ภาคที่ 2 GAMES START ตอนที่ 9ย้อนวันวาน
"เราไม่มีเวลาแล้ว ต้องรีบออกจากตรงนี้ก่อนที่พวกที่เหลือจะตามมา "ซึฮากิวิ่งนำหน้าไปด้วยสกิลของเขาทำให้สามารถมองตอนกลางคืนได้ดีกว่าคนอื่น ๆ
พวกเขาวิ่งลึกเข้าไปในป่าเรื่อย ๆ ไกลเป็สิบกิโลเมตรไม่หยุดพักตลอดคืนนั้นพอรู้สึกตัวอีกทีฟ้าก็สว่างเสียแล้ว
14 กันยายน พ.ศ.2575
"วิ่งในป่าแบบนี้ นึกถึงตอนมาโลกนี้ครั้งแรกจริง ๆ "เซนนั่งพักอยู่ตรงก้อนหินใหญ่
"ตอนนั้น เหนื่อยสุด ๆ ไปเลย " คานะยิ้มพลางนึกถึงเื่ในอดีตความยากลำบากและความทรมานที่ผ่านมาได้
"เราวิ่งมาั้แ่เมื่อคืนแต่ก็ไม่รู้สึกเหนื่อยเท่าไหร่เลย "เซนลุกขึ้นยืนวิ่งอยู่กับที่ เหมือนอยากจะบอกว่าวิ่งต่อได้สบาย ๆ
"ว่าแต่ นายยังไม่ตายได้ยังไง ? " คานะมองหน้าซึฮากิด้วยความดีใจยิ้มฉีกกว้าง
"ฉันก็แค่มานาจะหมดเลยสลบไป โชคดีที่สเตล่ามาเจอไม่งั้นคงโดนซากบ้านพวกนั้นทับไปแล้ว" ซึฮากิหันไปมองชายผ้าปิดหน้าที่อยู่ข้าง ๆ เขากำลังเดินมาอยู่ข้าง ๆ ซึฮากิ
"ขอแนะนำตัวอีกครั้ง ชื่อของฉันคือสเตล่า "เธอดึงผ้าปิดหน้าทั้งหมดออกเผยให้เห็นริมฝีปากทั้งเล็กและบางดูมีเสน่ห์ดวงตาสีดำสนิทตรงข้ามกับสีผมสีขาวราวหิมะสายตาเฉียบคมเหมือนมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน เสียงใสอันไพเราะต่างจากก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง
"เฮ้ ! " ทั้งคานะและเซนเผลอหลุดเสียงออกมา
"ผู้หญิงหรอกเหรอ ? " เซนมองดูเธอทุกซอกทุกมุมด้วยความสงสัยและใในเวลาเดียวกัน
"แล้ว-แล้วเสียงก่อนหน้านี้ เธอดัดเอายังงั้นเหรอ ? "คานะยืนจ้องใบหน้าของเธอ
"ขอโทษนะ พอดีมีเื่อยู่น่ะ มันจำเป็ต้องปลอมตัว "เธอยิ้มอ่อนตอบกลับด้วยความใจเย็นและเป็มิตร
"ถ้าฉันมีสกิลปลอมแปลงแบบกิก็ดีน่ะสิ "สเตล่าเหลือบตามองใบหน้าของซึฮากิ มือไม้อยู่ไม่สุขจับขอบเสื้อผ้าขย้ำจนซึฮากิหันมาสบตาทำให้เธอสะดุ้งหลบตากลับมาตรงหน้าทันที
"... " ทั้งเซนและคานะจ้องมองเธอ
"ใช่แหละ "
"อืม " เซนกับคานะพยักหน้าให้กันเหมือนรู้ว่าคิดอะไรอยู่
"ทั้งรถม้าทั้งของก็หายไปแล้ว เราจะต้องอยู่ในป่าอีกแล้วสินะ "เซนมองไปรอบ ๆ ที่มีแต่ป่าไม้ไม่มีวี่แววของผู้คน
"อุตส่าห์ได้อาวุธดี ๆ มาแล้วแต่ก็อดใช้ เฮ้อ... "คานะถอนหายใจอยู่พักใหญ่ เธอหยิบมีดสั้นที่เก็บติดตัวไว้ขึ้นมามองดู
"หมายถึงพวกนี้เหรอ ? " สเตล่ายกกระเป๋าที่แบกมาด้วยวางลงพื้นตรงหน้าและเปิดออก
"... " คานะหยิบธนูและลูกที่ถูกเก็บไว้ขึ้นมา และยังมีดาบของเซนอีกด้วย
"ขอบใจมาก ๆ " เธอกอดคันธนูด้วยความดีใจเช่นเดียวกับเซนที่แทบจะเลียดาบแล้ว
"เราไปหาที่ดี ๆ ทำที่พักดีกว่า "ซึฮากิเดินนำพวกเขาไปก่อนแหวกเส้นทางให้เดินตามมาได้ง่ายขึ้น
"รอพวกเราด้วย " พวกเธอเร่งฝีเท้าเดินตามซึฮากิให้ทัน
เรารู้แล้วว่าจะหยุดอยู่แค่เลเวลห้าไม่ได้ ครั้งนี้โชคดีไปที่รอดมาได้ ซึฮากิเดินต่อไปขณะที่คิดเื่ต่างๆ ในหัว
สกิลร่างโคลนมีการพัฒนาขึ้นความสามารถทางกายภาพมีหนึ่งในสามของร่างต้นมีความเป็ไปได้ที่มันจะเพิ่มไปถึงหนึ่งต่อหนึ่งเทียบเท่ากับร่างต้นมันจะต้องมีประโยชน์มากแน่ ๆ
"กรี๊ด ! "เสือตัวใหญ่ะโออกมาจากพุ่มไม้เหมือนมันกำลังรอเหยื่ออยู่กระโจนเข้าใส่ซึฮากิที่เดินนำกดเขาลงกับพื้น
มันพยายามจะกัดคอของซึฮากิแต่ก็ใช้มือซ้ายกันไว้ได้จนมันเปลี่ยนเป้าหมายไปที่แขนแทน
"ไม่เป็อะไร อย่าลืมสิ...สัตว์ทั่ว ๆ ไปเราไม่จำเป็ต้องกลัวแล้ว" เขาพลิกตัวโดยใช้แขนที่ถูกกัดอยู่กดมันไว้กับพื้นแทน
"ความสามารถทางกายภาพของพวกเรา มันเกินความเป็มนุษย์ที่เคยเป็ไปแล้ว"ซึฮากิชักมีดออกมาแทงเข้าไปที่คอขณะที่เสือตัวนั้นดิ้นทุรนทุรายพยายามจะสลัดให้หลุด
ไม่นานมันก็หยุดดิ้นเหลือแต่เืที่ไหลนองเต็มพื้น "ได้อาหารของวันนี้แล้ว " แม้จะไม่ได้ยิ้มแต่ก็รู้สึกได้ถึงความดีใจเล็ก ๆที่อยู่ในคำพูด
"เฮ้ แขนขวานายหายแล้วเหรอ ? " คานะเดินเข้าไปจ้องใกล้ๆ ขณะที่ซึฮากิสะบัดเืออกจากมีด
"หายเมื่อไม่นานมานี้เอง " อีกทั้งแขนที่ถูกกัดก็แทบจะไม่เป็อะไรเลยทั้งที่รอยแผลดูเหมือนกัดเข้าไปลึกพอสมควร
"หาที่พักได้ค่อยชำแหละแล้วกัน "ซึฮากิแบกตัวเสือขึ้นบ่าพาดระหว่างคอเดินนำต่อไป เขาทำทั้ง ๆที่เืยังไหลไม่หยุดจนตัวเปื้อนเืไปหมด
"เราเดินมาครึ่งวันแล้วนะ "เซนเงยหน้ามองดวงอาทิตย์ที่อยู่บนหัวพอดีเขาพูดด้วยสีหน้าห่อเหี่ยวเหมือนต้นไม้เฉาใกล้ตาย
"ฉันพอจะได้ยินเสียงน้ำแล้วล่ะ "ไม่ทันไรก็มีลูกดอกหรืออะไรบางที่แหลมพุ่งเข้าใส่ซึฮากิจังหวะที่หันไปคุยกับเซนแต่เขาก็ร่ายเวทลมขึ้นมากันไว้ได้ทันพอดีเหมือนรู้อยู่แล้วว่าจะมีอะไรพุ่งมา
"กรี๊ด ! ไม่เป็ไรใช่ไหมกิ ? " ทั้งเซนและคานะเผลอร้องออกมาด้วยความใ
"... " ซึฮากิยกมือเป็การบอกให้พวกเธอเงียบ
"สเตล่า เธอเข้าไปดูสิ " เพียง่ขณะสเตล่าก็วิ่งหายไปได้ยินแต่เสียงพุ่มไม้ใบหญ้าขยับ
"อ๊าก ! " เสียงผู้ชายร้องดังออกมาทางที่เธอไป
"?%#$%? " พูดอะไรของมันวะ เธอโผล่มาจากข้างหลังด้วยความรวดเร็วจับแขนของเขาไขว้ไปด้านหลังไม่กล้าขยับไปไหนได้แต่ร้องออกมาด้วยความเ็ป
"หืม " เธอได้สังเกตเห็นอะไรบางอย่างกระดุกกระดิกอยู่ในเสื้อด้านหลังของเขาเมื่อเปิดออกมาก็ได้เห็นหางที่มีขนเตียน ๆ สีน้ำตาลขยับไปมา
"พวกุ์เหรอ ? " สเตล่าใช้เชือกที่พกติดตัวมัดแขนไว้แน่นและพาไปหาพวกซึฮากิ
เสียงกระแทกพื้นดังเพราะเธอผลักเขาเข้าไปหาซึฮากิจนล้มตรงหน้าพอดีเขาค่อย ๆ เงยหน้ามองด้วยความสั่นกลัว เหมือนตัวเองกำลังจะตาย
"ไปตายซะ "
"เฮ้ ! จัดการเลยไหมกิ ? " เซนรู้สึกอารมณ์ทันทีที่ได้ยิน
ไม่ได้ใส่ชุดทหาร แถมยังเป็พวกุ์อีกน่าจะเป็คนที่อาศัยอยู่ในป่า
"ใจเย็นก่อนเซน "ซึฮากิวางซากเสือและย่อตัวลงต่ำระดับเดียวกับเขา
"พวกเราเป็เพียงนักเดินทาง ไม่มีเจตนาจะทำร้ายใคร "ซึฮากิมองหน้าสเตล่าที่ถือมีดเตรียมตัวอยู่ เพียงพยักหน้าส่งสัญญาณให้เก็บอาวุธไป
"... " เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ซึฮากิจับไหล่เบา ๆอยู่พักหนึ่งจนตัวเขาเริ่มนิ่ง
"... " เขาค่อย ๆ หันหน้ามองตาซึฮากิช้า ๆ
"อ-อืม " ซึฮากิกับชายคนนั้นค่อย ๆ ยืนขึ้นพร้อมกันใช้มีดตัดเชือกที่มือให้
"แล้วทำไมพวกคุณถึงเข้ามาในป่าลึกแบบนี้ล่ะ ? " เขาเริ่มลดความระวังตัวลง พูดช้าลงและน่าฟังมากกว่าตอนแรก
"เราก็แค่จะมาหาที่พักกันชั่วคราว ไม่ต้องสนใจเราก็ได้ " ซึฮากิแบกซากเสือขึ้นบ่าอีกครั้งทำให้เขามองตามตาไม่กะพริบด้วยความใ
"ยังไงก็...ข้าต้องไปรายงานหัวหน้าหมู่บ้านก่อนพวกคุณควรจะมาบอกให้เขารับรู้ไว้เพราะป่าแห่งนี้เป็เขตของพวกเรา "เขาแทบจะไม่มีความกลัวแล้ว พูดคุยได้แบบปกติไม่มีท่าทีแปลก ๆ
"กิ ถ้าเขาหลอกเราล่ะ "เซนกระซิบข้างหูซึฮากิ
"ไม่เป็ไร " ซึฮากิมองท่าทาง สีหน้าการขยับของร่างกาย
"เขาพูดความจริง " ซึฮากิพยักหน้าให้ชายคนนั้นเขาเดินนำพวกเราไปที่ที่แห่งหนึ่ง ใช้เวลาเกือบชั่วโมง
"นี่กิ บางทีฉันก็สงสัยนะว่านายรู้ได้ยังไงว่าเขาพูดความจริง ?" คานะเร่งฝีเท้าเดินมาตีคู่กับซึฮากิ
"ฉันก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน อาจจะเป็พร์ที่ติดตัวมาก็ได้ "เขาพูดด้วยความเศร้าแม้จะหน้านิ่งเฉยแต่ก็ััได้
"เฮ้ ! นายพาใครมาน่ะ ? " เสียงผู้หญิงเสียงดังลงมาจากต้นไม้ข้างหน้ามีการต่อเติมด้วยไม้ทำเป็ที่นั่งข้างบนนั้น
"พวกเขาเป็นักเดินทาง ข้าพามาหาหัวหน้าน่ะ " ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยิ้มด้วยความเป็มิตร พลางมองขึ้นไปส่งสัญญาณบางอย่าง
"ให้เขารออยู่ที่นี่ ข้าจะไปตามคนมา "พวกเซนยืนรออย่างลุ้นระทึกว่าจะโดนหลอกหรือโดนทำอะไรหรือไม่
"หยุด ! "เสียงชายหญิงจำนวนนับสิบล้อมรอบพวกเซนทั้งจากบนพื้นและบนต้นไม้เล็งธนูและดาบมาที่พวกเขา
"นั่นไง ฉันบอกแล้ว " เซนกับคานะเกาะหลังซึฮากิแน่น
ทางด้านหน้าที่พวกเขาที่กำลังจะไปมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาส่วนสูงน่าจะไม่เกินหนึ่งร้อยสี่สิบเิเเห็นจะได้เธอมีขนสีน้ำตาลขึ้นบนใบหน้าและตามลำตัวในบางจุด พอพวกเขาได้สังเกตคนอื่น ๆก็มีขนเช่นกัน บางคนก็มีหูที่เหมือนกับสัตว์บางคนก็มีกรงเล็บอย่างกับสัตว์
"ใจเย็นไว้ก่อน อย่าพึ่งวู่วาม " ซึฮากิมองไปรอบ ๆหาทางหนีไว้ล่วงหน้า
"ข้าเป็ผู้นำของที่นี่ ชื่อมังกี้...เจี๊ยก "เด็กสาวคนนั้นเดินเข้ามาใกล้เงยหน้ามองซึฮากิและเดินผ่านไปหาคนอื่น ๆเธอยืนจ้องหน้าเซนอยู่พักหนึ่ง
"เ้าชื่อว่าอะไร ? ...เจี๊ยก "เธอส่งเสียงประหลาดออกมาทุกครั้งที่พูด พลางจ้องตาเซนไม่กะพริบไม่พอเธอยังเกาะแขนและพยายามปีนขึ้นไปจนถึงตรงหน้า
"ซ-เซน " เซนตอบด้วยความใจนทำตัวไม่ถูกพยายามเบือนหน้าหนีโดยที่ไม่ก้าวเท้าไปไหน
"ชื่อเพราะดีนี่ คนพวกนี้เป็คนดี ข้าขอรับประกัน...เจี๊ยก "เธอปีนขึ้นไปบนหัวเซนนั่งอยู่ข้างบนะโบอกคนอื่น ๆ จนลดอาวุธลง
"ว่าแต่...เมื่อไหร่จะลงจากหัวผมสักทีครับ " เซนพยายามจะใช้มือประคองเธอไว้กลัวจะหล่น แต่ก็ยังไม่กล้าแตะเนื้อต้องตัว
"เดินหน้าไปเลย ข้าจะพาไปเยี่ยมหมู่บ้านของข้า "เธอะโยิ้มและยังหัวเราะด้วยความชอบใจ อย่างกับคุณพ่อให้ลูกสาวขี่คอพามาเดินเล่นพวกชาวบ้านคนอื่น ๆ ก็ไม่กล้าที่จะมาขัด เว้นเสียแต่คานะที่จ้องตาเขม็งอยู่ด้านหลัง
เมื่อผ่านพ้นป่าไม้ออกมา ก็ได้เห็นพื้นที่สวน ไร่บ้านเรือนและยังมีการเลี้ยงสัตว์อีก พวกชาวบ้านต่างทำงานกันขยันขันแข็ง
"ที่นี่เป็หมู่บ้านของพวกเรา เหล่ามนุษย์สัตว์ ! "เธอะโเหมือนอยากให้โลกได้รับรู้ แม้จะยิ้มแย้มอยู่ตลอดแต่ก็ดูเศร้าด้วยในเวลาเดียวกัน
"พวกนายมีที่พักหรือยัง ? ถ้าไม่มีมาพักที่นี่ก่อนก็ได้ข้าอนุญาต...เจี๊ยก" เธอก้มหน้าลงมาเกือบติดกับหน้าของเซนก่อนจะลงมาบนพื้น
"เอาไงดีล่ะกิ " เซนมองไปรอบ ๆ หมู่บ้าน
"จะอยู่นี่ก็ได้ อย่างน้อยมันก็รู้สึกดีกว่าอยู่ที่ค่ายนั้นเยอะเลย" ระหว่างที่พวกเขากำลังยืนคุยกันอยู่จู่ ๆ ก็มีเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆวิ่งสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามาชนตัวซึฮากิจนกระเด็นล้มลงไป
"อ๊าก ! อ-อาขอโทษค่ะ " เด็กสาวตัวน้อยมีหูคล้ายกับหมาป่ามีขนสีกรมท่า ส่วนสูงพอ ๆ กับหัวหน้าหมู่บ้าน ดวงตาสีเหลืองแววตาใสซื่อสมกับเป็เด็กมีรอยขีด ๆ สามขีดอยู่ที่แก้มทั้งสองข้าง เธอก้มหัวลงขอโทษซึฮากิ
"ไม่เป็ไร " ซึฮากิย่อตัวลงพูดใกล้ ๆ
"มาพอดีเลยคิโนริ พาพวกเขาไปดูรอบ ๆ เดี๋ยวข้าจะไปเตรียมห้องให้" มังกี้เดินอ้อมมาด้านหลังคิโนริผลักตัวเธอเบา ๆ ไปหาซึฮากิเหมือนจะหยอกเล่น
"ให้ฉันทำจะดีเหรอ ? " เธอพูดเบา ๆพลางกวาดสายตามองพวกเซน
"ต้องดีอยู่แล้ว อย่าอายไปเลย " ไม่นานมังกี้ก็หายจากด้านหลังไปโผล่อีกทีก็หน้าบ้านหลังหนึ่งเสียแล้ว
"ปุยขึ้นมานี่ " เซนเรียกปุยะโขึ้นมาที่มือของเขาอุ้มไว้ด้วยความทะนุถนอม
"ทำไมคุณพี่ถึงลูบอากาศแบบนั้นล่ะ ? " เธอมองเซนด้วยความสงสัยขณะที่พวกเซนยังยืนนั่งเมื่อได้ยินเธอพูดแบบนี้
"เด็ก ๆ ก็คงแซวเล่นล่ะเนอะ น้องจะพาพี่ไปไหนก่อนล่ะ ? "เซนหัวเราะแห้งพร้อมกับยิ้มฝืด
เธอทำหน้างง ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร " ตามมาเลยค่ะ "
"ขอบอกไว้อย่างหนึ่งนะคะห้ามเอาเื่ของที่นี่ไปเผยแพร่ที่ไหนเด็ดขาด "คิโนริพูดขณะที่กำลังเดินไปตามสวนดอกไม้ สวนผักะโข้ามหลุมเดินซ้ายขวาเล่นสนุกไปด้วย
"ทำไมถึงห้ามล่ะ ? " คานะถาม
"นี่พี่ไปอยู่ที่ไหนมา พวกเรามนุษย์สัตว์ถือเป็พวกนอกรีต ถ้าหากพวกทหารรู้เข้าพวกเราได้ตายกันหมดแน่ "พวกเซนมองหน้ากันเหมือนคิดอะไรได้
"น้องรู้อะไรไหม ? พวกพี่ก็ถูกพวกทหารตามล่าเหมือนกัน" คิโนริหันหน้ามองซึฮากิที่เป็คนพูดด้วยความใ
"เื่รายละเอียดน้องไม่จำเป็ต้องรู้หรอก คิโนริใช่ไหมพี่ชื่อซึฮากิแต่จะเรียกแค่กิก็ได้ "
"อืม...ทำไมเวลาเขาพูดกับเด็กคนนั้นถึงดูมีความสุขแปลก ๆ " เซนสเตล่าและคานะยืนกระซิบกันอยู่ข้างหลัง
"สงสัยเป็พวกรักเด็กแน่ ๆ " คานะพูด
"บางทีฉันน่าจะเกิดช้ากว่านี้สักหน่อย "เซนกับคานะมองหน้าสเตล่าที่พูดแล้วหน้าแดงเอง
"... " ปุยส่งเสียงเหมือนกำลังคุยด้วย
"ที่แท้ก็อยู่กับมังกี้นี่เอง ก็ว่าทำไมถึงดูสนิทกัน " ทั้งซึฮากิและคิโนริต่างก็คุยกันสนุกถูกปากพวกเขาเดินไปเรื่อยผ่านสวนผ่านไร่กว้างใหญ่พอที่จะเลี้ยงคนในหมู่บ้านได้
"สวัสดีค่ะ ! " คิโนริะโพร้อมกับโบกมือทักทายผู้คนที่กำลังทำงานในไร่ยิ้มสดใสด้วยความร่าเริง
"เป็เด็กที่ร่าเริงดีนะ "ซึฮากิพูดกับพวกเซนแต่ก็ยังมองตามคิโนริอยู่ขณะที่มองอยู่ก็เริ่มยิ้มบ้างเล็กน้อย
แม่น้ำไม่ใหญ่มากนักแต่ก็ใสสะอาดมองดูแล้วก็อยากลงไปว่ายเล่น
"ดื่มน้ำที่นี่ได้เลยนะ "เธอชี้ไปที่แม่น้ำใสจนมองเห็นปลาที่แหวกว่ายไปมาได้ชัดเธอใช้มือวักน้ำขึ้นดื่มสีหน้ารู้สึกสดชื่น
"ว่าแต่พี่กิ ไปเอาเสือตัวนี้มาจากไหนเหรอคะ ? " ซึฮากิที่ยืนมองอยู่ไม่กล้าเอามือเปื้อนเืวักน้ำขึ้นดื่ม
"พี่ล่ามันมาเอง " คิโนริตาวาวเป็ประกายเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
"สอนหนูล่ามั้งสิ " เธอจ้องตาซึฮากิด้วยความคาดหวังเขาพึ่งจะสังเกตเห็นว่าคิโนริก็มีหางด้วยหางสีขาวต่างกับสีขนดูนุ่มฟูไม่เหมือนกับของมังกี้ที่หางมีขนเรียบเตียน
"ปกติคิโนริเก็บหางไว้งั้นเหรอ ? " เธอกระดิกหางไปมาอย่างกับสุนัข
"อื้ม มันขนฟูเปื้อนง่ายหนูเลยต้องเก็บหางไว้ "เธอรวบหางเข้าไปในเสือแล้วก็ทับไว้กับกางเกง
"พี่อยากรู้อยู่เื่หนึ่ง...แถวนี้มีดันเจี้ยนไหม ? " คิโนริทำหน้างงก่อนจะถามกลับ " อะไรคือดันเจี้ยนคะ ? "
ซึฮากิหันหน้าไปมองพวกเซนครู่หนึ่ง " ไม่มีอะไรงั้นเราไปกันต่อเถอะ " ซึฮากิยิ้มนิดหนึ่งก่อนที่คิโนริจะนำทางต่อไป
"ฉันน่าจะไปถามมังกี้ดีกว่า " ซึฮากิหันมาพูดกับพวกเซน
"อาณาเขตของหมู่บ้านแห่งนี้พอ ๆ กับค่ายที่เคยอยู่จำนวนประชากรโดยประมาณยี่สิบห้าหลังคาเรือน บางครอบครัวก็ทำหน้าที่เฉพาะบางคนก็กระจายหน้าที่กันไป "
"มีหน่วยรักษาความปลอดภัยมากถึงยี่สิบคนั้แ่วัยรุ่นจนไปถึงวัยผู้ใหญ่ทั้งในเขตหมู่บ้านและรอบ ๆ แต่ละคนเลเวลไม่เกินสามซึ่งค่อนข้างน้อยอาวุธที่ใช้ก็ทำขึ้นเองโดยไม่มีความรู้ดูอ่อนแอไม่แข็งแรง "ซึฮากิพูดกับพวกเซนโดยระวังไม่ให้คิโนริได้ยิน
"พี่กิ มาดูนี่สิ "
"พี่กำลังไป " ซึฮากิรีบวิ่งแจ้นตามเธอไปทันที
"หนูชอบวิวแถวนี้มากเลย เห็นทุกอย่างในหมู่บ้านได้ด้วยล่ะ "เนินสูงที่มองตรงไปจะเห็นั้แ่แม่น้ำไปจนถึงไร่และบ้านเรือน สายลมพัดเย็นสบาย
"ระวัง ๆ หน่อยสิเดี๋ยวก็ตกลงไปหรอก "ซึฮากินั่งลงข้างเธอมองดูทิวทัศน์รอบ ๆ ด้วยความสบายใจ
"ค่ะ...กรี๊ด ! " ขณะที่เธอกำลังจะเดินออกมาจากตรงนั้น จู่ ๆก็มีลมแรงพัดเข้ามาจนเธอเสียหลักล้มไปทางเนินเธอมองมาที่ซึฮากิก่อนจะหลับตากั้นใจเตรียมเจ็บ
"พี่บอกแล้วให้ระวัง "เพียงกะพริบตาเดียวเขาก็จับแขนของคิโนริได้ทันก่อนที่จะตกลงไป
"... ขอบคุณค่ะ " เธอยังใเอามือกำไว้ตรงอกหัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะได้ยินเืที่เปื้อนมือของเธอมีกลิ่นคาวลอยเตะจมูกใช้อีกมือปิดปากและจมูกไว้เหมือนจะอ้วก
"คิโนริเป็อะไรไหม ? " ซึฮากิยืนเว้นระยะห่างไม่ให้กลิ่นเพิ่มขึ้นมากกว่านี้
"เดี๋ยวพี่ช่วยเองนะ " คานะนั่งลงข้าง ๆ ใช้มีดสั้นร่ายเวทน้ำขึ้นมาล้างเืที่ติดอยู่
"มีแผลถลอกนิดหน่อย [ Heal ] " เซนตามมาไม่นานระหว่างที่กำลังล้างเืเขาก็รักษาแผลถลอกเล็ก ๆ
คิโนริยิ้มแย้มอีกครั้ง หัวเราะด้วยความสนุกสนาน " ขอบคุณค่ะพวกพี่เก่งจังเลย " รอยยิ้มแสนใสซื่อ เพียงแค่มองก็รู้สึกใจนุ่มฟู
อ๊าก ! รู้แล้วทำไมกิถึงเป็แบบนี้ คานะยิ้มชื่นใจเคลิ้มมองหน้าคิโนริ
Oh my heart my soul เซนพยายามฝืนหันหน้าหนีกลัวจะเคลิบเคลิ้มตาม
"เรากลับไปหาหัวหน้าหมู่บ้านก่อนเถอะ มีเื่จะคุยกับเขา "คิโนริเดินนำทางพวกเขากลับไปที่หมู่บ้าน ไปที่บ้านหลังหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าบ้านหลังอื่นๆ
เสียงของมังกี้กำลังะโอะไรบางอย่างกับพวกชาวบ้านที่มารวมตัวกันจำนวนมาก
"โน่นไง มาพอดีเลย...เจี๊ยก " เธอะโขึ้นบนหัวเซนอีกแล้ว
"พวกเขาจะมาอยู่กับเราชั่วคราว พวกเ้าทำตัวดี ๆ กับเขาล่ะ...เจี๊ยก" เสียงหัวเราะ พร้อมกับรอยยิ้มยียวนกวนประสาทแต่พวกเซนก็ไม่ได้คิดอะไร
"ครับ ! "
"ค่ะ ! " เสียงตอบรับพร้อมเพรียงเสียงดังฟังชัด
"แยกย้ายไปกันได้...เจี๊ยก "
"พวกนายพักบ้านของข้าเนี่ยแหละ มีห้องหลายห้อง...เจี๊ยก "เหมือนเซนจะเริ่มชินปล่อยให้เธอขี่คอต่อไปพวกเขาเดินเข้าในบ้านที่ทำจากไม้
"ซากเสือวางไว้ข้างนอกดีกว่านะ เดี๋ยวเืเปื้อนบ้านข้าหมด...เจี๊ยก" ซึฮากิวางซากเสือไว้หน้าบ้าน มีสายตาจากชาวบ้านบางคนที่มองด้วยความกลัว
ซึฮากิกวาดสายตามองรอบ ๆ เส้นทางต่าง ๆ ก็ถูกจดจำไว้ได้เรียบร้อยแล้วภายในบ้านมีห้องหลายห้องมีบันไดขึ้นไปชั้นสอง
"คุณมังกี้ ผมมีเื่อยากจะถามอยู่เื่หนึ่ง "ซึฮากิเอ่ยขึ้นมาขณะที่เธอเริ่มะโโหนไปทั่ว
Lv3 มังกี้ [The King Kong]
STR130 AGI 160
VIT150 DEF 25
INT45 LUK 40
HP321 MP 500
The King Kong ? ทำไมชื่อถึงแปลกไปจากคนอื่น ๆ ไอ้ Theนี่มันคืออะไรกันแน่ ?
"ไว้ทีหลังก็ได้เ้ารีบล้างเืออกเถอะ น้ำอยู่ทางนั้น...เจี๊ยก"
ทั้งสเตตัส ทั้งเลเวลก็ค่อนข้างต่ำแสดงว่ามีเหตุผลอื่นที่ได้เป็ผู้นำความฉลาดเฉลียว ความเป็ผู้นำ การส่งต่อ เป็ที่ยอมรับน่าจะเกิดจากการส่งต่อรุ่นสู่รุ่น แต่เธอก็ดูเด็กเกินไปที่จะเป็
"เ้ามีอะไรก็ว่ามา...เจี๊ยก " เธอะโลงมาบนพื้นยืนเท้าเอวมองหน้าซึฮากิ
"ผมอยากรู้ว่าแถวนี้มีดันเจี้ยนไหม ? " ซึฮากิย่อตัวลงให้พูดแล้วมองตาเสมอกัน
"จะว่ามีก็มีมันมีแหละ แต่ก็ค่อนข้างอันตรายพวกข้าเลยไม่ไปใกล้มันเลย...เจี๊ยก "
"ช่วยบอกทางไปด้วยครับ "
"ก็เอาสิ ข้ารู้ว่าเ้าแข็งแกร่งสกิลตรวจสอบของข้าใช้กับเ้าไม่ได้ซะด้วย...เจี๊ยก " ยิ้มยียวนกวนประสาทหัวเราะด้วยความชอบใจแปลก ๆ
"คิโนริเธอรออยู่ที่นี่แหละ ส่วนเ้ามาแค่คนเดียวก็พอ...เจี๊ยก" พวกเขาสองคนเดินออกไปนอกหมู่บ้านในทางที่คิโนริก็ไม่ได้พามาเป็เหมือนทางออกลับ ๆพวกเขาเดินตรงเข้าป่าลึกไปหลายกิโลเมตรจนได้เจอกับถ้ำขนาดใหญ่ที่รอบ ๆมีแต่ต้นไม้โตบังทางเข้าเต็มไปหมด
"ที่นี่แหละ...เจี๊ยก " ซึฮากิเดินดูรอบ ๆ
"เ้าจะอยู่ต่อก็ได้นะ แต่ข้าคงต้องขอตัวกลับก่อน...เจี๊ยก "ซึฮากิพยักหน้าตอบรับ มังกี้เดินกลับไปยังหมู่บ้านปล่อยให้ซึฮากิอยู่ตัวคนเดียว
ดูถ้าคงต้องเก็บกวาดทางเข้าให้เรียบร้อย เขาใช้มีดสั้นร่ายเวทลมฟันพวกต้นไม้ขาดั้แ่โคนต้นล้มเสียงดังระเนระนาด นกที่เกาะตามต้นไม้ก็ใบินวุ่นกันไปหมด
หนึ่งในสกิลพิเศษ The สกิลเฉพาะที่จะถือครองได้เพียงคนเดียวเท่านั้นซึฮากิค่อย ๆ ยกต้นไม้ออก
ต้องค่อย ๆ นึกให้ออก สมองเราก็เริ่มทื่อ ๆแล้วสินะหรือยังอ่านได้ไม่มากพอเลยยังจำไม่ค่อยได้
"รีบรายงานไปที่ศูนย์ด่วนเลย ! " เสียงะโของชายวัยกลางคนที่กำลังโกรธจนเส้นเืปูด
"ครับ ! " นายทหารวิ่งออกไปทันทีที่รับคำสั่ง
"เราได้เจอดีกันแน่ ไอ้พวกฏ " แววตาเคียดแค้นฝั่งลึกกำหมัดแน่นจนอยากจะปลดปล่อยออกมาซะเดี๋ยวนั้นพวกทหารกำลังวุ่นวายกับการขนศพของเพื่อนตัวเองกลับไปความเศร้าโศกเสียใจบางคนถึงกับกั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
"ไปดีแล้วนะเพื่อน... "
111
