“เฮ้ เรย์... นั่นใช่หมู่บ้านถัดไปหรือเปล่า?”
เสียงของเอลร่าดังขึ้นเบา ๆ พลางชี้นิ้วไปไกลสุดขอบป่า ท่ามกลางม่านหมอกจาง ๆ เสาไฟ และหลังคาไม้ก็เริ่มปรากฏอยู่ไกลลิบ ๆเรย์ พยักหน้า
“ใช่ หมู่บ้านมิโรห์... แต่ก่อนจะเข้าไป เราต้องมี ‘อาวุธ’ ซะก่อน”
สายตาของเขาหยุดลงที่ ถ้ำโบราณ ข้างทางปากถ้ำมืดทึบ เต็มไปด้วยเถาวัลย์ดำพัวพัน และลมเย็นวาบพัดออกมาเหมือนมีบางสิ่งกำลังเฝ้ารอ
【สถานที่พิเศษตรวจพบ – ถ้ำรากไม้ลึก】
ระดับ: ความเสี่ยงสูง
บอสป่า: ???
ของรางวัล: อาวุธหายาก
อัตรารอดเลเวล 1-5: ต่ำมาก
“เรย์… อย่าบอกนะว่าจะเข้าไป…”
“ใช่ พี่จะไปล้วงอาวุธจากบอสเอง ????”
ภายในถ้ำเย็นจัด มืดชื้น และเงียบผิดปกติจนกระทั่งทั้งสองเดินลึกเข้าไปถึงห้องโถงกลางที่เต็มไปด้วยกระดูกสัตว์...
เสียง “แคร่ก... แคร่กก...” ดังขึ้นจากใต้พื้นเถาวัลย์ดำพุ่งขึ้นเป็ร่างสูงกว่า 3 เมตร ประกอบด้วยรากไม้พันกันแ่าดวงตาสีเขียวเรืองแสงลอยอยู่กลางลำตัวพร้อมเปล่งเสียงต่ำลึก
【บอสป่า – รากิญญาผู้ยึดครอง Lv.18】
ประเภท: ควบคุม/ตรึงเป้าหมาย
สกิล: รากแทงทะลุ / คุมพื้นที่ / ฟื้นตัวเองด้วยธาตุดิน
“เรย์! ฉันว่ามันเกินไปแล้วนะ! เราเลเวลแค่ 3 เอง!”
“พี่รู้... พี่ถึงจะขโมยของมันตอนที่มันยังไม่ทันฆ่าเรายังไงล่ะ!”
เสียงคำรามดังก้องถ้ำ รากแหลมแทงพุ่งเข้ามาเรย์คว้าเอลร่าแล้วะโหลบในวินาทีสุดท้าย
【ระบบผู้ดูดกลืน – เรียกใช้】
สกิลที่ใช้: “เวทะเิหม้อไฟ” (ดัดแปลงแรงะเิกระจาย)
“เอลร่า! ยิงเวทแสงมาที่พี่!”
“อะไรนะ!? ทำไมต้อง—”
“จะใช้ตัวพี่เป็วิถีะเิอีกแล้วนั่นแหละ! ยิงมาเลย!”
ตูมมมม!!
ไฟะเิก้องกลางถ้ำ ร่างของเรย์พุ่งผ่านเปลวไฟ ใช้แรงะเิดีดตัวเข้าใกล้บอส แล้วขว้างหินแตะตาขวาของมันพอดี
【คุณกลืนความสามารถ: “ลั่นไหวตาข้างขวา” Lv.1】
【บอสติดสถานะ: ตาขวาเบลอ (3 วินาที)】
“มันได้ผล! รีบลุยต่อเลย!”
เอลร่าร่ายเวท “วงแหวนพันธนาการ” ยิงใส่เท้าบอสรากไม้ซัดสวนกลับ เรย์ะโขึ้น ใช้ตัวเองบังให้ พร้อมใช้สกิลใหม่:
“รากจับตรึง” ใส่รากของบอสเอง
ชั่วขณะหนึ่ง... บอสขยับไม่ได้
“เอลร่า! ของที่อยู่บนแท่นนั่น! คืออาวุธที่เรา้า!”
เธอพยักหน้า รีบวิ่งไปที่แท่นหินกลางถ้ำ คว้าดาบไม้โบราณเต็มไปด้วยหนาม
【ได้รับอาวุธ: ดาบหนามแห่งรากไม้】
สกิลประจำอาวุธ: แทงทะลวง + พันธนาการเป้าหมายด้วยหนาม แต่อยู่ ๆ พื้นก็เริ่มสั่น... บอสรากไม้คำรามอีกครั้ง เส้นรากที่ถูกตรึงเริ่มปริแตกอย่างรุนแรง
“ไม่ทันแล้ว!”
“วิ่ง!!”
หนามั์พุ่งออกจากพื้น ไล่ตามหลังทั้งสองอย่างกระชั้นชิดเรย์คว้าแขนเอลร่าไว้แน่น ะโออกจากถ้ำพอดีกับที่มันะเิเสียงก้องตามหลังทั้งคู่หอบหายใจ หน้าถ้ำที่ค่อย ๆ สงบลง
“เรายังฆ่ามันไม่ได้…” เรย์พึมพำ
“แต่นี่แหละ… คือก้าวแรกของการเป็กิลด์ระดับโลก”
เอลร่ามองดาบในมือที่เรืองแสง
“ไว้เรากลับมาแก้แค้นตอนเลเวลอัพ แล้วกันนะคะ…”