ธนาคารคริสตัล
รถม้าแล่นตัดผ่านตัวเมืองเก่า ขึ้นไปทางเหนือ ซึ่งเป็ย่านที่อยู่อาศัยของตระกูลใหญ่ และพ่อค้าวาณิชย์ผู้ร่ำรวย รวมถึงพระราชวังของพระาา ซึ่งอยู่ที่ด้านเหนือสุดของอาณาจักร
ธนาคารคริสตัล ถือเป็ธนาคารหลักของดินแดนไกอาแห่งนี้ กิจการส่วนใหญ่ของธนาคารก็คือการออกบัตรเงินตรา ตราสารต่าง ๆ รวมถึงธุรกิจรับฝากสิ่งของ
กุญแจสีทอง ที่หัวประดับด้วยอัญมณีสีดำ พร้อมเอกสารจกองทะเบียนจักรวรรดิ ถูกยื่นส่งให้เ้าหน้าที่ธนาคาร
"อืม..."เ้าหน้าที่ครางต่ำก่อนจะหยิบเอกสาร พร้อมสำรวจดูกุญแจอยู่หลายรอบ "ของที่ฝากไว้นี่เก่ามาก" เ้าหน้าที่เอ่ยขึ้น "ดูเหมือนว่ามันจะไม่เคยถูกเบิกออกมาเลยั้แ่ที่ฝากไว้ ร่วมร้อยกว่าปีแล้ว" เ้าหน้าที่สูงอายุขยับแว่นทรงกลม ก่อนจะจ้องมองไปที่เลดี้เกสโต พร้อมรอยยิ้มกว้าง
"คะ มันเป็ของเก่าแก่ของตระกูลเรา"เลดี้เกสโตตอบด้วยท่าทีเรียบเฉย
"แน่นอน มันเป็ของเก่าแก่ แต่มาดามช่วยสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมจะเข้าไปแจ้งเ้าหน้าที่ผู้ดูแลคลังมิติของเรา ให้เบิกของที่มาดาม้า" ก่อนเดินหายไปครู่หนึ่ง และกลับมาพร้อมกล่องเหล็กใบเก่า "เชิญมาดาม และ..."
"ไม่ต้องหรอกคะ ให้พวกเขารออยู่ที่นี่ละ ดิฉันจะเข้าไปคนเดียว" เลดี้เกสโตพูดจบก็หันไปสั่ง มาคัสกับจงลั่วให้ไปนั่งรอที่ด้านนอกก่อน
เมื่อมาคัสและจงลั่วออกไปแล้ว เ้าหน้าที่พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินนำเลดี้เกสโตไปยังห้องที่จัดเตรียมไว้เพื่อตรวจดูของที่มาเบิกออกไป
จงลั่วพยายามใช้ทักษะสอดแนม เพื่อดูว่าเลดี้เกสโตมาเอาสิ่งใดไปจากธนาคารกันแน่ แต่ดูเหมือนว่าระยะทำการของทักษะจะน้อยเกินไป
หลังจากเสร็จภารกิจ จากธนาคารคริสตัล จงลั่วก็ถูกพามาส่งที่ห้องพักของเขาในปราสาทตระกูลเกสโต แต่ครั้งนี้ประตูห้องกลับถูกลงกลอนจากด้านนอก และหากจะคิดหนีออกทางหน้าต่างก็ลืมไปได้เลย เพราะห้องที่เขาอยู่นั้น สูงกว่ายี่สิบเมตรลำพังเด็กร่างกายผอมแห้งที่ไร้พลังเช่นเขา หากะโลงไป ไม่เจ็บหนักก็อาจถึงตายได้
เมื่อถึงเวลาอาหารก็ถูกนำมาส่งให้ที่ห้อง แต่ครั้งนี้คนที่มาไม่ใช่มาคัสเช่นเมื่อวาน แต่เป็คนที่จงลั่วไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ความสงสัยทำให้จงลั่วทดลองใช้ทักษะสอดแนมอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะไม่สามารถใช้ได้ ทำให้จงลั่วต้องมานั่งตรวจสอบความสามรถของตัวเองอีกครั้งอย่างละเอียด
...ที่โลกนี้ไม่มีค่ามานาเหมือนกับโลกก่อน ทำให้เราไม่รู้ว่าทักษะแต่ละอย่างของเราใช้ได้มากสุดแค่ไหน แถมค่าพลังต่าง ๆ ที่เคยตรวจสอบได้ ก็ไม่มี ระดับเลเวลหรืออาชีพก็ไม่มี แต่ในเมื่อมีเวทมนต์ และการเรียนรู้อาชีพต่าง ๆ ที่โรงเรียน แสดงว่ามันต้องมีพลัง และการวัดผลที่แตกต่างกันไป
ความสามารถที่ติดตัวเรามาตอนนี้ คือ ทักษะพิเศษที่ได้มาสี่อย่าง รวมกับทักษะว่างอีกหนึ่ง ถ้าดูจากความสามารถในการสู้รบ ก็มีเพียงแค่ทักษะสอดแนม(หูหมาั์ตาเหยี่ยว) ที่พอจะทำให้เราได้เปรียบในการสังเกต และวางแผน ส่วนที่เหลืออีกสามทักษะเป็ทักษะที่ช่วยในการค้นหา (กูเจอ) และทักษะที่ช่วยในการติดต่อของพ่อค้า (ภาษาศาสตร์) ส่วนทักษะสุดท้ายที่เราเลือกมาเมื่อวานคือ
ทักษะติดตัว
ภูมิคุ้มกัน (สามารถพัฒนาได้-เงื่อนไขไม่ปรากฏ)
ระดับทักษะ ธรรมดา *ทักษะที่มาจากหนูตัวจิ๋ว
รายละเอียด ป้องกันการติดพิษระดับต่ำ
ถ้าดูจากทักษะภูมิคุ้มกัน ที่ได้จากโลกนี้จะแตกต่างจากทักษะที่ติดมาจากโลกเดิม ตรงที่มันสามารถพัฒนาให้สูงขึ้นได้อีก แต่ไม่มีระบุเงื่อนไข แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา เมื่อรู้ว่ามันทำให้ดีขึ้นได้อีก ทักษะว่างเปล่าอันสุดท้าย เราต้องเลือกให้ดีที่สุด เพราะไม่แน่ว่า ทักษะที่เรามี อาจะจะเป็สิ่งที่คนในโลกนี้ไม่มีก็ได้ และมันจะเป็ข้อได้เปรียบอย่างยิ่ง สำหรับการเติบโตในอนาคตของเรา
และในเมื่อไม่มีค่ามานา สำหรับใช้ทักษะ แสดงว่าที่โลกนี้ มันต้องใช้พลังงานอย่างอื่นในการเรียกใช้ ว่าแต่มันคืออะไรกันนะ ถ้าเราได้เข้าโรงเรียนเวทมนต์ เราต้องได้รู้แน่...
"วี่ วี่...วี่..."
เย็นไว้ เย็นไว้...มันแค่แมลง
"วี่...วี่วี่"
หายใจลึก ๆ จงลั่ว ถ้าแกตบชีวิตเปลี่ยนแน่...สติมาปัญญาเกิดจำไว้จงลั่ว
"จี๊ด จี๊ด...จี๊ดดดด"
เอา ๆ มากันให้หมดทีเดียวเลย แล้วคืนนี้อย่ามาอีกนะ
...จงลั่วกันฟันนั่งทับมือตัวเองจนผล็อยหลับไปในที่สุด
289
![ปฏิวัติโลกกลายพันธ์ุ [อ่านฟรี]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719465414_55645582.webp)
