ตอน 20 ไม่ยอมจบ
"ทำไมฉันจะมาไม่ได้ล่ะคะ " จิ่นมี่หน้าหงิกเป็ตูด
"อ๊ากก นี่มันเกิดอะไรใครแล้วผู้หญิงคนนั้นเป็ใครกันแน่ ดูร้ายกาจชะมัด " ชวนกงรีบออกไปข้างนอกถอนหายใจยกใหญ่ เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก
"พวกแกดูสิขนาดเลขาชวนกงสุดหล่อขวัญใจพวกเรายังรับมือนางไม่ไหว แล้วพวกเราจะเหลือเหรอ "
"ถ้าอยากอยู่ให้รอด มีสองทางคืออยู่เงียบๆกับประจบเอาใจเธอให้มากๆ"
"ใช่ ฉันได้ยินว่าเธอคนนี้ประวัติไม่เบาตอนสมัยที่ท่านประธานไปเรียนต่างประเทศ เธอเป็ถึงแฟนสาวของท่านประธานเลยนะ "
"แต่ฉันไม่รู้ว่าใช่เื่จริงหรือเปล่าเพราะท่านประธานไม่เคยพูดถึงเธอเลย !!"
*พนักงานขาเม้าในบริษัทนินทากันซะสนุกปาก*
"เงียบซะ อย่าให้ท่านประธานได้ยินเป็อันขาดไม่งั้นอนาคตของพวกเธอจบเห่ ฉันการันตี!!" ชวนกงเองก็ยืนเอียงหูฟังเพราะเื่พวกนี้เขาก็ไม่เคยรู้มาก่อนแต่ฟังได้แค่ครึ่งเดียวเขาก็ต้องเข้าไปติติงคนพวกนั้น เพราะเขาแอบเห็นผิงหว่านยืนฟังเหมือนกัน
"แย่แล้วท่านประธาน งานงอกแล้ว..."ชวงกงคิดในใจ ยืนขวางผิงหว่านอยู่หน้าห้องทำงานของแจ้หลี
ผิงหว่านเองไม่อยากจะเชื่อคำซุบซิบนินทาพวกนั้นสักเท่าไหร่เธอเข้าไปชงกาแฟในห้องเครื่องดื่ม ตั้งใจยกเข้าไปให้แจ้หลีในห้องทำงาน
"หลบไปนะชวนกง หรือที่คุณขวางไว้เพราะในนั้นเป็อย่างที่คนพวกนั้นพูด" ผิงหว่านพูดดักคอจนชวนกงต้องยอมหลีกทางให้
"เคร่ง!! "แก้วกาแฟร้อนในมือสั่นตกลงพื้นแตกกระจาย ผิงหว่านเห็นภาพบาดตาบาดใจเพราะสิ่งที่เธอเห็นคือ จิ่นมี่นั่งตักแจ้หลีบนโต๊ะทำงานพยายามกอดจูบรัดฟัดเหวี่ยงอย่างดุเดือด เธอเข้าใจผิดหนักมากจนไม่ยอมให้แจ้หลีมีโอกาสได้อธิบาย เธอวิ่งออกมาจากตรงนั้น
"นี่เธอ!! วันนี้มันวันอะไรกันแน่!!เห็นไหมว่าแม้แต่ผู้ช่วยผิงยังโดนวีนจนร้องไห้!!" ยังไม่หยุดเม้ามอยกันอีก พนักงานในบริษัทเองก็เข้าใจผิดไปด้วย...คิดว่าผิงหว่านถูกนายหญิงคนใหม่รังแก
ยิ่งแจ้หลีวิ่งตามออกมาติดๆทำสีหน้าร้อนใจ แบบไม่สนสายตาใคร ทั้งที่สภาพของเขาแทบดูไม่ได้เนกไทที่ผูกรัดคอหลวมรุ่งริ่ง ทุกสำนักข่าวต่างจับตามองและตีข่าวหน้าหนึ่งให้ข่าวนี้เป็ข่าวใหญ่ ทำให้ผู้ถือหุ้นทยอยถอนตัวจนตอนนี้มีก็แค่จิ่นมี่คนเดียวที่เป็ผู้ถือหุ้นใหญ่ของฟู้ดแท็คกรุ๊ป
"ทายาทมหาเศรษฐีเครือฟู้ดแท็คพบรักสายฟ้าแลบเตรียมเปิดตัว ซุ่มคบคุณหนูฟ่านจิ่นมี่ลูกสาวมาเฟียเบอร์ต้นๆ"ยิ่งพาดหัวข่าวแบบนี้ คนยิ่งให้ความสนใจมากขึ้นนี่ถือเป็ข่าวฉาวครั้งแรกของแจ้หลี
"เลขาโจว!! พาแจ้หลีมาพบฉันด่วน!!" ตาแก่จื่อเชาเห็นเื่งามหน้าพวกนี้ผ่านทีวีเขารีบคว้ารีโมทปิดมันด้วยอารมณ์โกรธ สั่งให้เลขาโจวคนเดิมจัดการธุระให้พาเ้าหลานตัวแสบกลับคฤหาสน์หวัง
"โผล่หัวมาได้ซะทีนะ เ้าหลานรักในข่าวนั่นหมายความว่าไง!!" จื่อเชาเลือกพูดกับหลานตรงๆ
"ปู่ครับ อย่าสนใจเลย ก็แค่เื่ซุบซิบเื่นี้ผมจัดการเองได้" แจ้หลีแก้ตัวไปก่อน
"แกอย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นถือหุ้นอยู่50%นั้นแปลว่าเธอคือรองประธานฟู้ดแท็ค"
"หลานเอ๋ย รีบคว้าโอกาสนี้ไว้ซะการทำธุรกิจมันก็แบบนี้แหละ ยังมีหลายอย่างให้แกต้องเรียนรู้ รีบเอาใจเธอให้มากและเลิกสนใจยัยผู้ช่วยอะไรนั่นได้แล้ว" ปู่ถือโอกาสนี้สอนหลานเพราะระหว่างนี้ต่อให้จื่อเชาจะเป็ตาแก่ที่หมกตัวอยู่แต่บ้านก็เถอะเขารู้แทบจะทั้งหมดว่าเกิดอะไรขึ้นที่ฟู้ดแท็คแต่แค่ตาแก่จื่อเชารอดูอยู่ห่างๆว่าหลานคนนี้จะเลือกใช้วิธีแก้ปัญหาแบบไหน ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่เคยทำให้จื่อเชาผิดหวังสักครั้งยกเว้นครั้งนี้
แจ้หลีนิ่งเงียบไม่พูดอะไรแค่นี้จื่อเชาก็พอจะรู้แล้วว่าแจ้หลีตัดใจทิ้งผิงหว่านไม่ได้ ตาแก่จื่อเชาเลยต้องคิดหาวิธีกระตุ้นให้หลานชายสุดที่รักตัดสินใจเลือกได้ง่ายขึ้น
จื่อเชาส่งคนไปลักพาตัวผิงหว่านที่บริษัทในตอนที่แจ้หลีเผลอ พาเธอไปปล่อยไว้ลำพังที่เกาะร้าง ซึ่งั้แ่ที่ผิงหว่านหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแจ้หลีไม่เป็อันกินอันนอนกระสับกระส่าย ทำทุกวิถีทางเพื่อตามหาเธอ
"ผิงหว่านหายไปแบบที่ไม่มีฝุ่นคนเดียวที่จะทำแบบนี้ได้ ก็คงจะเป็.... " แจ้หลีนั่งคิดจนหัวจะแตกแทบจะเอาตีนก่ายหน้าผาก จู่ๆเขาก็นึกถึงคำพูดของปู่ขึ้นได้ตอนที่ปู่บีบบังคับให้เขาต้องเลือกทิ้งเธอ
"ใช่!! ต้องเป็ปู่แน่!!!" แจ้หลีฉลาดหัวไวเื่แค่นี้หยุดเขาไม่ได้ เขารีบเหยียบรถหรูซิ่งไปบ้านพักต่างเมืองที่ปู่ซื้อไว้และเป็สถานที่ที่ถูกลืม ปล่อยให้รกร้างมาหลายสิบปี
"จริงด้วย!!! นั่นเป็เธอแน่ "ทันทีที่แจ้หลีไปถึง ที่นั่นกลับไม่ได้รกร้างอย่างที่คิด บรรยากาศโดยรอบสดใสแม้กระทั่งบ้านพักยังถูกทำความสะอาดอย่างดี
ข้างหน้าเป็ผิงหว่านกำลังนั่งเเกะปูนึ่งกินอย่างสบายใจริมหาดไร้ความทุกข์ร้อนในใจ แจ้หลีดีใจจนน้ำตาคลอเบ้าเขาคิดว่าปู่จะทำร้ายเธอให้อยู่ในสภาพยับเยิน
"ผิงหว่าน!!! คุณทำอย่างนี้ได้ยังไงกล้าทำให้ผมรอเก้อนานขนาดนี้ ไม่แม้แต่จะส่งข่าว!!!คุณเป็ผู้หญิงที่ใจร้ายที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา" แจ้หลีกอดเธอแน่นด้วยน้ำตาแม้กระทั่งตอนกอดเขาก็ยังบ่นไม่หยุด
ผิงหว่านรู้สึกเอ็นดูแจ้หลีหนักมากเธอค่อยๆปลอบใจเขาให้ใจเย็นลง แกะเนื้อปูร้อนป้อนแจ้หลีให้เขาสงบปากสงบคำ
"ฉันคิดไว้อยู่แล้วว่าเขาต้องเลือกเธอ..."จื่อเชายืนค้ำไม้เท้ามองดูอยู่ไกลๆ ใบหน้าของคนเป็ปู่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่อย่างน้อยก็ทำให้หลานตัวเองพิสูจน์ได้ว่าเขาพร้อมจะเป็ผู้นำครอบครัวแล้วจริงๆ
ผิงหว่านใช้โอกาสนี้ค่อยๆเฉลยว่าความจริงแล้วจื่อเชาไม่ได้ทำอะไรให้เธอลำบากใจเลยและที่สำคัญไม่ได้มีใครทำร้ายร่างกายเธอแต่ที่ต้องทำแบบนี้ก็แค่อยากลองใจแจ้หลีว่าเขาแน่วแน่พอไหมที่จะทำบางอย่าง และตาแก่จื่อเชาเองก็อยากจะมั่นใจว่าผิงหว่านเองรักและจริงใจกับแจ้หลีมากพอไหมแต่สุดท้ายจื่อเชาก็ได้คำตอบแล้วว่าผิงหว่านเองก็ยอมเสียสละหลายๆอย่างเพื่อแจ้หลีเหมือนกันเพราะฉะนั้นเธอจึงเอาชนะใจเขาได้ง่ายๆ
เมื่อสองคนได้ปรับความเข้าใจกันความรักของพวกเขามันเอ่อล้นหาด สองหนุ่มสาวแค่มองตากันก็รู้แล้วว่าควรทำอะไรพวกเขาไม่สนใจหม้อต้มปูที่ร้อนระอุกำลังเดือดพล่านปุดๆ
แจ้หลีรอเวลานี้มานานรอเวลาที่จะได้เสียกับเธออย่างที่เธอยินยอมพร้อมใจพวกเขาร่วมรักมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันริมหาดทั้งที่ตะวันยังอยู่กลางฟ้าแสกๆ
ส่วนตาแก่จื่อเชากับเลขาโจวแทบจะเบือนหน้าหนีแทบไม่ได้ชายแก่ทั้งสองได้แต่ยืนมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมา "นายท่านครับดูท่าคฤหาสน์หวังคงจะไม่เหงาอีกแล้วอีกไม่นานคงมีเด็กตัวน้อยวิ่งะโร้องไห้จ้า"
1K
