สบู่ขอสู้ตาย
ไอ้พี่ธันมันทำหน้ายักหน้ามารใส่ผม ยิ่งพี่มันขู่เสียงน่ากลัวเท่าไหร่ผมก็ใส่แรงมากเท่านั้นย้ำฟันกัดมือพี่มันไม่ยอมปล่อยจนได้กลิ่นเืโชยเข้าจมูก ผมรีบปล่อยปากออกจากมือพี่มันทันที
"ละ...ละ...เื เอือกกกก"เท่าน้นแหละครับผมมีความรู้สึกหน้ามืดวิงเวียนแข้งขาอ่อนแล้วก็โลกมืดไปทันที
"หนอยไอ้เด็กบ้าทำคนอื่นเจ็บแล้วกล้าเป็ลมอีกเหรออย่าอยู่เลยมึง"ธันคว้าคนที่เป็ลมทันก่อนที่เ้าตัวจะหัวฟาดพื้นไปซะก่อนธันมองใบหน้าเล็กๆด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกอยากจะขยี้ขยำให้แหลกคามือหรือจะปล่อยไว้เฉยๆดีกันแน่
"ซี๊ดดดกัดมาได้ฟันคมชิบหายเลย"ร่างสูงแบกคนตัวเล็กกว่าเข้าไปนอนบนเตียงจัดท่าทางให้ดูสบายขึ้นคว้ากะละมังใบเล็กกับเอาผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กมาเช็ดเนื้อตัวให้คนที่หลับเงียบไปพอเห็นเสื้อผ้าที่ใส่ก็เกิดลำคาญลูกตาเลยจับถอดออกจนหมดเหลือไว้แค่บ๊อกเซอร์สีขาวลายสต๊อกเล็กๆแทน
"ทำไมตัวมันแห้งขนาดนี้เนี่ยมันเคยออกกำลังกายหรือเปล่าวะกล้ามแทบไม่มีให้เห็น"ธันบ่นเบาๆกับตัวเองยกแขนเรียวขึ้นแล้วปล่อยทิ้งให้ร่วงลงมาแรงๆจนได้ยินเสียงแขนฟาดกับทีนอน
"อือ"
"มึงกล้าต่อต้านกูกระทั่งในฝันเหรอไอ้บู่"
"อื๊อออ"
"ยังจะเถียงอีกเดี๋ยวสวยแน่มึงไม่รอดหรอก"ธันแสยะยิ้มลุกขึ้นไปเอาเชือกออกมาพร้อมกับกุญแจมือและสิ่งที่ขาดไม่ได้คือแท่งสีน้ำเงินสดนั่น
"หึหึ"ธันวางของทุกอย่างลงบนที่นอนข้างๆร่างเกือบเปลือยที่ยังหลับตาพริ้มก่อนจะลุกไปทำแผลที่มือจนเสร็จแล้วหันมาเตรียมจัดการคนที่ยังหลับอยู่ธันจัดการมัดเท้าสองข้างติดกันข้อมือสองข้างถูกคล้องด้วยกุญแจมือกางออกมัดติดข้างละเสาหัวเตียงจากนั้นก็รวบผมด้านหน้าขึ้นมัดเป็ทรงน้ำพุและรวบมาผูกอีกหลายจุกจนทั่วหัว จากนั้นก็ถึงขึ้นตอนสุดท้ายธันชูแท่งสีน้ำเงินสดเอาไว้ในมือ
"หึหึหึ ไอ้บู่มึงไม่รอดแน่ๆ"ธันหัวเราะเสียงเย็นใช้แท่งสีน้ำเงินจัดการกับเนื้อตัวของสบู่ทันทีใช้เวลาพอสมควรกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยธันลุกจากการที่นั่งควบกลางลำตัวบู่แล้วลุกขึ้นปัดมือของตัวเองไปมาทั้งสองข้างคว้าเอาโทรศัพท์เครื่องหรูมาถ่ายร่างเกือบเปลือยเอาไว้ทุกช๊อตพลิกซ้ายพลิกขวาคว่ำหน้าลงแล้วถ่ายเก็บเอาไว้สายตาหมายมาดเหยี้ยมโหด ดีที่บู่ไม่ตื่นขึ้นมาเจอสีหน้าสีตาแบบนี้ไม่อย่างนั้นคงกลับไปเป็ลมอีกรอบแน่ๆ ธันจัดการทุกอย่างแล้วก็กลับมานอนอยู่ข้างๆสบ฿่ที่ยังหลับลึกไม่รู้เื่ราว
"โอยยยยย โอ๊ยยยเจ็บๆซี๊ดดดทำไมเจ็บไปทั่วตัวแบบนี้วะ"ผมครางเสียงดังเนื้อตัวเหมือนถูกทรมานจากเครื่องบดมาชัดๆผมพยายามจะดึงมือมาลูบเนื้อตัวแต่กลับจิดอะไรซักอย่างที่ดึงไม่ออกเสียงกรนเบาๆอยู่ข้างๆเล่นเอาหัวใจเกือบวายภายในห้องมืดสนิทจนมองอะไรไม่เห็น
"อือนอนนิ่งๆกูง่วง"เสียงนี้ ใช่แล้วเสียงนี้ไอ้พี่ธันแน่ๆผมครางในใจนี่ผมเจอพี่เค้าทำร้ายอะไรบ้างในใจนึกกลัวว่าจะเจอเหมือนกับเพื่อนสองคนน้ำตาใสๆคลอขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว
"ฮึก พี่อย่าทำร้ายผมเลยครับผมขอโทษ ฮืออออออออออออ ผมผิดไปแล้ว"ผมแหกปากดังเมื่อคิดว่าตัวเองต้องตกเป็เบี้ยล่างของผู้ชายน่ากลัวคนนี้แล้วผมจะต้องทำยังไงกับชีวิตตัวเองแค่คิดผมก็ยิ่งประสาทผวาเข้าไปอีกกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่
"แหกปากนี่ใครตายห๊ะไอ้เตี้ย"
"ไม่ มะ มีครับ"ผมสะอื้นไปตอบไป
"เออแล้วจะร้องทำเกลืออะไร"ไอ้พี่ธันมันขยับตัวลุกขึ้นนั่งท่ามกลางความมืดผมรู้สึกหนาวขึ้นมาทันที
"นี่พี่แก้ผ้าผมเหรอครับ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ ผมจะเอาหน้าไปไว้ไหน ฮึกผมจะทำยังไงดี"
"ถ้ามึงไม่หยุดร้องกูจะเอาไอ้นี่ยัดปากมึงคอยดูสิ"พี่ธันมันเปิดไฟหัวเตียงนั่งทำหน้าโหดๆอยู่ในบ๊อกเซอร์ตัวเดียวชูแท่งขนาดใหญ่ขรุขระเอาไว้ในมือผมรีบหุบปากตัวเองกลั้นสะอื้น
"เออหัดดูมั่งกี่โมงกี่ยามแล้วเสือกเสียงดังคนจะนอน"พี่มันวางของนั่นลงแล้วหันไปเตรียมตัวจะนอน
"ดะ เดี๋ยวครับพี่ ผมปวดฉี่พี่ปล่อยผมก่อนเถอะ"
"เื่มากนะมึง"พี่มันด่าแต่มือก็แก้ทุกอย่างออกให้ทั้งเชือกทั้งกุญแจมือผมขยับตัวลุกลงจากเตียงแต่ก็ไม่ไหวได้แต่ทรุดตัวลงข้างเตียง
"อะไรอีกล่ะ"น้ำเสียงรำคาญดังจากปากพี่มัน
"ผมลุกไม่ไหวพี่ทำไมต้องทำร้ายผมขนาดนี้ด้วยแล้วผมจะมีหน้าไปบอกพ่อแม่ได้ยังไงล่ะครับแล้วแฟนผมรู้เค้าจะรับได้มั๊ยว่าผมตกเป็ของพี่แล้วน่ะ"ผมบอกไปด้วยร้องไห้ไปด้วยพี่ธันมันทำหน้าพิลึกแล้วก็ไม่ตอบอะไรได้แต่ลงมาพยุงผมให้ค่อยๆก้าวเดินไปเข้าห้องน้ำช้าๆ
"ไหวมั๊ยนั่น"พี่ธันอิงไหล่กับกรอบประตูยกมือกอดอกแล้วถามผมที่เกาะกำแพงรูดไปถึงชักโครกน้ำตาหยดแหมะๆลงกับพื้น
"ฮึกไหวดิ"ผมตอบห้วนๆไม่กงไม่กลัวมันแล้วครับไอ้คนใจดำกล้าทำคนที่หลับไม่รู้เื่
"นี่มึงกล้าแข็งข้อกูหรือไง"
"พี่มีอะไรน่ากลัวล่ะนิสัยไม่ดี"ผมตวัดเสียงมาครับเอาไงเอากันผมไม่กลัวตายแล้วไหนๆก็ไม่เหลืออะไรอีกแล้วนี่
"หนอยไอ้เด็กเวรนี่เดี๋ยวเถอะมึง"พี่มันขยับยืนตรงก้าวเข้ามาหาผมที่กำลังเก็บบู่เข้ากางเกงมือหนาร้อนๆเข้ามาจับไหล่พยุงให้เดินไปที่อ่างล้างหน้าเพื่อที่จะล้างมือผมก็ทำครับไม่ขัดขืนก้เื่ความสะอาดใครจะไปอยากทิ้งไว้แบบนั้นล่ะแม่กับพ่อสอนั้แ่เล็กเข้าห้องน้ำเสร็จแล้วให้ล้างมือเอ้อนี่ผมกำลังเพ้ออะไรอยู่
"ไปเสร็จแล้วก็ไปนอน"พี่มันบอกแล้วอยู่เสียงดังโครกครากก็ดังขึ้น
"ฮ่าๆๆหิวเหรอมึง"
"อือครับผมยังไม่ได้กินอะไรเลยนะตอนเย็นอะ"ผมพยักหน้า
"เออจริงไปๆ"พี่มันพยุงกึ่งลากผมผ่านกระจกบานใหญ่แล้วผมก็ต้องใเบิกตากว้างเพราะเนื้อตัวมีแต่ร่องรอย
"ไม่จริงบอกสิว่าไม่จริง"ผมครางน้ำตากลับมาคลออีกครั้งพี่มันยืนกอดอกยักคิ้ว
"จริงอันไหนโกหกมึงก็เห็นนี่"
"พะ...พี่ทำได้ไงพี่ทำลงได้ไงอะ"
"มึงเป็ใครล่ะถึงไม่กล้าทำกูไม่ผิดนะมึงทำกูก่อน"
"อะ...ไอ้พี่เหี้ยฮื่ออออ แม่งรังแกเด็ก"ผมร้องไห้โหเมื่อเห็นสภาพที่ดูไม่ได้ของตัวเองแล้วดูพี่มันสิครับไม่สนสี่สนแปดอะไรเลยไอ้คนใจดำรังแกเด็กได้ลงคอ
"หุบปากเลยมึงไปกูหิวแล้วไปหาอะไรให้กูกินด้วย"
"ฮึกไม่กินไม่ทำหิวก้หากินเองสิคนใจดำ"ผมรีบยกมือขึ้นกุมหัวตัวเองเพราะพี่มันเงื้อมือขึ้นสูงเหมือนจะทุบลงมาที่ผม
"ปากดีนักนะมึงเออไปนั่งรอเลยกูสั่งพิซซ่า"พี่มันกระชากต้นแขนผมให้เดินไปที่โซฟาจับผมกดไหล่ลงนั่งปล่อยให้ผมร้องไห้กับสิ่งที่พี่มันทำกับผม
"ฮึก ฮือออเอาหน้าซอสเซจส์ ขอบชีส ฮึกเอาไก่นิวออลินด้วยนะ"ผมร้องไปสั่งไปพี่มันก็บอกออเดอร์ตามนั้นเสร็จแล้วก็มานั่งจ้องหน้าผมนิ่ง
"เราต้องคุยกัน"
"ผมไม่มีอะไรจะคุย"ผมยกมือเช็ดน้ำตาป้อยๆพี่มันแสยะยิ้มอีกรอบ
"หรือมึงอยากให้กูเอาคลิปไปประจาน"
"ไอ้พี่ หะ เหี้ย"ผมด่าไปร้องไป
"แล้วไงใครแคร์แต่ถ้ามึงมีปัญหามากกูจะเอาไอ้นี่ยัดปากให้มึงหายใจไม่ออกตายอยากลองมั๊ยล่ะ"เอาอีกแล้วครับพี่มันเอาแท่งนั่นมาขู่ผมอีกแล้วมันไปรู้จุดอ่อนผมมาจากไหนกัน
"เอาล่ะข้อแรกมึงต้องเป็เบ้กู"
"ทุกวันนี้ก็เป็อยู่แล้วนี่ครับ"ผมเถียง
"มึงกล้าเถียงเหรอห๊ะเป็เบ้อย่างเป็ทางการโว้ยกูโทรปุ๊บมึงต้องมาปั๊ป"
"อือ"
"อะไรนะมึงตอบใหม่ซิ"
"อือครับ"คราวนี้ผมมีหางเสียง
"ข้อสองมึงต้องอย่าให้ใครมาแตะต้องเนื้อตัวเพราะมึงเป็ของๆกู"
"งั้นพี่ก็ห้ามแตะสิพี่บอกใครก็ห้ามแตะนี่"ผมหยุดร้องขอเถียงก่อน
"เอ๊ะไอ้นี่"ผมหดแข้งหดขาขึ้นมากอดเอาไว้
"ครับๆ"ผมหลับหูหลับตาตอบ
"เออดีข้อสามมึงต้องบอกพ่อกับแม่ว่ามานอนกับรุ่นพี่แล้วมึงก็มาพักกับกูที่นี่เลยเข้าใจมั๊ย"
"ไม่เข้าใจทำไมผมต้องมาด้วยล่ะก็ในเมื่อพี่ได้ความบริสุทธิ์ของผมไปแล้วถือว่าหายกันไมไ่ด้เหรอ"ผมไม่ยอมพี่มันทำท่าชะงักเมหือนงงอะไรซักอย่างแล้วแหกปากหัวเราะเสียงดัง แม่งสงสัยจะบ้าหัวเราะยังกะดูหนังตลกไปได้
"คะใครได้กันวะ"พี่มันหัวเราะไปพูดไป
"ก็เนี่ยผมเจ็บไปทั้งตัวแก้ผ้าแถม แถมข้างหลังยังปวดตุบๆ"
"อะเหรอ ฮ่าๆๆๆ เออไหนๆมึงก็เป็เมียกูละตามนั้นแหละเข้าใจยังในเมื่อมึงเป็เมียกูมึงก็ต้องเชื่อฟังผัวสิ หึหึ"
"พี่มันเลวผมเกลียดพี่ชิบหายเลย"ผมน้ำตาไหลพรากลงมาอีกครั้งพี่มันลุกพรวดมากระชากแขนจนผมตัวปลิว
"มึงจะโกรธจะอะไรกูก็ได้แต่ห้ามพูดว่าเกลียดกูถ้ากูได้ยินเมื่อไหร่มึงจะเจ็บหนักกว่านี้เข้าใจหรือเปล่าห๊า"พี่มันดูโกรธจัดจนผมกลัวหนักกว่าเดิม
"เข้าใจครับเข้าใจแล้ว"
"รอนี่แหละพิซซ่ามาแล้ว"พี่มันเดินดุ่มเข้าไปหยิบกระเป๋าเงินแล้วออกไปรับถึงพิซซ่าเข้ามา
"แดกไปเดี๋ยวกูมา"พี่มันหายไปไหนไม่รู้ทิ้งให้ผมนั่งดูกล่องพิซซ่าด้วยความละเหี่ยใจ
"รีบกินสิรอมันลอยเข้าปากเองหรือไง"
"ผมไม่หิวแล้ว"ผมทำหน้าจ๋อยนึกไม่ออกว่าตัวเองจะต้องทำยังไงต่อไปดี
"กิน"คราวนี้พี่มันขู่เสียงเย็นอีกแล้วผมเลยเปิดออกมาจัดการพี่มันก็นั่งแทะไก่จนกระทั่งหมดพี่มันก็เป็คนจัดแจงทุกอย่างจนเรียบร้อย
"พักแปปย่อยแล้วกูพาไปอาบน้ำ"
"ผมอยากกลับบ้าน"ผมบอกเสียงอ่อย
"นี่มึงห้าขวบหกขวบหรือไงติดบ้านยังกับเด็ก"ผมเม้มปากนึกด่าพี่มันใจใน
"ไอ้พ่อแม่ไม่รักถึงมาอิจฉาคนอื่นนิสัย"สงสัยพี่มันได้ยินทางกระแสจิตแน่ๆ
"นี่มึงด่ากูเหรอห๊า"
"ปละเปล่านะผมไม่ได้ด่า"
"ไปเลยลุกกูจะพาไปอาบน้ำ"พี่มันจับแขนผมลากพรืดๆไปเข้าห้องน้ำปล่อยให้ผมขัดเนื้อตัวที่เลอะเปรอะไปหมดจนสะอาด
"เสร็จแล้วไง"
"ครับ"
"ไปนอนให้กูอุ้มมั๊ย"
"มะไม่เป็ไรครับพี่"ผมส่ายหน้ารัวๆพวกเราเข้านอนแต่ก็ไม่หลับ
"นี่มึงคิดว่ากูทำอะไรมึงหือ"พี่มันหันมามองหน้าผม
"พี่ได้ผมแล้วไม่ใช่จะถามทำไม"ผมเบะปากอีกรอบพี่ธันทำหน้าพิลึกมองผม
"นี่มึงสายมโนเหรอ"ผมทำหน้างงบ้าง
"ใครจะไปเอามึงลงผอมยังกะไม้เสียบไก่แบบนี้"
"แล้วทำไมผมเจ็บไปทั้งตัวล่ะครับ"
"ก็มึงเป็ลมก็รับทันก็จริงแต่ตอนที่กูจับมึงแก้ผ้า เอ้ยจับมึงถอดเสื้อผ้ามือกูคงแรงไปหน่อยเผลอทำมึงตกเตียงด้วยอะ"ผมรีบคลำเนื้อตัวตัวเองแอบแตะๆตรงช่องด้านหลังพอมันไม่รู้สึกเจ็บก็โล่งใจ
"แต่มึง ฮ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาา ฮ่าาไอ้บู่มึงแม่งไอ้เชี่ยกูละขำ"พี่มันแหกปากหัวเราะตัวงอกับความคิดไกลของผม
"ก็ใครจะไปรู้ล่ะเห็นไอ้ม่อนกับไอ้ไผ่บอกเวลาแบบนั้นตื่นมามันจะเจ็บนี่"
"เออเอาที่มึงสบายใจเหอะคิดอะไรก็คิดไป"กว่าพี่มันจะหยุดหัวเราะก็นานซะ
"แล้วพี่รู้ได้ไงว่าผมกลัวไอ้แท่งนั่น"
"แตงกวาเนี่ยเหรอ"
"อือ"
"ไอ้ม่อนเคยบอกตอนไหนซักตอนว่ามึงกินแตงกวาได้แต่ถ้าเป็แท่งมึงกลัวมากหึหึ"
"ไอ้เพื่อนทรยศ"
"มึงจะไปด่ามันทำไมมึงเองแหละที่กลัวอะไรประหลาดๆ"พี่มันบ่นแต่ผมไม่ถือหรอกครับตอนพี่มันอารมณ์ดีดูไม่น่ากลัวน่าเข้าใกล้มากกว่าผมเลยขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิด
"อะไร"พี่มันถาม
"ผมหนาว"
"เพิ่มแอร์ป่ะ"
"ไม่เป็ไรครับ"
"อือ"พี่มันทำท่าจะตะแคงไปอีกข้างผมก็เลยรีบถามอีกเื่ที่คาใจ
"แล้วพี่ไปเอาเมจิกสีน้ำเงินมาจากไหนอะเขียนเนื้อตัวผมจนเลอะไปหมดวาดอะไรก็ไม่รู้น่าเกลียด"
"กูกำลังจะทำบอร์ดแค่เลอะทำบ่นกูถ่ายคลิกมึงเอาไว้ประจานแล้วถ้ามึงไม่ทำตามละก็รับรองรู้ทั้งมหาลัยอยากลองป่ะล่ะ"
"ไม่ครับแต่ผมไม่กล้าบอกคุณพ่อกับคุณแม่อะ"
"เออกูจัดการเองไปนอนได้แล้วกูง่วง"เท่านั้นแหละครับไฟหัวเตียงก็ถูกดับปล่อยให้ผมอยู่กับความมืดและเสียงหายใจเบาๆของพี่มัน
#โว๊ยไอ้พี่ธันแกจะทำให้อิแม่คิดดีไม่ได้เลยแบบนี้ไม่ได้นะอุตส่าห์มโนไปไกลที่ไหนได้
553
