สาวน้อยซาเล้งกับหนุ่มชั่งพิมพ์

 วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ในสองสัปดาห์ผ่านไป เธอก็มารับซื้อหนังสือเก่าอีก เหมือนเช่นเดิมทุกๆครั้ง เธอมาพร้อมกับรถซาเล้ง คันเก่าๆคันเดิม ปากก็ร้อง๻ะโ๠๲ออกไปไม่ยอมหยุด
        “รับซื้อหนังสือเก่าๆ จ้า”
              เธอขับซาเล้งมาจนถึงบ้านของจิว ที่เป็๲คู่กัดของเธอนั่นเอง ขับมาจนถึงรั้วบ้านเขา เธอก็  พยายามที่จะขับหนี ไปในทันที แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว
        “เดี่ยวซิ ไอ้น้อง พี่มีหนังสือจะแลกด้วย”
        “ไม๊เอา วันนี้พอแล๊ว”
        “ไม่ได้ซิ เข้ามาเร็วๆ ผมมีเยอะมากเลย”
        “ครับๆ เอาก็เอา”
             เธอจำต้องเลี้ยวรถ ผ่านรั้วของเขา เข้าไป แต่โดยดี และพยายามดึงหมวก เพื่อจะปิดบังใบหน้า  เพื่อไม่ให้เขาเห็นหน้าของเธอชัดๆ
        “ปิดอย่างนี้ จะไปมองเห็นอะไรล่ะ หึ...”
             เขาพูดยังไม่ทันหมดคำ เธอก็สดุดขอบพื้น จนหกล้ม หมวกของเธอ พลอยหลุดออกไปจากศรีษะด้วย อย่างง่ายดาย
        “นั่นว่าแล้ว เฮ้ย! ไว้ผมยาวด้วยนี้...”
             เธอจะคว้ามือไปหยิบหมวก หมวกรี้เหมือนผีสิง มันถูกเลื่อนออกห่างไปจากมือเธอ อย่างรวดเร้ว โดยมันขึ้นไปอยู่ในมือของเขาซะแล้ว
        “ผมสวยดีนี้ สวยเหมือนผมผู้หญิงเลย”