(จบ) ทะลุมิติไปเป็นแม่สามีสุดแสบ

ตอนที่ 39 ใครบอกเจ้าว่าข้าจะซื้อไปเป็นเจ้าสาวเด็ก?

        หลิวต้าหลางใจชื้นขึ้นเล็กน้อย เงินหนึ่งตำลึง ท่านย่าพูดถูก ไม่ช้าก็เร็ว เด็กทั้งสองก็จะต้องแต่งงาน และกลายเป็นครอบครัวของคนอื่น ตอนนี้พวกเขาแค่แลกเปลี่ยนผลประโยชน์กันล่วงหน้า ดูเหมือนว่าจะไม่มีอันใดผิดปกติ

        ทว่าเงินเพียงหนึ่งตำลึงนั้นน้อยเกินไป

        เขาเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นแววตาโลภมาก “เงินห้าตำลึง”

        “ให้เงินข้าห้าตำลึง แล้วข้าจะไม่สนใจเรื่องนี้”

        “ว่าอย่างไรนะ!”

        แม่เฒ่าหลิวและหลี่ซิ่วเจวียนเบิกตากว้าง โมโหนักเมื่อได้ยินหลิวต้าหลางเอ่ยขูดรีด

        หัวใจของหลิวอู่นีใจสั่นสะท้าน นางมองหลิวต้าหลางด้วยสายตาเจ็บปวด “พี่ใหญ่ ท่านเป็นพี่ใหญ่คนโตของข้า ท่านจะช่วยท่านย่าขายข้ากับพี่หญิงสามหรือ? พี่ใหญ่…”

        หลิวอู่นีน้ำตาไหลอีกแล้ว นางเสียใจมาก ฮือๆ!

        หลิวต้าหลางพูดอย่างไร้ยางอาย “อู่นี ท่านย่าก็อยากให้เจ้าได้มีความสุขเช่นกัน เจ้าควรจะดีใจด้วยซ้ำ”

        จากนั้นเขาก็มองแม่เฒ่าหลิวและคนอื่น ๆ “ท่านย่า หากท่านไม่ยอมให้ข้า ข้าก็จะไม่ยอม ไม่มีใครพาพวกนางออกไปได้”

        “ห้าตำลึงก็มากเกินไป” แม่เฒ่าหลิวพูดด้วยสีหน้าเข้ม “สองตำลึง”

        “ไม่เอา มันน้อยเกินไป อย่างน้อยก็สี่ตำลึง” หลิวต้าหลางไม่ยอม “ไม่เช่นนั้นก็อย่าคิดจะเอาตัวไปเลย”

        แม่เฒ่าหลิวโกรธมาก เจ้าหมาป่าตาขาวตัวนี้ขูดรีดนางอีกแล้ว นางกัดฟันพูดว่า “ได้!”

        ข้อตกลงเสร็จสมบูรณ์ ทว่าหลี่ซิ่วเจวียนกลับไม่พอใจจะมอบสี่ตำลึงให้หลิวต้าหลาง เช่นนั้นนางจะไม่ขาดทุนหรือ? นางจึงอดไม่ได้ที่จะท้วง แต่แม่เฒ่าหลิวก็ตะโกนให้หยุด

        บัดนี้หลิวอู่นีผละออกจากแม่เฒ่าหลิว ยกเท้าขึ้นแล้วรีบวิ่งออกไปข้างนอก

        แต่น่าเสียดายที่ทันทีที่นางวิ่งออกไปได้ไม่กี่ก้าว นางก็ถูกตามทัน ชะตากรรมที่รอคอยนางอยู่นั้นเหมือนกับของหลิวซานนีที่ถูกจับปิดปากมัดไว้

        หลังจากจับอีกฝ่ายมัดเสร็จสิ้น แม่เฒ่าหลิวก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วบอกให้หลี่ซิ่วเจวียนไปดูว่าคนผู้นั้นถึงไหนแล้ว ขณะที่นางนอนพักผ่อนบนเก้าอี้ใกล้

        หลังจากลงไม้ลงมือมานาน นางก็หมดแรง นังเด็กสองคนนี้สร้างปัญหากันเก่งเกินไป

        หลิวต้าหลางรู้สึกผิดเล็กน้อย จึงไม่กล้ามองหลิวอู่นีกับพี่สาวอีก เพราะเขากลัวจะเห็นสายตาตำหนิของหลิวอู่นี จึงเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในห้องตัวเอง

        ลานบ้านกว้างเปลี่ยนจากคึกคักเป็นเงียบสงบ

        พวกเขาไม่รู้เลยว่ามู่เจวียนและจ้าวชิงหลานที่กลับมาจากการตัดหญ้าให้หมู ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้แล้ว และหวาดกลัวมากจนหันหลังวิ่งหนีไป

        หลังจากไปถึงสถานที่รกร้าง หญิงสาวทั้งสองก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ร่างกายของพวกนางเริ่มสั่นสะท้านด้วยความกลัว

        “น้องสามี พวกเขากำลังขายน้องสามีทั้งสอง” สายตาของจ้าวชิงหลานเต็มไปด้วยความกลัว นางพยายามกลืนน้ำลายด้วยความกังวล “เราควรทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี?”

        “ตอนนี้ข้าจะรีบไปหาเอ้อร์หลางในทุ่งนา แล้วบอกเขาเรื่องนี้ดีหรือไม่?”

        มันแย่มาก คนสกุลหลิวนิสัยแย่มากจริง ๆ

        ไม่ใช่ว่าจะยากจนมากเสียจนต้องขายหลานสาวเสียหน่อย

        แต่กระทั่งหลานสาวแท้ ๆ ก็ยังขายได้โดยไม่ต้องลังเล แล้วพวกนางล่ะ? เกรงว่าต่อไปจะพานพบชะตากรรมเลวร้ายเสียแล้ว

        หรือถ้าพวกนางให้กำเนิดลูกสาวในอนาคต คนพวกนั้นจะขายพวกนางอย่างโหดเหี้ยมอีกหรือไม่?

        เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ จ้าวชิงหลานก็ยิ่งหน้าเสียมากขึ้น และมือของนางก็สั่นกว่าเดิม

        สายตาของมู่เจวียนหดหู่ รู้สึกหนาวสะท้านในใจ เหตุใดนางถึงแต่งงานกับคนอย่างหลิวต้าหลาง เมื่อนึกถึงพฤติกรรมสมรู้ร่วมคิดในการขายน้องสาวตัวเอง และนิสัยชั่วร้ายของหลิวต้าหลางแล้ว มู่เจวียนก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้น เพราะกลัวว่าตนจะถูกขายอย่างโหดเหี้ยมในอนาคต

        เมื่อจ้าวชิงหลานถามนางว่าต้องทำอย่างไร นางก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าต้องทำอย่างไร

        แต่นางก็สงบลงอย่างรวดเร็ว “ชิงหลาน เราไม่อาจทนเห็นน้องสามีสองคนของเราถูกขายได้ ถ้าพวกนางถูกขายจริง ๆ ชีวิตของพวกนางจะพังพินาศ เจ้าไปหาเอ้อร์หลาง ส่วนข้าจะไปหาท่านแม่”

        “เราจะป้องกันไม่ให้เรื่องนี้เกิดขึ้นได้หรือไม่ นั้นก็ขึ้นอยู่กับชะตากรรมของทั้งสองคนนั้นด้วย เราได้พยายามอย่างดีที่สุดแล้ว” หลังจากพูดจบ สายตาของมู่เจวียนก็ฉายแววหดหู่

        เรื่องแบบนี้ไม่อาจปล่อยผ่านได้ หากถูกเปิดเผยขึ้นมา ในอนาคตก็จะกลายเป็นเรื่องแน่นอน

        จ้าวชิงหลานพยักหน้า เอื้อมมือออกไปจับมือมู่เจวียน ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดง “สะใภ้ใหญ่ ข้ากลัว พวกนางจะทำเช่นนี้กับเราในอนาคตหรือไม่? ข้า ข้าไม่อยากอยู่กับพวกนั้นเลย”

        มู่เจวียนจับมือนางอย่างแรง ราวกับจะรวบรวมความกล้า “ไม่เป็นอะไร อย่าตกใจไปเลย ต้องรีบไปพาคนมาช่วยหยุดพวกนางก่อน”

        ทั้งสองให้กำลังใจกัน แล้วก็แยกย้ายกันไป

        แต่การกระทำของทั้งคู่กลับไร้ผล

        จ้าวชิงหลานมาถึงทุ่งนาแล้ว แต่หลิวเอ้อร์หลางไม่อยู่ที่นั่น หลังจากถามคนอื่น ก็ได้รู้ว่าเขาขึ้นไปบนภูเขาเสียแล้ว จ้าวชิงหลานรู้สึกกังวล แต่นางไม่กล้าขึ้นไปบนภูเขาขณะท้องโตเช่นนี้ นางจึงทำได้เพียงรออยู่ที่ตีนเขาเท่านั้น

        ส่วนมู่เจวียนกลับไปที่บ้านเดิม แล้วพบว่าประตูถูกใส่กุญแจอยู่ นางเอื้อมมือไปเคาะประตู แต่ไม่มีใครตอบ ซึ่งทำให้นางตกใจมาก หลังจากถามไปทั่วหมู่บ้าน ก็พบว่าพวกเขาเข้าไปในเมืองแล้ว

        เมื่อนึกถึงน้องสามีที่น่าสงสารทั้งสองคน มู่เจวียนก็กัดฟันเดินเข้าเมือง หากนางยอมแพ้ ชีวิตของน้องสามีทั้งสองจะต้องพังพินาศ เรื่องนี้ต้องบอกแม่ของนางให้ได้

        ขณะที่นางกำลังเดินทางไป นางไม่ทันเห็นรถม้าคันหนึ่งแล่นผ่านมา และมุ่งหน้าไปยังบ้านของนาง

        รถม้าส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ในที่สุดก็มาจอดที่หน้าประตูบ้านสกุลหลิว

        เมื่อแม่เฒ่าหลิวและหลี่ซิ่วเจวียนออกมาทักทาย หลิวชิงเหอก็ลงจากรถพร้อมกับชายแปลกหน้าสองคน

        “ท่านแม่ นี่คือเถ้าแก่จ้าวขอรับ” หลิวชิงเหอแนะนำบุคคลนั้นให้รู้จักกับแม่ของเขา แล้วรีบเข้าบ้านไปหาน้ำ เขาเหนื่อยจนจะหมดแรง

        รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้าของแม่เฒ่าหลิว นางก้าวเข้าไปสร้างความสัมพันธ์กับอีกฝ่าย ด้วยสีหน้าประจบประแจง น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่ได้มองนางในแง่ดี พูดอย่างไม่อดทนว่า “อย่าพยายามประจบข้า คนอยู่ที่ไหน?”

        แม่เฒ่าหลิวไม่สนใจทัศนคติของอีกฝ่าย เป็นเรื่องปกติที่คนจากครอบครัวร่ำรวยจะดูถูกคนบ้านนอก นางตอบอีกฝ่ายด้วยความกระตือรือร้น “อยู่ที่ลานบ้านเจ้าค่ะ”

        เถ้าแก่จ้าวเดินเข้าไป เมื่อเขาเห็นเด็กผู้หญิงสองคนนอนอยู่บนพื้นและถูกมัดไว้ เขาก็ขมวดคิ้ว “เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

        ใบหน้าเรียวงดงามกลับบวมช้ำเพราะถูกทุบตี ช่างดูน่าเกลียดราวกับกำลังปางตาย เขาจึงชักสีหน้าไม่พอใจ “ข้าไม่ได้ต้องการศพ”

        “เถ้าแก่จ้าว เด็กผู้หญิงคนนี้ดื้อด้าน นางแค่หมดสติไปหลังจากถูกข้าทุบตีเท่านั้น นางยังสบายดีเจ้าค่ะ” แม่เฒ่าหลิวรีบอธิบาย “ความจริงแล้วหากท่านไม่เชื่อ ก็ลองเอามือแตะจมูกนางดูสิเจ้าคะ”

        เถ้าแก่จ้าวขมวดคิ้ว หญิงชราคนนี้ดูเหมือนไม่ใช่คนดีเลย ไม่น่าแปลกใจที่นางอยากจะขายหลานสาวตัวเอง

        หลังจากแน่ใจว่านางยังมีชีวิตอยู่ เถ้าแก่จ้าวก็หยิบสัญญาซื้อขายตัวสองใบ และเงินยี่สิบตำลึงออกมา “ลงนามในสัญญาซื้อขายตัว แล้วเงินนี้จะเป็นของเจ้า จากนี้ไป พวกนางทั้งสองจะไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกับพวกเจ้าอีกต่อไป”

        หลิวอู่นีเห็นดังนั้นก็ยิ่งน้ำตาไหลหนักกว่าเดิม นางเริ่มส่งเสียงครวญคราง แต่ไม่มีใครสนใจนาง ส่วนแม่เฒ่าหลิวกับคนอื่น ๆ ก็กำลังตื่นตาตื่นใจกับเงินอยู่

        ยี่สิบตำลึงใช้สร้างบ้านได้เป็นหลัง

        ขณะที่แม่เฒ่าหลิวกำลังจะลงนาม หลิวต้าหลางก็อดไม่ได้ที่จะเดินออกมาห้ามแม่เฒ่าหลิว “ช้าก่อน ท่านย่า”

        “ต้าหลาง เจ้าออกไปก่อน ข้าได้รับเงินแล้วจะแบ่งให้เจ้า” แม่เฒ่าหลิวกังวล นางแค่อยากจะรีบลงนาม แล้วรับเงินมาไว้ในมือ

        “ท่านย่า ช้าก่อน ข้าต้องการยืนยันบางอย่าง” หลิวต้าหลางมองไปที่เถ้าแก่จ้าว “หากท่านซื้อน้องสาวของข้าไปเป็นเจ้าสาวเด็ก ในอนาคตเราจะไปเยี่ยมนางได้หรือไม่?”

        “เจ้าสาวเด็กหรือ?”

        เถ้าแก่จ้าวมองเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ใครบอกเจ้าว่าข้าจะซื้อไปเป็นเจ้าสาวเด็กกัน?”

..............................................................................................................................

สารจากผู้แปล

จังหวะนรกมาก จะช่วยน้องสามี แต่ดันคลาดไปมาทั้งคู่

ตาสว่างยังต้าหลาง อีกฝ่ายไม่ได้ซื้อตัวน้องสองคนไปเป็นเจ้าสาวเด็กล่ะ ให้ท่านแม่มาแพ่นกบาลให้ตาสว่างสักหน่อยดีไหม เลวจนเมียอยากจะหย่าแล้วเนี่ย

ไหหม่า(海馬)