สัมพันธ์ร้ายสายใยรัก

บ่ายแก่ๆ ของวันศุกร์

"แอ้ๆ"

เสียงเด็กหญิงตัวน้อยที่พึ่งตื่นและกำลังพลิกคว่ำพลิกหงายเล่นอยู่บนเปลเมื่อตื่นมามองไม่เห็นใครก็ส่งเสียงเล็กๆแหลมๆร้องแอ้ๆเพื่อเป็๲การบอกให้รู้ว่าหนูตื่นแล้วน้าและก็กำลังหิวอยู่ด้วยพลอยไพรินเมื่อได้ยินเสียงลูกร้องก็เดินมาดู

"ตื่นแล้วหรอคะคนเก่ง หิวแล้วล่ะสิ"

พลอยไพลินที่กำลังจ้องมองยัยหนูแพรชมพูที่ยัดกำปั้นอวบๆเข้าปากก็รีบยกยัยหนูออกมาจากเปลเมื่อเห็นแม่ยกตัวเองออกมาจากเปลก็ละจากกำปั้นหันมาส่งยิ้มให้แม่แทนและก็รีบตะกุยไปที่ทรวงอกของผู้เป็๲แม่พร้อมส่งเสียงเอิ้กอ้ากชอบใจที่รู้ว่าจะได้กินนมอุ่นๆจากเต้าแล้ว

"หนูหิวมากเลยใช่มั้ยคะชมพู ชมพูจ๋ายิ้มให้แม่ก่อนเร็วคนเก่ง"

พลอยไพรินหยอกล้อลูกเล่นก่อนที่จะให้กินนมเด็กหญิงก็น่าจะอยากเล่นกับแม่ด้วยก็ส่งเสียงอ้อแอ้เอิ้กอ้ากใหญ่แต่มือก็จ้องแต่จะตะปปไปที่นมอย่างเดียวพลอยไพลินเลยเปิดเต้าอวบอิ่มให้ยัยหนูได้ดูดก่อนที่เสียงหัวเราะของลูกน้อยจะกลายเป็๲เสียงร้องแทนระหว่างที่ยัยหนูชมพูดูดนมแม่อยู่มือทั้งสองข้างก็คอยประคองนมเต้าที่ดูดเอาไว้กลัวว่ามันจะหายไปไหนอย่างนั้นแหละพอเห็นแม่มองก็หยุดดูดแล้วฉีกยิ้มให้แม่นิดนึงแล้วกลับไปดูดต่อ

"หมาน้อยแม่นี่ทะเล้นจริงๆเลยนะคะ"

พลอยไพรินพูดพร้อมกับยิ้มให้กับอาการทะเล้นของลูกสาวตนเองยิ่งเธอมองหน้าลูกสาวตัวน้อยของตัวเองเมื่อไรภาพชายที่อยู่ในความทรงจำก็ผุดขึ้นมาในหัวตลอดเพราะลูกสาวของเธอหน้าตาช่างเหมือนกับพ่อของเธอเหลือเกินจนไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเธอยังลืมความรู้สึกที่มีให้เค้าคนนั้นไม่ลงจริงๆแม้เลือกที่จะหนีเขามาเองก็ตามแต่ยิ่งพยายามลืมมันกลับจำได้ทุกฉากทุกตอนที่เคยอยู่ด้วยกันป่านนี้เขาคงแต่งงานกับคนที่เหมาะสมอยู่กันอย่างมีความสุขแล้วละมั้งถึงเธอพึ่งจะรู้ตัวว่าท้องหลังจากหนีเขามาแล้วแต่เธอก็ไม่ได้คิดจะเรียกร้องอะไรมีลูกเป็๲ตัวแทนของเขาก็พอใจแล้วเธอไม่กล้าเอื้อมมือไปฉุดให้เขาต่ำลงมากับเธอหรอก

เมื่อยัยหนูกินนมเสร็จพลอยไพรินก็เดินอุ้มลูกใส่รถเข็ญมานั่งที่สวนตรงระเบียงข้างๆบ้านพลอยไพรินทำระเบียงข้างบ้านให้เป็๲สนามหญ้าที่มีต้นไม้ดอกไม้ร่มรื่นสวยงามนี้ไว้ให้ลูกสาวเธอโดยเฉพาะทุกๆวันตอนเย็นหลังจากที่ยัยหนูตื่นแล้วเธอจะพายัยหนูมานั่งเล่นที่ระเบียงข้างบ้านประจำเพื่อที่จะให้หนูน้อยชมพูได้มองต้นไม้สีเขียวๆและเธอก็จะพาลูกมานั่งที่สนามหญ้าด้วยเพื่อที่ลูกของเธอจะได้นั่งเล่นกับธรรมชาติร่างกายจะได้แข็งแรงไม่ค่อยป่วยง่ายยัยหนูชมพูก็ดูจะชอบสวนที่แม่ทำไว้นั่งเล่นเอามากๆเลยด้วยพาให้เธอได้นั่งผ่อนคลายอยู่กับธรรมชาติไปด้วย

"พี่พลอยคะโทรศัพท์ค่ะ"

ลูกแก้ววิ่งเอามือถือมาให้พลอยไพรินที่นั่งอยู่ตรงระบียงกับยัยหนูชมพูเมื่อลูกแก้วเห็นว่าเป็๲เบอของแม่น้อยที่บ้านเด็กกำพร้าเธอจึงรีบวิ่งเอามาให้

"ขอบใจจ้ะ"

พลอยไพรินรับมือถือมาแล้วรับสายทันทีเมื่อเห็นว่าใครโทรมา

"สวัสดีค่ะแม่น้อยคิดถึงลูกสาวคนนี้มากเลยต้องโทรมาหาใช่มั้ยคะ"

พลอยไพริน พูดหยอกล้อกับแม่น้อยของเธอเป็๲ประจำเธอจะดูทะเล้นและขี้อ้อนเฉพาะเวลาที่ได้อยู่และได้คุยกับแม่น้อยของเธอเท่านั้นยากที่ใครจะได้เห็นเธอภาพนี้เมื่อได้ยินคำที่แม่น้อยพูดกับเธอในโทรศัพท์พลอยไพรินถึงกับหน้าถอดสี

"ได้ค่ะ เดี๋ยวพลอยจะรีบไปหาแม่นะคะ"

"ลูกแก้วเดี๋ยวพี่ฝากชมพูหน่อยนะพี่จะไปหาแม่น้อย"

"มีอะไรหรือป่าวคะพี่พลอยสีหน้าไม่ดีเลย"

ลูกแก้วเมื่อเห็นสีหน้าของพลอยไพลินเธอก็เริ่มใจไม่ดี

"ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอกจ้ะเดี๋ยวพี่มานะ"

เมื่อคุยกับลูกแก้วเสร็จพลอยไพลินก็รีบขบรถออกไปหาแม่น้อยที่บ้านเด็กกำพร้าทันทีลูกแก้วรู้ว่าต้องเกิดเ๱ื่๵๹ไม่ดีแน่ๆเพราะไม่งั้นพี่พลอยไม่รีบออกไปขนาดนี้แต่เมื่อพลอยไพรินบอกว่าไม่ได้ร้ายแรงอะไรเธอจึงไม่ได้ถามอะไรต่อเพราะไม่อยากก้าวก่ายเธอคิดว่าถ้าพลอยไพรินอยากบอกก็คงบอกเองเมื่อคิดได้ดังนั้นลูกแก้วจึงนั่งเล่นกับยัยหนูชมพูต่อ

ลูกแก้วเป็๲เด็กกำพร้าอยู่ที่เดียวกับพลอยไพรินพอพลอยไพรินเรียนจบก็ทำงานเป็๲พยาบาลอยู่ที่กรุงเทพเมื่อพลอยไพรินกลับมาเยี่ยมแม่น้อยเลยเจอกับลูกแก้วซึ่งเรียนจบม.6 พอดีพลอยไพรินเลยอาสาที่จะส่งลูกแก้วเรียนเองโดยให้ไปอยู่กับเธอที่กรุงเทพจนเรียนจบบัญชีและได้งานทำที่บริษัทที่มีชื่อเสียงระดับหนึ่งแต่เมื่อพลอยไพรินกลับมาอยู่ที่บ้านนอกกะทันหันเธอจึงขอตามมาอยู่ด้วยทั้งที่พลอยไพรินไม่อยากให้ลูกแก้วเสียงานที่ดีที่กำลังทำอยู่ตอนนนี้แต่ลูกแก้วก็ยืนยันว่าจะมาอยู่ด้วยให้ได้เพราะเธอติดพลอยไพรินและอยากดูแลพลอยไพรินตอบแทนที่ส่งเธอเรียนจนจบและเนื่องจากพลอยไพรินเปรียบเสมือนพี่สาวของเธอไปแล้วเธอจึงปฏิญาณกับตัวเองไว้แล้วว่าพี่พลอยอยู่ที่ไหนต้องมีลูกแก้วอยู่ที่นั่นลูกแก้วช่วยงานพลอยไพรินในร้านซักรีดและยังช่วยเลี้ยงยัยหนูและเธอก็รับงานทำบัญชีเป็๲ฟีแลนซ์ด้วยเธอบอกกับพลอยไพรินว่าเธออยากทำงานเยอะๆจะได้มีเงินช่วยเหลือน้องที่บ้านเด็กกำพร้าและเอาไว้ดูแลยัยหนูชมพูด้วยถึงกิจการซักรีดของทั้งสองคนจะไปได้ดีมีรายได้พออยู่พอกินและเหลือเก็บแต่ลูกแก้วก็ชอบทำงานเสริมอยู่ดีพลอยไพรินเคยบอกให้เธอหยุดทำงานหนักได้แล้วเพราะน้องคนเดียวเลี้ยงได้แต่เธอก็ยังรั้นที่จะทำงานจนไม่มีเวลาว่างเงินที่ได้มาก็มาซื้อของให้หลานและลงที่บ้านเด็กกำพร้าหมดไม่เคยที่จะเอามาแต่งตัวหรือกินเที่ยวให้ความสุขกับตัวเองเหมือนวัยรุ่นคนอื่นๆเลยพลอยไพรินจึงขัดอะไรไม่ได้เมื่อเห็นว่าเป็๲ความสุขของน้องเลยปล่อยเพราะลูกแก้วก็นิสัยคล้ายๆพลอยไพรินเหมือนกัน