บทที่ 26 การแย่งของของฉันต้องจ่ายราคา
เธอได้รับข้อความยืนยันจากฉีซวี่
"เวลากระชั้นเกินไป ทำไม่ทัน กล่องเล็กใบนี้เป็กล่องที่ฉันใช้เก็บของเล่นตอนเด็ก ฉันแช่มันในน้ำต้นโกโบไว้แล้ว ตอนนี้น่าจะแช่พอแล้ว เธอเอาไปผึ่งให้แห้ง แล้วฉีดสารป้องกันกัมมันตรังสีทับอีกชั้น ก็ใช้ได้แล้ว"
เหลียนเซวียนรู้สึกดีใจ ต่อไปเมื่อมีกล่องเล็กใบนี้ เวลาออกไปข้างนอกแล้วพกแป้งกัดกร่อน เธอก็ไม่ต้องกังวลว่าใบโกโบจะฉีกขาดอีก เธอไม่คิดว่าฉีซวี่จะยังจำเื่นี้ได้
เธอยกถังไม้ทั้งใบกลับบ้าน เตรียมจัดการกล่องไปพลาง ฟังการสนทนาระหว่างแม่กับป้าใหญ่ไปพลาง เธออยากเห็นกับตาตัวเองว่าป้าใหญ่คนนี้กำลังวางแผนอะไรกันแน่
กลับถึงบ้าน เธอหยิบม้านั่งเตี้ยๆ มานั่ง สวมถุงมือกันรังสีแล้วเริ่มจัดการกับกล่องเล็กนั้น
ตอนนี้ป้าใหญ่แน่ใจแล้วว่าเหลียนเซวียนยังคงเป็เด็กโง่ จึงเพียงแค่ชายตามองเธอด้วยสายตาดูแคลนแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับไปพูดชักจูงแม่เหลียนต่อ
"น้องสะใภ้ พี่ชายของสามีเธอจากไปหลายปีแล้ว ฉันเป็ผู้หญิงต้องเลี้ยงลูกคนเดียว ชีวิตยากลำบากเหลือเกิน บ้านไม่มีแรงงานที่แข็งแรงไปเก็บของเก่าได้ บ่อยครั้งกินมื้อนี้แล้วไม่มีมื้อถัดไป เหลียนต้าเทียนผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก แม่อย่างฉัน เห็นแล้วแทบใจสลาย"
แม่เหลียนไม่แสดงความคิดเห็น เธอมองดูเหลียนอี้และเหลียนเซวียนที่ผอมแห้ง แล้วมองทารกสองคนที่ตัวเหี่ยวย่นบนเตียงแคร่ "ยุคสมัยนี้ใครกินอิ่มบ้าง มีชีวิตรอดก็ดีมากแล้ว พวกเด็กๆ ในบ้านฉันก็ผอมเหมือนลิงไปหมด!"
"น้องสะใภ้ คำพูดนี้ไม่ถูกนะ อย่างไรบ้านเธอมีแรงงานมาก ทั้งน้องชายรอง เหลียนเซวียน เหลียนอี้ ล้วนเป็แรงงานชั้นดี มีคนในบ้านหลายคนไปเก็บของเก่า ชีวิตเธอต้องดีกว่าฉันมากแน่ๆ"
แม่เหลียนตอบกลับ
"เหลียนเอ้อร์ ลูกสาวคนโต และลูกชายคนรองของฉัน ล้วนเป็คนโง่ทั้งนั้น เข้าป่าไปก็ไม่รู้จักแยกแยะว่าอะไรดีอะไรร้าย ชอบบุกเข้าไปในที่อันตราย ดูมือของเหลียนอี้สิ เพิ่งถูกหนูกลายพันธุ์กัดเมื่อสองวันก่อน แทบจะเอาชีวิตไม่รอด ถ้าไม่ใช่เพราะหมอหยวนใจดียอมให้ติดค่ารักษา เด็กคนนี้คงไม่รอดแล้ว พี่สะใภ้ บ้านเธอแม้จะมีแค่ต้าเทียนคนเดียว แต่ต้าเทียนเป็เด็กฉลาด คนเดียวสู้คนหลายคนในบ้านฉันได้ ตามที่ฉันเห็น บ้านเธอยังมีชีวิตที่ง่ายกว่า ถ้าเธอมีเงินเหลือ ลองให้ฉันยืมหน่อย ฉันจะได้ไปจ่ายค่ายาที่คลินิกหมอหยวน พี่สะใภ้วางใจได้ เมื่อฉันมีเงิน ต้องคืนให้แน่นอน"
เหลียนเซวียนชูนิ้วโป้งให้แม่ในใจ ป้าใหญ่คนนี้มาที่บ้านแต่เช้า พอนั่งลงก็เริ่มโอดครวญความยากจน ชัดเจนว่าตั้งใจจะมาหาผลประโยชน์จากบ้านพวกเขา ไม่คิดว่าแม่จะรุกก่อนเสียอย่างนั้น
นี่เรียกว่าเดินทางของคนอื่น ทำให้คนอื่นไม่มีทางเดิน
ป้าใหญ่สกุลสวีเห็นว่าเจตนาของตนถูกมองทะลุ และอีกฝ่ายได้ปิดทางที่เธอจะพูดต่อ จึงตัดสินใจหักดิบไปเลย
ดวงตาของเธอเบิกกว้างทันที เสียงดังขึ้นถึงแปดเท่า
"เยว่เอ๋อ เธอเสียสติไปแล้วหรือ ฉันที่ไหนจะมีเงิน ตัวฉันเองแทบจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้แล้ว ยังจะมาให้เธอยืมเงินอีก เธอยังมีหน้าอีกหรือ อีกอย่าง บ้านเธอเพิ่งคลอดลูกสองคน ฐานทัพไม่ได้ให้นมผงมา 20 กระป๋องหรือ ขายแล้วได้เงินไม่น้อยเลยนะ"
พูดพลาง เธอก็ะโลงจากเตียงแคร่ วิ่งไปยังเตียงแคร่อีกฝั่ง ค้นหาที่ซ่อนนมผง เปิดผ้าห่มขึ้นก็พบนมผงที่เหลืออยู่ในบ้าน
เธอะโเสียงดัง
"ดูสิ ดูสิ ตรงนี้ยังมีนมผงอีก 5 กระป๋อง ขายไปจะซื้อธัญพืชได้เท่าไร แล้วอีกอย่าง ฐานทัพแจกมา 20 กระป๋อง ไม่กี่วันนี้ เด็กสองคนกินไม่หมดแน่ อีก 15 กระป๋องที่เหลือไปไหน ต้องเอาไปแลกธัญพืชแน่ๆ เมื่อวานมีคนบอกฉันว่าเห็นเธอขนถุงธัญพืชใหญ่จากบ้านยายเฉินกลับมา แล้วยังมาทำเป็บอกว่าจน เยว่เอ๋อ เธอยังมีจิตสำนึกบ้างหรือเปล่า"
ป้าใหญ่พูดไปพลาง หยิบนมผงสามกระป๋องกอดไว้ในอก แล้วหันตัวเดินออกไปทันที
เหลียนเซวียนไม่สงสัยเลยว่า ถ้าอ้อมแขนของหญิงคนนี้กอดได้ห้ากระป๋อง เธอคงไม่หยิบแค่สามกระป๋องแน่
หญิงคนนั้นเดินไปะโไป
"ตอนพี่ชายของเธอยังมีชีวิตอยู่ เขาทุ่มเทกับครอบครัวของเธออย่างสุดหัวใจ ถ้าไม่ใช่เพื่อช่วยเธอกับสามี พี่ชายของเธอก็คงไม่ตายเร็วขนาดนี้ ตอนนี้ชีวิตพวกเธอดีขึ้นแล้ว กลับหน้ามือเป็หลังมือ ฉันไม่คิดว่าจางเยว่เอ๋อจะเป็คนอกตัญญูขนาดนี้!"
เหลียนเซวียนไม่รอให้ป้าใหญ่อุ้มนมผงลงจากเตียงแคร่ เธอพุ่งเข้าไปผลักป้าใหญ่จนล้ม แย่งนมผงในมือและโยนให้แม่ หันกลับมาก็เตะอีกเท้าหนึ่ง
เธอเตะป้าใหญ่ให้ตกจากเตียงแคร่
แม่เหลียนพูดขึ้น
"สวีเจิ้นเจี๋ย เธอพูดอย่าลืมมโนธรรมนะ ตอนนั้นชัดเจนว่าเธอบังคับให้พี่ชายวิ่งเข้าไปในเขตกัมมันตรังสีสูงไล่ตามหนูตัวหนึ่ง ฉันกับเหลียนเอ้อร์ไปช่วยพี่ชาย ถึงได้กลายเป็แบบนี้ แล้วตอนนี้เธอยังจะกลับมากล่าวหาเราอีก?"
ป้าใหญ่ร้อง "โอ้ย" เสียงดัง ะโขึ้นมาจะตีเหลียนเซวียน ปากก็ด่าด้วยคำหยาบว่าเด็กเลว อกตัญญู และคำด่าอื่นๆ อีกมากมาย
แม่เหลียนโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง เธอกลัวเหลียนเซวียนจะเสียเปรียบ พี่สะใภ้สกุลสวีคนนี้เป็คนที่ถ้าไม่ได้เปรียบก็ถือว่าเสียเปรียบ
สิ่งที่เธอเก่งที่สุดคือการพลิกดำเป็ขาว สร้างความแตกแยก เดินผ่านที่ไหน หากไม่ได้ขูดเอาอะไรไปสักชั้นก็จะไม่ยอมเลิกรา
วันนี้โดนเหลียนเซวียนเตะไปหนึ่งที แน่นอนว่าเธอจะไม่ยอมเลิกราง่ายๆ
แม่กลัวลูกสาวจะเสียเปรียบ จึงะโใส่ลูกสาว
"เซวียนน้อย เร็ว วิ่งหนีไป!"
แต่เหลียนเซวียนกลับยืนเผชิญหน้ากับป้าสวีด้วยท่าทางดุดัน มือถือกะละมังน้ำต้นโกโบ ทำท่าจะสาดใส่ป้าสวี
เมื่อครู่ตอนที่เหลียนเซวียนคนน้ำในถัง เธอใส่ถุงมือกันรังสีตลอด ป้าสวีย่อมรู้ว่าน้ำในถังนี้มีกัมมันตรังสีสูง จึงะโเสียงดัง
"ไอ้โง่ แกกล้าสาดใส่ฉันเหรอ ฉันจะทำให้ครอบครัวแกทั้งหมดได้รับผลกรรม ลองสาดดูสิ!"
ในตอนนั้น เหลียนเซวียนรู้สึกว่าผู้หญิงบ้าตรงหน้านี้มีสภาพจิตใจน่ากลัวยิ่งกว่าพวกคนโง่ในบ้านของเธออีก เธอใจเย็นมากขณะคำนวณต้นทุนการสาดน้ำใส่หญิงคนนี้
ทว่าในจังหวะนั้น เหลียนอี้ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงดัง เขาปีนลงมาจากหัวเตียงด้วยใบหน้าบวมแดง แย่งกะละมังน้ำจากมือเหลียนเซวียนและสาดเข้าใส่หน้าของป้าสวีทันที
ป้าสวีร้อง "ว้าก" เสียงดัง
"ไอ้เหลียนอี้เอ๊ย ฉันจะฆ่าแกให้ได้ จางเยว่เอ๋อ ถ้าเธอไม่ให้ฉันอยู่ดีมีสุข ก็อย่าหวังว่าใครจะได้อยู่ดีมีสุข คอยดูนะ ฉันจะให้ครอบครัวพวกแกตายทั้งหมด ไปเป็เพื่อนพี่ชายของเธอ!"
ตอนนี้เหลียนอี้ควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว เขาคว้าไม้โกยเตาไฟจะตีป้าสวี
ป้าสวีเห็นคนโง่คลุ้มคลั่ง ไม่อาจรอให้โดนตี จึงกลิ้งและคลานออกไป
พอวิ่งออกไปถึงประตูรั้ว เธอก็ยืนอยู่บนถนนใหญ่และเริ่มโวยวาย
"ฆ่าคน ฆ่าคน ทุกคนมาดูสิ ลูกชายโง่ของเหลียนเอ้อร์จะฆ่าป้าใหญ่ของเขา จางเยว่เอ๋อเพิ่งคลอดลูกแฝด ฉันเป็พี่สะใภ้ใหญ่ตั้งใจมาเยี่ยมด้วยความหวังดี ไม่คิดว่าเธอเนรคุณขนาดนี้ ถึงกับสั่งให้ลูกสาวโง่และลูกชายโง่มาตีฉัน แถมยังสาดของกัมมันตรังสีสูงใส่ฉัน พวกเขากำลังพยายามฆ่าคน ยังมีความยุติธรรมในโลกนี้หรือเปล่า ฉันจะไปฟ้อง ให้รัฐบาลฐานทัพจับฆาตกรทั้งครอบครัวนี้ไปบุกเบิกพื้นที่..."
ตอนนี้เป็เวลาหกโมงกว่า กลุ่มคนเก็บของเก่าที่ออกช้าพอดีเดินผ่านมา ทีละสองสามคนรวมตัวกันเป็กลุ่มใหญ่หน้าบ้านเหลียนเพื่อดูเื่สนุก
ชีวิตในดินแดนรกร้างเงียบเหงาราวกับความตาย เมื่อมีเื่สนุกให้ดู ทุกคนต่างกระตือรือร้น
หลังจากฟังคำพูดของป้าสวี พวกเขาทั้งหมดล้อมรอบบ้านเหลียนและชี้นิ้ววิจารณ์
ก่อนที่เสียงสาปแช่งจะหยุด เหลียนอี้ถือไม้โกยเตาไฟวิ่งออกมาแล้ว ป้าสวีเห็นเหลียนอี้ก็วิ่งหนีสุดชีวิต
เหลียนเซวียนไม่ได้ไล่ตาม เธอหาตำแหน่งซ่อนตัวบนรั้วไม้ไผ่ของบ้าน หยิบธนูเล็กของเธอออกมา แต่ไม่ได้ติดตั้งลูกธนูเหล็ก เธอหาไม้ท่อนหนึ่งที่มีขนาดและรูปร่างคล้ายลูกธนูแทน
เธอเล็งไปที่ป้าสวีผ่านช่องว่างของรั้ว
ในใจคิดด้วยความแค้น: [คนผู้นี้กล้ามาแย่งนมผงที่บ้านของเธอ จำเป็ต้องให้เธอได้รับบทเรียน มิฉะนั้นจะคิดว่าบ้านนี้เป็เหมือนลูกชิ้นนิ่ม ต่อไปไม่ว่าจะมีของดีอะไรในบ้านก็จะเก็บไว้ไม่ได้]
2K
