ลิขิตรัก ดงมังกร

        ณ ดินแดนเผ่าวิหก หลี่ชิวสุ่ยนั่งหน้าเคลียดอยู่ที่สวนดอกไม้เพียงลำพัง นี่ก็เป็นเวลาครบ 1 เดือนแล้วที่นางเเต่งงาน กับราชาเผ่าวิหกหรือหลิวต้าถัง ถึงแม้ว่าทุกคนจะแซ้ซ้องยินดีที่จู่ๆนางก็ได้เป็นชายาเจ้าเผ่าเพียงชั่วข้ามคืน เเต่ทว่านอกจากที่ต้าถังจะมาร่วมหลับนอนกับนางเป็นบางครั้งคราวเเล้ว เขาก็ไม่เคยมาดูเเลใส่ใจนางเลยและเขาก็มักจะออกจากเมืองไปเป็นเวนานหลายวันกว่าจะกลับมา นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ชิวสุ่ยเริ่มหงุดหงิดและน้อยใจ เพราะต้าถังเริ่มเปลี่ยนไปมากหลังจากวันที่เเต่งงาน

        “นี่ก็ 5 วันแล้วที่ท่านพี่ไม่มาหาข้าเลย เฮ้อ!!”

        “พระชายาหลี่ ได้เวลาสำรับเช้าแล้ว คุณหนูเหลียงรอร่วมสำรับอยู่เจ้าค่ะ” สาวใช้หนึ่งนางเดินเข้ามาเเจ้งถึงเวลาทานข้าว

        “รอ? วันนี้นางมากินข้าวกับข้าอย่างนั้นหรือ?”

    “ใช่แล้วเจ้าคะ เห็นคุณหนูเหลียงบอกว่าได้ชาจีนมาจึงอยากจะเอามาให้พระชายาดื่มบำรุงเจ้าค่ะ”

        “บำรุงไปก็เท่านั้น ตอนนี้ท่านพี่อยู่ไหนก็ไม่รู้ จริงสิ..เจ้าน่ะรู้ไหมว่าท่านพี่ไปไหน?”

       “ข้าน้อยไม่ทราบเจ้าค่ะ ท่านเจ้าวิหกไม่ได้สั่งไว้”

      “ไร้ประโยชน์! ไม่ได้เรื่อง! จริงสิ…ชูหลันต้องรู้เเน่ๆว่าท่านพี่ไปไหน พวกเขาเป็นพี่น้องกัน ไปไหนต้องบอกกันแน่ๆ ดีล่ะ..ข้าไปถามชูหลันดีกว่า เจ้าน่ะ หลบไป ข้าจะเดิน!!” ชิวสุ่ย ใช้เท้าเขี่ยขาสาวใช้ออกพร้อมกับเดินสบัดชุดใส่หน้านางออกไป วินาทีนี้ไม่มีสาวใช้คนไหนอยากมาดูเเลนางเลย ในขณะที่นางย้ายเข้ามาอยู่เผ่าวิหกได้เดือนกว่านางเปลี่ยนสาวใช้ไปแล้วสิบกว่าคนเพราะส่วนใหญ่นางจะตบตีจนสาวใช้ขอย้ายไปอยู่ตำหนักอื่น เพียงชั่วครู่ชิวสุ่ยก็เดินมาถึงสถานที่ ที่ชูหลันนั่งรอทานข้าวอยู่ ครั้นเมื่อเห็นชิวสุ่ย ชูหลันก็รีบลุกขึ้นกล่าวต้อนรับทันที

      “ชางไห่ มาแล้วหรือ มาๆนั่ง วันนี้ข้าสั่งให้ห้องครัวเตรียมอาหารเยอะเลย ทั้งนี้ก็เพื่อบำรุงเจ้าไง”

       “ชูหลัน ข้าจะไม่อ้อมค้อมนะ เจ้ารู้ไหมว่าท่านพี่ของเจ้าไปไหน ข้าไม่เจอท่านพี่มา 5 วันแล้ว?”

       “ท่านพี่ เอ่อ..ท่านเจ้าวิหกก็ออกไปตรวจเมืองและเยี่ยมชาวเมืองตามปกติของเขานั่นแหละ เจ้าอย่าคิดมากเลย มานี่มา ข้าเตรียมชาจีนมาให้เจ้าลองชิม ผิงผิงรินชาให้พระชายาหลี่เร็วเข้า”

       “ไม่ต้อง! ข้าไม่ดื่มชาร้อน เดี๋ยวผิวข้าเเห้งเสียหมด ว่าเเต่วันนี้เจ้ามาหาข้ามีอะไร ข้าไม่เชื่อหรอกนะว่าเจ้าจะเเค่มาทานข้าวกับข้าเฉยๆ”

         “ข้าก็เเค่จะมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า เห็นว่าเจ้าไม่ได้เจอท่านเจ้าวิหกหลายวัน ข้ากลัวว่าเจ้าจะเหงา”

        “ขอบใจที่เป็นห่วงข้า เเต่เจ้ามามันก็ไม่ได้ช่วยให้ข้าดีขึ้น มีทางเดียวเท่านั้นคือข้าจะต้องได้เจอท่านพี่!!”

        “ข้าก็มาแล้วนี่ไง แหมๆๆวันนี้เป็นวันดีอะไร พวกเจ้าถึงได้มานั่งทานข้าวด้วยกันได้” เสียงทุ้มๆพร้อมกับร่างกายอันกำยำปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ว่างเปล่า ชูหลันและชิวสุ่ยหันมาพร้อมๆกับโดยไม่ได้นัดกันก่อน ทันทีที่เห็นว่าเป็นคนที่นางรอมานาน ชิวสุ่ยก็รีบวิ่งเข้ามากอดต้าถังทันที

       “ท่านพี่..ในที่สุดท่านก็มา ข้าคิดถึงท่านจะเเย่!!”

       “ข้าก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน ว่าเเต่ชูหลัน เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” ต้าถังกดคิ้วลงต่ำพร้อมกับจ้องชูหลันตาเขม็งประหนึ่งจะไม่พอใจอะไรบางอย่าง

       “เอ่อ…คือ…ข้ามาเพื่อ…”

       “นางก็เเค่มาอยู่เป็นเพื่อนข้า นางกลัวว่าข้าจะเหงาที่ไม่เจอท่านมาหลายวัน อ่อและนางก็เอาชาจีนมาให้ข้าลองชิมก็เท่านั้น เเต่ข้าไม่ได้อยากเจอนางเลย ข้าอยากเจอท่านพี่มาก กว่าเจ้าค่ะ”

     “ข้ารู้แล้ว..เจ้าไม่ต้องอธิบายอะไรแล้ว นี่..ข้ามีของมาฝากเจ้าด้วย รับรองว่าเจ้าต้องชอบ”

      “จริงหรือเจ้าคะ อะไรอ่ะข้าอยากเห็นแล้วเจ้าค่ะ” ชูหลันแอบมองชิวสุ่ยยืนอ้อนต้าถังอยู่แบบนั้นก็นึกถึงตอนที่ตัวเองเจอ กับต้าถังใหม่ๆ นางเองก็เคยทำเช่นนี้มาก่อน เเต่ทว่าตอนนี้นางกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว

       “ในเมื่อคนรักของเจ้ากลับมาแล้ว ข้าก็คงไม่มีหน้าที่ที่นี่แล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนดีกว่า ผิงผิง เราไปกันเถอะ”

         “เดี๋ยว!!” ต้าถังตะเบงใส่ชูหลันเหมือนกับว่าเขารู้อะไรบางอย่งเพียงเเต่ยังพูดตอนนั้นไม่ได้ ในขณะที่ยังกอดชิวสุ่ย อยู่ สายตาของเขาก็ยังคงจ้องหน้าชูหลันอย่างำม่ละสายตา

       “ท่านเจ้าวิหก มีอะไรจะใช้ข้าหรือ?”

      “เอาชาจีนของเจ้ากลับไปด้วย ข้าไม่ชอบกลิ่นของมัน อ่อ…ตามข้าไปที่จวนด้วย ข้ามีของมาฝากเจ้า!”

       “อ้าว แล้วทำไมท่านไม่ให้นางตอนนี้เลยล่ะเจ้าคะ ท่านจะได้อยู่ทานข้าวกับข้าต่อ”

       “พอดีข้ามีธุระด่วนที่จะต้องคุยกับนางให้ได้! ไว้ข้าคุยธุระเสร็จข้าจะกลับมาทานข้าวกับเจ้านะ”

       “เจ้าค่ะ ข้ารอนะเจ้าคะ” ต้าถังพยักหน้าพร้อมกับใช้น้ำเสียงอันนุ่มนวนคุยกับชิวสุ่ย ก่อนจะหันมาตะคอกเสียงใส่ชูหลันและดึงเเขนนางออกไป เนื่องจากชิวสุ่ยมองว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกัน นางจึงไม่ได้แปลกใจเรื่องการกระทำของต้าถังที่มีต่อชูหลันเลย ต้าถังลากตัวชูหลันกลับมาที่จวนของเขาพร้อมกับเหวี่ยงนางลงที่เตียงอย่างแรง พร้อมกับปากาน้ำชาลงที่พื้นจนแตกกระจายไปทั่ว

       “เจ้าจะทำอะไร อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ทันแผนการณ์ของเจ้าน่ะชูหลัน!!”

       “ในเมื่อตอนนี้ท่านก็มีหลี่ชางไห่แล้ว ท่านจะเก็บข้าไว้อีกทำไม ท่านปล่อยข้าไปเถอะ ได้โปรด ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว”

       “ทำไม อยู่กับข้ามันทรมานนักหรือไง!!”

       “ข้าขอพูดตามตรง เเต่ก่อนข้ารักท่านเพราะท่านรักและซื่อสัตย์ต่อข้า เเต่ตอนนี้ท่านไม่ใช่คนเดิมที่ข้ารู้จัก ท่านออกไปมั่วกับสตรีนอกบ้านจนพวกนางส่งจดหมายกลับมาถึงท่านมากมายหลายฉบับและที่มากไปกว่านั้น เพียงข้ามคืนท่านมีชายาที่ตกแต่งเพิ่มมาอีกหนึ่งคน เช่นนี้แล้ว ท่านจะให้ข้าทนอยู่กับท่านไปเพื่ออะไร!! ฮือฮือ” ชูหลันก้มหน้าร้องไห้ นางทรุดตัวลงนั่งกับพื้นราวกับว่านางหมดเรี่ยวแรงที่จะทำอะไรแล้ว

      “นี่เจ้ารู้เรื่องแล้วงั้นหรือ?”

      “ข้าไม่ได้เพิ่งจะรู้ เเต่ข้ารู้มาโดยตลอด ที่ข้าไม่พูดเพราะข้าคิดว่าท่านก็เเค่เผลอพลั้งพลาดไป เเต่นี่ท่านถึงขั้นเเต่งงานใหม่ เอาสตรีนางอื่นเข้ามาหยามข้าถึงที่ ท่านยกนางขึ้นเป็นชายาเอก ทั้งที่ท่านก็รู้อยู่แล้วว่าตำแหน่งนั้นมันเป็นของข้า เช่นนี้ท่านยังคิดว่าข้าควรอยู่ต่อไปอีกหรือ!!”

       “เเต่ข้าก็เคยบอกเจ้าแล้วนี่ ว่าที่ข้าเเต่งงานกับนางเพราะเหตุผลอะไร ยังไงข้าก็ไม่ปล่อยให้เจ้าเป็นรอง ไม่นานข้าก็จัดการนางแล้ว”

      “เเต่ที่เป็นอยู่มันไม่ใช่ ทุกวันนี้นางเเทบจะเหยียบหัวข้าอยู่แล้ว มาอยู่ไม่นานนางเปลี่ยนสาวใช้ไปแล้วสิบกว่าคนและสาวใช้พวกนั้นก็พากันถูกนางทำร้าย ตบทีทั้งนั้น ข้าถามท่านจริงๆนะ ท่านคิดว่าหวังเฉินเซี่ยจะยอมแลกตำแหน่งเจ้ามังกรกับสตรีผู้ชั่วร้ายเช่นนี้อย่างนั้นหรือ ท่านคิดว่าจะเอาชนะน้องชายท่านได้จริงๆหรือ!!” เพี้ย!! เสียงฝ่ามือหนาๆฟาดลงที่ใบหน้างามๆจนชูหลันหน้าหันเลือดกลบปาก คำพูดที่ชูหลันกล่าวออกมานั้นล้วนเเต่เป็นปมที่ติดอยู่ในใจของต้าถังตลอดมา นั่นจึงเป็นเเรง อาฆาต โมโหจนทำให้ต้าถังเผลอตบหน้าชูหลันเข้าเต็มๆ ชูหลันยกมือขึ้นมากุมที่แก้มซ้าย พร้อมกับมองหน้าต้าถังผ่าน ม่านน้ำตาแห่งความเสียใจและผิดหวัง ทางด้านต้าถังเมื่อได้สติกลับมาเขาก็รีบจะเข้ามาปลอบและขอโทษนาง เเต่ทว่าชูหลันกลับลุกพรวดขึ้นและวิ่งออกจากจวนของเขาไปทันที