ตอนที่ 26 ลักพา
หลังจากทุกฝ่ายต่างแยกย้าย เจียงหวู่เฉินก็พาเสี่ยวไป๋เข้าไปในตัวอาคารตอนแรกเมื่อเห็นเหตุการน์มันก็ไม่ค่อยแน่ใจในตัวสำนักคุ้มภัยฉลามขาวเท่าใดนัก แต่ถ้าจะให้เปลี่ยนไปหาสมาคมเหยี่ยวครามที่ดูแล้วก็เป็ตัวโกงแน่ๆมันย่อมเลือกฝ่ายแรก...
ข้างในอาคารค่อนข้างกว้างขวาง ที่ผนังรอบด้านมีอาวุธมากมายประดับอยู่มันเดินเข้าไปหาพนักงานต้อนรับที่ดูกำลังยุ่ง
“เอ่อ พี่ชายท่านนี้ คือว่าข้ามีเื่จ้างวานสำนักคุ้มภัยฉลามขาวซักหน่อย” แต่ดูเหมือนมันยังไม่สนใจเด็กชาย จนเด็กชายต้องกระแอมหลายที
“เด็กน้อย มีอันใด ถ้าไม่มีอันใดอย่ามารบกวนไปเล่นที่อื่น!” เจียงหวู่เฉินคิ้วกระตุกเล็กน้อย
“ข้ามาจ้างวานสมาคมท่าน ให้พาเราไปส่งที่หุบเขาไผ่เขียว”
“เห้อ โทษทีนะน้องชาย พวกข้ากำลังยุ่งมากเห็นมั้ย”
“แต่ว่าพวกข้ามีเงินจ่ายนะ”
“คือข้าก็อยากจะช่วยนะแต่ว่าถ้าจะไปหุบเขาไผ่เขียวก็ต้องนั่งเรือไปหลายวัน แล้วกว่าจะกลับมาอีกตอนนี้คนในสมาคมนั้นมีไม่พอ ยิ่งโดนเ้าพวกนั้นแย่งคนไปอีก ฮึ่ม”
“พวกท่านไม่ใช่กำลังลำบากด้านการเงิน? เลือกงานเยี่ยงนี้มันจะใช้ได้อย่างไร?”
“เ้าหนูฟังนะถ้าแค่พาพวกเ้าไปส่งหุบเขาไผ่เขียวแล้วจบก็พอมีคนเหลืออยู่แต่ตอนนี้แถวนั้นมีอสูรน้ำออกอาละวาด คนที่พอรับมือมันได้ในสำนักเราตอนนี้ไม่มีใครว่างพวกเ้าเข้าใจมั้ย?”
“แต่พวกข้าจำเป็ต้องไปที่นั้นจริงๆ”
“นี่เ้าหนูหุบเขาไผ่เขียวไม่ใช่ที่ที่คนทั่วไปจะไปกันเท่าไหร่ เ้ามีธุระอะไร? หรือว่าเ้ารู้จักคนที่นั่น? แล้วทำไมเ้าไม่เรียกให้พวกเค้ามารับ?” เจียงหวู่เฉินหมดคำพูดถ้าเขาติดต่อพวกนั้นได้คงต้องมาลำบากอย่างนี้?
“เกอเกอ พวกเราจะไม่ได้ไปหาท่านตา?” เสี่ยวไป๋น้ำตาคลอเล็กน้อย จนเจียงหวู่เฉินต้องลูบหัวปลอบน้องสาวในขณะที่มันลังเลว่าจะลองไปหาสมาคมเหยี่ยวครามดีมั้ย ก็มีเสียงสตรีดังขึ้นมาเมื่อหวู่เฉินหันไปมองปรากฎว่าเป็สตรีชุดแดงฉินหงเฉินนั่นเอง
“ถ้าน้องชายท่านนี้้าให้สำนักคุ้มภัยฉลามขาวพาไปส่งที่หุบเขาไผ่เขียวก็ย่อมได้แต่ราคา...”
“ราคาพวกข้าไม่เกี่ยง” พอพนักงานหนุ่มคนก่อนหน้านี้ได้ยินสิ่งที่สตรีชุดแดงพูดก็แย้งออกมา
“คุณหนูคือว่าคนของเราไม่พอ ทั้งหัวหน้าหลี่ และหัวหน้าซ่งก็ออกไปทำงานตอนนี้ยังไม่กลับตอนนี้ไม่มีใครจะรับมืออสูรน้ำนั่นได้ ถ้าพวกเราไปเจอมันล่ะก็...”
“เ้าตาบอดเหรอก็ข้านี่ยังไง หรือว่าเ้าจะว่าข้าไม่มีปัญญาจัดการอสูรน้ำนั้น?”
“ท่าน? คุณหนูหัวหน้าสำนักสั่งห้ามไม่ให้ท่านยุ่งเกี่ยวเื่ในสำนักคงต้องได้รับอนุญาตจาก...”
“ทำไมจะไม่ได้ หรือว่าเ้าไม่เห็นคำพูดคุณหนูอย่างข้าในสายตา? ข้าก็เป็คนสกุลฉินทำไมจะทำเพื่อสำนักบ้างไม่ได้?”
“...แต่ว่า ถ้านายท่านรู้เื่”
“ไม่ต้องห่วงข้าจะคุยกับท่านพ่อเอง เ้าพอใจหรือยัง? ถ้าไม่มีอะไรก็ไปเตรียมคนเตรียมเรือให้ข้า!”พนักงานได้ฟังจึงเงียบไป ฉินหงเฉินหันมายิ้มให้เด็กทั้งสอง “น้องชายตกลงว่าข้าจะเป็คนพาเ้าไปสำนักไผ่เขียวส่วนเื่ราคา...”
เจียงหวู่เฉินรีบเปิดห่อเงินให้หญิงสาวตรงหน้าดูฉินหงเฉินเห็นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เด็กชายใจไปอยู่ตาตุ่ม หรือว่ามีไม่พอ?ท่านน้าซูให้เงินมันมาหลายตำลึงทองมันก็ไม่แน่ใจว่าค่าคุ้มภัยในการผ่านอสูรน้ำนั้นจะใช้เงินมากเท่าไหร่ยิ่งระหว่างทาง มันตามใจเสี่ยวไป๋ซื้อของกินตามรายทางให้นางจนเงินหายไปหลายส่วน...
“พะ...พี่สาวนี่ไม่พองั้นเหรอ”เจียงหวู่เฉินเริ่มใช้สายตาอ้อนวอนไปที่หญิงสาวมันมั่นใจว่าหน้าตาของมันน่ารักกว่าเด็กทั่วไปมาก แต่มันจะใช้ได้กับหญิงสาวที่ดุร้ายอย่างสตรีชุดแดงตรงหน้า?
“อะ แฮ่ม ...ย่อมพอ แต่พี่สาวขอเงินมัดจำไว้ครึ่งนึงพรุ่งนี้พวกเรามาเจอกันที่ท่าเรือตอนเช้า ค่อยออกเดินทาง ตกลงมั้ย?”
“ตกลง ขอบคุณพี่สาวมาก”
..............................
หลังจากออกมาจากสำนักคุ้มภัย เจียงหวู่เฉินก็จะพาเสี่ยวไป๋ไปเดินเล่นเสี่ยวไป๋ชมชอบตุ๊กตาจอมยุทธคู่ชายหญิงที่สลักจากไม้ มันจึงซื้อให้นางมาหนึ่งคู่และเดินเพื่อหาที่พักคืนนี้ แต่ดันลืมไปว่า ถ้ามันเอาเงินไปจ่ายค่าอาหารและที่พักพรุ่งนี้เช้าเงินหายไปนิดหน่อย สตรีชุดแดงนั้นจะยกเลิกข้อตกลงมั้ย ยิ่งนึกถึงท่าทางดุร้ายของนางเด็กชายยิ่งกังวล
พวกมันเดินมาถึงบริเวณท่าเรือที่คึกคักระหว่างทางมันได้ยินถึงข่าวเื่เ้าเมืองจิ้นหยงโดนลอบสังหารที่จวนเ้าเมืองจวนนั้นพังทลายจนย่อยยับตอนนี้ทางการออกส่งเ้าเมืองชุนหนิวตามหาล่องลอยแต่ก็ไม่พบ
ทำให้มันนึกถึงท่านน้าซูขึ้นมา ตอนนี้ท่านน้าจะเป็ยังไงบ้าง? ถ้าท่านน้ายังมีชีวิตอยู่มันสัญญาถ้ามันมีวรยุทธเพียงพอเมื่อไหร่ จะออกตามหาเพื่อช่วยท่านน้ากลับมามันอยากให้เสี่ยวไป๋ได้อยู่กลับมารดาอีกครั้ง มันไม่อยากคิดเลยว่า ถ้าเด็กหญิงรู้ว่ามารดาของนางจะไม่ได้ตามไปหุบเขาไผ่เขียวนางจะทำหน้าเยี่ยงไร
“เกอเกอ เสี่ยวไป๋หิวแล้ว!”
“………..” สุดท้ายเด็กชายตัดสินใจจะหาโรงเตี้ยมกับอาหารดีๆให้น้องสาวมันไม่อยากให้น้องของมันต้องทนลำบากไปมากกว่านี้พรุ่งนี้ค่อยเจรจากับสตรีชุดแดงอีกครั้ง ถ้านางมีปัญหากับเงินที่ขาดไปเล็กๆน้อยๆ
“เสี่ยวไป๋ อยากกินอะไร?”
“เสี่ยวไป๋อยากกินซาราเปาเนื้อ...เกอเกอแต่ว่าเสี่ยวไป๋เจ็บขาไปหมด” เสี่ยวไป๋ทำหน้าตาน่าสงสารจนเด็กชายต้องพานางไปนั่งที่นั่งแห่งนึง
“เสี่ยวไป๋เด็กดี รออยู่ตรงนี้เดี๋ยวเกอจะไปซื้อซาราเปาเนื้อมาให้ ตกลงมั้ย?”เสี่ยวไป๋ขานรับ นางนั่งเล่นตุ๊กตาจอมยุทธ์คู่ชายหญิงอย่างอารมดี
เด็กชายแยกออกมาซื้อซาราเปาก่อนจะเดินกลับมาหาน้องสาว...แต่ทะว่านางกลับไม่อยู่ “เสี่ยวไป๋ เ้าอยู่ไหนเสี่ยวไป๋!” หวู่เฉินร้อนรนมองหาน้องสาวรอบด้าน ทันใดนั้นมีเสียงป้าแก่ๆที่นอนโอดครวญอยู่ดังขึ้น
“ถ้าเป็เด็กผู้หญิงน่ารักที่นั่งอยู่ตรงนี้โดนเ้าพวกนั้นพาขึ้นเรือไปแล้ว...ข้าพยายามจะขัดขวางแล้ว เพียงแต่...” หวู่เฉินใหันหน้าไปมองทิศทางที่ป้าคนนั้นชี้ มันเห็นเรือลำนึง
“ท่านแน่ใจ?ว่าน้องสาวข้าอยู่บนเรือนั้น?” เด็กชายถามอย่างรีบเร่งจนป้าคนนั้นยื่นรูปสลักจอมยุทธ์หญิงที่มันพึ่งซื้อให้เสี่ยวไปคืนกลับมา
“ตอนที่ข้าพยายามจะช่วยเด็กหญิงนั้น นางก็ทำตุ๊กตานี่ตก...”
เจียงหวู่เฉินกัดฟันรีบวิ่งไปที่จวนทหารร้องเรียกให้คนช่วยที่หน้าจวนทหารปรากฏ ฉินหงเฉิน อู้เจิน และแม่ทัพกู้
“ถ้าพวกเ้าเข้าใจแล้วก็ไปได้ที่หลังอย่าก่อเื่ในเมืองอีกเข้าใจมั้ย”
“ทราบแล้ว ท่านแม่ทัพ”
“ช่วยด้วย มีพวกจับน้องสาวข้าไป ตอนนี้พวกมันพานางนั่งเรือไปแล้ว”
“เด็กนี่ โหวกเหวกอะไร น่าลำคาญชะมัด” อู้เจินบ่นออกมา
“เด็กน้อย เ้าว่าอะไร ใครลักพาตัวน้องสาวเ้า” แม่ทัพกู้ถามด้วยสายตาเข้มงวด
“ข้าไม่รู้ บางทีอาจเป็โจรเรียกค่าไถ่ หรือโจรสลัดวิงวอนท่านโปรดช่วยเสี่ยวไป๋ด้วย”
“เ้าหนูใครจะไปจับตัวน้องสาวเ้า? นี่ตั้งใจมาก่อเื่ใช่มั้ย?”อู้เจินไม่สบอารมดูแล้วมันเป็พวกไม่ชอบเด็ก
“ข้า ไม่ได้โกหก น้องข้าโดนพวกมันลักพาไปจริงๆได้โปรดรีบไปช่วยนางก่อนจะตามไม่ทัน”
“เ้าหนูถ้าจะแกล้งเล่น เพื่อเอาสนุก ขอบอกเลยต่อให้เป็เด็กก็ต้องรับโทษ” แม่ทัพกู้ผู้เข้มงวดใช้สายตาพิจารณาดูไปที่เด็กชาย
“ลุง...แม่ทัพกู้ข้าเชื่อว่าเด็กคนนี้พูดจริง เมื่อกี้ข้าก็เห็นมันอยู่กับน้องสาวถ้าทางพวกมันก็ไม่ใช่เด็กที่ชอบโกหก ท่านรีบส่งคนไปช่วยเถอะ”ฉินหงเฉินพูดช่วย แม่ทัพกู้ได้ยินฉินหงเฉินก็เตรียมจะสั่งการแต่ทันใดนั้นมีเสียงรายงานเข้ามา
“ท่านแม่ทัพท่านเ้าเมืองพึ่งกลับมาดูท่าทางได้รับาเ็มา ตามตัวท่านไปพบด่วน!”
“…นี่”
“ท่านแม่ทัพกู้ไปพบเ้าเมืองเถอะ เดี๋ยวข้าจะไปช่วยน้องสาวของเด็กชายนี่เอง”แม่ทัพกู้ได้ยินคำฉินหงเฉิน ก็พยักหน้ารับ รีบเร่งไปพบเ้าเมืองสตรีชุดแดงหันมาพูดกับเจียงหวู่เฉิน
“น้องชายรีบพาพี่สาวไปเร็ว!”
609
