ตัวประกอบสาวขอไม่ทน เกิดใหม่ชาตินี้จะพลิกบทเป็นนางตัวแสบ

บทที่ 39 ให้บุตรีอนุภรรยานอกจวนมาใส่เครื่องประดับของแม่ข้า เว้นแต่ข้าจะตายไปแล้วนั่นแหล่ะ

ซูเหวินยวนสวมชุดกระโปรงสีแดงเข้ม ชายกระโปรงปักด้วยดิ้นสีทอง เมื่อสีแดงเข้มผสมผสานกับสีทอง ยามเคลื่อนไหวก็เกิดประกายวิบวับ งดงามสง่าเสียจนผู้คนไม่อาจละสายตาได้

หยกขาวแกะสลักฉลุประดับด้วยไข่มุก เพิ่มความหรูหราด้วยการดุนดิ้นสีทองเป็นลายดอกไม้ ทั่วทั้งร่างของนางดูสง่างามเป็นอย่างยิ่ง

เดิมทีว่านกุ้ยเฟยยังเอนหลังพิงเก้าอี้อยู่อย่างสบายใจ บัดนี้กลับลุกขึ้นมานั่งตัวตรงอย่างอดไม่ได้ 

การแต่งกายของซูเหวินยวนในครั้งนี้ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง ทั้งยังดูสมฐานะชายาเอกเสียด้วย

ผู้คนที่อยู่ในงานนี้ ต่างก็มองซูเหวินยวนด้วยสายตาชื่นชม

เมื่อครู่นี้หญิงสาวเหล่านั้นพูดจาว่ากล่าวอะไรกัน?

ตัวจริงของนางไม่เหมือนกับที่พวกนางพูดเลยแม้แต่น้อย

ฮูหยินบางคนยังหันไปถลึงตาใส่บุตรีข้างกาย "ดูสารรูปของตัวเองเสียก่อน แล้วยังจะกล้าไปว่ากล่าวคนอื่นอีก!"

ซูหลินเอ๋อร์เบิกตากว้างมองนางอย่างตกตะลึง 

เครื่องแต่งกายชุดนี้ไม่เหมือนกับชุดที่นางใส่ในวันที่กลับไปเยี่ยมบ้าน 

นี่นางเปลี่ยนชุดใหม่อีกแล้วรึ?

นางกักตุนของดี ๆ ไว้กับตัวเสียเปล่า ๆ แต่กลับไม่ยอมแบ่งปันให้น้องสาวเลยแม้แต่น้อยเนี่ยนะ!

ซูเหวินยวนถวายความเคารพแล้วกล่าว "ดูเหมือนหม่อมฉันจะมาผิดเวลาไปเสียหน่อย ขัดจังหวะความสนุกของทุกคนเสียแล้ว"

ว่านกุ้ยเฟยฝืนยิ้มห่อนจะกล่าวตอบ "พระชายาคงยุ่งอยู่กับการดูแลจัดการเรื่องต่าง ๆ ในจวน จะช้าไปบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา มาได้ก็ถือว่าให้เกียรติข้าแล้ว จะเรียกว่าผิดเวลาได้อย่างไร"

ซูเหวินยวนแย้มยิ้ม ก่อนจะหันไปมองซูหลินเอ๋อร์ แสร้งทำเป็นกล่าว

อย่างเกินจริง 

"นี่น้องหญิงเป็นอะไรไปหรือ? ปกติวัน ๆ เจ้าเอาแต่แต่งองค์ทรงเครื่องราวกับดอกไม้บาน แต่วันนี้กลับแต่งกายเรียบง่ายนักเชียว แต่ว่าใบหน้าของเจ้าน่ะนะ ปกติก็ต้องพึ่งพาเครื่องประทินโฉมช่วยเสริมสง่าราศีอยู่แล้ว แต่ตอนนี้..."

ซูเหวินยวนยกมือขึ้นปิดปากพลางหัวเราะเบา ๆ แววตาที่เย้ยหยันนั้นปิดเท่าไหร่ก็ปิดไม่มิด

ทุกคนต่างก็ดูออกแล้วว่าพี่น้องคู่นี้ไม่ถูกกัน

เป็นเรื่องธรรมดา... มารดาของซูเหวินยวนถูกลดขั้นจากฮูหยินเอกให้เป็นอนุภรรยา ส่วนมารดาของซูหลินเอ๋อร์ก็ก้าวขึ้นมาเป็นใหญ่ในเรือน หากทั้งสองคนยังปรองดองกันได้สิถึงจะแปลก

ว่านกุ้ยเฟยเหลือบมองไปยังซูหลินเอ๋อร์ เมื่อครู่ที่ซูหลินเอ๋อร์กล่าววาจาเหล่านั้น พระนางก็ไม่ได้ห้ามปราม เพียงแต่อยากจะดูว่าเมื่อถูกรัศมีความงามของอีกฝ่ายบดบังเช่นนี้แล้ว ซูหลินเอ๋อร์จะแก้ตัวอย่างไร

ใบหน้าของซูหลินเอ๋อร์แดงก่ำด้วยความอับอาย ในใจเริ่มเกลียดชังนางหวังผู้เป็นมารดาขึ้นมาแล้ว

ว่านกุ้ยเฟยเห็นนางไม่พูดอะไร จึงกล่าวตำหนิ "คุณหนูซูดูถูกงานเลี้ยงชมบุปผาของข้าหรือ?"

วันนี้พระนางตั้งใจจะเลือกพระชายาให้องค์รัชทายาท แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องการคัดเลือกคนที่เฉลียวฉลาดด้วย

บรรดาคุณชายที่อายุถึงวัยออกเรือนในตระกูลต่าง ๆ ก็ยังไม่ได้ออกเรือนกันเลย หากได้คนที่โง่เขลาแล้วยังอวดฉลาดมาเป็นสะใภ้ คงจะนำความเดือดร้อนมาสู่ตระกูลเป็นแน่

ซูหลินเอ๋อร์ถูกซักถามจนอับอายไร้ที่ยืน พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็เห็น ซูเหวินยวนที่แต่งองค์ทรงเครื่องอย่างหรูหราอลังการ ก็พลันรู้สึกโมโหขึ้นมาทันที

"เปล่านะเพคะ ไม่ใช่ว่าหม่อมฉันดูถูกพระนาง ในทางกลับกันหม่อมฉันให้ความสำคัญกับงานเลี้ยงชมบุปผาในครั้งนี้เป็นอย่างมาก เป็นพระชายาเฉินอ๋อง! หม่อมฉันอยากจะขอยืมเครื่องประดับจากนาง แต่พระชายาเฉินอ๋องกลับไม่ให้ยืม"

ซูหลินเอ๋อร์คุกเข่าลงกับพื้นพลางกล่าวหาซูเหวินยวนว่ากดขี่ข่มเหงน้องสาว

ซูเหวินยวนตกใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ ที่แท้นางแต่งกายเรียบง่ายเช่นนี้ ก็เพื่อจะหาเรื่องตนนี่เอง!

ช่างโง่เสียจริง! เพื่อที่จะทำลายชื่อเสียงของข้า ถึงกับไม่สนใจเลยรึว่าตัวเองจะได้แต่งให้องค์รัชทายาทหรือไม่?

"เป็นถึงคุณหนูใหญ่ของจวนอัครมหาเสนาบดี แต่เครื่องประดับต้องอาศัยการหยิบยืม ซูหลินเอ๋อร์ เจ้าช่างขายขี้หน้าเสียจริง ๆ"  ซูเหวินยวนกล่าวด้วยสีหน้าดูถูก

ว่านกุ้ยเฟยเองก็รู้สึกไม่ชอบใจเช่นกัน “ไต้เท้าซูไฉนถึงได้ยากจนขนาดนี้? ถึงกับเลี้ยงดูคุณหนูใหญ่ในจวนให้เป็นคนเช่นนี้ไปได้”

ใบหน้าของซูหลินเอ๋อร์แดงก่ำด้วยความโกรธปนอับอาย ไม่เพียงแต่ตนเองจะเสียหน้า บิดาของนางก็ต้องพลอยเสียหน้าไปด้วย

ทันใดนั้นซูหลินเอ๋อร์ก็ร้องตะโกนขึ้นมา "ตอนที่นางออกเรือน นางนำสินเดิมติดตัวไปมากมาย เครื่องประดับที่นางสวมใส่อยู่นั้นดีกว่าของทุกคนที่นี่รวมกันเสียอีก ของธรรมดา ๆ เหล่านั้นข้าก็มี แต่ข้าเพียงแค่อยากจะยืมนางใช้เครื่องประดับประกายเมฆาชาดในครั้งที่แล้วเท่านั้นเอง"

คำว่าของธรรมดา ๆ นั้นทำให้ทุกคนพากันก้มหน้าลง ก่อนจะหันไปถลึงตาใส่ซูหลินเอ๋อร์อย่างไม่พอใจ

ซื้อของแพงไม่ได้ ซื้อของถูกมาใส่ก็ยังจะโดนว่าอีกรึ?

เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาเกลียดชังของทุกคน ซูหลินเอ๋อร์ก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก สติสตังแทบไม่อยู่กับตัว

นับตั้งแต่ย่างเท้าเข้ามาในงานเลี้ยง นางก็ต้องตกเป็นเป้าสายตาเคลือบแคลงสงสัยไม่หยุดหย่อน

ยิ่งเมื่อถูกว่านกุ้ยเฟยเรียกตัวออกไปยืนเป็นเป้าให้ทุกคนจับจ้องวิพากษ์วิจารณ์ จิตใจของนางก็ใกล้จะพังทลายลงเต็มที

เดิมทีคิดว่าจะเป็นโอกาสให้ได้รุมประณามซูเหวินยวน นางจึงใส่ไฟอย่างเต็มที่ แต่เมื่อซูเหวินยวนตัวจริงปรากฏกายขึ้นมา คำพูดร้ายกาจทั้งหมดกลับกลายเป็นหอกที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงนางเสียเอง

และบัดนี้... ยังต้องมาถูกซูเหวินยวนตอกหน้าเย้ยหยันอีก

"เครื่องประดับชุดนั้นพี่หญิงก็ไม่ได้สวมใส่ แค่ยืมสักหน่อยจะเป็นอะไรไปเพคะ? เป็นพี่น้องกันแท้ ๆ แต่กลับใจแคบถึงเพียงนี้ หม่อมฉันทนไม่ไหวจริง ๆ จึงจำต้องแต่งกายเรียบง่ายมาร่วมงานเพคะ"

ซูหลินเอ๋อร์สติขาดผึง นางโพล่งวาจาตัดพ้อออกมาอย่างไม่คิดชีวิต แม้จะเป็นการขายหน้าตัวเอง แต่แผนการนี้ก็ดูเหมือนจะได้ผลอยู่บ้าง

รอบข้างเริ่มมีเสียงซุบซิบดังขึ้นมาแผ่วเบา

"นี่เป็นงานเลี้ยงในวังหลวงนะ การแต่งกายให้ดูดีสมฐานะก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว พี่สาวก็ไม่ได้ใส่ เหตุใดถึงไม่ให้น้องยืมเล่า?"

"ถึงจะรู้ว่าไม่ลงรอยกัน แต่เพื่อหน้าตาของวงศ์ตระกูล ก็น่าจะแสร้งทำดีต่อกันเสียหน่อย"

...

ในชั่วพริบตา กระแสความเห็นก็เริ่มเอนเอียงไปทางซูหลินเอ๋อร์ ทุกคนต่างรู้สึกว่าซูเหวินยวนนั้นใจแคบเกินไป เป็นถึงพระชายาแล้ว ยังจะหวงแหนของนอกกายไปไย

สำหรับคนทั่วไปเครื่องประดับเหล่านั้นอาจเป็นของล้ำค่า แต่สินเดิมของนางคือมรดกตกทอดจากบุตรีของอันเล่อโหวผู้สูงศักดิ์ 

ของดีมีราคาจะมีน้อยได้อย่างไร เพียงของล้ำค่าที่เล็ดลอดออกมาจากง่ามนิ้วนาง ก็มากพอให้ซูหลินเอ๋อร์แต่งกายได้อย่างสมเกียรติแล้ว

ว่านกุ้ยเฟยที่สวมบทบาทเป็นคนกลางอยู่ บัดนี้ก็เริ่มหันมาตำหนิซูเหวินยวนแล้ว

"พระชายาเฉินอ๋อง เรื่องนี้ข้าคงต้องขอกล่าวสักสองสามคำแล้ว พี่น้องหยิบยืมเครื่องประดับกันถือเป็นเรื่องปกติ..."

"นั่นมันเรื่องของตระกูลอื่นเพคะ" ซูเหวินยวนขัดจังหวะอย่างแข็งกร้าว

"ก่อนที่หม่อมฉันจะมาถึง น้องหญิงของหม่อมฉันผู้นี้ได้พูดจาว่าร้ายอะไรไปบ้าง ทุกท่านคงได้ยินกันหมดแล้ว เรื่องราวในอดีตหม่อมฉันไม่ขอแก้ต่างใด ๆ เรื่องที่ฮูหยินเอกและบุตรีร่วมหัวกันรังแกบุตรสาวอนุภรรยานั้นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร

แต่เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกท่านอยากจะลืม ก็จะลบเลือนไปได้! เมื่อวานนางไม่ได้ส่งคนมา ‘ขอยืม’ แต่เป็นการมา ‘ขอ’ เลยต่างหาก! และหม่อมฉันไม่เพียงแต่ไม่ให้ แต่ยังสั่งให้คนซ้อมคนแล้วโยนออกไปอีกด้วย!"

เมื่อซูเหวินยวนกล่าวจบ ทุกคนต่างก็ส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึง นึกว่านางจะหาข้ออ้างบ่ายเบี่ยง แต่กลับกลายเป็นว่านางยอมรับอย่างตรงไปตรงมา 

มิหนำซ้ำยังเล่าเรื่องที่สั่งทำร้ายคนอย่างไม่ปิดบัง

พอได้สติกลับมาคิดดูอีกที... นี่สิถึงจะสมกับเป็นนาง!

ขนาดจวนเฉินอ๋องกับจวนอัครมหาเสนาบดีนางยังกล้าเผามาแล้ว แค่ซ้อมคนส่งสารจะนับเป็นอะไรได้?

ซูหลินเอ๋อร์หน้าซีดเผือด รีบแก้ตัวอย่างร้อนรน "ข้าไปรังแกท่านตั้งแต่เมื่อไหร่?"

สิ้นคำพูดนั้น ทุกคนก็พากันยิ้มหยันอย่างดูแคลน เรื่องราวที่คนมากมายต่างก็เห็นกับตา จะปฏิเสธไปจะมีประโยชน์อะไร?

ซูเหวินยวนค่อย ๆ ย่างเท้าเข้าไปหาซูหลินเอ๋อร์ ใช้สายตามองนางจากที่สูงกว่าก่อนจะเอ่ยว่า 

"วันนี้ข้าจะพูดให้ชัด ๆ ต่อหน้าพระสนมตรงนี้เลยว่า...หากจะให้บุตรีของอนุภรรยานอกจวน มาแตะต้องเครื่องประดับของมารดาข้า... ฝันไปเถอะ เว้นแต่ว่าข้าจะตายไปแล้ว!"

ว่านกุ้ยเฟยมองนางอย่างตกตะลึง กล้าประกาศวาจาตัดรอนเช่นนี้ต่อหน้าธารกำนัล พระชายาองค์นี้ช่างไม่ไว้หน้าใครเลยแม้แต่น้อย

คนอื่น ๆ ก็พากันตะลึงจนแทบหยุดหายใจ ที่พระชายาเฉินอ๋องไม่ยอมอ่อนข้อให้ซูหลินเอ๋อร์นั้นเป็นสิ่งที่ทุกคนคาดการณ์ไว้แล้ว แต่การที่นางพูดจาโผงผางตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้ กลับเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึง

ซูหลินเอ๋อร์โมโหจนตัวสั่น ขอบตาแดงก่ำแต่กลับพูดโต้ตอบไม่ได้แม้แต่คำเดียว

เป็นครั้งแรกที่นางเกลียดชังนางหวังถึงเพียงนี้

เหตุใดต้องเป็นแค่อนุภรรยานอกจวนด้วย หากได้เป็นแค่อนุภรรยาในจวนอัครมหาเสนาบดี ก็ยังดีกว่าการต้องมาถูกหยามเกียรติในวันนี้เสียอีก!

ซูเหวินยวนจ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันไปกล่าวกับว่านกุ้ยเฟย "ทำให้งานเลี้ยงของพระสนมต้องวุ่นวายถึงเพียงนี้ หม่อมฉันรู้สึกผิดเป็นอย่างยิ่ง หม่อมฉันขอทูลลากลับก่อน ไว้มีโอกาสค่อยมาดื่มชากับพระสนมอีกครั้งเพคะ"

แม้ตัวเอกของงานยังไม่ปรากฏตัว แต่นางก็ได้ตอกหน้าซูหลินเอ๋อร์กลับไปอย่างสะใจแล้ว ทั้งยังกอบกู้ภาพลักษณ์ของตนเองกลับคืนมาได้ ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว