เพียงหนึ่งดาบกลับสามารถสังหารมอนสเตอร์เลเวล5ได้อย่างง่ายดาย ช่างเป็ความสามารถที่แสนน่ากลัวเป็อย่างมาก สำหรับคนที่ไม่เคยเล่นเกมเสมือนจริงมาก่อน และถึงแม้กันต์จะมีความทรงจำอันเลือนลางเกี่ยวกับเกมแค่ไหน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นนี้ก็ล้วนเป็เพราะฝีมือ และการศึกษารายละเอียดในคู่มือของกันต์เองทั้งสิ้น ลำพังเพียงความทรงจำอันเลือนลางในตอนนี้.. มันยังไม่สามารถช่วยเหลืออะไรกันต์ได้มากนัก
# 2ชั่วโมงผ่านไป.
สถานะผู้เล่น
ชื่อตัวละคร กันต์
เลเวล 7
Job 0
อาชีพ -
เผ่าพันธ์ -
พลังชีวิต 120
พลังโจมตี 45
พลังป้องกัน 40
ความหิว 40/100
กันต์ตะวัดมือลงเบาๆเพื่อตรวจสอบค่าสถานะของตัวละครอีกครั้ง หลังพบว่าตนเองเก็บเลเวลอย่างเมามันส์มานานเกือบ2ชั่วโมงเต็มๆแล้ว ทำให้ระดับเลเวลจากเดิมที่มีเพียงเลเวล1 พุ่งทะยานขึ้นสู่เลเวล7ทันทีและที่สำคัญ..
นอกจากระดับเลเวลที่พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วแล้ว มอนสเตอร์บริเวณโดยรอบก็ลดลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน เพราะการเก็บเวลของกันต์รวดเร็วจนเกินไป จนทำให้อัตราการเกิดของมอนสเตอร์แทบไม่เพียงพอต่อความ้าของเขา
"อืม.. ให้ค่าexpค่อนไวจริงๆ แค่2ชั่วโมงขึ้นมาถึง6เลเวล..."
ในขณะที่กันต์กำลังบ่นพึมพัมและตรวจสอบค่าสถานะของตัวละครอยู่นั้น จู่ๆที่ด้านหลังก็ปรากฏร่างของผู้เล่นกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหา ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะกล่าวทักทายออกมาอย่างเป็กันเอง.
"น้องชายฝีมือดีไม่เบานิ เลเวลเท่าไหร่เหรอ?"
กันต์หันไปตามเสียงที่ส่งมาทักทายจากด้านหลังด้วยสีหน้าเรียบเฉย เพราะอันที่จริงเขารู้ตั้งนานแล้วว่ามีคนกำลังเฝ้าสังเกตเขาอยู่ ดังนั้นเขาจึงได้ลดความเร็วในการฆ่าลงเพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย แต่...ถึงจะลดความเร็วลงแล้วแต่ทว่า..มันก็ยังเร็วกว่าผู้เล่นทั่วไปอยู่ดี.
"สวัสดีจ๊ะฉันชื่อริกะ.. นายอยากมาเก็บเลเวลกับพวกเราไหม?" ผู้หญิงที่ดูเหมือนจะเป็นักเวทย์ของกลุ่ม เป็ฝ่ายเดินเข้ามาหากันต์ ก่อนจะเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มหวานๆของเธอ..
"ใช่ๆ ในกลุ่มพวกเราขาดตัวทำดาเมจแบบนายอยู่นะ สนใจเข้าร่วมปาร์ตี้กับพวกเราไหม?"
หญิงสาวอีกคนของกลุ่มก็รีบกล่าวเสริมขึ้นมา ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ซึ่งในกลุ่มๆนี้ประกอบไปด้วยผู้เล่นชาย2คนและผู้เล่นหญิงตรงหน้าอีก2คน ที่กำลังพยายามชักชวนกันต์อย่างกระตือรือร้น
"นี้เป็เพราะแหวนทองแดงของเราหรือเปล่าเนี้ย..?"กันต์ได้แต่คิดเงียบๆในใจ กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า
"ชิ...จะเอามันมาทำไม ในกลุ่มเราก็มีตัวทำดาเมจอยู่แล้วถึงสองคนไม่ใช่เหรอ.."
แต่ในขณะที่คนอื่นๆกำลังพยายามชักชวนกันต์อย่างกระตือรือร้น จู่ๆกลับมีคำพูดที่ฟังดูไม่สบอารมณ์ดังออกมา ทำเอาคำพูดชักชวนก่อนหน้านี้พลันเงียบลงอย่างฉับพลัน..
"ไม่เอาน่าเรน มีเยอะๆไว้ดีกว่านะ"
"ใช่เรน ให้เขาเข้าร่วมกับเราเหอะนะ..."
"แต่เรามีตัวดาเมจแล้วจะเอาทำไมอีก"
สมาชิกคนอื่นๆในปาร์ตี้พยายามพูดเกลี่ยกล่อมชายคนนั้น ภาพที่เห็นทำให้กันต์รู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อย มันรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังพยายามจะเข้าปาร์ตี้ตรงหน้าให้ได้ ในขณะที่สมาชิกในกลุ่มไม่เห็นด้วย มันจึงทำให้กันต์ต้องรีบกล่าวแทรกขึ้นมาว่า
"อ่อขอโทษนะครับ.. ผมว่าผมยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะเข้าร่วมกับพวกคุณ และอีกอย่างผมเก็บเลเวลมานานแล้วกำลังจะพักพอดี ขอตัวก่อนนะครับ.."
กันต์กล่าวปฏิเสธออกไปตรงๆไม่ใช่ว่าเขาเหนื่อยเหมือนอย่างที่พูด แต่จริงๆแล้วการเก็บเลเวลเป็กลุ่มมันค่อนข้างวุ่นวาย และอีกอย่างexpจากมอนส์เตอร์ที่ฆ่าได้จะเฉลี่ยแบ่งๆกันไปทั้งกลุ่ม มันจึงทำให้ได้expค่อนข้างน้อย หากเทียบกับการฆ่าคนเดียว ดังนั้นกันต์จึงไม่มีความคิดจะเข้าร่วมปาร์ตี้กับใครทั้งสิ้นในตอนนี้
"เห็นไหมมันสู้ไม่นานก็เหนื่อยหอบแฮ่กๆแล้ว จะไปง้อมันทำไมปะไปล่ากันต่อเหอะชิ.."
ชายหนุ่มนักธนูพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่ากันต์กล่าวปฏิเสธออกมา สุดท้ายคนในกลุ่มก็ต้องตัดใจและเดินจากไปอย่างเสียดาย ส่วนทางฝั่งของกันต์... เขาตัดสินใจกลับเข้าเมืองตามที่พูดเพื่อนำเอาไอเทมที่ล่าได้ไปขาย และหาอะไรกิน เนื่องจากซาลาเปาของเขา.. เขากินไปหลายลูกจนเริ่มเบื่อแล้ว
ขากลับกันต์เดินผ่านประตู.... ทิศตะวันออกของเมืองเริ่มต้น ทำให้มองเห็นคลื่นมนุษย์จำนวนมากอีกครั้ง ผู้เล่นจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังวิ่งไล่ตีมอนสเตอร์กันอย่างสนุกสนาน และหนึ่งในมอนสเตอร์ประจำเมืองเริ่มต้นก็คือลูกบอลกลมๆตัวอ้วนๆสไลม์นั่นเอง
[สไลม์ Lv.1 hp10/10]
กันต์ยืนมองร่างของผู้เล่นมากมายที่กำลังไล่ตีมอนส์เตอร์หน้าเมือง และหนึ่งในผู้เล่นจำนวนมากเ่าั้กลับปรากฏเสียงร้องของใครบางคนะโออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด แต่มันกลับทำให้ผู้เล่นที่อยู่บริเวณโดยรอบพากันหัวเราะออกมาอย่างตลกขบขันและสนุกสนาน
"เห้ย!!!มีดก็สั้น...ไอ้ตัวนี้ก็เตี้ยกูต้องก้มลงไปฟันเมื่่อยหลังยังไม่พอ ยังจะโดดไปโดดมาอีกอยู่นิ่งๆดิวะ"
ชายหนุ่มคนดังกล่าวค่อนข้างจะหัวเสียกับเ้าลูกบอลกลมๆไม่น้อย เพราะเขาต้องพยายามก้มลงไปตี แต่พอก้มลงไปกลับปรากฏว่าเ้าตัวกลมๆที่ดูไม่มีพิษภัย กลับะโขึ้นมากระแทกเข้าเบ้าหน้าของเขาอย่างจังอีก มันจึงเรียกเสียงหัวเราะให้กับผู้เล่นในระแวกใกล้เคียงได้ไม่น้อย
ส่วนสาเหตุที่เป็แบบนี้ก็เพราะว่า ผู้เล่นส่วนใหญ่ยังไม่คุ้นเคยหรือเคยชินในการเคลื่อนไหวร่างกาย ในโลกเสมือนจริงแต่ถ้าเล่นไปอีกไม่นาน อาการที่ว่านี้ก็จะหายไปและเคยชินกับมันในที่สุด
...
พูดถึงเมืองเริ่มต้นมีทั้งหมดหลายร้อยเมืองด้วยกัน ทุกๆคนโดนสุ่มไปยังเมืองต่างๆโดยไม่สามารถเลือกเองได้ พอเลเวล15 ก็จะสามารถไปออกไปจากเมืองเริ่มต้นได้ แล้วผู้เล่นทั้งหมดก็จะไปเจอกันที่ทวีปหลัก ที่เชื่อมต่อกันทั้งโลก
#ภายในเมือง
เมื่อมาถึงเมืองกันต์เลือกเดินเข้าเมืองไปร้านรับชื้อของก่อนอันดับแรก
“สวัสดีพ่อหนุ่ม มีอะไรมาขาย?”
"ผม้าขายหนังกับเขียวหมาป่า คุณลุงรับชื้อของพวกนี้ไหมครับ" กันต์ถามออกมาพร้อมกับนำเอาถุงผ้าใบเล็กๆ ที่ข้างในถูกบรรจุเอาไว้ด้วยหนัง และเขียวหมาป่าจำนวนมากออกมา
"หึหึ ร้านของลุงรับชื้อของทุกอย่าง ที่หาได้จากเมืองเริ่มต้นนี้ ไหนเอาของออกมาดูซิ" กันต์เอาของที่ล่าได้ออกมาทั้งหมด หนังหมาป่า78ชิ้น เขี้ยวหมาป่า36ชิ้น
"หนังหมาป่าอันละ10 เขี้ยวหมาป่าอันละ25ทั้งหมด1ทอง680เงินจะขายเลยไหม?"
"ครับ"
หลังจากขายของเสร็จกันต์ก็เดินหาอะไรกิน สองฝั่งของถนนเต็มไปด้วยผู้เล่น ที่ะโชื้อ-ขายของเป็แถวยาวั้แ่ประตูตะวันออกถึงประตูตะวันตก พื้นที่ไหนว่าง ก็จะโดนจับจองเพื่อเป็พื้นที่ชื้อขายทันที
"ขายน้ำยาระดับต่ำ ขวดละ300เงินจ้า"
"รับชื้อเละขายอาวุธระดับEครับ"
"หืม?เรามีอาวุธระดับE สองชิ้นไม่ได้ใช้" กันต์เดินตรงไปยังพ่อค้าที่รับชื้ออาวุธระดับE
"น้องๆรับชื้ออาวุธระดับEใช่ไหม?" เด็กหนุ่มที่ดูแล้วอายุประมาณ15ปีหันมามองลูกค้าของเขาทันที
"ใช่แล้วพี่ชาย มีของแบบไหนมาขาย เหรอครับ?"
** เกร็ดความรู้ : ผู้เล่นทุกคนสามารถใส่อาวุธของอาชีพอื่นได้ เพียงแต่ถ้าใส่ไม่ตรงสายอาชีพ พลังโจมตีที่ได้ก็จะลดลงไป50% พร้อมกับใช้สกิลพิเศษที่ติดอาวุธมาไม่ได้ ยกเว้นอาวุธระดับ F,E สามารถใช้ได้ทุกอาชีพ เพราะเป็อาวุธสำหรับผู้เล่นใหม่ที่ยังไม่ได้เปลี่ยนอาชีพ**
##################################################################
อัตราค่าเงินในปัจจุบัน (อาจมีการแก้ไข ถ้ายังไม่ลงตัว)
(ถ้าางงๆกับค่าเงิน ให้คำแนะนำมาได้นะครับ)
(ค่าเงิน) 10.000เหรียญเงินเท่ากับ1เหรียญทอง
10เหรียญทองเท่ากับ1ไดม่อน