ภายในโดมขนาดใหญ่จากมีที่นั่งอัฒจันทร์ตั้งอยู่ระหว่างสองฝั่ง แต่ตอนนี้กลับมีเวทีขนาดกลางตั้งขึ้นมาแทนที่ ซึ่งอยู่ห่างจากด้านหน้าของเหล่าผู้สมัครมากมาย พากันนั่งจับกลุ่มพูดคุยเหมือน่แรก ๆ อานนท์เดินตามหลังเพื่อนเข้ามาภายในโดม มีเสียงซุบซิบดังอื้ออึงไปทั่วบริเวณที่เขาเดินผ่าน ซึ่งอานนท์ไม่รู้ว่าพวกนั้นซุบซิบอะไรกัน แต่เขาไม่สนใจอะไรมากนัก รีบเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ ฮารัส พอเขานั่งลงเพื่อนชายผมม่วงอ่อนที่นั่งอยู่ด้านหน้า เอ่ยขึ้น
“ นนท์ ที่ข้อศอกของเ้าเป็ไงบ้าง ” นัสมองข้อศอกของอานนท์อย่างรู้สึกผิด
“ ไม่เป็ไรแล้วล่ะ ” อานนท์พูด ยกข้อศอกขึ้นมาลูบ ๆ ดู
“ เ้าาเ็รึ ไหนดูดิ ” ฮารัสที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รีบดึงข้อศอกอานนท์มาดู แต่จากฮารัสเห็นมีแค่รอยถลอกฟกช้ำเล็กน้อยเท่านั้น
“ ข้าบอกแล้วว่าไม่เป็ไร มีรอยถลอกนิดหน่อยเอง เดี๋ยวสองสามวันก็คงหายแล้ว ” อานนท์ตอบด้วยเสียงเรียบ ยิ้มให้กับเพื่อนในกลุ่ม
“ เอ่ออ.ด. เดี๋ยวเอมม่ารักษาให้นะ ”
สมาชิกใหม่ในกลุ่มพูดขึ้นอย่างติดๆขัดๆ มองเด็กหนุ่มด้วยอาการเขินอาย อานนท์มองกลับไปอย่างสงสัยแต่ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างไหน เขายื่นข้อศอกตัวเองให้เด็กสาว นางรีบยกมือเรียวมาวางทับตรงรอยถลอกของเด็กหนุ่มอย่างเบามือ มีแสงสีขาวอ่อน ๆ ปรากฏขึ้นบนรอยฟกช้ำ สักพักหนึ่งมันก็ค่อย ๆ จางหายไป
“ เ้าทำได้ยังไง ! ” อานนท์ทำหน้าใ ยกข้อศอกตัวเองขึ้นมาเช็คดู ‘ สุดยอดไปเลย ’ เด็กหนุ่มคิด หันมองเด็กสาวคนที่รักษาเขาอีกครั้ง จากอานนท์เห็นเธอ นางมีใบหน้าสวยหวานสวมแว่นตากลมใส ผมบ๊อบเทยาวผมสีน้ำตาลประกายแดงมีผิวขาวอมชมพูดุจไข่มุกรูปร่างบางเล็กแลดูน่าทะนุถนอม (สำหรับผู้ชายอย่างเขาก็ต้องชอบเป็ธรรมดา)
“ แต่...ยังไงก็ขอบคุณมากนะ ” อานนท์พูด ยิ้มหวานให้กับเด็กสาวแว่นกลม
“ ไม่เป็ไรหรอก เราเต็มใจ ” เอมม่าตอบอย่างเขินอาย เบี่ยงหน้าหันไปทางอื่น
“ เอ่อ..ข้าชื่อ อานนท์ หรือจะเรียกว่านนท์เฉย ๆ ก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ” อานนท์เอ่ยขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเอมม่าเบี่ยงหน้าหลบไปทางอื่นอย่างเห็นได้ชัด
“ จ้า ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะอานนท์ ” เอมม่าหันกลับมา พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ
“ ว่าแต่เ้าเป็เอลฟ์เหรอ....แล้วทำไมหูของเ้าไม่ยาวเหมือนเอลฟ์ตนอื่นเล่า... ? ” จู่ๆ แอรีสหันไปมองหูเอมม่า
“ ใช่แล้ว ที่หูของเราเป็แบบนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะยาแปลงโฉมระดับจอมเวทย์...ที่ปรุงขึ้นโดยท่านแทนาทอล และอีกอย่างเราจงใจใช้มันเอง ” เอมม่าตอบด้วยเสียงอ่อนหวาน หันไปหาแอรีสที่นั่งอยู่ด้านซ้ายของนาง
-----------------------------------------------
*สาระสำคัญ (เพิ่มเติม)*
ประเภทของยา
1. ยาระดับก่อเกิด (1-4 ส่วน)
2. ยาระดับจอมเวทย์ (1-4 ส่วน)
3. ยาระดับปราชญ์เวทย์ (1-4 ส่วน)
4. ยาระดับราชันย์เวทย์ (1-4 ส่วน)
-----------------------------------------------
“ อ๋อ....แต่..แล้วทำไมต้องปกปิดด้วยเล่า ” แอรีสยังไม่เลิกถามต่อ
“ เื่นี้ เอมม่าขอไม่ตอบนะ ” เอมม่าพูดด้วยเสียงเบา ก้มหน้าลงจากเพื่อนในกลุ่มมองมาที่นางอย่างสงสัย
“ ช่างเถอะเอมม่า เ้าไม่ต้องตอบพวกเราก็ได้ อะ... ลืมแนะนำตัวเลย..เราชื่อ อมรานะ ยินดีที่ได้รู้จัก ” อมราพูดสวนขึ้นเมื่อเห็นแอรีสกำลังจะถามเอมม่าต่อไม่เลิก
“ ส่วนข้าชื่อฮารัส ยินดีที่ได้รู้จักเอมม่า ” ฮารัสแนะนำต่อจากน้องสาว และคนต่อไปเป็เด็กสาวผมม่วง
“ เรียกข้าว่า ยู ก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะ ” ยูแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงเรียบ มองเอมม่าอย่างเป็มิตร
“ ส่วนข้าน้อยชื่อ นัส ยินดีที่ได้รู้จักหญิงงามเช่นเ้า ” นัสพูดหวาน ๆ ใส่เอมม่าอย่างเห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกชอบนางั้แ่ที่เห็นครั้งแรก
“ จ้ะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนเลยนะ ” เอมม่าพูดอย่างเขิน ๆ ตามแบบฉบับของนางเหมือนเดิม มองหน้าเพื่อนใหม่ในแต่ละคนอย่างเป็มิตร
ระหว่างนั้นจากเสียงของเหล่าผู้สมัครมากมาย จับกลุ่มคุยกันเสียงดังสนั่นไปทั่วโดมก็ได้เงียบลง เมื่อเห็นร่างชายสูงโปร่ง ผมยาวสอยประบ่าสีดำ สวมชุดเครื่องแบบนักเรียนขึ้นมายืนอยู่บนเทวี กล่าวด้วยเสียงดังฟังชัด
“ พี่ขอแสดงความยินดีกับพวกน้องๆด้วยที่ผ่านการทดสอบของเหล่าสภานักเรียนเป็ที่เรียบร้อยแล้ว... และซึ่งในปีนี้.. มีผู้เข้าสมัครสอบมากกว่าพันคนและได้คัดเลือกเหลือสามร้อยกว่าคนในรอบแรก... และใน่รอบสุดท้ายเราก็ได้จำนวนที่แน่ชัดแล้วว่า.. .มีอยู่ทั้งหมด หนึ่งร้อยเก้าสิบห้าคนของนักเรียนปีที่หนึ่ง....พี่และเหล่าสภานักเรียนทุกๆคนยินดีต้อนรับพวกน้องๆเข้าสู่รั่วโรงเรียนแอนทิลลิสเตียรอย่างเป็ทางการนะ ปรบมือ! ”
แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ !!
เหล่าผู้สมัครนับร้อยกว่าคนนั่งฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ ปรบมืออย่างเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโดม ต้องหยุดลงเมื่อรุ่นพี่พูดต่อด้วยน้ำเสียงดังฟังชัดอีกครั้ง
“ พอๆ และที่พี่จะพูดต่อไปนี้....มีอยู่สามเื่ด้วยกัน เื่แรก โรงเรียนแอนทิลลิสเตียรซึ่งเป็โรงเรียนที่ดังที่สุดในเมืองหลวงเวลล่าซีนหรือโรงเรียนของพวกน้องๆนั้นเอง...จะไม่มีการปฐมนิเทศให้พวกน้องๆมานั่งง่วงนั่งหลับกัน ซึ่งเื่นี้พวกพี่ก็เห็นด้วยเป็อย่างยิ่ง! ”
“ เื่ที่สอง พวกน้องๆจะต้องเลือกสายเรียนของตัวเองที่หน้าตึกอาคารใหญ่ให้เรียบร้อย...ซึ่งรุ่นพี่ของสายนั้นๆจะมารอรับพวกน้องๆไปดูหอพักนักเรียนและจะบอกรายละเอียดให้กับน้องๆได้ฟังอีกทีหนึ่งนะ ”
“ ส่วนเื่สุดท้ายท้ายสุด... ทางผู้ใหญ่ใจดีหรือท่านเดลล์ผอ.โรงเรียนของเรา ท่านได้มอบของขวัญเล็กๆน้อยๆให้กับพวกน้องๆที่ผ่านในการทดสอบของรุ่นพี่สภานักเรียน..เฮ้อ..ให้ได้ไปพักผ่อนหย่อนใจให้หายเหนื่อยก่อนที่จะเจอกับการเรียนที่แสนจะตรงกันข้ามในอีกสามอาทิตย์ข้างหน้านี้... และของขวัญอันนั้นก็คือ.คือ คือ... บัตรแช่น้ำพุร้อนที่ร้านคุมิแกเรียที่มีราคาเข้าบริการที่แสนจะแพงให้กันไปแบบฟรีๆคนละหนึ่งใบ แต่... เดี๋ยวรุ่นพี่จะแจกให้..ในตอนที่พวกน้องๆเจอกับหัวหน้าสายนะ เพื่อเป็การไม่เสียเวลา... พี่ขอกล่าวปิดงานของการทดสอบคัดเลือกเหล่าผู้เข้าสมัครในโรงเรียนแอนทิลลิสเตียร ณ บัดนี้ด้วย!! ”
สิ้นเสียงของรุ่นพี่ฟาเร็ต มีพลุปรากฏอยู่บนหลังคาใสอย่างสวยงามประการตา จนอานนท์ถึงตะลึกกับพลุเ่าั้ที่เป็ตัวัสีขาวสะพือปีกบินวนไปมา อ้าปากพ่นไฟสีม่วงระยิบระยับและมีตัวอักษรสีทองปรากฏปิดท้ายขึ้นมาว่า # ขอต้อนรับบบเข้าสู่โรงเรียนแอนทิลลิสเตียร # ‘ ว้าว สวยวะ’ เด็กหนุ่มคิด
..........................................................
ณ ห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงเรียน
แสงอาทิตย์ในยามบ่ายสอดส่องลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเผยให้เห็นโซฟาสีขาวนวลอ่อนที่มีผู้ชายร่างสูงโปร่งผมสีทองนั่งไขว่ห้างจิบชาด้วยท่าทางสบายๆประดับรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าอันหล่อเหลา เ้าของั์สีเทาเข้มชำเลืองมองผู้หญิงร่างบางสูง มีผมสีบลอนด์หม่นประกายเทายาวยืนกอดอกทอดมองผ่านหน้าต่างไปยังเหล่านักเรียนปีหนึ่ง ทยอยกันเดินออกจากโดมหลังใหญ่ไปยังตึกอาคารด้านหน้า แต่สักพักหญิงสาวหันกลับมามองยังเ้าของห้องด้วยสายตาเ็าและเอ่ยขึ้น
“ คิดดีแล้วเหรอท่านเดลล์ที่จะวางมือ ”
“ อื้ม ข้าคิดดีแล้ว.... อยากจะเปลี่ยนไปทำอย่างอื่นบ้าง ” เดลล์ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่ง
“ เป็ผอ.เนี่ยนะ ” หญิงสาวพูดเสียงเรียบๆ เดินเข้ามานั่งโซฟาตรงข้ามชายวัยกลางคน
“ ใช่ ไม่ยุ่งยากดีและอีกอย่างข้าก็อยากจะเป็น้าชายที่ดีให้กับหลานบ้าง... แต่ข้าก็ไม่ได้วางมือสักทีเดียว เ้าก็น่าจะรู้ ” เดลล์ยิ้มมุมปาก พูดด้วยเสียงนุ่มๆ หยิบแก้วชามาจิบด้วยท่าทางสบายๆต่อ
“ เ้าค่ะ รู้แล้วว่าเห่อหลานชายมาก... เอ่อ แล้วที่เจฟฟรีย์ไปยื่นเื่ต่อสภา ตอนนี้เป็ยังไงบ้าง ได้เื่อะไรไหม ” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงเรียบ
“ ก็ได้เื่แล้วส่วนหนึ่ง ตอนนี้ท่านอิคาโรรู้ตัวแล้วว่าใครเป็หนอมบ่อนไส้ในสภา แต่เพื่อความแน่ชัดอีกครั้งท่านยังไม่สั่งการให้นำตัวมันมาสอบสวนเพื่อเค้นหาความจริงว่าใครเป็ผู้บ่งการอยู่เื้ั ตอนนี้ก็คงต้องรอกันไปก่อน แต่ข้าคิดว่าอีกไม่น่านหรอก....มันจะต้องเผยตัวออกมาเองโดยที่เรายังไม่ต้องออกแรงทำอะไรเลย ” เดลล์ร่ายซะยาวจนไม่ได้สังเกตคนตรงหน้าเลยว่าตอนนี้ได้ทำหน้าอึ้งไปแล้ว
“ อะไร ” เดลล์ถามเมื่อรู้สึกว่าตัวเองทำให้หญิงสาวนิ่งเงียบอย่างผิดปกติ
“ เปล่าๆ ไม่มีอะไร เดี๋ยวข้าต้องไปแล้ว ไว้เจอกันใหม่นะท่านเดลล์ ” ‘ นี่ วางมือแล้วนะ แต่รู้ซะละเอียดยิบเลย ’ หญิงสาวคิดเปลี่ยนสีหน้านิ่ง ๆ ลุกขึ้นจากโซฟาเดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ด้านหน้า ะโดิ่งตัวลงจากตึกอาคารห้าชั้นอย่างเคยชิน วิ่งหายไปจากซอกตึกอย่างรวดเร็วดเหมือนนินจา!
..........................................................
ณ ตึกอาคารใหญ่ 15.00 น.
เหล่าผู้สมัครมากมายได้มาต่อแถวเข้าคิวเพื่อรอในการเลือกสายเรียนอยู่ด้านหน้าตึกอาคารใหญ่ อานนท์มายืนรอต่อแถวจากเพื่อนเป็คนสุดท้ายในกลุ่มของเขา ระหว่างนั้นมีคนมาสะกิดด้านหลังของอานนท์ เด็กหนุ่มรีบหันไปมองด้านหลังตัวเอง หันซ้ายหันขวาเพื่อหาคนที่มาสะกิดแต่หายังไม่ก็เจอ จนมีเสียงเรียกขึ้น
“ เ้า ” อานนท์หันมองด้านหลังอีกครั้ง เลื่อนสายตาลงในระดับเอวตัวเอง พบกับชายร่างแคระยืนยิ้มกว้างให้กับเขา เด็กหนุ่มขมวดคิ้วและถาม
“ มีอะไรรึ ? ”
“ คือ...เ้าทำของหล่นตรงสนามกีฬาน่ะ ข้าเลยนำมาคืนให้ ”
คนแคระพูดด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ ยื่นของสิ่งนั้นให้กับอานนท์ มันคือสร้อยข้อมือหนังที่อานนท์รักและหวงมาก เพราะน้าสาวให้กับเขาในวันเกิดครบรอบสิบเอ็ดปี แต่เมื่อเช้าอานนท์นึกยังไงก็ไม่รู้ถอดมันออกจากข้อมือ เก็บใส่กระเป๋าหนังก่อนหลังจะออกจากที่พัก
‘ คงจะหล่นตอนที่ชนกับนัสสินะ แต่ทำไมเราไม่เห็น ’ อานนท์คิด หยิบสร้อยข้อมือมาใส่ไว้เหมือนเดิม กล่าวกับชายร่างแคระ
“ อ๋อขอบคุณมาก ๆ ”
อานนท์รีบยกมือไหว้ เพื่ออยากขอบคุณกับคนที่เก็บสร้อยข้อมือของเขามาคืน จนเหล่าผู้สมัครที่ยืนอยู่ในบริเวณนี้ถึงกับมองอย่างแปลกใจ เห็นเขายืนไหว้คนแคระดูแสนธรรมดาไม่เหมือนกับอานนท์เป็ถึงกับหลานชายผอ.ของโรงเรียนนี้ ที่ใคร ๆ เขาเม้นกันต่าง ๆนานา เกี่ยวกับเด็กหนุ่มคนนี้
ตอนอานนท์ยังยกมือไหว้อยู่ นัสที่ยืนอยู่ด้านหน้ารีบหันหลังมามองเพื่อนชาย เอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย
“ มีไรหรือเปล่านนท์ อ้าว...เ้ายกมือไหว้คนนั้นทำไมเล่า ” นัสชะเง้อมองด้านหน้าของอานนท์ เห็นชายร่างแคระยืนก้มหัวไหว้กลับ
“ เ้าไม่ต้องยกมือไหว้ข้าขนาดนั้นหรอก ดูสิมีคนมองหมดแล้ว ” คนแคระรีบก้มหน้า เมื่อเห็นว่ามีคนมองมายังพวกเขาเป็ตัวเดียว
“ ก็ได้ ๆ ข้าไม่ไหว้แล้ว แต่เ้ารีบเงยหน้าขึ้นก่อนเถิด อย่าก้มแบบนั้นเลย ” อานนท์พูดด้วยเสียงทุ้ม ขอให้คนแคระคนนั้นเงยขึ้นเพราะตอนนี้เขาเริ่มทำอะไรไม่ถูกเหมือกัน
“ เ้าชื่อว่าอะไร ” อานนท์ถาม หลังจากเห็นคนแคระเงยหน้าขึ้นมามองเขา
“ ข้าชื่อ เฟร็ด ” เฟร็ตตอบทันที
“ โอเค ข้าชื่ออานนท์นะ ยินดีที่ได้พบ ” อานนท์พูดแนะนำตัวทั้งที่ไม่สนใจเหล่าผู้สมัครกำลังจ้องมองมาที่เขา
“ นนท์เ้าเดินมาได้แล้ว ยืนทำอะไรอยู่วะ ” ฮารัสะโเรียกเพื่อนชายที่ตอนนี้เขายืนห่างจากเพื่อนประมาณสามก้าวได้ เด็กหนุ่มหันหลังกลับ รีบก้าวขายาวไปต่อนัสทันที ส่วนเฟร็ดที่อยู่ด้านหลังก็ก้าวมาติดๆ แบบต้องก้าวหลายทีหน่อย
“ เอ่อ...เ้าจะเลือกสายไหนเหรอนนท์ ” ฮารัสถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนชายได้มาต่อแถวเหมือนเดิม
“ ไม่รู้สิ พวกเ้าล่ะ ” อานนท์ตอบและถามกลับไป เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าต้องเลือกสายไหนเรียนอะไร มีหลักสูตรแบบไหนอย่างไรในมิตินี้
“ ข้า นัส อมรา ยู แอรีส และเอมม่า จะเลือกเรียนสายจอมเวทน่ะ ” ฮารัสพูดด้วยเสียงสบายๆ
.....สายจอมเวทเหรอ ก็น่าสนใจดี
“ อ๋ออื้ม... งั้นข้าเอาด้วย ” อานนท์พูดมองยังเพื่อนในแถว ส่วนพวกนางได้หันหลังมามอง พยักหน้าให้กับเขา
พอถึงตาของอานนท์ เด็กหนุ่มเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ตัวด้านหน้าโต๊ะขนาดกลางที่มีอาจารย์ผู้ชายประจำอยู่ ท่านมองหน้านักเรียนแวบหนึ่ง ยื่นใบในการเลือกสายเรียนมาให้ อานนท์ยกมือไหว้ หยิบมาอ่านดู หลัก ๆ เห็นพวกสายเรียนจอมช่าง แยกเป็สาขาฯลฯ จอมแพทย์ จอมกลยุทธ์ จอมเวท และภาคนักพยากรณ์(พิเศษ) ไล่สายตาหาคำว่าจอมเวทที่เขา้า ก่อนรีบลงมือติ๊กอย่างไม่ลังเล จนอาจารย์มองอย่างสงสัยและคิด ‘ อื้ม ...มั่นใจดีดิที่เลือกสายเรียนนี้ สมแล้วที่เป็หลานชายของท่านเดลล์ ’
หลังจากเด็กหนุ่มเลือกสายเรียนเสร็จเรียบร้อย อานนท์รีบวิ่งไปหาพวกเพื่อน ๆ ที่ยืนจับกลุ่มคุยกันเพื่อรอเขานั่นเอง แต่จากที่อานนท์เห็นไม่ใช่มีแค่กลุ่มเพื่อนเท่านั้น เพราะยังมีรุ่นพี่อยู่อีกสามคนที่มายืนรอเขาอยู่ด้วย คนแรกเป็รุ่นพี่ซ่าร่าที่เขาเคยเจอตอนในด่านทดสอบ นางสวมชุดเครื่องแบบนักเรียนตรงบนอกเสื้อซ้ายมีเข็มกลัดลูกแก้วสีส้มบ่งบองว่าอยู่ปีสาม ซึ่งยืนยิ้มหวานให้กับอานนท์อยู่
คนที่สองเป็ชายร่างสูงโปร่งดูสง่าและน่าเกรงขาม ใบหน้าหล่อเข้ม มีผิวแทนเข้ากับเรือนผมสีขาวปล่อยยาวถึงบ่า สวมชุดเครื่องแบบนักเรียนตรงปกเสื้อซ้าย มีเข็มกลัดลูกแก้วสีดำบ่งบองว่าอยู่ปีสี่ ยืนกอดอกมองมายังเขาด้วยสายตาเ็ามาก
คนที่สามเป็ชายร่างสูง ผมเสยข้างสีดำสวมชุดเครื่องแบบนักเรียนตรงอกเสื้อซ้าย มีเข็มกลัดลูกแก้วสีฟ้าบ่งบอกว่าอยู่ปีสองกำลังยืนยิ้มให้อานนท์อย่างเป็มิตร
ตอนนี้อานนท์เดินมายืนอยู่ข้างๆ นัส หันไปมองรุ่นพี่ผู้ชายผมขาวที่ยืนกอดอกตวัดมองอานนท์อย่างไม่พอใจ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเ็า
“ ช้าจริง ” เพียงแค่สองคำเท่านั้นของรุ่นพี่คนนี้ทำให้ตัวเขาและรวมไปถึงเพื่อนๆ รู้สึกเย็นเยียบไปตามๆกัน
“ ข้าขอโทษครับ ” อานนท์รีบกล่าวขอโทษอย่างรู้สึกผิด ส่วนรุ่นพี่ผมขาวชำเลืองมองรุ่นน้อง พยักหน้าขึ้นเป็เชิงว่า ‘ อื้ม..ไม่เป็ไร ’ เลื่อนสายตาไปมองรุ่นน้องแต่ละคน ซึ่งเป็กลุ่มสุดท้ายที่เขาต้องมารับและพาไปรวมกับอีกกลุ่มหนึ่งที่ตอนนี้ได้รออยู่ที่หอพักเรียบร้อยแล้ว ‘ ทำไมข้าต้องมารับรุ่นน้องกลุ่มนี้ด้วยเนี่ย ’ ชายหนุ่มผมขาวคิด เดินตีคู่กับซ่าร่าและรุ่นน้องปีสอง ซึ่งจะนำเด็กพวกนี้ไปยังหอพักสายขาว หรือ จอมเวทนั่นเอง
ระหว่างกลุ่มอานนท์กำลังเดินตามหลังรุ่นพี่ทั้งสามคนนำหน้าพวกเขาอยู่ ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง
“ ช้าก่อนพวกท่าน รอข้าด้วย ! ” เสียงนั่นมาจากคนแคระชายร่างเล็ก กำลังวิ่งหน้าตั้งมายังพวกเขา เด็กหนุ่มหันไปมองด้านหลังก็พบกับเฟร็ด คนที่เก็บสร้อยข้อมือมาคืนเขานั่นเอง ‘ บังเอิญจริง ’ เด็กหนุ่มคิดในใจ ยิ้มให้กับเฟร็ด รุ่นพี่ที่อยู่ด้านหน้าหยุดเดินหลังไปมองยังรุ่นน้องที่มาใหม่
“ ขอโทษที่ข้ามาช้า ” เฟร็ดก้มหัว รีบกล่าวขอโทษรุ่นพี่ทั้งสาม
“ ไม่เป็ไรจ้ะรีบเดินกันต่อเถอะ อีกนิดเดียวก็ถึงหอพักของพวกเ้ากันแล้ว ” รุ่นพี่ซ่าร่าหันไปพูดกับเฟร็ด เดินนำรุ่นน้องของนางต่อไป
หลังจากอานนท์กับเพื่อนอีกเจ็ดคนเดินตามรุ่นพี่ทั้งสามมาได้สักพักก็ต้องหยุดเดิน เมื่อรุ่นพี่ผมดำหันมาบอกว่าถึงหอพักของสายจอมเวท ซึ่งด้านหน้าของเด็กหนุ่มนั้นเป็หอพักนักเรียนที่เขาคิดว่า มันน่าอยู่มาก บรรยากาศดีและร่มรื่น
มีตึกสีขาวตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างสองฝั่ง ฝั่งด้านซ้ายมือมีอยู่สองตึก ตึกละเจ็ดชั้นและในแต่ละชั้นจะมีห้องอยู่ทั้งหมดสี่ห้องใหญ่ด้วยกันห้องหนึ่งอยู่ได้ห้าคน ซึ่งทั้งหมดมีอยู่เจ็ดสิบคนสำหรับนักเรียนหญิงของสายขาวทุกชั้นปี ทางฝั่งด้านขวามีอยู่สามตึก ซึ่งมีอยู่ทั้งหมดแปดสิบเก้าคนสำหรับนักเรียนชายทุกชั้นปี ส่วนตรงกลางระหว่างตึกเป็สนามกีฬาอเนกประสงค์(ขนาดเล็ก) บริเวณรอบๆมีต้นไม้หลากหลายสีตั้งเรียงเป็แนวยาวอย่างเป็ระเบียบ มีม้านั่ง โต๊ะนั่งกลมวางเป็จุดๆ ให้นั่งเล่นตามอัธยาศัยกัน
ตอนนี้อานนท์และเพื่อนๆ ได้มานั่งรวมกับเพื่อนคนอื่นๆ จากเด็กหนุ่มโดนรุ่นพี่ซ่าร่าแกล้งให้มานั่งอยู่ด้านหน้าของแถวอย่างปฏิเสธไม่ได้แล้ว ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ ได้นั่งเรียงต่อจากเขา คนแรกคือฮารัส อมรา ยู แอรีส นัส เอมม่า เฟร็ดและเพื่อนใหม่อีกสองคน ระหว่างทุกคนพากันนั่งลงอย่างเรียบร้อยไร้เสียงพูดคุย รุ่นพี่ผมขาวพูดด้วยน้ำเสียงน่ายำเกรงขึ้น กวาดตามองพวกน้องๆ ที่ตอนนี้นั่งมองเขาอย่างหน้าสลอน
“ ข้าดาวิน กอนซาเลส เป็ประธานคณะกรรมการนักเรียนและ... เป็หัวหน้านักเรียนประจำหอพักแห่งนี้ที่พวกเ้าจะต้องปฏิบัติตามกฎของข้าอย่างเคร่งครัด ซึ่งกฎของข้าไม่มีอะไรมาก แค่สามข้อเท่านั้นที่พวกเ้าต้องจดจำไว้ให้แม่น ข้อที่หนึ่ง ห้าม ! พวกเ้าแอบย่องเข้าไปหอพักหญิงเป็เด็ดขาด...ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากข้าเสียก่อน ข้อที่สอง ห้าม ! มีเื่ทะเลาะวิวาทให้ข้าเห็น แต่....ถ้าพวกเ้าอยากจะต่อย ตบ ตีกัน ข้าอนุญาตให้พวกเ้าทำการท้าประลองกันได้ แต่!ต้องทำตามกฎอย่างถูกต้องเสียก่อน และส่วนข้อสุดท้าย ห้ามพวกเ้าออกมาเดินเพ่นพ่านหลังสี่ทุ่มและส่งเสียงดังรบกวนเพื่อนร่วมชั้นในหอพักที่ข้ากำลังดูแลอยู่ ถ้าข้าเห็น...หรือรุ่นพี่คนไหนเห็นและได้ยินพวกเ้าแหกปากกัน พวกเ้าจะต้องถูกทำโทษด้วยการ.... แต่ข้าจะยังไม่บอกในตอนนี้ ส่วนเื่รายละเอียดอื่นๆขอมอบหน้าที่นี้ให้เ้า ซ่าร่า ”
ดาวินหยุด พูดทิ้งท้ายให้เหล่ารุ่นน้อง ตอนนี้กำลังนั่งฟังอย่างตั้งใจและลุ้นมากโดยเฉพาะอานนท์ที่นั่งอยู่ด้านหน้าใกล้กับรุ่นพี่ดาวินมากที่สุด เด็กหนุ่มรู้สึกเสียววาบ เมื่อรุ่นพี่เขาพูด กระตุกยิ้มมุมปาก มองมายังอานนท์อย่างเห็นได้ชัด ส่วนซ่าร่าได้รับหน้าที่นี้ยิ้มให้กับดาวินรับ่ต่อ
“ สวัสดีจ้ะพวกน้องทุกๆคน พี่ชื่อฟีโอเร่ ซานด้าเธีย เรียกพี่ว่า ซ่าร่า ก็ได้ พี่ เป็รองหัวหน้าของหอพักสายขาวนะ พวกน้องๆรู้หรือยังจ้ะว่า...เพื่อนร่วมชั้นของพวกเ้ามีอยู่ทั้งหมดกี่คน...” ซ่าร่าหยุดเว้นระยะนิดหนึ่ง พูดขึ้นอีก
“ นักเรียนปีหนึ่งของสายจอมเวทมีอยู่ทั้งหมดยี่สิบเอ็ดคน ซึ่งเป็รุ่นที่น้อยที่สุดในรอบหลายๆปีของสายนี้เลยนะ... และถ้าพวกน้องๆมีเื่อะไรที่ไม่สบายใจหรืออยากจะขอคำปรึกษาจากพี่ก็มาได้ทุกเมื่อนะจ๊ะ แต่ยกเว้นเื่...ซิกนะ ฮ่า ”
ซ่าร่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดาวินพูดขึ้น ยิ้มให้กับพวกน้องของนางอย่างอบอุ่นไม่เหมือนกับหัวหน้านักเรียนหอพักที่ตอนนี้ยืนมองพวกเขาอย่างเ็าเหมือนเดิม ไม่มีเปลี่ยนแปลง ส่วนรุ่นพี่ผมเสยข้างอีกคน อานนท์เห็นเขาออกไปตอนที่มาถึงหน้าหอพัก สักพักรุ่นพี่ซ่าร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนต่อหลังจากที่ทิ้ง่อยู่นาน
“ ต่อไป..พี่จะมาบอกพวกน้องๆว่าควรจะต้องอยู่ตึกไหนกันบ้างนะ หอพักชายปีหนึ่งอยู่ด้านขวามือตึกแรกนะจ๊ะ ส่วนหอพักหญิงอยู่ด้านซ้ายมือตึกแรกเช่นกัน เอาล่ะ..คงเข้าใจกันแล้วนะ.....พี่จะให้พวกน้องจับกลุ่มหาเพื่อนร่วมห้องพักคนละห้าคนและ.... ส่งตัวแทนมารับกุญแจห้องจากพี่ได้เลยจ่ะ ” เมื่อรุ่นพี่ซ่าร่าพูดจบ อานนท์หันไปมองหน้าเพื่อนชายอีกสองคนเป็เชิงว่ารู้กัน ส่วนเพื่อนสาวทั้งสี่คนแยกไปจับกลุ่มของผู้หญิงและหาสมาชิกเพิ่มอีกหนึ่งคนเหมือนกับกลุ่มของอานนท์
‘ เหลืออีกหนึ่ง ’ อานนท์คิด ตั้งใจเดินไปหาคนร่างแคระที่ตอนนี้ยืนมองมาทางพวกเขาอยู่
“ เ้ามาอยู่ร่วมห้องกับพวกข้าไหม คือเราขาดคนหนึ่งอยู่พอดี ” เฟร็ดเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มหน้าหล่อ
“ ก็ได้ๆ...ขออยู่ด้วยคนนะ ”
เฟร็ดพูดด้วยน้ำเสียงสดใส ยิ้มกว้างให้อานนท์ เดินตามเด็กหนุ่มไปรวมกับเพื่อนชายอีกสามคน ( อานนท์กับฮารัสแยกกันไปหาสมาชิกเข้ากลุ่ม ) ส่วนคนที่ฮารัสหามาได้เป็เด็กหนุ่มร่างท้วมสูงใหญ่ มีผิวขาวเรือนผมสีน้ำตาลสอยประบ่า กำลังยืนมองอานนท์อย่างไม่ละสายตาจนเขาต้องเอ่ยถามขึ้น
“ มองหน้าข้ามีอะไรรึ... หรือหน้าข้าคงมีอะไรติดอีกแล้วสินะ”
“ เปล่าๆ..ไม่มีอะไรหรอก ข้าชื่อ แม๊ก นะยินดีที่ได้รู้จักอานนท์ ” เด็กหนุ่มร่างท้วมพูดอย่างเร็วจนอานนท์ขมวดคิ้วถามต่อ
“ อื้ม ๆ ยินดีที่ได้รู้จักแม๊ก แต่..เ้ารู้ได้ไงว่าข้าชื่อนี้ ”
“ อ๋อ รู้มาจากคนอื่นน่ะ เ้าคงไม่รู้สินะ...ว่าเ้าดังจะตายไป ไม่มีใครไม่รู้จักนามของเ้าหรอก ”
แม๊กตอบอย่างเรียบๆ ยิ้มให้กับอานนท์ ระหว่างเด็กหนุ่มพูดคุยกับเพื่อนใหม่อยู่ รุ่นพี่ซ่าราเดินเข้ามายื่นการ์ดห้องให้กับเขา โดยไม่ต้องเดินไปเอากับพี่แกให้เมื่อย อานนท์และเพื่อนอีกสี่คนรีบกล่าวขอบคุณและรับไว้ ก่อนพวกเขาเดินตามรุ่นพี่ดาวินนำเหล่ารุ่นน้องผู้ชายทุกคนไปยังภายในหอพักนักเรียน ส่วนรุ่นพี่ซ่าร่าเดินนำรุ่นน้องผู้หญิงเข้าหอพักเช่นกัน
..........................................................
ณ ชายแดนเขตกลางของเมืองเวลล่าซีน
แสงของดวงตะวันกำลังลับขอบฟ้าส่องผ่านช่องสี่เหลี่ยมภายในห้องขนาดใหญ่ ที่มืดสลัวซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของหอคอยที่ดูรกร้าง เผยให้เห็นชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังเคลื่อนหลบลูกไฟสีแดงฉานจากบุรุษอีกคนที่ตอนนี้กางใส่ชายหนุ่มอย่างไม่ยั้ง จนทำให้บริเวณรอบๆห้องที่ดูร้างเต็มไปด้วยกลุ่มควันจากลูกไฟจำนวนมากอย่างเห็นได้ชัด
“ ท่านพ่อ...ข้าขอโทษ หยุดเถอะท่านพ่อ! ” เสียงจากชายหนุ่มผู้เป็ลูกห้ามพ่อตัวเองด้วยน้ำเสียงเนื่อยๆ ะโหลบซ้ายหลบขวาอย่างไม่ยากเย็นนัก
“ หึ ” เพียงกระตุกยิ้มบนใบหน้าเกรี้ยวโกรธของชายวัยกลางคนแทนคำพูดจากผู้เป็พ่อได้เป็อย่างดี
“ เ้าทำพลาด เรย์! ” ชายวัยกลางคนพูดตำหนิบุตรชายด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก หยุดเสกลูกไฟอย่างดื้อๆ เดินไปนั่งที่แท่งคริสตัลสีนิลขนาดกลางได้ปรากฏเมื่อผู้เป็เ้าของมันเรียก เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าพ่อของตัวเองเริ่มเย็นลง เลยรีบเข้าไปนั่งคุกเข่าก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด
“ ข้าผิดเองที่ข้าเลือกลูกน้องไม่ได้เื่ท่านพ่อ แต่ข้าไม่คิดว่าฮันเตอร์มันจะไร้น้ำยาเช่นนี้... ข้าขอโอกาสแก้มืออีกครั้งเถอะท่านพ่อ ”
“ ได้....ข้าจะให้โอกาสแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว เรย์ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น!!... แต่ถ้าเ้ายังทำพลาดอีกข้าคงช่วยอะไรเ้าไม่ได้อีกแล้ว... และถ้าเื่นี้ไปถึงหูท่านผู้นั้นเมื่อไหร่เ้ากับข้าคงจบไม่สวยแน่ๆ เรย์ ! ” น้ำเสียงกล่าวออกมาจากชายวัยกลางคนช่างดุดันแต่กลับแฝงไว้ด้วยความกลัวภายในใจตัวเองเมื่อพูดถึงท่านผู้นั้น
“ ขอบคุณท่านพ่อ ข้าจะนำตัวมันมาให้ได้!...แต่ถ้าข้าทำพลาดอีกเป็ครั้งที่สอง ข้าจะไปพบท่านผู้นั้นและยอมรับผิดแต่เพียงผู้เดียว ข้าจะไม่ทำให้ท่านต้องเดือดร้อนเป็อันขาดท่านพ่อ ! ” เรย์เงยหน้าขึ้นมองคุณเป็พ่ออย่างกล้าๆกลัวๆและกล่าวด้วยน้ำเสียงดูหนักแน่น ลุกขึ้นเมื่อผู้เป็พ่อสั่งให้ลุก
“ ข้าขอตัวท่านพ่อ...ข้าจะไปนำตัวมันมาให้ท่านภายในคืนนี้! ” ชายหนุ่มกล่าว โค้งคำนับผู้เป็พ่อ ก้าวออกจากห้องไป
..........................................................
794
