"ไม่ปิดบังพี่เจียง ปูนขาวนี่แหละคือหัวใจสำคัญที่ทำให้การเคี่ยวน้ำตาลแดงเกิดเกล็ดทราย"
พอคำนี้หลุดออกมา เจียงหนานเยี่ยนก็กอดถุงในอ้อมอกไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ คิดไม่ถึงเลยว่า ปูนขาวจะสามารถนำมาทำอาหารเลิศรสได้จริง ๆ !
จากนั้นเขาก็ถามย้ำอย่างไม่อยากเชื่อสายตา "น้องหลิน เ้ารู้เื่ที่ข้าอยากซื้อสูตรของเ้าแล้วหรือ?"
เขาหันไปมองเถ้าแก่ถงทันที ซึ่งอีกฝ่ายส่ายหน้าเป็พัลวัน
"นายท่าน ข้าไม่ได้บอกเ้าอวี่ล่วงหน้าเลยนะขอรับ"
เถ้าแก่ถงรู้สึกน้อยใจ อีกอย่างนายท่านยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะซื้อสูตรหรือร่วมมือกันผลิตน้ำตาล ข้าพูดไปจะมีประโยชน์อันใด หลินอวี่จึงช่วยพูดเป็พยานให้เถ้าแก่ถงในตอนนั้น "ไม่ใช่ลุงถงเป็คนบอก แต่ข้าอยากจะขายสูตรให้ท่านเอง"
"เพราะเหตุใด?"
ตลอดทางที่เดินมา เจียงหนานเยี่ยนคุยกับเขาได้อย่างถูกคอ และยังคิดเื่ที่จะร่วมมือกันผลิตน้ำตาลอยู่เลย ความประหลาดใจที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้เขาตั้งตัวไม่ติด รู้สึกราวกับมีลาภลอยหล่นทับ
"พี่เจียงอาจจะไม่ทราบ อีกครึ่งเดือนข้างหน้า อ้อยป่าตามหมู่บ้านรอบ ๆ จะแห้งเหี่ยวหมดแล้ว"
"ข้ารู้... ข้าเองก็ชอบกินอ้อยป่า"
เพราะเหตุนี้ เจียงหนานเยี่ยนจึงตั้งใจให้ลุงถงไปรวบรวมอ้อยหวานจากที่อื่นมา อ้อยหวานเปลือกหนา น้ำเยอะ อีกทั้งราคาเดิมก็สูงอยู่แล้ว มีผู้คนไม่น้อยที่ใช้วิธีการต่าง ๆ เพื่อเก็บรักษาไว้กินได้ตลอดทั้งปี แม้รสชาติจะไม่เท่ากับที่เพิ่งตัดใหม่ ๆ แต่เมื่อนำมาเคี่ยวเป็น้ำเชื่อมก็ไม่ส่งผลกระทบมากนัก คิดว่าหากนำมาทำเป็น้ำตาลก็น่าจะเป็เช่นเดียวกัน
เมื่อเผชิญกับการยอมรับอย่างตรงไปตรงมาของเจียงหนานเยี่ยนที่ได้สำรวจตลาดมาแล้ว หลินอวี่จึงเปิดใจและวิเคราะห์ความลำบากที่ตนเองต้องเผชิญให้เขาฟัง
"หากข้าขนส่งอ้อยหวานจากที่อื่นมาเคี่ยวน้ำตาล ประการแรกคือต้นทุนจะสูงและถูกผู้อื่นควบคุมได้ง่าย ประการที่สองคือมันจะสะดุดตาเกินไป ข้าเป็เพียงสามัญชนตัวเล็ก ๆ ไม่อาจรับมือไหว"
ต่อหน้าผลประโยชน์มหาศาล แม้แต่ญาติสนิทมิตรสหายก็อาจกลายเป็ศัตรูได้ เมื่อหอสุราชิงเจียงเปิดตัวน้ำตาลแดงเกล็ดทราย เกรงว่าเหล่าขุนนางและพ่อค้าผู้มีอำนาจที่อิจฉาจะสืบหาต้นตอ แล้วตามมาที่หมู่บ้านสือหลิน เพื่อใช้อำนาจบีบบังคับชิงสูตรไปจากมือเขา
"ดังนั้น ความหมายของน้องหลินคือเ้าเตรียมตัวจะขายสูตรไว้อยู่แล้ว?"
"ใช่"
ความจริงแล้ว หลินอวี่วางแผนไว้ั้แ่แรกว่าจะใช้อ้อยป่าที่มีอยู่ในท้องถิ่นเพื่อสะสมทุนเริ่มแรกด้วยต้นทุนต่ำ จากนั้นจึงเปลี่ยนไปทำกิจการอื่นที่เหมาะสมกว่า เพื่อก้าวขึ้นเป็ผู้นำในกิจการที่มั่นคงจนไม่มีใครสั่นคลอนได้ในคราวเดียว
การเคี่ยวน้ำตาลแดงเกล็ดทรายนั้นทำเงินได้มาก แต่ด้วยข้อจำกัดด้านต้นทุนและเงินทุนของตนเอง อีกทั้งเทคนิคการผลิตน้ำตาลนั้นต่ำและเลียนแบบได้ง่าย จึงถือเป็เพียงบันไดขั้นแรกเท่านั้น
"ในเมื่อน้องหลินเชื่อใจข้า ข้าก็ไม่กล้าปิดบังน้องหลิน ข้า้าสูตรนี้จริง ๆ "
ดวงตาของเจียงหนานเยี่ยนเป็ประกาย ยิ้มจนหุบปากไม่ลง ช่างเป็โชคลาภที่ได้มาโดยไม่ต้องออกแรงเลยจริง ๆ !
ด้วยความตื่นเต้น เขาจึงบอกเล่าเื่ที่ตระกูลเจียงอยากเป็วาณิชหลวง และ้าสิ่งของหายากที่เป็เอกลักษณ์อย่างน้ำตาลแดงเกล็ดทรายนี้อย่างยิ่ง นอกจากจะเป็การแสดงความจริงใจต่อกันแล้ว ยังเป็การบอกเป็นัยว่าอำนาจเื้ัตระกูลเจียงนั้นยิ่งใหญ่มาก สามารถรับรองสูตรน้ำตาลแดงนี้ได้อย่างแน่นอน
หลังจากพูดจบ เจียงหนานเยี่ยนไม่ลืมที่จะกระซิบข้างหู บอกเื่ที่อาจจะกู้คืนตำแหน่งถงเซิงได้ให้หลินอวี่ทราบ
"ข้าบอกเ้าเพียงคนเดียว น้องหลินห้ามนำไปบอกคนภายนอกเด็ดขาดนะ"
"อืม ข้ารู้ดีว่าสิ่งใดควรหรือไม่ควร ท่านวางใจเถิด"
มีตำแหน่งก็ดี ไม่มีก็ไม่เป็ไร ในอนาคตจะมีฐานะอย่างไรในต้าฉาง หลินอวี่จะใช้สองมือและสมองของตนเองไขว่คว้ามา
เถ้าแก่ถงที่ยืนอยู่ด้านข้าง ั้แ่ทราบว่านายท่านมีแผนจะซื้อสูตร ก็เริ่มลังเล ใครจะรู้ว่าหลังจากลังเลอยู่นาน คนหนุ่มสองคนคุยกันเพียงไม่กี่คำ เื่ราวก็ตกลงกันได้อย่างรวดเร็วโดยไม่มีเล่ห์เหลี่ยมในการเจรจาแม้แต่น้อย เปิดอกคุยกันอย่างตรงไปตรงมา เน้นความจริงใจเป็หลัก ทำให้เถ้าแก่ถงที่คิดแผนซับซ้อนมาหลายวันถึงกับรู้สึกละอายใจ
"เ้าอวี่ ในเมื่อเ้าตั้งใจจะขายสูตร เ้าอยากขายในราคาเท่าไหร่?"
เถ้าแก่ถงเกรงว่าทั้งสองคนจะคุยเื่สัพเพเหระจนหยุดไม่ได้เหมือนตอนอยู่บนถนน จึงรีบดึงเข้าเื่งาน เมื่อพูดถึงราคา เจียงหนานเยี่ยนราวกับถูกน้ำเย็นสาดจนได้สติ
'แย่แล้ว'
เมื่อครู่เขาบอกว่า ตระกูลเจียงสามารถรับน้ำตาลแดงเกล็ดทรายได้ทั้งหมดในต้าฉาง อีกทั้งราคาปัจจุบันคือหนึ่งจินต่อหนึ่งตำลึงเงิน โรงเคี่ยวน้ำตาลเล็ก ๆ ของน้องหลินผลิตได้วันละนับพันจิน คำนวณดูแล้ว ตั๋วเงินที่เขาพกติดตัวมาวันนี้อาจจะไม่พอ
สมองของหลินอวี่ก็หมุนวนอย่างรวดเร็วเช่นกัน น้ำตาลแดงเกล็ดทรายใน่แรกราคาแพง แต่เมื่อเคี่ยวได้มากขึ้น และมีการปลูกอ้อยหวานควบคู่ไปด้วยมากขึ้น ราคาก็จะถูกกดลง หากเรียกน้อยไป จะดูเหมือนเขาใจกว้างเกินเหตุ หากเรียกมากไป จะดูเหมือนเขาเสแสร้ง
เขาจึงชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว ให้ลุงถงเป็คนประเมินราคา
"ห้าหมื่นตำลึงเงิน? ตกลง!"
เจียงหนานเยี่ยนไม่รอให้เถ้าแก่ถงพูด รีบยื่นมือไปทางบ่าวรับใช้เพื่อนำตั๋วเงินห้าหมื่นตำลึงเงินมายื่นให้หลินอวี่ ท่าทางเหมือนคนที่ได้ของถูกครั้งใหญ่ และกล่าวขอบคุณหลินอวี่ไม่หยุด
ขอบคุณที่เขายอมตัดใจขายสูตรให้
ความจริงแล้ว เจียงหนานเยี่ยนได้ของถูกจริง ๆ แต่หลินอวี่ที่กำตั๋วเงินปึกหนาไว้ในมือก็มีความสุขไม่แพ้กัน หากเทียบตามมูลค่าเงิน ห้าหมื่นตำลึงเงินของต้าฉาง เทียบเท่ากับเงินร้อยล้านในชาติก่อน หากคำนวณจากการผลิตในโรงงานเล็ก ๆ ของเขา การเคี่ยวน้ำตาลแดงห้าหมื่นจิน ต้องใช้หม้อเหล็กหลายสิบใบ และเงินเกือบพันตำลึงเงิน
การค้าครั้งนี้ทั้งสองฝ่ายพึงพอใจมาก
"น้องหลิน ปูนขาวต้องใช้อย่างไร?"
"ผสมน้ำใช้ รอจนถึงตอนเคี่ยวน้ำตาลแล้วเติมน้ำ ข้าจะสอนท่าน"
คนทั้งหมู่บ้านร่วมกันช่วยดับไฟเมื่อคืนนี้ ตอนนี้ทุกคนจึงยุ่งกับการทำอาหารเช้าเพื่อฟื้นฟูกำลัง หลินอวี่ใช้พลั่วขุดเอาหม้อเหล็กที่ยังคงแดงฉานออกมาใบหนึ่ง โชคดีที่ดับไฟได้ทันเวลา นอกจากอ้อยป่าและบ้านเรือนที่ถูกเผาทำลาย ความเสียหายอื่น ๆ ก็ไม่มากนัก
เจียงหนานเยี่ยนรู้สึกเกรงใจที่จะยืนดูอยู่เฉย ๆ จึงให้บ่าวสองคนช่วยทำความสะอาดพื้นที่บริเวณรอบ ๆ
เมื่อเห็นหลินอวี่เริ่มล้างหม้อ เขาก็ถามอย่างตื่นเต้น "จะเคี่ยวน้ำตาลตอนนี้เลยหรือ?"
"ไม่ ทำอาหารก่อน ข้าหิวแล้ว"
พอพูดถึงคำว่าหิว เจียงหนานเยี่ยนที่ตื่นแต่เช้าเพื่อมาเยี่ยมเยียน ท้องก็เริ่มร้องโครกครากขึ้นมา หยางเวยที่กอดโถน้ำตาลอยู่ข้าง ๆ และสัปหงกหัวโยกเยก ตื่นเต็มตาในทันที แล้วะโโลดเต้นมาตรงหน้าทุกคน นางแกว่งชิ้นเนื้อหมูที่ช่วยชีวิตออกมาจากกองไฟไปมาอย่างภาคภูมิใจ
"พี่หลิน อาหารเช้ากินอะไรดีเ้าคะ?"
"ข้าจะทำหมูสามชั้น เ้าไปเก็บผักป่าทีู่เาด้านหลังมานะ จะได้เคี่ยวโจ๊กผักป่าดื่มกัน"
ฟังดูเป็อาหารที่เรียบง่ายมาก
เจียงหนานเยี่ยนคิดว่าต้องปรับตัวตามสภาพความเป็อยู่มีอะไรก็กินอย่างนั้น ทนกินไปสักมื้อ แต่เมื่อกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วลานบ้าน เขาจึงพบว่าตนเองคิดผิด
แม้จะมีเพียงกับข้าวเนื้อหนึ่งอย่างและหน่อไม้หนึ่งอย่างซึ่งดูเรียบง่าย แต่สี กลิ่น และรสชาตินั้นไม่เรียบง่ายเลยจริง ๆ โดยเฉพาะเมื่อหมูสามชั้นลงท้อง เจียงหนานเยี่ยนแทบอยากจะกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วย
"น้องหลิน ฝีมือการทำอาหารของเ้าดูเหมือนจะดีกว่าพ่อครัวเฉินเสียอีก นี่ก็เรียนมาจากลุงหลินหรือ?"
ลุงหลินช่างไม่ซื่อสัตย์ อยู่ในหอสุราหั่นเนื้อทุกวัน นึกว่าแค่ทำขนมน้ำตาลให้เหนียวนุ่มได้ แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีฝีมือการทำอาหารขั้นเทพเช่นนี้! เมืองจิ่งเฉิงไม่ใหญ่นัก ตำนานในวงการพ่อครัว ลุงถงปิดบังเขาไว้ได้แเีเหลือเกิน
'อร่อยจัง ขออีกชิ้น'
เจียงหนานเยี่ยนคีบหมูสามชั้นชิ้นที่มันที่สุดในจาน พร้อมกับยิ้มอย่างเกรงใจให้หยางเวยที่ลงมือช้า หยางเวยเบะปาก แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็เ้าของบ้าน นางจึงเปลี่ยนความเศร้าเป็ความอยากอาหาร ชดเชยด้วยการกินโจ๊กผักป่าใส่เนื้อไปสองชาม
"ท่านพ่อทำสิ่งเหล่านี้ไม่เป็ ข้านี่แหละที่มีพร์พิเศษ"
หากไม่มีพร์ในการทำอาหาร หลินอวี่คงไม่กล้าเป็คนถือตะหลิวทำอาหารจากหมูที่ฆ่ามาให้คนทั้งครอบครัวกินทุกปี ดังนั้นจึงไม่ใช่การโอ้อวด
หลังจากกินอาหารเช้า ป้าใหญ่หลินก็พาลูกสะใภ้มาทำงาน หลินอวี่ไม่ลืมว่าชาวบ้านยังคงรับซื้ออ้อยป่าจากภายนอกอยู่ จึงปรึกษากับเจียงหนานเยี่ยน
"ข้ายังสามารถส่งน้ำตาลให้หอสุราได้อยู่หรือไม่?"
หลังจากเื่เมื่อวาน เขาได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว
26K
