ราชันย์วิญญาณซ่อนเร้น

ตอนที่ 29 โรงพยาบาลในตอนเช้าคีย์นั่งรถประจำทางสายปกติมาตรงบริเวณป้ายรถเมล์ที่จะเป็นทางต่อไปถึงโรงพยาบาล ในระหว่างที่กำลังยืนรอรถประจำทางอีกสายอยู่ก็มีผู้คนมากมายยืนรออยู่กับเขาเช่นเดียวกัน ลองหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดู27 พฤษภาคม 20219:40 น“ ดูเหมือนจะยังมีเวลาอยู่.. ” คีย์พึมพำออกมาอย่างแผ่วเบาหลังจากเห็นเวลาที่ถูกแสดงอยู่บนมือถือเครื่องเก่าของเขา จากนั้นก็ได้ตัดสินใจเดินออกจากป้ายรถประจำทางแล้ววิ่งตรงไปที่ร้านกาแฟที่อยู่ใกล้ๆเดินเข้าไปภายในร้านกาแฟแห่งนั้นเป็นร้านกาแฟที่ไม่ได้ใหญ่มากนักมีลูกค้านั่งอยู่ตามโต๊ะอย่างประปราย คีย์ได้เดินตรงเข้าไปที่เคาน์เตอร์ก่อนที่จะสั่งกาแฟมาหนึ่งแก้ว เอ่ยปากสั่งเสร็จก็ยืนหมุนอยู่ตรงนั้นเพื่อรอจ่ายตังค์แล้วจะได้รับมันพร้อมกับไปยืนรอที่ป้ายรถเมล์ต่อเหมือนเดิมแต่ในขณะที่กำลังยืนแล้วก็กวาดมองนู่นทีนี่ที่อยู่ก็มีลูกค้าอีกคนนึงเดินเข้ามา ลูกค้าคนนั้นเดินเข้ามาแล้วก็เดินเข้าไปบริเวณจุดสั่งเครื่องดื่มที่เคาน์เตอร์ คีย์ที่ออกมายืนรอจุดรับเครื่องดื่มก็ได้ปลายสายตาไปมองลูกค้าที่เข้ามาใหม่หลังจากเขาดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยปรากฏความเป็นพิรุธอย่างเห็นได้ชัด ร่างของคนที่เข้ามาคือร่างของผู้หญิงคนนั้นที่เขาเคยพบเจอตอนที่ออกไปล่าวิญญาณ เหตุการณ์นั้นมันผ่านมาหลาย 10 วันแล้วก็จริงอยู่แต่ว่าคีย์ไม่มีทางลืมใบหน้าของเธออย่างแน่นอน วันนี้เธอไม่ได้สวมใส่เสื้อยืดธรรมดาธรรมดาเหมือนเดิมแต่กับสวมใส่เครื่องแบบพนักงานอย่างเต็มชุดเธอที่ทำการสั่งกาแฟกับพนักงานเสร็จเรียบร้อยก็ได้ละสายตามามองเห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆเธอพอดิบพอดี เมื่อมองเห็นก็ผงะแล้วก็หวนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ต่างฝ่ายต่างจ้องใบหน้ากันอย่างประหลาดใจก่อนที่คีย์จะดึงสติของตนเองกลับมาอย่างรวดเร็วแล้วทำเป็นไม่สนใจเธอ“ เดี๋ยวก่อนนะ.. ”เสียงเล็กๆถูกปล่อยออกมาจากปากของเธอหลังจากที่เห็นชายหนุ่มคนนั้นหันหน้าหนีไปแล้วทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้“ ได้แล้วค่ะ ” มันประจวบเหมาะกับเสียงพนักงานด้านหน้าได้ส่งแก้วกาแฟมาให้กับคีย์พอดิบพอดี คีย์ที่ยืนอยู่ก็ได้รับมันอย่างรวดเร็วพร้อมกับที่จะพาร่างกายเดินออกไป แต่เขาก้าวเดินออกจากจุดนั้นได้เพียงแค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้นหญิงสาวคนนั้นได้วิ่งเข้ามาชาร์จอย่างรวดเร็วพร้อมกับใช้มือฉุดดึงแขนของคีย์เอาไว้ “ เดี๋ยวก่อน!!! พวกเราเคยเจอกันหรือเปล่า!! ” เธอถามขึ้นพลางกับเร่งเสียงเล็กน้อยคีย์ทำใบหน้าเรียบเฉยพร้อมกับหันมามองหญิงสาวที่ฉุดดึงแขนของเขาเอาไว้ “ ขอโทษนะครับจำคนผิดแล้ว ” คีย์พูดจบก็ได้สะบัดแขนของเธอออกพร้อมกับเดินออกไปอย่างรวดเร็วเขากลับมายืนที่บริเวณป้ายรถประจำทางของตนเอง ยืนอยู่ด้วยท่าทางราบเรียบแต่ภายในใจก็ปรากฏความร้อนรนอยู่เล็กน้อยกลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะตามเขามาอีก ในขณะที่รออยู่นั้นหางตาก็หันไปสังเกตเห็นว่าเธอรีบวิ่งออกมาจากร้านกาแฟหลังจากที่ได้เครื่องดื่มที่ตนเองสั่งเรียบร้อยแล้วแล้วกำลังวิ่งตรงมาหาเขาแต่มันก็เหมือนกับโชคช่วยรถประจำทางด้านหน้าได้วิ่งมาจอดพอดีคีย์ก็เลยรีบเดินขึ้นไปอย่างรวดเร็ว เวลาในการที่รถวิ่งมาจอดแล้วออกรถมันยังไม่ถึงนาทีนึงด้วยซ้ำรถประจำทางที่เขานั่งอยู่ก็ได้ออกไปแล้วก็รอดพ้นจากหญิงสาวคนนั้นไปอย่างฉิวเฉียด“ เฮ้อ~ ” คีย์นั่งอยู่บนรถประจำทางของตนเองเรียบร้อยแล้วก็ได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจหลังจากที่เขาสามารถรอดพ้นปัญหาด้านหน้าของตัวเองได้ ถ้าเขาไม่รีบหนีออกมาแล้วผู้หญิงคนนั้นเธอคงจะสอบถามเขาหลายๆเรื่อง เหตุการณ์ครั้งก่อนเขายังประหลาดใจอยู่เลยว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงจะสามารถมองเห็นเขาได้ นั่งอยู่บนรถพร้อมกับจิบกาแฟไปด้วยสักพักก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาล เดินทางมาถึงโรงพยาบาลตอนนี้ก็เป็นเวลาประมาณเกือบจะ 10:00 น แล้ว นี่เป็นโรงพยาบาลที่มีขนาดใหญ่ที่สุดภายในกรุงเทพฯแม้ว่าเขาจะไม่ได้มีเงินทองมากมายแต่ว่าค่ารักษาพยาบาลส่วนใหญ่ประกันของคุณแม่ของเขาก็ยังพอช่วยเกี่ยวกับค่ารักษาพยาบาลได้ถึงแม้ว่าจะมีบางส่วนที่มันยังขาดอยู่แล้วเขาก็ต้องหาเงินมาจ่ายเองก็ตาม ยังไงสถานที่แห่งนี้ก็ดีที่สุดเพื่อใช้ในการพักรักษาตัวของแม่เขา โรคประหลาดที่ไม่รู้วิธีการรักษาและยังคงโคม่าอยู่บนเตียงมาตั้งแต่เมื่อ 10 ปีก่อน คีย์เดินทางมาถึงโรงพยาบาลก็ได้รีบมุ่งตรงไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน “ ขอโทษนะครับผมมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลที่ติดค้างเอาไว้อยู่ ” คีย์ยื่นหน้าเข้าไปหาพยาบาลที่นั่งอยู่บริเวณเคาน์เตอร์จ่ายเงิน “ ค่ะ!!! ชื่ออะไรคะ? ” พยาบาลที่สวมใส่ชุดสีขาวตอบรับมาด้วยรอยยิ้มแห่งความเป็นมิตร“ xxxx xxxx ครับ ”หลังจากนั้นก็ทำการจ่ายเงินในส่วนที่ยังติดค้างอยู่จนเสร็จ คีย์พี่จ่ายเงินและรับป้ายเสร็จเรียบร้อยก็ออกมานั่งบริเวณเก้าอี้บริเวณด้านหน้าเคาน์เตอร์เขาได้เก็บเอกสารทุกอย่างของตนเองให้เรียบร้อย ก่อนที่จะหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาแล้วลองเปิดดูเงินในบัญชีธนาคารจากแอปในโทรศัพท์เงินในบัญชีธนาคารคงเหลือ 4000 บาท“ น่าจะทนได้ล่ะนะ ไงตอนนี้ก็ยังสามารถหาเงินได้จากการล่าวิญญาณแค้นอยู่แล้ว ” หลังจากที่นั่งจัดการหลายๆอย่างจนเสร็จเรียบร้อยก็เลยลุกขึ้นไปแล้วมุ่งตรงไปยังห้องพักฟื้นของคุณแม่ คีย์เดินตรงไปที่บริเวณส่วนกลางของโรงพยาบาล มีคนมากมายมาเข้าใช้บริการโรงพยาบาลที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของจังหวัดมากพอสมควร แต่ในตอนที่มาโรงพยาบาลอย่างนี้มันก็มีสิ่งนึงที่ให้ทำให้คีย์รู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่มามันก็คือเขามองเห็นวิญญาณจำนวนมากมันอาจจะเป็นเพราะว่าสถานที่แห่งนี้มันดูเหมือนกับว่าเป็นสุสานของเหล่าวิญญาณ คนมากมายมาตายที่โรงพยาบาลแน่นอนว่าต้องมีดวงวิญญาณมากมายถูกติดเอาไว้ที่สถานที่แห่งนี้ด้วยเช่นกันคีย์ยืนอยู่หน้าลิฟท์รอบกายของเขาก็มีผู้คนมากมายยืนรอลิฟท์อยู่เช่นกัน แต่หลังจากยืนรอลิฟท์มาสักพักลิฟท์ที่เขากำลังรออยู่มันก็ได้มาถึง คีย์ได้ก้าวเข้าไปภายในลิฟท์พร้อมกับอีกหลายๆคน เขากดขึ้นไปที่ชั้นที่ 14 ที่เป็นห้องของคุณแม่ของเขากำลังพักฟื้นอยู่ ตึกแห่งนี้น่าจะมีความสูงซักประมาณ 20 ชั้นประตูลิฟท์ได้ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของคีย์ที่เดินออกมาจากภายในลิฟท์ หลังจากนั้นประตูลิฟท์มันก็ได้ปิดเหมือนเดิมพร้อมกับพาผู้คนวิ่งขึ้นไปด้านบนต่อ เมื่อออกมาจากลิฟท์เดินไปด้านหน้าเพียงเล็กน้อยก็จะพบกับทางเดินลากยาวที่เป็นทางเดินภายในชั้นและมีห้องผู้ป่วยตั้งเอาไว้สองข้างทาง คีย์เดินตรงไปด้านหน้าของตนเอง เดินมาได้ประมาณครึ่งทางก็รู้สึกถึงบางอย่างมันเหมือนกับที่ดวงตาที่จับจ้องทางด้านหลังอยู่ ตึก~ ตึก~ ตึบ!!! เท้าทั้งสองข้างที่กำลังเดินอยู่บนทางเดินอันเงียบงันได้หยุดลง ดวงตาของคีย์หันไปมองทางด้านซ้ายและขวาของตนเองไม่พบเจอคนอยู่ในบริเวณเลยสักคนเดียวก่อนที่เขาจะ ไม่เพียงแค่สองข้างเท่านั้นแต่ว่าทางเดินภายในชั้นนี้ไม่มีคนเดินอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว แล้วสิ่งที่เขาสัมผัสได้มันคืออะไรคีย์ตัดสินใจสะบัดหน้าของตัวเองกลับไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว ขวับ~ ตอนหลังมันคือความว่างเปล่าทางเดินที่เขาเดินผ่านมาแล้วมันไม่มีอะไรอยู่เลย เมื่อพบเห็นว่าไม่มีอะไรอยู่เลยคีย์ก็ได้กลับมาอยู่ในท่าทางสงบนิ่งของตัวเองเช่นเดิมแล้วก็เดินต่อ แม้ว่าถ้าทางภายนอกจะปกติกระนั้นภายในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความสงสัยและรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรสักอย่างอย่างแน่นอนคีย์เดินตรงไปด้านหน้าห้องของคุณแม่ของเขาที่อยู่บริเวณริมสุดของทางเดิน เมื่อเดินไปถึงก็ได้ใช้มือของตัวเองเปิดเข้าไปด้านใน ห้องผู้ป่วยเล็กๆที่แทบจะไม่มีอะไรเลยมีเพียงแค่โซฟาขนาด 2 คนนั่งตั้งอยู่บริเวณมุมห้อง และก็มีเตียงนอนผู้ป่วยที่มีร่างของผู้หญิงวัยประมาณเลข 4 กลางๆกำลังนอนสลบไสลอยู่ ร่างกายผอมแห้งราวกับขาดสารอาหารกระนั้นผิวพรรณที่ขาดสารอาหารมาเป็นเวลานานกลับยังคงดูดีใบหน้าของเธอเองก็ยังคงงดงามในวัยเลข 4 กลางๆ ผมสีดำสนิทถูกจัดแต่งเอาไว้อย่างดิบดีในขณะที่ร่างกายผอมแห้งยังคงสวมใส่ชุดผู้ป่วยสีเขียวนอนอยู่บนเตียง คีย์พี่เดินเข้ามาภายในห้องเรียบร้อยแล้วก็ได้ปิดประตูห้อง ปั้ง!! ตาทั้งสองข้างกวาดมองรอบห้องแม้ว่าจะเป็นห้องเล็กตอนนี้ก็ถือว่าเป็นสิทธิพิเศษมากแล้วสำหรับประกันที่ทำเอาไว้จะอำนวยความสะดวกให้ นี่ถือว่ายังดีคุณแม่ของเขาเป็นลูกสาวของครอบครัวที่มีฐานะประกันที่ทำเอาไว้ก็เลยเป็นประกันระดับแถวหน้าของประเทศ ตั้งแต่คุณแม่เกิดก็จ่ายเงินจำนวนมหาศาลเอาไว้แล้วก็เป็นสัญญาประกันที่ดูแลตลอดทั้งชีวิต ชายหนุ่มที่เพิ่งย่างกายเข้ามาภายในห้องก็ได้เดินมุ่งตรงไปด้านหน้าเอาใกล้เตียงผู้ป่วยขนาดหนึ่งคนนอนที่ตั้งอยู่บริเวณใจกลางห้องดวงตาของคีย์ที่จ้องมองเต็มไปด้วยความเศร้าหมองเมื่อมาอยู่ตรงหน้าล่างของคุณแม่ของตนเองอีกครั้ง ไม่ว่าเขาจะมาเยี่ยมที่โรงพยาบาลกี่ครั้งต่อกี่ครั้งตลอด 10 ปีคุณแม่ของเขาก็อยู่ในท่านี้ไม่เคยขยับเลยสักนิด คีย์ได้ยื่นมือของตนเองออกไปแล้ววางลงไปที่บริเวณมือของคุณแม่ของเขา โรคที่ป่วยคุณหมอไม่สามารถวินิฉัยได้ว่าเป็นอะไรและก็ไม่รู้วิธีการรักษาด้วยมันเหมือนกับโรคเจ้าหญิงนิทราแต่ก็แตกต่างออกไปคีย์มากี่ครั้งต่อกี่ครั้งเขาก็ต้องยืนอยู่เพียงแค่คนเดียวภายในห้องที่เงียบนั้นแล้วทำได้เพียงแค่จ้องมองคุณแม่ที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงเท่านั้น เพราะฉะนั้นในตอนมาหลังๆเขาก็มาเพียงแค่ไม่ถึงชั่วโมงเท่านั้นก็ได้เดินทางกลับเพราะรู้ว่าผลลัพธ์มันคงจะไม่ได้แตกต่างอะไรจากทุกครั้งที่เดินทางมาถึงนี่ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่คีย์ใช้เวลาในการยืนจ้องแม่ของตนเองที่นอนโคม่าอยู่บนเตียงประมาณ1 ชั่วโมงก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้อง ทางเดินที่ลากยาวไปด้านหน้าคีย์เดินกลับไปในทางเดิมก่อนที่จะมาหยุดอยู่ที่บริเวณลิฟท์เขายืนอยู่บริเวณลิฟท์ความรู้สึกเดิมๆอีกแล้วเขารู้สึกเหมือนมีดวงตาบางอย่างกำลังจ้องมองเขามาจากด้านหลัง ขวับ~ คีย์มองไปอย่างรวดเร็วแต่เขาก็ไม่พบเจอกันในสิ่งที่พบเจอมันก็เป็นความว่างเปล่าเหมือนกับก่อนหน้านี้ คีย์ให้ละความสนใจไปจากมันก่อนที่เขาจะเดินลงลิฟท์ไปหลังจากที่เดินลงลิฟท์ไปเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกไปบริเวณด้านหน้าโรงพยาบาล คีย์หยุดเท้าของตัวเองพร้อมกับใช้ใบหน้าที่ราบเรียบของตนหันกลับไปมองที่บริเวณห้องของคุณแม่ที่ตั้งอยู่บนชั้น 14 ของโรงพยาบาล ใบหน้าของเขาเริ่มปรากฏความจริงจังเพิ่มขึ้นตามระดับ “ ไม่ผิดอย่างแน่นอนวิญญาณแค้น... ” คีย์มั่นใจว่าความรู้สึกที่เขาสัมผัสได้มันคือวิญญาณแค้นอย่างแน่นอน จบตอน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 29 โรงพยาบาล

นิยายแนะนำ

ราชันย์วิญญาณซ่อนเร้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 29 โรงพยาบาล

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้