อาจารย์เรือง วัยสี่สิบกว่าๆ อดีตตำรวจผู้ผิดวินัยผิดลูกเมียชาวบ้าน เซลล์ขายยาหน่วยเร่ จนกระทั่งมาตั้งตนเป็"อาจารย์เรือง"ในบ้านสวนแถวตลิ่งชัน พร้อมลูกศิษย์คู่ใจ เ้าวุฒิ กับ เ้าสม สองคน...
"โอมเพี้ยง...ขอให้สิ่งที่ไม่ดีงามสิ่งชั่วร้ายทั้งปวงจงออกไปจากร่างของเ้าเดี๋ยวนี้... นะมะ นะโม เพี้ยง" เสียงของอาจารย์เรืองพร่ำบ่น พร้อมทั้งใช้ใบมะขามชุบลงในขันน้ำมนต์
สะบัดไปตามร่างของเด็กชายอายุประมาณสิบกว่าขวบ ซึ่งนั่งประนมมือโงนเงนด้วยพิษไข้
"เอ้า! เอาล่ะ ป้าไม่ต้องเป็ห่วงนะ สองวันก็หายนะ เอาผงห่อนี้กลับไปกินที่บ้านเช้าเย็นนะ ห่มผ้าให้หนาๆหน่อย เท่านี้แหละ"
"ค่ะ" ป้าตอบ พร้อมทั้งรับห่อยาผงมาถือ ก้มกราบอาจารย์เรือง ควักแบงค์ยี่สิบบาทหย่อนใส่ตู้ที่ตั้งอยู่ข้างตัวอาจารย์เรืองแล้วค่อยๆถอยขยับออกไป
"เอ้า..คนต่อไป.." เสียงของเ้าวุฒิ ลูกศิษย์ขานเรียกผู้ที่มารับบริการจากอาจารย์เรือง...
แค่ 7-8 เดือนที่อาจารย์เรืองตั้งตนเป็อาจารย์หมอทรง ความเป็อยู่และเงินทองก็ไหลมาเทมา จากรายได้วันละไม่กี่สิบบาทปัจจุบันเป็หลายๆพันบาท บางวันเป็หมื่นๆ มันเป็เื่จริงที่น่าทึ่ง
"อาจารย์ขา..." เสียงของหญิงสาวเปรียวเปรี้ยวครางออกมาจากลำคอ พร้อมก้มกราบอย่างอ่อนช้อย เสื้อคอหลวมๆเว้าจนเห็นเนินคู่ร่องอกกระเพื่อมๆไปมา อาจารย์เรืองมองจนตาไม่กระพริบ
"หนูจะมาขอลงเสน่ห์และปิดทองเพิ่มเป็ครั้งที่สองค่ะตามที่อาจารย์นัด
เอาไว้"
"เอ้า...เอ่อ..ไปที่ห้องโน้น.." อาจารย์เรืองว่าพลางขยับลุกขึ้นจากการนั่งขัดสมาธิ "เ้าวุฒิ..." เสียงอาจารย์เรืองหันไปสั่งเ้าวุฒิหน้าห้อง "พักก่อน...บอกแขกว่าอาจารย์มีธุระ.."
"ครับ" เ้าวุฒิก้มหัวรับคำ พร้อมชำเลืองดุอาจารย์ด้วยแววตาและยิ้มเป็นัยๆ
เ้าสมเตรียมอุปกรณ์พร้อมถือถาดยกเทินมา ในถาดมีทองคำเปลว-ขนหางกระต่าย-น้ำมัน-และปลัดขิกอันเหมาะมือ พร้อมถ้วยใส่น้ำมันข้นใส 1 ถ้วย เ้าสมวางถาดลงข้างเตียงไม้เป็ตั่งสูงสัก 1 ศอกเห็นจะได้ แล้วค่อยๆถอยออกประตูห้องไป โดยไม่ลืมที่จะงับปิดประตูไว้
อาจารย์เรืองพยักหน้าเป็เชิงกับหญิงสาว เหมือนนกรู้เธอก็จัดการเปลื้องผ้าพร้อมกระโปรงออก ทั้งชั้นใน เปลือยกายล่อนจ้อนเดินเข้ามาที่ตั่งไม้แล้วลงนอนราบหงายขึ้นมา
"โอม!!" เสียงอาจารย์เรืองหลับตาทำปากมุบมิบๆพร้อมกับเอามือเปิดขวดน้ำมันละเลงใส่มือ แล้วลูบไล้ไปทั่วตัวของหญิงสาว... จากหน้าลงสู่คอ ตรงหน้าอก สองเต้า เรื่อยลงมาถึงท้อง
ถึงเนิน์ลงมาผ่านต้นขาอวบลงมาจนถึงปลายเท้า... แล้วเอาขนหางกระต่ายลูบไล้ไปมาตามผิวกาย เล่นเอาหญิงสาวเ้าต้องบิดกายไปมา
จากนั้นอาจารย์เรืองก็เอาแผ่นทองคำเปลวมาปิดตรงติ่งหัวนมของทั้งสองเต้าอีกแผ่นก็ตรงเนินร่องพอดี เสียงปากก็ยังพึมพำไม่ขาดเสียง พร้อมเ้าปลัดขิกอันเหมาะมืออันนั้นก็ถูไถไปบนใบหน้า เปลือกตา จมูก ริมฝีปาก
แล้วก็สั่งให้สาวเ้าอ้าปากแล้วให้เอาลิ้นเลียตวัดไปมาสามเที่ยวที่หัวปลัดขิก จากนั้นก็ลากถูปลัดขิกลงมาวนตรงฐานเต้าข้างละ 3 รอบแล้วใช้ปลายฃลิกหมุนบี้ตรงติ่งนมข้างละพอประมาณ
แล้วลงต่ำมาถึงสะดือแล้วค่อยๆไล่ลงมาถึงเนินหญ้า... เพียงแค่นี้หญิงสาวก็บิดตัวแอ่นอกอยู่ไปมาอย่างน่าสงสาร
ไม่เพียงเท่านั้น... เ้าปลัดขิกจากมืออาจารย์เรืองยังไม่สิ้นฤทธิ์ มันยังวนเวียนอยู่แถวหน้าปากถ้ำ ถูขึ้นตวัดลงไปมาตรงรอยถ้ำนั้น .."อูย" เสียงของหญิงสาวร้องพร้อมเอามือตะปบอกตัวเอง พร้อมแอ่นก้นขึ้นเมื่อเ้าปลัดขิกจากมืออาจารย์เรืองลื่นลงร่องรู
"ตั้งชันเข่าขึ้น ถ่างออกหน่อย"
เสียงอาจารย์เรืองสั่ง พร้อมเอานิ้วมือควักน้ำมันวุ้นข้นใสทาทั่วปลัดขิกทั้งอัน
"โอม!! จงเป็เสน่ห์จงเป็ที่ลุ่มหลง ใครได้ผ่านได้เข้าทางนี้ เพี้ยง!!!" แล้วก้มเป่าลมจนหญ้าอ่อนปากถ้ำกระจายฟู พร้อมใช้นิ้วสองนิ้วแบะปากถ้ำออกเป็ช่อง
เ้าปลัดขิกก็จุ่มพรวดเข้าจนมิด ดึงเข้าดึงออกอยุ่ 3 ครั้ง หญิงสาวเ้าก็แอ่นรับ พร้อมเลื่อนตัวขึ้นไปตั้งคืบ "อูยซ์" เสียงครางได้ยินอย่างชัดเจน
"เอาละ หนูไปใส่เสื้อผ้าได้แล้ว คราวหน้าครั้งที่สาม หนูต้องทำพิธีใหญ่เป็ครั้งสุดท้าย ต้องมาค้างที่นี่ 2 คืน เตรียมตัวมาด้วยแล้วกัน"
"ค่ะ หนูกราบขอบพระคุณอาจารย์คะ" พร้อมเปิดกระเป๋าหยิบแบงค์สีม่วง 1 ใบมอบส่งให้อาจารย์เรืองอย่างเลื่อมใส พร้อมกราบลาออกจากห้องไป เ้าสมยืนเกาะขอบประตูมองตามหลังเธออย่างตาละห้อย... เ้าสมเ้าวุฒิมันรู้และแอบดูอยู่ประจำ
"อาจารย์..." เ้าสมเอ่ยขึ้น
"เอ่อ...พวกมึงใจเย็นสิโว้ย" อาจารย์เรืองพูดตัดบทอย่างรู้ทันว่าเ้าสมจะพูดอะไร
"ทุกอย่างต้องมีแผนการ... ช้าๆค่อยเป็ค่อยไป จะไปทำให้งูมันตื่นทำไม..เมื่อไหร่ก็ได้ เอาไว้กินนานๆ มึงไม่ต้องกลัวว่ามึงจะไม่ได้น่ะ พวกมึงน่ะอย่าทำให้เสียแผนเื่ก็แล้วกัน"
"ครับ" เ้าสมรับคำ
...เป็ประจำวันกันทีเดียว ที่จะต้องมีหญิงมาขอทำเสน่ห์ เพื่อให้ผัวหรือชายหลงใหล บ้างก็พวกหมอนวด บ้างเป็เมียน้อย บ้างเมียหลวง... ทำกันให้วุ่นวายไปหมด ทำเพื่อผูกมัดหรือให้มีความลุ่มหลงในตนเอง
อาจารย์เรืองจะมีวิธีการต่างๆในการทำพิธี ตลอดจนคำพูดจิตวิทยาและการใช้วัสดุอุปกรณ์ในการช่วยอย่างดูมีประสิทธิภาพ รู้จักแบ่งเบาแบ่งสันปันส่วนให้ลูกสมุนคู่ใจได้รับกัน ซึ่งก็ทำให้ความศักดิ์สิทธิ์และการดำรงการเป็อาจารย์ผู้ขมังเวทย์ได้อย่างยิ่งยง...
ก็มีบ้างที่ก่อความน้อยเนื้อต่ำใจกับลูกสมุนอย่างเ้าสมที่บ่นเอากับเ้าวุฒิว่า
"อาจารย์เลือกเอาแต่ของดีๆมีชั้นไปหมด เหลือแต่พวกดูไม่ได้ แก่ก็แก่ หมอนวดบ้างอีตัวมั่งเป็ประจำ ไม่เคยได้ของสดๆแน่นๆซักที"
"โธ่เอ้ยไอ้สม" เสียงเ้าวุฒิปลอบขึ้น "มีของพวกนี้ตกถึงเราก็บุญแล้วเ้าห่า คนเขามาให้อาจารย์ทำนะโว้ย...ไม่ใช่มาให้มึงทำ นี่อาจารย์แบ่งให้ช่วยทำ มึงยังบ่นอีก เดี๋ยวรู้ถึงอาจารย์ล่ะมึง อดแบ่งหมดเลย... เอ้ย..อาจารย์เรียกมึงแล้ว ...ของมึงล่ะ..อีน้องไง"
"โธ่...หมอนวดตามเคย แต่อีนี่กูชอบโว้ย เนื้อตัวมันแน่นหมดเลย เสียดายที่ไม่มีโอกาสได้คลึงมันเลย"
เ้าสมว่าแล้วเดินเข้าไปในห้อง หลังจากที่อาจารย์เรืองเดินเลี่ยงออกมา เ้าสมเดินเข้าไปในห้อง..งับประตูเอาไว้ มันมองไปที่เตียงขาหยั่งที่อีน้องนอนอยู่บนเตียง เอาขาขึ้นวางบนขาหยั่งถ่างอ้าซ่ารออยู่ แต่มีผ้ากั้นอยู่ตรงท้องน้อย บังั้แ่เอวขึ้นไปซึ่งไม่สามารถมองเห็นข้ามมาที่ปลายเท้าได้เลย
เ้าสมเลื่อนตัวเข้าไปทำหน้าที่แทนอาจารย์เรือง จัดการปลดกางเกงตัวเองแล้วเอาเ้าัน้อยของมันจดๆจ่อๆถูไถไปมา "บะ! ก็งามพอใช้นี่" เ้าสมคิด "ถึงอีน้องจะผ่านมาไม่น้อย แต่ของก็ยังสวย โหนกนูนดี" เ้าสมเอามือแหวกพงหญ้าออก ค่อยๆเสือกัน้อยซึ่งหัวบานเป็จานเชิง ค่อยๆซอกซอนแบบบานหุบเข้าร่องช่อง์ ....วาบๆค่อยๆเลื่อนเข้าทีละนิด
"อูยซ์...อาจารย์" เสียงจากผ้าม่านกั้นทางท่อนบนครางออกมา
เ้าสมก็จัดการโยกตัวจากจังหวะช้าเป็เร็ว...ตามเสียงคราง และจังหวะกระดกรับของก้นของน้อง เร็วขึ้นเร็วขึ้น เ้าสมยืนแทรกหว่างขาหยั่งที่ถ่างออก "อูยย์"
มันต้องครางแข่งกับเสียงคราง้าเพียงแค่ผ้ากั้นบังกลาง เ้าสมเกร็งซอบสุดฤทธิ์ ความเร็วในขณะนี้ของก้นเ้าสมหากมีมาตรวัดก็คงจะเกินกว่า 250ต่อกิโล ผู้อยู่บนเตียงขาหยั่งก็สุดทน แอ่นก้นขึ้นลงรับไม่ทัน
...จวน..จวนแล้ว หน้าเ้าสมแดงก่ำ กล้ามเนื้อเขม็งตึงไปหมด เส้นเลือขมับปดโปน สองมือล้วงลอดผ้าเข้าไปขยำสองเต้า คลึงอย่างเมามัน "โอย!!" สิ้นเสียงต่างเกร็งตัวแอ่นอัดก้นแน่น
สักครู่จึงทิ้งตัวแยกกันอย่างสงบสิ้นฤทธิ์ เ้าสมถอนสมอออกหลบฉากออกจากห้อง... อาจารย์เรืองก็ผลุบกลับเข้ามา
"อาจารย์..." เสียงของสาวน้อยนอนระทดระทวยอยู่บนเตียงขาหยั่งซึ่งยังมีผ้ากั้นขวางอยู่ อาจารย์เรืองเดินมาหยุดตรงหว่างขาหยั่ง่ขาที่ยังถ่างอ้าอยู่พร้อมมีน้ำแห่งความสุขไหลเยิ้มเหมือนน้ำยางไหลออกมาจากร่องรู
3K
