ตั้งเป้าหมาย
“ถ้าไม่คิดจะบอกก็เตรียมตัวตายเถอะ!” กู้เฉินพูด น้ำเสียงเย็นเยียบเ็า ขู่มา เขาแน่นอนว่าขู่กลับ ส่วนคนที่ปู้เอ่ายกมาอ้างนั้น เขาไม่ได้สนใจเลย
เพราะเขาไม่คิดที่จะอยู่เมืองเล็กแห่งนี้นานอะไรอยู่แล้ว พูดกันตามจริง เมืองนี้เป็เพียงเมืองที่เล็กที่สุดในอาณาจักรัซ่อนของทวีปตะวันตกแห่งนี้เท่านั้น ไม่มีอะไรเลยสักนิด
คาดว่าในเมืองนี้ คงจะไม่มีผู้ฝึกตนอยู่ด้วยซ้ำ และอาจบางที ผู้คนในเมืองอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ฝึกตนคืออะไร
ปู้เอ่าพลันเงียบลงไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาเห็นว่ากู้เฉินไม่มีทีท่าว่าจะกลัวต่อคำขู่ของเขาเลย ภายในใจของเขาเริ่มผุดความหวาดกลัวขึ้นมา เขารีบพูดออกมาอย่างรวดเร็ว “ขะ...ข้าจะบอกๆ”
คำพูดที่ปู้เอ่าใช้นั้นสั่นเครือเป็อย่างมาก ไม่จำเป็ที่จะต้องบอกออกมาก็น่าจะรู้ว่าเขารู่สึกกลัวมากแค่ไหน
อาจจะจริงที่ปู้เอ่าเคยทำชั่วมามาก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่แข็งแกร่งกว่า สามารถล้มเขากับเ้าจมูกใหญ่ได้ในหมัดเดียวเช่นนี้ เขาย่อมต้องกลัวเป็ธรรมดา
ในไม่ช้า ปู้เอ่าก็บอกออกมาจนหมดเปลือกว่าเขากับเ้าจมูกใหญ่มาทำอะไรที่นี่
ดวงตาของกู้เฉินหรี่ลงอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้ากระตุกเล็กน้อย เขาไหนเลยคาดคิดว่า สองคนนี้จะมาเพื่อฆ่าเขา
ไม่สิ จะว่ามาเพื่อฆ่าเขาก็ไม่ถูกซะทีเดียว สมควรจะบอกว่าเป็เ้าของร่างคนเดิมมากกว่า!
เ้าของร่างคนเดิมที่เป็ขอทานน้อยบังเอิญไปเดินชนเจิ้นกว่าง บุตรชายเ้าเมืองแห่งนี้ ด้วยความไม่พอใจ อีกฝ่ายจึงว่าจ้างปู้เอ่ากับเ้าจมูกใหญ่มาเพื่อฆ่าเ้าของร่างคนเดิม
หลังจากที่รู้เื่นี้แล้ว กู้เฉินอดถอนหายใจออกมายาวๆ ไม่ได้ โลกนี้เป็โลกที่อันตรายอย่างแท้จริง ถ้าไม่ระวัง อาจจะตายได้ทุกเมื่อ
ยกตัวอย่างขอทานน้อย ที่บังเอิญไปเดินชนเจิ้นกว่าง แค่เพียงเื่เล็กน้อยเช่นนี้ อีกฝ่ายก็จ้างคนมาฆ่าแล้ว
เมื่อเป็แบบนี้ โลกนี้จะไม่อันตรายได้อย่างไร มันอันตรายมาก ไม่สิ อันตรายสุดๆ เลยต่างหาก!
กู้เฉินพลันชกที่ใบหน้าของปู้เอ่าหนึ่งหมัด ส่งผลให้อีกฝ่ายสลบเหมือดไป จากนั้นเขาก็ค้นตัวของปู้เอ่ากับเ้าจมูกใหญ่ พบถุงใส่เงินภายในร่างของพวกเขาคนละถุง
เขาเปิดดูอย่างไม่ลังเล พบว่าภายในถุงมีเหรียญทองรวมกันร้อยกว่าเหรียญ เขาคาดว่านี้คงเป็ค่าจ้างที่เจิ้นกว่างจ้างทั้งสองคนนี้มา
“ถือว่าพวกเ้ามาส่งเงินให้ข้าก็แล้วกัน” กู้เฉินพลันลุกขึ้นยืน หมุนตัวและก้าวเดินออกไป
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้มีความคิดที่จะฆ่าสองคนนี้เลย ถึงแม้ว่ามันจะเป็ความจริงที่สองคนนี้ มาเพื่อฆ่าเ้าของร่างเดิม แต่มันไม่ใช่เขา และเขาก็ไม่มีความกล้าพอที่จะฆ่าคนในตอนนี้
อย่าได้ลืมว่าเขามาจากโลกปัจจุบันที่สงบสุข จะกล้าฆ่าคนง่ายๆ ได้อย่างไร
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็รู้ดีว่าเื่ฆ่าคนต้องลงมือในสักวัน ไม่อย่างนั้น เขาก็ไม่อาจที่จะอาศัยอยู่ในโลกะที่อันตรายมากแห่งนี้ได้
[โฮสต์ใจอ่อนเกินไป ระวังจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน!] เสียงของระบบอยู่ๆ ก็ดังขึ้นมาภายในใจของเขา
“ฉันรู้” กู้เฉินไม่ได้โต้แย้งอะไรระบบ เพราะมันเป็ความจริง เขาในตอนนี้ใจอ่อนจริงๆ ถ้าเขาไม่ใจอ่อน เขาคงจะฆ่าพวกปู้เอ่าสองคนนั้นไปแล้ว
“ว่าแต่ระบบ ทำไมตำราฝึกตนกับตำราข้อมูลถึงแตกต่างกัน?” เขาพลันเปลี่ยนเื่ ถามถึงเื่นี้
[ไม่มีอะไรมาก มันเป็เพราะระบบตั้งใจให้โฮสต์ได้เรียนรู้การอ่านในเล่มแรกเพียงเท่านั้น ส่วนเล่มต่อๆ มา มันก็จะกลายเป็ข้อมูลเข้าไปในหัวของโฮสต์โดยอัตโนมัติ แน่นอนว่าจำกัดเพียงตำราที่ได้รับจากระบบเท่านั้น] ระบบตอบ
“อย่างนี้เอง” กู้เฉินพยักหน้าเข้าใจ “แล้วฉันควรไปไหนต่อดี?”
ระบบเงียบไปสักพัก ก่อนตอบ
[ระบบขอแนะนำให้โฮสต์ไปที่เมืองจิ่วเย่ว์]
“เมืองจิ่วเย่ว์?” คิ้วของกู้เฉินขมวดขึ้นเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้าครั้งหนึ่ง
เมืองจิ่วเย่ว์ เป็เมืองที่จัดอยู่ในระดับกลาง แต่แม้จะไม่ใช่เมืองใหญ่ ก็เจริญรุ่งเรืองกว่าเมืองเล็กแห่งนี้มาก
ดังนั้นเขาไม่มีปัญหาอะไรที่จะไปยังเมืองนี้ อย่างน้อยมันก็ดีกว่าอยู่ในเมืองเล็กและเป็ศัตรูกับบุตรชายเ้าเมือง
ด้วยความที่เขาลงมือต่อปู้เอ่ากับเ้าจมูกใหญ่ไป เขาย่อมต้องกลายเป็ศัตรูกับบุตรชายเ้าเมืองอย่างเจิ้นกว่างโดยธรรมชาติ
ด้วยนิสัยของอีกฝ่ายที่แค่มีคนเดินชน ก็ต้องส่งคนมาฆ่า เขาไม่เชื่อว่าเขาที่ลงมือกับคนที่เจิ้นกว่างจ้างมา จะปล่อยเขาไป
วิธีที่ดีที่สุดของเขาคือออกจากเมืองเล็กไปยังเมืองอื่นอยู่แล้ว เหรียญทองร้อยกว่าเหรียญที่เขาได้รับมาจากปู้เอ่ากับเ้าจมูกใหญ่เพียงพอแล้ว ที่จะให้เขาได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปสักพัก
เหรียญทองนี้ แน่นอนว่าเป็สกุลเงินที่ใช้กันทั่วทั้งโลกะแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็ที่เมืองไหน อาณาจักรไหน หรือว่าทวีปไหน มันล้วนสามารถใช้ได้ทั้งหมด แสดงให้เห็นเลยว่า มันค่อนข้างที่จะสะดวก
กู้เฉินส่งถุงเงินสองถุงเข้าไปเก็บไว้ภายในแหวนช่องว่างมิติ จากนั้นก็ออกเดินทางตามเส้นทางที่ระบบบอก ระบบทำหน้าที่ราวกับเป็ GPS นำทางของเขา
เดิมทีเขากำลังคิดว่าทำไมวันนี้ระบบใจดีจัง ถึงกับบอกว่าเขาควรไปไหน ทั้งยังบอกทางไปอีก แต่คาดไม่ถึงว่า ระบบจะเรียกเก็บค่าบริการจากเขาสิบเหรียญทอง
กู้เฉินพูดไม่ออก อย่างไรก็ตาม เขาก็ยอมจ่ายแต่โดยดี
เขาจะไม่จ่ายได้ไหม?
เขาถามตัวเอง คำตอบที่ได้นั้นคือไม่!
หากเขาไม่จ่าย ใครเล่าจะบอกทางเข้าไปยังเมืองจิ่วเย่ว์?
กู้เฉินเดินทางไปเมืองจิ่วเย่ว์ด้วยการเดินเท้า ถึงมันจะใช้เวลาและแรงกายมาก แต่เขาก็ไม่คิดว่ามันไม่ดี วิธีนี้สำหรับเขา มันดีแล้ว เพราะเขาอยากที่จะชื่นชมทิวทัศน์ตามรายทางที่เดินผ่านด้วย
ตลอดเส้นทางที่เดินผ่าน มันราวกับเป็การผจญภัยของเขา
“การผจญภัยของฉัน...” ในเวลานี้ กู้เฉินพลันตั้งเป้าหมายเล็กๆ ขึ้นมาสามอย่าง อย่างแรกคือการคือการผจญภัยไปยังสถานที่ในโลกะที่เขาอยากไป
ส่วนอย่างที่สองคือการแข็งแกร่งขึ้น จนไม่มีใครสามารถทำอันตรายแก่ชีวิตของเขาได้
ส่วนอย่างที่สามและเป็อย่างสุดท้ายนั้น ก็คือการค้นหาวิธีกลับไปยังโลกปัจจุบัน นี่ไม่ใช่ว่าเขาอาลัยอาวรณ์อะไรในโลกปัจจุบัน เขาเพียงแค่อยากกลับไปเห็นทิวทัศน์ของโลกปัจจุบันก็เท่านั้น
ในโลกปัจจุบัน พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตหมดแล้วั้แ่เขาอายุสิบขวบ เขาอยู่ได้โดยใช้มรดกของพวกท่าน
เมื่อเป็แบบนี้ เขาย่อมไม่มีสิ่งใดให้อาลัยอาวรณ์ต่อโลกปัจจุบันที่จากมาด้วยการกินบะหมี่ติดคอตาย...
จบบทที่ 6
168
