มหาศาสตรากู้แผ่นดิน

ตอนที่37 แผนการขั้นต่อไปของพระฤๅษีคง

ณพื้นที่ค่ายของยักษ์ที่อยู่ห่างออกไปเกือบร้อยเมตรจากจุดที่กล้วยกับพระฤๅษีคงอยู่.......

“พวกมันแน่ใจนะว่าไอ้พวกมนุษย์กบฏมันตั้งค่ายกันอยู่แถวนี้?” เสียงที่ทุ้มและใหญ่ของยักษ์ตัวสีเขียวสวมชุดเกราะสีทองสง่าและมีกระบองหนามอันใหญ่ว่างอยู่ข้างๆตัวได้พูดถามยักษ์ชั้นต่ำที่อยู่เบื้องหน้าของตนด้วยสีหน้าที่จริงจัง......

“ขอรับท่านนายพันอังเดร! สายข่าวของเรารายงานว่าไอ้พวกกบฏเหล่านั้นตั้งค่ายอยู่แถวนี้แถมพวกมันยังจับทหารยักษ์ของเราได้ถึงสองตนและทำให้พวกเขาเป็นทาสด้วย!”ทหารยักษ์ที่อยู่เบื้องหน้ายักษ์สีเขียวเกราะทองที่เป็นแม่ทัพกองกำลังยักษ์ขนาดเล็กนี้ได้ตอบกลับด้วยสีหน้าที่จริงจังและหวาดกลัวมันกลัวว่าสิ่งที่มันพูดออกไปจะไม่ถูกใจแม่ทัพของมัน.....

บัดซบ!

“ไอ้พวกมนุษย์แสนต่ำต้อยพวกนั้นมันกล้าที่จะจับทหารของข้าไปเป็นทาสอย่างนั้นเชียวรึ?นี่พวกมันคิดว่าข้าอังเดรผู้นี้เป็นเพียงนักรบชั้นพันทั่วๆไปงั้นรึ! ดี! สั่งการให้อสุรกายออกไปค้นห้าให้ทั่ว ไม่ว่ายังไงก็ต้องหาค่ายของพวกมันให้พบข้าจะเป็นคนบดขยี้พวกมันด้วยมือของข้าเอง!”ยักษ์สีเขียวเกราะทองตะโกนสั่งทหารของมันอย่างโกรธเกรี้ยวเมื่อมันรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะการถูกจับไปเป็นทาสนั้นเหมือนกับเป็นการหยามหน้าและดูถูกมันเผ่าพันธุ์ยักษ์.....

ขอรับท่านแม่ทัพ!

เมื่อทหารยักษ์ตนนี้ได้รับคำสั่งแล้วมันก็รีบวิ่งออกไปทำตามคำสั่งในทันทีถึงแม้ว่าพื้นที่ป่าแถวนี้จะกว้างเป็นอย่างมากแต่ความสามารถของอสุรกายที่พวกมันพามาด้วยนั้นเด่นเรื่องการดมกลิ่นตามหาร่องรอยเป็นอย่างมากทันทีที่พวกมันได้กลิ่นของมนุษย์พวกมันจะวิ่งเข้าใส่อย่างไม่ลังเลซึ่งจะเป็นการบอกทิศทางให้พวกยักษ์ได้รู้ถึงตำแหน่งที่มนุษย์อยู่........

กรร!!กรร! กรร!

ทว่าก่อนที่ทหารยักษ์ที่รับคำสั่งจะไปสั่งการต่อเสียงคำรามคู่ของเหล่าอสุรกายที่ถูกมัดเอาไว้ก็พลันดังขึ้นเพื่อเป็นการบอกว่าพวกมันเจอมนุษย์ใกล้ๆนี้......

ตู้มมมมมมมมมม!!

ศัตรูบุก!!

ไอ้มนุษย์บุกโจมตีพวกเรา!

และไม่นานหลังจากนั้นเสียงระเบิดที่รุนแรงก็พลันดังขึ้นก่อนที่เสียงตะโกนของทหารยักษ์ที่เฝ้ายามอยู่จะตะโกนบอกให้ยักษ์ตนอื่นๆได้รู้ว่ามีศัตรูบุกค่ายของพวกมัน........

เกิดอะไรขึ้น!

ซึ่งในเวลานั้นยักษ์สีเขียวเกราะทองก็เดินออกมาจากกระโจมของมันเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นและในเวลานั้นสายตาของมันก็เหลือบมองไปเห็นมนุษย์ผมยาวเครายาวในชุดขาวเทาที่ลอยตัวอยู่บนนกเหยี่ยวสีดำตัวใหญ่ที่น่าเกรงขาม........

พระฤๅษี?

ยักษ์เขียวเกราะทองอังเดรรู้ได้ในทันทีเลยว่ามนุษย์คนนี้เป็นพระฤๅษีผู้บำเพ็ญที่มีความสามารถด้านมนต์อาคมและจากกลิ่นอายของพระฤๅษีคนที่มันเห็นนั้นมันสามารถบอกได้เลยว่ามีความแข็งแกร่งไม่ด้อยไปกว่าตัวมันสักนิดเดียวแม้แต่นักเหยี่ยวที่พระฤๅษีใช้เป็นพาหนะยังแข็งแกร่งเทียบได้กับนักรบชั้นหัวหมู่ขั้นสูงแล้ว.......

“ไอ้พวกยักษ์สารเลว! พวกมึงกล้ามากนะที่เข้ามาในพื้นที่อันแสนสงบสุขของกูถ้ายังมิอยากสิ้นใจตายก็จงออกไปจากที่นี่เสียมิเช่นนั้นก็อย่าได้หาว่ากูมิเกรงใจเลย!”พระฤๅษีท่านนี้ได้พูดด้วยเสียงที่หนักแน่นและเป็นไปด้วยการสะกดข่มซึ่งพระฤๅษีที่ว่านี้ก็คือพระฤๅษีคงนั่นเอง.......

ถุ้ย!

“พื้นที่ทั้งหมดเป็นของพวกเราชาวยักษ์ มันไม่มีทางสำหรับพระฤๅษีอย่างแกอีกอย่างข้านายพักอังเดรผู้นี้ก็ไม่เคยกลัวใครนอกจากท่านจ้าวเคหะยักษาทั้งปวง!”ยักษ์เขียวเกราะทองอังเดรพยายามที่จะสะกดข่มอารมณ์และท่าทางของตนเองเอาไว้ก่อนที่จะพูดตอบพระฤๅษีคงกลับไปด้วยท่าทางดุร้ายและไม่ยอมแพ้......

หึ!

“งั้นกูจักทำให้พวกมึงได้รู้เองไอ้ยักษ์ผู้หยิ่งในตนเอง!”

[โอม นโม พังตุสิ กุมารัตนะมาร]

จงปรากฏ!

ครืดดดดดดดดดดดดดด!!

พระฤๅษีคงท่องคาถาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยมนต์ขังซึ่งคาถาที่พระฤๅษีคงใช้นั้นก็คือคาถาเรียกกุมารที่เขาเรียกเอาไว้ซึ่งกุมารตนนี้มีขนาดตัวที่สูงกว่าสองเมตรด้วยกันเมื่อถูกเรียกออกมาแต่รูปลักษณ์ของกุมารตนนี้ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นเผ่ายักษ์ที่มีเขาสองและที่เขาก็มีลวดลายบางอย่างสลักอยู่บนตัวเขาด้วยซึ่งดูแล้วให้ความรู้สึกที่มีพลังมาก......

หือ?

กุมารยักษ์ชั้นขุนนาง!

ยักษ์สีเขียวเกราะทองอังเดรถึงกับเบิกตาโตเลยเมื่อเห็นกุมารที่พระฤๅษีคงเรียกออกมาเพราะกุมารตนนี้สร้างขึ้นจากวิญญาณของยักษ์ระดับขุนนาง เพราะเขาที่อยู่บนหัวนั้นเป็นสิ่งยืนยันของระดับยักษ์ว่าอยู่ชั้นไหนซึ่งยักษ์ระดับขุนนางนั้นส่วนใหญ่จะมีพลังเริ่มต้นที่ระดับนายพันแต่ตนที่อังเดรเห็นนั้นอยู่ระดับหมื่นซึ่งมีระดับพลังสูงกว่าตัวมันไปหนึ่งช่วงชั้นเลยทีเดียว......

“เป็นไปได้เยี่ยงไรกัน? กะ.....แกสามารถทำให้ยักษ์ระดับขุนนางเป็นทาสกุมารได้เยี่ยงไร?”อังเดรหัวโล่งไปหมดเลย มันเริ่มที่จะรู้สึกกลัวขึ้นมาแล้วในตอนนี้เพราะมันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของกุมารตนนี้เลยแล้วยิ่งไม่ต้องพูดผู้ที่สามารถเป็นเจ้าของกุมารตนนี้เลยว่าจะสามารถสู้ได้.......

“ในเมื่อพวกมึงต้องการที่จะมารบกวนกูและไม่คิดที่จะออกไปงั้นกูก็คงต้องลบพวกมึงออกไปจากโลกใบนี้ตลอดกาลแล้ว!”พระฤๅษีคงกล่าวด้วยใบหน้านี้ที่เรียบนิ่งและเย็นชาเป็นอย่างมากซึ่งแผนการของเขาคือการทำให้กองกำลังยักษ์พวกนี้รู้ว่าพื้นที่แถวนี้เป็นพื้นที่พักของเขาและถอยกลับออกไปให้ห่างจากที่นี่ก่อนที่จะเริ่มแผนการต่อไป.......

“ท่านพระฤๅษีผู้สูงศักดิ์!พวกเรารู้ว่าท่านคงไม่ถือสาพวกเราที่ไม่รู้ความเป็นแน่และพวกเราจะรีบออกไปจากพื้นที่ของท่านในทันทีรวมถึงสัญญาว่าจะไม่กลับมาที่นี่อีกเป็นอันขาดหวังว่าท่านจะมีเมตาและยอมปล่อยพวกเราไป” ยักษ์อังเดรยอมที่จะเสียศักดิ์ศรีของตนเองและขอร้องพระฤๅษีคงเพื่อให้มีชีวิตรอดต่อไปเพราะมันคิดว่ามันยังสามารถแข็งแกร่งและพัฒนาได้อีกมากและเมื่อมันแข็งแกร่งเมื่อไหร่มันจะต้องมาเอาคืนพระฤๅษีคงแน่.......

หึ!

“พวกมึงรู้ความก็ดีนิ งั้นพวกมันจักรอช้าอยู่ใด ทำไมมิรีบไสหัวไป!”พระฤๅษีคงยิ้มภายในใจของเขาอย่างมีความสุข เพราะแผนการแรกของเขาสำเร็จแล้ว.......

ขะ....ขะ....ขอรับท่านพระฤๅษีผู้เมตา!

“ถอนกำลังโว้ย! พวกมึงมิได้ยินดั่งคำของท่านพระฤๅษีว่าหรือไร? เหตุใดถึงยังชักช้าอยู่อีก!”ยักษ์อังเดรรีบสั่งการทหารของตนให้รีบถอนกำลังในทันทีอย่างไม่รอช้าเพราะยิ่งช้ามันก็กลัวว่าพระฤๅษีคงจะเปลี่ยนใจและไม่ปล่อยพวกมันไป......

ขอรับท่านนายพัน!

ทหารยักษ์ทั้งหมดรีบทำตามคำสั่งของยักษ์นายพันอังเดรในทันทีเพราะพวกมันเองก็หวาดกลัวต่อกุมารตนนี้เช่นกันเพราะเขาที่อยู่บนหัวของกุมารยักษ์ตนนี้เป็นสิ่งที่แสดงให้พวกมันเห็นว่าพวกมันไม่ควรเข้าไปยุ่งด้วยเป็นอันขาดเพราะไม่ว่าใครในเผ่าพันธุ์ยักษ์ล้วนรู้กันดี.......

“ท่านตา! ท่านเก่งจังเลยขอรับ ข้าเองก็อยากที่จะได้กุมารแบบนี้บ้างจังเลย”กล้วยได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกอย่าง ซึ่งเขารู้สึกชื่นชมต่อพระฤๅษีคงมากและที่สำคัญเลยคือกุมารยักษ์ที่พระฤๅษีคงเรียกออกมาเขาสัญญากับตัวเองเลยว่าสักวันเขาจะต้องมีเป็นของตัวเองบ้าง......

“เอาไว้ตาจะสอนหลานเกี่ยวกับวิธีสะกดวิญญาณสร้างกุมารยักษ์เองแต่ตอนนี้พวกเราต้องเริ่มแผนการต่อไปได้แล้ว!”พระฤๅษีคงก้มลงมามองที่กล้วยที่อยู่ในร่างของนกภายในย่ามของเขาและพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองกองกำลังยักษ์และอสุรกายที่กำลังพากันถอยทัพอย่างเร่งรีบด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันแรงกล้า......

ขอรับท่านตา!

กล้วยรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่เห็นว่าพระฤๅษีคงตอบตกลงที่จะสอนวิธีสร้างกุมารยักษ์แบบนี้ให้กับเขาบ้างซึ่งเขาได้คิดเอาไว้ในอนาคตเขาอาจจะสร้างพวกมันจำนวนมากเพื่อมาเป็นกองทัพให้เขากับเพื่อใช้สู้กับพวกยักษ์เพราะเขาไม่อยากเห็นมนุษย์ต้องไปตาย........

หลังจากที่ยักษ์อังเดรและทหารในสังกัดของมันถอนกำลังออกไปไกลหลายกิโลเมตรแล้วพระฤๅษีคงก็ได้ใช้คาถาอำพรางกายบดบังร่างของเขากับเหยี่ยวที่ใต้เท้าให้หายลับไปนอกจากผู้ที่มีพลังระดับชั้นหมื่นเท่าเขาหรือมากกว่าเท่านั้นถึงจะสัมผัสถึงการมีอยู่ของเขาได้ดังนั้นพระฤๅษีคงและเหยี่ยวของเขาจึงสามารถบินผ่านกองทัพของยักษ์อังเดรแล้วไปดักรอที่เบื้องหน้าได้อย่างสบายๆโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัวเลยว่าพระฤๅษีคงได้ไปรอพวกมันอยู่แล้ว........

“แผนต่อไปคืออะไรอย่างนั้นหรือขอรับท่านตา?” กล้วยสงสัยมากว่าพระฤๅษีคงจะทำอะไรต่อไปหลังจากนี้เพราะเขาไม่ได้เก่งเรื่องการวางแผนสักเท่าไหร่นักเขาจึงไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อไป.....

“หลังจากนี้ตาจะปลอมกายเป็นพวกกลุ่มกบฏที่ต่อต้านไอ้พวกยักษ์มันและล่อให้พวกมันตามไปแล้วจึงคอยจัดการในวันหลัง”พระฤๅษีคงตอบกลับกล้วยทันทีถึงแผนการต่อไปของเขาซึ่งมันไม่ได้ซับซ้อนหรือยุ่งยากอย่างไร กลับกัน มันออกจากง่ายไปด้วยซ้ำ......

“แล้วทำไมไม่จัดการพวกมันในวันนี้เลยละขอรับท่านตา?” ซึ่งกล้วยรู้สึกสงสัยมากว่าทำไมพระฤๅษีคงถึงไม่จัดการพวกยักษ์ในวันนี้เลยทำไมต้องหลอกล่อให้พวกมันตามไปแล้วจัดการวันอื่น......

“นั่นก็เพราะตาต้องการทำให้พวกมันรู้ว่าพื้นที่แถวนี้ไม่มีใครอยู่จริงๆสองก็เพื่อทำให้พวกมันหลงเชื่อและมุ่งเป้าไปที่กลุ่มต่อต้านพวกยักษ์จนไม่สนใจอย่างอื่นสามก็เพื่อสร้างระยะห่างของพวกมันกับหมู่บ้านท่าเสด็จให้มากที่สุดเพราะหากว่าพวกมันถูกตาจัดการไอ้พวกยักษ์ระดับสูงจะต้องส่งทหารของพวกมันมาตรวจสอบอย่างแน่นอนและนั่นอาจจะเป็นปัญหาให้กับพวกชาวบ้านท่าเสด็จได้อย่างไรละหลานตา!”

พระฤๅษีคงได้อธิบายถึงสิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมดให้มันดูยุ่งยากว่าเป็นเพราะเหตุใดรวมถึงอธิบายถึงผลที่จะตามมาหากว่าเขาลงมือในทันทีให้กับกล้วยฟังด้วย.....

อ้า!

“หลานเข้าใจแล้วท่านตา หลานจะจดจำสิ่งดีๆ เหล่านี้และนำไปใช้ในอนาคตขอรับ!”กล้วยพยักหน้ารับฟังพระฤๅษีคงอย่างตั้งใจก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัยให้กับพระฤๅษีคง......

เฮ้อ!

“ถ้าอันไหนไม่ดีก็อย่าไปจำมันเลยนะหลาน เอาแต่สิ่งที่มันดีๆ ก็พอแล้ว นั่น!ไอ้พวกยักษ์มันมาก่อนโน้นแล้ว เอ็งหลบเข้าไปในย่ามก่อนเถอะหลานตา!”พระฤๅษีคงถึงกับส่ายหน้าและถอนหายใจยาวออกมาอย่างเชื่อไม่ได้เมื่อได้ยินในสิ่งที่กล้วยพูดซึ่งเขาไม่คิดว่ากล้วยจะเป็นคนที่ฉลาดและเจ้าเล่ห์ได้ขนาดนี้และในวินาทีเดียวกันนั้นเขาก็มองเห็นกองกำลังยักษ์ของอังเดรที่ถอยร่นกลับมาใกล้ถึงตำแหน่งที่กำหนดไว้แล้วเขาจึงบอกให้กล้วยกลับเข้าไปในยาม.......

ขอรับท่านตา!

[โอม นโม แปลงกาย]

พรึบ!

พระฤๅษีคงได้ร่ายคาถาแปลงกายเป็นชายวัยกลางคนที่มีลักษณ์เหมือนกับพรานป่าคนหนึ่งทันทีเพื่อที่จะทำตามแผนของเขาก่อนที่จะหยิบของบางอย่างออกมาจากในย่ามออกมาและยกขึ้นมาประนมมือแล้วพูดเบาๆว่า......

“เลี้ยงเสียข้าวมาเสียนาน ถึงเวลาของพวกมึงที่ต้องตอบแทนกูแล้ว”

ตุบ!ตุบ! ตุบ! ตุบ!

วืดดดดดดดดดด!!

เมื่อพระฤๅษีคงพูดจบเขาก็โยนเหมือนตุ๊กตาดินที่มีสายสิญจน์มัดเอาไว้สี่ถึงห้าตัวลงไปที่พื้นและในเวลาไม่นานตุ๊กตาดินเหล่านั้นก็เริ่มขนาดใหญ่ขึ้นกลายเป็นมนุษย์ผู้ชายวัยกลางคนร่างกายกำยำสมชายนอนอยู่บนพื้นและไม่นานนักชายวัยกลางคนที่เกิดจากตุ๊กตาดินเหล่านี้ก็ลืมตาขึ้นก่อนที่จะลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ และหันมามองที่พระฤๅษีคงเป็นตาเดียวกัน.......

“พวกเราจะไม่ทำให้ท่านพระฤๅษีคงผิดหวัง ข้าวทุกจาน อาหารทุกมื้ออร่อยยิ่งนัก!” ชายวัยกลางคนทั้งห้าพูดออกมาพร้อมๆกันด้วยเสียงที่แหบแห้งดูน่าขนลุกเหมือนไม่มีจิตวิญญาณ แต่ในช่วงประโยคสุดท้ายนั้นดูเหมือนทั้งหมดจะจงใจพูดออกมาราวกับต้องการแกล้งพระฤๅษีคงอย่างนั้นแหละ......

“พวกมึงนิ! พูดไร้สาระเสียจริงๆ ไป! ไปทำหน้าที่ของพวกมึงได้แล้ว!”พระฤๅษีคงอยากที่จะเอาไม้หน้าสามทุบหัวชายวัยกลางคนเหล่านี้นักเมื่อได้ยินคำยอกย้อนไปก่อนหน้านี้แต่เพราะงานในตอนนี้สำคัญกว่าเขาจึงสลัดความคิดเหล่านั้นไปและสั่งให้ชายวัยกลางเหล่านี้ไปทำตามแผนที่เขาได้สั่งเอาไว้ให้เรียบร้อย.......

ขอรับ......ท่าน.......พระฤๅษี......คง!