเธอจะไม่เชื่อสักเท่าไหร่
“พี่โดนเบลโทตัวหนึ่ง เล่นงานอย่างหนักมา ถ้าไม่หนีั้แ่โดนครั้งแรกพี่คงตายไปแล้ว” เขาสารภาพความจริงออกมา ผู้คนในห้องต่างใ ยกเว้นโนว่า เพราะเขาอยู่ในเหตุการณ์นั่นด้วย
“ฉันขอสิ่งหนึ่ง ก่อนที่ฉันจะร่วมกับพวกนายหน่อยแล้วกัน” โนว่าพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
“ก็เอาสิ นายจะขออะไรละ” ซิลเวอร์ตอบไป แต่ก็เหมือนจะรู้คำถามอยู่แล้ว
“เรามาประลองกันหน่อยไหม ดูเหมือนว่าพลังฉันในตอนนี้สามารถ ล่มัได้เลยละ” เขาพูดขึ้นแบบไม่เกรงใจคนที่นั่งฟังเลยสักนิด
“ก็เอาสิ มาดูสิว่านายจะทำได้อย่างที่พูดหรือไม่” เขาพูดขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่น่ากลัว
ณ ลานประลองของอควา
“จะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะ” โนว่าถามด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความดีใจ
“ไม่ละ” เขาปฏิเสธทันควัน “เข้ามาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ” พอเขาพูดจบร่างกายของเขาก็มีหมอกสีดำที่ไหลออกมาจาก ิัของเขาแล้วเปลี่ยนสภาพกลายเป็เกล็ดสีดำ “เกราะัเหล็ก”
“คิดว่าฉัน....จะทำลายเกราะของนายไม่ได้อย่างงั้นเหรอ” เมื่อเขาพูดจบ เขาก็ถอดเสื้อนอกออกแล้วโยนขึ้นฟ้าทันที แล้วเดินพลังอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขามีไฟสีฟ้าลุกท่วมตัว เล็บที่แหลมคมงอกออกมาจากมือทั้งสองข้าง พร้อมปล่อยแรงกดดันลงมาในสนามอย่างรุนแรง
“งั้นฉันเริ่มก่อนละ” ยังพูดไม่ทันขาดคำ ซิลเวอร์ก็บุกเข้าใส่อย่างรวดเร็วเหมือนกับวางแผนเอาไว้แล้วอย่างไงอย่างงั้น
“เข้ามาเลย” เหมือนทั้งคู่จะรู้ความคิดของกันและกัน ในการโจมตีแต่ละครั้งนั่นเป็การเล็งจุดตายกันทั้งนั่น
“ดาบัเหล็ก!” ซิลเวอร์สะบัดมือหนึ่งครั้ง ดาบก็ออกมาจากแขนของเขา
รูปดาบเป็ดาบสีดำขนาดใหญ่
“เป็ดาบที่ดีนี่” โนว่ากล่าวชมดาบของซิลเวอร์อย่างพอใจ
“ขอบคุณที่ชม ฉันก็ชอบมันเหมือนกัน” เขาตอบกลับอย่างภาคภูมิใจ
“แต่ดาบนั้นนะ.....ฟันฉันไม่เข้าหรอกนะ” โนว่าแสยะยิ้มทันที
“จะลองดูหน่อยไหมละ” เขาถามกลับอย่างหัวเสีย พร้อมกับมือกำดาบแน่น
“ปิดฉากละนะ” พูดจบร่างของโนว่าก็ไปอยู่ข้างหลัง ซิลเวอร์นั้นไม่ทันตั้งตัวเลยได้แต่รับการโจมตีจากพลังในตำนานนั้นไม่มีใครสามารถดูออกได้ ทั้งรูปแบบของพลังและการตั้งท่าร่าง“หมัดเพลิง!” หมัดที่ทรงพลังถูกปล่อยออกมา กระแทกเข้าหน้าซิลเวอร์เต็มๆ เขากระเด็นไปไกล ก่อนจะคืนสติกลับมา แต่เร็วไม่ทันหมัดที่สองของโนว่า
“อึดอย่างที่คิดเลยนะ คมดาบแห่งเปลวเพลิง เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะปล่อยหมัดที่ส่องประกายเพลิงสีฟ้าออกมา ท่านี้เป็ท่าที่โนว่าคิดขึ้นมาเมื่อไม่นานมานี้ พลังของมันคือการรวมพลังไว้ที่หมัดทั้งสองข้าง แล้วซัดออกไปพร้อมกัน
ซิลเวอร์กระเด็นไปไกลก่อนจะชนกับขอบสนาม พอรู้สึกตัวก็พูดขึ้นว่า
“อ่า....เจ็บจริงๆเลยนะท่าใหม่นี้นะ” ซิลเวอร์ะโขึ้นอย่างดีใจ “ไม่ได้สนุกแบบนี้มานานแล้ว....เอาละ เรามาจบการต่อสู้นี้กันเถอะ โนว่า!”
อีกฝ่ายยิ้มออกมาอย่างไม่เคยเป็มาก่อน “ได้สิ เรามาจบกันเถอะ ซิลเวอร์”
แล้วทั้งสองก็พุ่งใส่กันอย่างไม่ยังมือ
1K
