ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

       “ขอโทษ ข้า...”

        ยิ่งเป็นคนใกล้ตัว หลินเมิ้งหยายิ่งไม่รู้จะพูดอะไร

        อาเสวี่ยที่อยู่ในอ้อมกอดตื่นแล้ว ลิ้นสากเล็กๆเลียนิ้วมือของหลินเมิ้งหยา ท่าทางเชื่อฟัง ไม่เหมือนหมาป่าเลยแม้แต่น้อย

        “เจ้าเด็กน้อย เหตุใดต้องพูดขอโทษกันเล่าระหว่างพวกเราไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำนั้น”

        ชิงหูยังคงส่งยิ้มตาหยี ลูบไล้เส้นผมของหลินเมิ้งหยา

        พิงแขนของชิงหู สำหรับนางแล้ว ชิงหูเปรียบเสมือนพี่ชายที่สนิทสนมที่สุดคนหนึ่ง

        “คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะลงมือได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ อีกทั้งวิธีการยังน่ารังเกียจมากอีกด้วย”

        นางที่มาจากยุคปัจจุบันรู้สึกว่าวิธีที่คนพวกนั้นใช้ต่ำทรามจนเกินไป

        ทั้งที่เป็นราชวงศ์แห่งซีฟานแต่กลับทำเรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้ขึ้นมาได้ หัวใจของหลินเมิ้งหยาเย็นยะเยือกบนหนทางข้างหน้ายังมีเรื่องอะไรรอนางอยู่อีกอย่างนั้นหรือ?

        “ข้าเคยบอกแล้วว่าคนแบบนี้โหดร้ายเสียยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานหัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความสกปรกโสโครก เจ้าเด็กน้อยหัวใจของเจ้าบริสุทธิ์เกินไป”

        สงครามในวังหลวงมีกลอุบายมากมายถูกวางเอาไว้คิดหรือว่าพวกเขาจะเปิดเผยตัว?

        ความรุ่งเรืองที่เป็นฉากหน้ามีไว้เพื่อปกปิดความดำมืดที่อยู่ด้านหลัง

        “ข้าอยากปกป้องทุกคน ชิงหู ข้าควรทำเช่นไร?”

        หัวใจของหลินเมิ้งหยากระวนกระวายตลอดเวลาอีกทั้งยังรู้สึกขมขื่นเกินกว่าจะพรรณนาได้

        ชิงหูลูบไล้เส้นผมของนาง ร่องรอยของความมิอยากแยกจากปรากฏขึ้นในดวงตาทว่าเขากลับทำเพียงเอ่ยเสียงเรียบ

        “แม้เจ้าจะไม่ทำร้ายผู้อื่น แต่ใช่ว่าผู้อื่นจะไม่ทำร้ายเจ้าหากอยากปกป้องทุกคน เจ้าจะเอาแต่รอไม่ได้ เจ้าเด็กน้อยเจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใดเถาฮวาอู๋จึงกลายเป็นกลุ่มนักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งเจียงหู?”

        ชิงหูส่ายหน้าพลางพูดเรื่องของเถาฮวาอู๋น้อยมาก

        “นั่นก็เพราะตอนที่ก่อตั้งเถาฮวาอู๋ยอดฝีมือที่สามารถเทียบชั้นกับเถาฮวาอู๋ได้ถูกฆ่าไม่หมดแล้ว”

        ชิงหูเล่าเรื่องราวในอดีตโดยมิแสดงอารมณ์ใดๆ

        “ก่อนการต่อสู้ในครั้งนั้น ความลับของเถาฮวาอู๋มิเคยถูกเปิดเผยดังนั้นพวกยอดฝีมือเหล่านั้นจึงมิได้เตรียมใจเอาไว้ต่อมาไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งกับเถาฮวาอู๋อีก”

        สายตาของหลินเมิ้งหยาเลื่อนมองทางภูเขาที่อยู่ไกลๆ นัยน์ตาเผยให้เห็นแสงประกายประหลาดบางอย่าง

        นางอยากปกป้องคนของนางทุกคน ดังนั้นนางจำเป็นต้องกำจัดคนเหล่านั้นให้หมด

        ทั้งไท่จื่อ ทั้งฮองเฮา นางจะต้องแย่งเอาอำนาจของคนเหล่านั้นมาเหตุเพราะพวกเขาใช้อำนาจในทางมิชอบ ข่มเหงรังแกผู้อื่นโดยไม่หวั่นเกรงเทวดาฟ้าดิน

        ถ้าหากนางช่วงชิงอำนาจในมือของพวกเขาไปจนหมดเช่นนั้นคงไม่มีใครทำร้ายคนของนางได้อีก

        “ข้าเข้าใจแล้ว ขอบใจเจ้ามากนะชิงหู”

        ส่งเสียงชัดแจ๋ว ไร้ซึ่งอาการสั่นเทิ้มหรือลังเลอีกต่อไปชิงหูหันหน้ามองเส้นผมของนาง

        “เจ้าเด็กน้อย ข้าจะอยู่ข้างกายเจ้าตลอดไป ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”

        ครึ่งชีวิตที่ผ่านมาหมดไปกับเรื่องชั่วร้าย อีกสามปีที่เหลืออยู่ เขาจะทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อปกป้องดูแลนาง

        “ไม่หากหลบซ่อนอยู่ด้านหลังผู้อื่นแล้วจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งได้อย่างไร?”

        นางส่ายหน้า รอยยิ้มอ่อนโยนพลันปรากฏบนใบหน้านวล

        ถ้าหากมิใช่เพราะได้เห็นความเจ็บปวดบนใบหน้าของนางเมื่อคืนเกรงว่ารอยยิ้มคงหลอกคนทั้งโลกได้แล้ว

        “ไปเถอะ นับจากวันนี้เป็นต้นไป เมืองหลวงคงไม่สงบสุขอีกแล้ว”

        น้ำเสียงไร้ซึ่งความกระวนกระวาย เกรงว่านางจะรู้แล้วว่าสิ่งที่ตนเองกำลังจะพบเจอคือคลื่นพายุแบบไหน

        หลินเมิ้งหยาวางอาเสวี่ยลงบนพื้นหมาป่าตัวน้อยจ้องมองหลินเมิ้งหยาด้วยสายตาประหลาดใจ

        “ใช่แล้ว พายุจะเข้าแล้วล่ะ”

        ชิงหูเงยหน้า มองดูผืนฟ้ากว้างใหญ่ มองดูรอยยิ้มที่มุมปากซึ่งเห็นได้ไม่บ่อยนัก

        กลับมายังที่พัก พบว่าบรรยากาศกำลังตึงเครียด

        ไม่ว่าอย่างไรหูลู่หนานก็เป็นถึงองค์ชายรองแห่งซีฟานเมื่อถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บเจียนตาย ฮ่องเต้หมิงไม่มีทางปล่อยตัวคนร้ายไปเด็ดขาด

        ทันทีที่ปรากฏตัว ทหารองครักษ์พลันพุ่งเข้ามา ชิงหูอำพรางร่างกายก่อนหน้านั้นแล้วเขาคอยปกป้องหลินเมิ้งหยาอยู่ในมุมมืด

        หัวหน้าทหารองครักษ์อายุราวสามสิบปีกำหมัดพลางเอ่ย

        “ทูลพระชายา ไท่จื่อเชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ”

        มาเร็วเสียจริง

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงเดินตามหลังหัวหน้าองครักษ์ไปยังกระโจมของไท่จื่อ

        อาเสวี่ยเองก็รักษาหน้าของหลินเมิ้งหยาแสดงท่าทางน่ารักเชื่อฟังตลอดเวลา

        แม้จะยังตัวไม่โต แต่มันกลับมีท่าทางของเจ้าแห่งหมาป่าเงยหน้าแล้ววิ่งตามหลังของหลินเมิ้งหยา

        กระโจมของไท่จื่อ แน่นอนว่าเป็นกระโจมที่ใหญ่และหรูหราที่สุด

        ยังไม่ทันจะเดินเข้าไป หูก็ได้ยินเสียงโต้เถียงกันดังออกมาถึงด้านนอก

        “ขอให้อ๋องอวี้มอบตัวพระชายามาให้กับพวกเราจะดีกว่าทุกคนล้วนเห็นว่ามีเพียงพระชายาเท่านั้นที่เข้าไปในกระโจมขององค์ชายรองตอนนี้องค์ชายร้องบาดเจ็บถึงเพียงนี้แล้ว ชายาอวี้ต้องรับผิดชอบ”

        ขันทีแหวกผ้าม่านออกนานแล้ว หลินเมิ้งหยาก้าวเข้าไป ขณะเดียวกันสายตาของทุกคนหันมามองนาง

        “ถวายคำนับไท่จื่อ ฮ่องเต้หมิง”

        ถวายคำนับตามขนบธรรมเนียม กิริยามารยาทอ่อนน้อมไร้ซึ่งท่าทางกระวนกระวาย

        ใบหน้านวลดั่งดอกฝูหรงหยักยิ้มอ่อนโยน มิได้มีอาการผิดปกติใดๆ

        ภายในกระโจม ฮ่องเต้หมิงและไท่จื่อนั่งอยู่คนละฝั่ง

        สีหน้าของทั้งคู่เคร่งขรึมเป็นปกติ นับตั้งแต่ตอนที่นางเดินเข้ามาสายตาของพวกเขาจับจ้องมองทางนางตาไม่กะพริบ

        “ชายาอวี้ ข้าขอถามเจ้า เจ้าเป็นผู้ลงมือทำร้ายองค์ชายรองใช่หรือไม่?”

        เปลวเพลิงขนาดย่อมฉายชัดในดวงตาของไท่จื่อ ทว่าสีหน้ายังคงเย็นชา

        ครุ่นคิด เมื่อครู่เขาถกเถียงกับฮ่องเต้หมิงไปแล้วรอบหนึ่ง

        ดังนั้น สีหน้าจึงไม่น่ามองเช่นนี้

        หลินเมิ้งหยากะพริบตา พร้อมผายมือออก สบตานิ่งก่อนจะเอ่ย

        “หม่อมฉันเองก็รู้สึกเสียใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับองค์ชายรองแต่หม่อมฉันไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ เพคะ”

        แววตาของฮ่องเต้หมิงโกรธเกรี้ยวอย่างเห็นได้ชัด

        แต่น่าเสียดาย ตอนที่เกิดเรื่องขึ้นกับหูลู่หนานไม่มีองครักษ์คนไหนอยู่ข้างกาย แม้แต่นางบำเรอที่หูลู่หนานพามาด้วยก็มิได้อยู่ด้วย

        หมอหลวงตรวจร่างกายขององค์ชายรองแล้วเกรงว่าเขาจะต้องเป็นอัมพาตไปตลอดชีวิต

        มือกำแน่น อยากจะเข้าไปบีบคอสตรีคนนี้ให้ตายเสียให้ได้

        “ฮึ ชายาอวี้ ข้าจะพูดกับเจ้าตรงๆเปิ่นหวังรู้ว่าเจ้ากับอาหนานมีเรื่องบาดหมางกันแต่ถึงขั้นทำร้ายลงมือจนได้รับบาดเจ็บปางตายเช่นนี้จะไม่รุนแรงเกินไปหรือ”

        ลูกชายคนรองของเขาดุทุกอย่างยกเว้นเพียงอย่างเดียวคือความเจ้าชู้ประตูดิน

        ไม่เพียงแค่นางบำเรอหรือนางกำนัลในเรือน กระทั่งมายังต้าจิ้นเขายังพานางบำเรอของจวนตัวเองมาด้วย

        แต่ถึงเขาจะเป็นอย่างไร สุดท้ายเขาก็คือลูกชายของตน

        เมื่อเขาได้รับบาดเจ็บมากขนาดนี้ แล้วเขาจะทำใจได้อย่างไร

        “หม่อมฉันมีเรื่องบาดหมางกับองค์ชายรอง? หม่อมฉันไม่เข้าใจจริงๆ เพคะ ในวันงานเลี้ยงเลือกคู่องค์ชายรองเลือกคู่โดยไม่รู้เรื่องรู้ราว ดังนั้นจึงเลือกพี่เยว่ถิงแต่ความเข้าใจผิดในครั้งนี้ถูกแก้ไขแล้วมิใช่หรือเพคะ?”

        แสดงท่าทีไม่รู้และไม่เข้าใจ กอปรกับใบหน้าใสซื่อของหลินเมิ้งหยาฉะนั้นทุกคนจึงไม่นึกสงสัย

        ราวกับมิได้กำลังถูกไต่สวน หลินเมิ้งหยานั่งลงที่ด้านข้างสีหน้าใสซื่อ อีกทั้งยังแสดงออกให้เห็นถึงความเป็นห่วงเป็นใย

        “เจ้า...”

        ฮ่องเต้หมิงรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมากใช่ว่าเขาจะไม่รู้เรื่องที่หูลู่หนานเคยลักพาตัวชายาอวี้

        เจ้าลูกไม่รักดีคนนี้ เพื่อสตรีเพียงคนเดียว เขาถึงขั้นทำลายคุณธรรมที่เคยได้รับการสั่งสอนมาหลายปีไปจนหมดสิ้น

        หากมิใช่เพราะเขาล้มเลิกใช้ที่มั่นในที่แห่งนั้นเกรงว่าพวกเขาจะต้องถูกขุดความลับขึ้นมามากกว่านี้อย่างแน่นอน

        “ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ในเมื่อเรื่องราวเป็นเช่นนี้แล้ว ชายาอวี้ไม่มีทางปฏิเสธข้อกล่าวหาในคราวนี้ได้หรอกเช่นนั้นเจ้าจะต้องอธิบายให้ข้าได้ฟัง”

        คำพูดของฮ่องเต้หมิงแฝงไว้ซึ่งการข่มขู่ทว่ากลับไม่ทำให้หลินเมิ้งหยากลัว

        หยักยิ้มใสซื่อ ทว่าแววตากลับเย็นชาลง

        “คำอธิบาย? หม่อมฉันเองก็ต้องการคำอธิบายจากฮ่องเต้หมิงเช่นเดียวกัน”

        เสียงของหลินเมิ้งหยาเปี่ยมไปด้วยความโกรธ เพียงพริบตาเดียวหัวข้อสนทนาพลันเปลี่ยนไป

        ทุกคนรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับเยว่ถิง เมื่อมองอย่างผิวเผินคนที่ลงมือคือองครักษ์ของซีฟาน

        ทว่าหูลู่หนานที่เพิ่งจะปรากฏตัวอยู่กับนางบำเรอก็มิอาจพูดได้ว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

        บรรยากาศเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก หายใจติดขัดทุกคนมองดูสถานการณ์ตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ

        ฮ่องเต้หมิงขี่หลังเสือและมิอาจลงได้แต่ใครบอกให้ลูกชายของเขาเป็นคนไม่เอาอ่าวเช่นนี้เล่า

        ทุกคนคงไม่รู้ว่า เขารู้จักอำนาจของสกุลหลินดี ตลอดหลายปีที่ผ่านมาสกุลหลินอยู่ภายในใจการชี้นำของหลินมู่จื่อดังนั้นจึงมิอาจมีใครกล้าต่อกรกับสกุลหลิน

        หากใครกล้าทำให้สกุลหลินขุ่นเคือง พวกเขาเหล่านั้นจะต้องเสียใจ

        แม้ชายาอวี้จะอายุยังน้อยแต่ถึงกระนั้นฝีปากของนางกลับมิเป็นสองรองใคร

        เกรงว่าเรื่องนี้จะยุ่งยากกว่าเดิมเสียแล้ว

        “เรื่องนั้น...ยังไม่มีข้อสรุป บางที...”

        ไท่จื่อครุ่นคิดตอนแรกเขาคิดว่าหลินเมิ้งหยาจะเหยียบเรื่องน่าอายเช่นนั้นเอาไว้

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะนำมันมาเป็นข้อต่อรอง

        “ยังไม่มีข้อสรุป? แต่เรื่องขององค์ชายรองแห่งซีฟานกลับมีข้อสรุปแล้ว? ทั้งที่หลักฐานมีครบมิใช่หรือ? แล้วเหตุใดพวกท่านทั้งสองจึงแสดงท่าทีประหนึ่งทำการสรุปการพิจารณาคดีแล้วอย่างไรอย่างนั้นอีกทั้งยังใส่ร้ายพระญาติของกษัตริย์อีก หรือนี่คือวิธีการแก้ไขปัญหาของไท่จื่อและฮ่องเต้หมิง?”

        หลินเมิ้งหยาส่งเสียงกดดัน ทั้งที่เป็นเพียงหญิงสาวตัวเล็กๆทว่าความน่าเกรงขามมิได้ด้อยไปกว่าชายทั้งสองเลย

        เสียงภายในกระโจมเงียบลง ไม่มีใครคาดคิดว่าชายาอวี้ผู้งดงามจะมีความกล้ามากมายถึงเพียงนี้

        แม้ไท่จื่อจะทำหน้าที่ดูแลบ้านเมือง ทว่าเขายังไม่ใช่ฮ่องเต้เมื่ออ้างอิงจากกฎหมายบ้านเมืองของต้าจิ้นแล้ว เขายังไม่มีสิทธิ์ลงโทษนาง

        ดังนั้น ท่าทางแสดงความเหนือกว่าที่ลดลงของเขาจึงเป็นโอกาสของหลินเมิ้งหยา

        “ที่ข้าเชิญเจ้ามาในวันนี้ก็เพื่อถามไถ่เรื่องที่เกิดขึ้นให้ชัดเจนชายาอวี้คิดมากเกินไปแล้ว”

        ในเมื่อเรื่องราวพลิกผันเป็นเช่นนี้แล้วไท่จื่อทำได้เพียงแสดงความอ่อนโยนมากขึ้น

        หากยังแสดงท่าทีแข็งกร้าวเกรงว่าพวกเหล่าขุนนางที่กำลังจับตามองเขาอยู่จะต้องปล่อยข่าวลือเสียๆ หายๆออกไปเป็นแน่

        หากถูกเล่าลือไปว่าเขากำลังเข้าข้างคนนอกเกรงว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบกับเขามากพอตัว

        นี่มัน...อันตรายมากจริงๆ