รักครั้งใหม่ในยุค 70 ฉันขอเป็นคนเลือกเอง

        เป่ยชานชานที่กำลังรีบทำอาหารเย็นให้ทุกคนกิน ตอนนี้ก็ได้แต่ยุ่งอยู่กับการทำอาหารในครัว เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้ในบ้านไม่มีใครอยู่แล้วสักคน เป่ยชานชานทำอาหาร 7-8 อย่างเสร็จก็รีบยกออกไปด้านนอกทันที

        “คุณแม่ สามี ขอโทษที่ทำให้ทุกคนรอกินข้าวนะคะ ฉันทำอาหารเสร็จแล้ว” เป่ยชานชานยกอาหารออกมาวางที่โต๊ะอาหาร เธอเงยหน้ามองไม่เห็นใครสักคน ปกติเมื่ออาหารเสร็จทุกคนจะรีบมานั่งรอกินที่โต๊ะแล้ว

        “คุณแม่ค่ะ คุณพ่อ สามี..น้องสามี” เป่ยชานชานเรียกหาก็ไม่มีใครตอบกลับมาสักคน

        "ทุกคนไปไหนกันหมด"เป่ยชานชานกล่าวและหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาสามี

        “สามี.. ฉันทำอาหารเสร็จแล้ว คุณกับทุกคนไปไหนกันหมดค่ะ” เป่ยชานชานเอ่ยถามสามี ผ่านโทรศัพท์

        “อาหารที่ทำคุณก็เอาใส่ตู้เย็นไว้กินพรุ่งนี้เช้านะ” หวังเฉาเฟยกล่าวบอกภรรยา ด้วยน้ำเสียงไม่สนใจ

        “สามี…คุณกับคุณแม่ไปไหนคะ ทำไมไม่อยู่กินข้าว” เป่ยชานชานเอ่ยถาม

        “กว่าเธอจะทำอาหารเสร็จ คุณแม่กับน้องสาวฉันหิวจนปวดท้องแล้ว ตอนนี้ฉันพาคุณแม่และทุกคนมากินข้าวที่โรงแรม หล่อนไม่ต้องโทรมาแล้วนะ” หวังเฉาเฟยบอกและกดปิดโทรศัพท์

        “สามี สามี!คุณอย่าพึ่งวางสิ” เป่ยชานชานกล่าวกับโทรศัพท์ที่ถูกวางสายไปแล้ว เธอมองโทรศัพท์ก่อนจะมองไปที่อาหารบนโต๊ะ และเดินกลับไปนั่งกินอาหาร กินข้าวคนเดียว น้ำตาก็ไหลลงบนถ้วยข้าว

        …

        ทางด้านสามีของเป่ยชานชาน

        “พี่เขย~~พี่สาวโทรมาหรือคะ” เป่ยจินอวี๋เข้ามาถามพี่เขย ที่ออกมาคุยโทรศัพท์กับพี่สาวด้านนอกห้องอาหาร

        “ใช่ พี่สาวคุณโทรมาถาม ว่าผมกับพวกคุณแม่หายไปไหนกันหมด” หวังเฉาเฟยบอกน้องสาวภรรยา

        “พี่สาวนี่แย่จังเลยนะคะ ชอบทำให้สามีอย่างพี่เขยกับแม่สามี ต้องรอกินข้าว ถ้าที่บ้านมีแม่บ้านหรือคนค่อยดูแลบ้าน ระหว่างที่พี่สาวออกไปทำงานหาเงินก็คงดี” เป่ยจินอวี๋กล่าว และใส่สายตาเย้ายวนไปหาสามีของพี่สาว

        “หึ…สิ่งที่พี่สาวคุณทำได้ดี ก็คงเป็๲การหาเงินเข้าบ้าน” หวังเฉาเฟยกล่าวและส่งสายตาไปให้น้องสาวภรรยา ที่ตอนนี้เป็๲แม่ม่ายทรงเครื่อง

        “นั้นสิคะ พี่สาวเป็๞คนดี~ดีจนฉันอยากจะตอบแทนพี่สาว โดยการช่วยพี่สาวดูแล…” เป่ยจินอวี๋กล่าวและหยุดในประโยคสุดท้าย

        “ช่วยดูแลอะไรครับ” หวังเฉาเฟยเอ่ยถาม ด้วยน้ำเสียงแหบๆ

        “อือ…ถ้าอยากรู้ว่าช่วยดูแลอะไร หลังกินข้าวเสร็จพี่เขยก็ไปส่งฉันที่คอนโดสิคะ” เป่ยจินอวี๋กล่าวบอกพี่เขย พร้อมกับยิ้มออกมาอย่างจ้าเล่ห์

        “ให้พี่ไปส่งที่คอนโด พี่ต้องไปส่งให้ถึงไหนครับ” หวังเฉาเฟยถามและเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวแสนสวย ที่ต่อให้จะเคยมีผัวมาก่อน เธอก็ยังสวยน่ากินเหมือนเดิม

        เป่ยจินอวี๋ยิ้มและยื่นหน้าไปที่หูของพี่เขย กระซิบว่า"ต้องไปส่งฉัน…ถึงเตียงนอน"ก่อนที่จะเดินกลับไปที่ห้องอาหาร ก็ยังไม่วายทิ้งสายตายั่วยวนให้พี่เขย