กลยุทธ์ฉุดหัวใจยัยอาจารย์

     ค่ำคืนอันเเสนสุขได้มาถึง เมื่อตอนนี้สองหนุ่มได้ขับรถมาถึงผับเปิดใหม่เเล้ว กระจกทึบถูกลดลงช้าๆ เผยให้เห็นทางเข้าที่ดูลึกลับเล็กน้อย พายุมองไปยังผู้หญิงที่นั่งรออะไรบางอย่างอยู่ทางเข้าผับ เขานึกแปลกๆขึ้นมาเพราะโดยทั่วไปแล้วผับที่เขาเคยไปจะไม่มีผู้หญิงมานั่งชะเง้อคอรอผู้ชายแบบนี้

        "เฮ้ยเวล ฉันว่าเปลี่ยนที่ดีกว่าว่ะ ที่นี่มันแปลกๆไม่เหมือนผับยังไงไม่รู้ว่ะ ฉันไม่อยากเข้าไป กลัวมีใครจำหน้าฉันได้ว่ะ"

        "เฮ้ยอะไรวะเพื่อน..นึกใจป๊อดขึ้นมารึไงวะ?"

    "แกดูพวกผู้หญิงพวกนั้นสิ…แกว่ามันไม่แปลกหรอวะ ผับอะไรมีผู้หญิงออกมาต้นรับแขก ฉันว่ามันเหมือนซ่องมากกว่าไหมวะ?"

       "เฮ้ย!คิดมาก!!ผู้หญิงพวกนั้นอาจจะเป็๲ออฟชั่นเสริมก็ได้ ถ้าแกไม่สนใจก็ไม่ต้องไปยุ่ง จบ!!"

        "เเต่ฉันว่า……."

        "ไม่เอาหน่า…แกจะกลัวอะไรวะ แกเป็๲ผู้ชายนะเว้ย!! กล้าๆหน่อย เอ..หรือว่าแกโดนฉันแซะทุกวันจนกลายเป็๲เกย์ไปแล้ววะ แกถึงได้กลัวผู้หญิงขนาดนี้อ่ะ!!"

        "ฉันไม่อยากให้เสียไปถึงพ่อฉันต่างหากล่ะ แกอย่าลืมดิว่าพ่อฉัน…."

      "เป็๲ สส.ชื่อดังคนเก่ง มีคนนับหน้าถือตา…ไม่เอาหน่า…ที่นี่มืดจะตายไม่มีใครสังเกตหน้ากันหรอกเว้ย ทุกคนมาที่นี่เพื่อปลดปล่อยความทุกข์แล้วกลืนกินความสุขกลับบ้านเว้ย!! เอาหน้าไหนๆก็มาถึงที่นี่แล้วไปสนุกกันเพื่อน" พายุนั่งมองผู้หญิงพวกนั้นสวัสดีและพาผู้ชายเดินเข้าไปในร้านที่ละคู่ๆอยู่แบบนั้นจนกระทั่ง เวลเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้

      "เชิญครับ คุณหนูพายุ!"

      "ทะลึ่งละ!!"

    "ฮ่าฮ้าฮ่า ลุกเร็วลงมา!!ฉันอยากสนุกแล้วเพื่อน วันนี้ไม่เมาไม่กลับเว้ย!!วันนี้คือเวลเดย์ วันของไอ้เวลและเพื่อนของมันเว้ย มาเร็ว!!" เวลดึงเเขน พายุลงจากรถพร้อมกับเดินตรงไปที่หน้าประตู สาวๆที่พายุนั่งมองทำตามที่เขาคิดไว้ พวกเธอเดินเข้ามาทักทายและลูบไล้ไปมาเพื่อให้เขาเคลิ้ม พายุทำเป็๞ไม่สนใจและเดินเข้าร้านไปตามปกติ ทว่าเวลนั้นกลับควงเข้ามาถึงสองคนด้วยกัน พายุเลือกโต๊ะในริมสุดเพราะอยากนั่งเงียบๆคิดทบทวนอะไรบางอย่าง เเต่แล้วทุกอย่างก็ไม่เป็๞ใจ เมื่อทันทีที่เขานั่งลงบนโซฟาก็มีหญิงสาวเข้ามาขอเบอร์ทันที พายุโบกมือเพื่อจะบอกว่าไม่ให้เป็๞นัยๆ ในตอนนี้เวลหายไปกับสองสาวทิ้งให้พายุนั่งหงอยอยู่คนเดียว..เหล้าชุดใหญ่ถูกสั่งมาวางลงที่โต๊ะโดยฝีมือเวล เขาสั่งพนักงานให้เอาเหล้ามาเสิร์ฟในขณะที่เขาเองหลบไปแดนซ์กับสาวๆที่ควงเข้ามานั่นเอง พายุเปิดเหล้าชงดื่มตามลำพัง…พร้อมกับเลื่อนมือถือเล่นไปมา….ในเวลาเดียวกันแพทก็ได้พาข้าวหอมมาถึงร้านที่เธอจองไว้พอดี

       "ถึงแล้ว!!ลงได้เลยจ้า"

     "นี่มันร้านอะไรอ่ะเเพท ทำไมคนเพียบเลยอ่ะ แพท!!อย่าบอกนะว่า…"

      "ใช่เลย..เเหม!ไหนๆก็จะต้องห่างกันแล้วเที่ยวผับบ้างจะเป็๲ไร"

      "คือเเพท…เเต่ว่าข้าว….."

     "ข้าวสัญญาแล้วนี่นาว่าให้เเพทเลือกร้านเอง ข้าวจะผิดคำพูดกับเเพทหรอ แบบนี้แสดงว่าข้าวไม่รักเเพทเเล้วใช่ไหม ใช่สิ!!ก็จะห่างกันแล้วนี่..ข้าวก็จะไปมีเพื่อนใหม่แล้วก็ลืมแพทไง เอาเถอะ! ถ้าข้าวไม่อยากเข้าไปข้างในก็ไม่เป็๲ไร เดี๋ยวแพทไปส่งที่หอแล้วแพทค่อยกลับมาเที่ยวคนเดียวก็ได้" แพททำหน้าหงอยเมื่อเห็นว่าเพื่อนไม่วะดวกใจในร้านที่เธอเลือก ทางด้านข้าวหอมเองก็ได้ลั่นวาจาออกไปแล้ว จะกลับคำก็กลัวเพื่อนจะน้อยใจ เธอจึงทำได้เเค่ตกลงและยินยอมก้าวขาเข้าไปในผับเพื่อเอาใจเเพทนั่นเอง

      "ก็ได้ๆ…ไหนๆก็มาแล้ว เข้าไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดี แพทนำไปสิ"

      "ไม่ต้องฝืนตัวเองก็ได้ แพทดูออกว่าข้าวไม่อยากใาเที่ยวที่นี่"

    "ไม่เลย…นานๆทีจะมา ข้าวเองก็ไม่เคยมาเที่ยวที่แบบนี้เลยเหมือนกัน สงสัยว่าข้าวจะต้องให้แพทสอนข้าวเที่ยวบ้างแล้วล่ะ เนอะ!"

      "ข้าวเต็มใจเข้าไปจริงๆหรอ?"

      "จริงสิ..เเพทอุตส่าห์เลี้ยงทั้งที ข้าวจะไม่ไปได้ไงละ ข้าวหิวแล้ว..เราไปกันเถอะ ท่าทางน่าสนุกนะ!"

      "มันต้องสนุกมากเเน่ๆ เพราะเเพทจะสอนข้าวใช้ชีวิตที่นี่เอง ไปกันจ้า สองสาวสุดร้อนแรงมาแล้วจ้า!!" แพทคล้องคอข้าวแล้วพาเดินเข้าผับไปทันที ทั้งสองมองหาโต๊ะที่จองไว้ซึ่งเป็๲โต๊ะในริมสุดฝั่งหน้าต่างพอดี แพทชี้ให้ข้าวหอมไปนั่งที่โต๊ะ ส่วนเธอก็เดินแยกไปสั่งเครื่องดื่มให้ ข้าวหอมเดินเก้ๆกังๆมาที่โต๊ะ เนื่องจากที่เธอไม่เคยมาที่นี่และไม่รู้ว่าเเพทจองโต๊ะไหนไว้ เธอจึงเลือกไปนั่งที่โซฟาสีดำเพื่อรอให้แพทมาสมทบและพาไปโต๊ะที่จองเอาไว้ ทว่าเธอกลับนั่งผิดโต๊ะและไม่ได้มองว่าโซฟานั้นมีคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว

       "เฮ้อ!!โต๊ะนี่ละกัน"

      "โต๊ะนี่ไม่ว่างมีคนนั่งเเล้วครับ อ่อ..ถ้าคิดจะมาขอเบอร์หรือเเลกไลน์ ผมไม่สะดวกที่จะให้…อ่อ..ถ้าจะมาขายอะไรอย่างอื่น ผม..ไม่..ซื้อ..เชิญครับ โต๊ะนี่ของผม!!"

       "นี่คุณพูดบ้าอะไรของคุณเนี้ย ฉันมาเที่ยวไม่ได้มาขายและที่สำคัญฉันไม่ได้ตั้งใจจะมานั่งโต๊ะนี่ ฉันเเค่จำโต๊ะที่เพื่อนฉันจองไว้ไม่ได้ ก็เเค่นั้นเอง!!"

       "อ่อหรอ…คำแก้ตัวดูดีนะ เเต่ผมรู้ทัน!!"

       "นี่นาย!!มันจะมากไปแล้วนะ!!"

     "เกิดอะไรขึ้นอ้าว!ข้าวหอม ไปทำอะไรตรงนั้นน่ะหรือนายผู้ชายคนนั้นมาจีบข้าวหรอ?"

       "ไม่มีอะไรหรอก ก็เเค่คนหลงตัวเองน่ะ เรากลับโต๊ะเราเถอะ!" ไม่กี่วินาทีที่เดินเข้าร้านมา ข้าวหอมก็ดันไปมีเ๹ื่๪๫กับผู้ชายโต๊ะตรงข้ามเสียเเล้ว ข้าวหอมเดินกลับโต๊ะหลังจากที่แพทมาถึง ถึงแม้ว่าจะเดินกลับโต๊ะมาแล้วเเต่ทว่าสายตาของเธอกลับยังคิดจะเอาเ๹ื่๪๫ผู้ชายคนนั้นอยู่ ขณะที่เขาเองก็เอาเเต่ยกเหล้าดื่มอย่างกับไม่ได้กินเหล้ามาเป็๞สิบปี

     "นี่ของแพท ส่วนนี้ของข้าวจ่ะ ข้าว!!จะจ้องอะไรขนาดนั้นเกิดอะไรขึ้นหรอ ผู้ชายคนนั้นเป็๲ใคร?"

   "ข้าวก็ไม่รู้ เเต่ที่รู้ๆคือปากเสียมาก ข้าวเเค่นั่งโต๊ะผิดเเต่กลับโดนผู้ชายคนนั้นหาว่าข้าวมาขายตัวอ่ะ ดูปากเขาสิมันใช้ได้ซะที่ไหน?"

      "แต่เขากล่อดีนะ ดูท่าทางจะเพิ่งอกหักมาด้วยนะเนี้ย!!"

      "ก็ปากแบบนี้ไง ผู้หญิงที่ไหนจะไปทน!!ดูหน้าดิ กวนประสาทชะมัด"

      "เอาหน่าเขาคงจะเมาอ่ะเลยพูดจาไปเรื่อย…ดูผู้ชายโต๊ะนั้นดิ เค้าจ้องเเพทนานแล้วอ่ะ ขอไปแอ้วแปปนึงนะ เดี๋ยวมา!!"

      "อ้าวเดี๋ยวดิ เเพท!!เรามาทานข้าวไม่ใช่รึไง เเพท!!เออดี..ได้ผู้ชายแล้วทิ้งเพื่อนเลยนะ รู้งี้น่าจะชิงกลับให้น้อยใจไปเลย แล้วนี่มันอะไรอ่ะไม่เคยกินเลย..ลองชิมดูละกัน อื้ม!!รสชาติดีนี่นา…" ด้วยความที่ไม่เคยดื่มเเอลกอฮอล์ข้าวหอมจึงคออ่อนเป็๞เ๹ื่๪๫ธรรมดา ขณะที่เธอนั่งรอให้แพทกลับมาที่โต๊ะ เธอก็ซัดเครื่องดื่มนั่นไปจนหมดแก้ว ภาพทุกอย่างดูเลือนลางเมื่อข้าวหอมกำลังจะลุกไปเข้าห้องน้ำ เมื่อเธอมองหน้าความช่วยเหลือจากเเพทไม่เจอ เธอจึงพยายามฝืนเดินโซซัดโซเซไปจนถึงห้องน้ำด้วยตนเอง ขณะที่เธอจะเข้าห้องน้ำดันมีผู้หญิงคนนึงเดินสวนออกมาและชนเธอพอดี ในตอนนั้นเธอรู้สึกเหมือนมีเงาของผู้ชายร่างใหญ่เดินมาพยุงในขณะที่เธอกำลังจะเซล้ม หลังจากที่รู้สึกได้ถึงกลิ่นน้ำหอมและแผ่นอกอันเเข็งแกร่งของเขา ข้าวหอมก็ภาพตัดไปทันที…