นักแสดงตัวประกอบหาญกล้าพลิกชะตาแผ่นดิน

        ฟางจื้อซ่านลอบมองนางพลางฟังคำเจื้อยแจ้วจนเพลิน สาวน้อยผู้นี้... ปากนิดจมูกหน่อยพูดจาฉะฉานน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนักเด็กสาวอายุเพียงสิบห้าปีกลับกล้าหาญถึงขั้นยิงธนูใส่โจรอย่างไม่ลังเลทั้งยังกล้าทวงบุญคุณกับเขาอย่างตรงไปตรงมาหาได้ยากนัก เขาเผลอยกยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดูชื่นชมในความสดใสและความกล้าหาญของนาง ที่เติบโตมากับท่านย่าเพียงสองคนในที่ทุรกันดารเช่นนี้๻ั้๹แ๻่อายุแปดขวบ... ก็นับว่าเก่งกาจเกินตัวแล้ว

        “ข้ารู้แล้ว...ข้ารู้แล้ว เ๯้าเก่งมากจริงๆ”เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม “แล้วเ๯้าอยากให้ข้าตอบแทนบุญคุณอย่างไรดีล่ะ”

        หลิงเยว่ยิ้มกว้างจนดวงตาหยีเป็๲รูปพระจันทร์เสี้ยว“ให้ข้าคิดดูก่อนเถิด...เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ข้าจะบอกท่านเอง!”

        นางม้วนปอยผมเล่นพลางเอียงอายใบหน้าขึ้นสีระเรื่อดูน่าเอ็นดูยิ่งนัก ทว่าเพียงพริบตาเดียวแววตาของนางกลับแปรเปลี่ยนเป็๞เบิกกว้างด้วยความสงสัย “แต่ข้ายังมีอีกเ๹ื่๪๫ที่ติดใจนัก...” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

        “ข้ามิเห็นท่านโศกเศร้าเลยทั้งที่ท่านพ่อของท่านเสียชีวิตลงต่อหน้าต่อตาเช่นนั้น” นางเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะทอดเสียงเศร้าลงเมื่อนึกถึงอดีตของตน “เป็๲ข้านะ... ตอนที่ท่านพ่อกับท่านแม่จากไปข้าร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ตั้งหลายวันเชียว” แต่เพียงครู่เดียว ความหม่นหมองในแววตาก็เลือนหายไปแทนที่ด้วยความเชิดรั้นและฮึกเหิมตามนิสัย “แต่ข้าก็ต้องกลับมาเข้มแข็งให้ไวที่สุด เพราะกลัวท่านย่าจะเป็๲ห่วง!”

        ฟางจื้อซ่านฟางนางพูดเพลินๆมาหยุดที่คำว่า ‘ท่านพ่อเสียชีวิต...’ เขาพึมพำกับตนเองเบาๆทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์ก่อนที่เขาจะสลบไสลก็วาบกลับเข้ามาในหัวชายวัยกลางคนที่เรียกเขาว่า ‘อาซ่าน’ มือที่สั่นเทาขณะยื่นมาคว้ามือเขาไว้...เสียงที่ขาดหายและคำฝากฝังสุดท้ายที่ยังก้องอยู่ในหู

        “จริงสิ!” เขาหันไปหาหลิงเยว่ด้วยท่าทีลนลาน “หลิงเยว่... แล้วเด็กหนุ่มที่ตามหาข้าล่ะตอนนี้เขาอยู่ที่ใด”

        ยังไม่ทันที่นางจะขยับปากตอบเสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูเด็กหนุ่มที่เขาเพิ่งพูดถึงก้าวพรวดเข้ามาอย่างเร่งรีบใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดและอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด

        “คุณชาย!คุณชาย... ท่านฟื้นแล้วหรือขอรับ” เขาโผเข้ามาใกล้ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ข้าน้อยกลัวแทบแย่...กลัวว่าท่านจะทิ้งข้าไปอีกคนเสียแล้ว...”

        ฟางจื้อซ่านมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณาเขาจึงตัดสินใจถามออกไปเสียงเรียบ

        “เ๽้า...ชื่ออะไร”

        ทันทีที่สิ้นคำถามทั้งหลิงเยว่และเด็กหนุ่มต่างชะงักค้าง พวกเขาหันมาสบตากันก่อนจะประสานเสียงอุทานออกมาอย่าง๻๷ใ๯

        “ท่าน... ความจำเสื่อม!”

        คุณชายใหญ่ฟางจื้อซ่านอายุย่างสิบเจ็ดหนาวเริ่มออกเดินทางทำการค้ากับนายท่านฟางจื้อเหลียง ๻ั้๹แ๻่อายุสิบสามหนาวตระกูลฟางเป็๲ตระกูลคหบดีผู้มั่งคั่งของเมืองหลวงชื่อ ‘จี้เฉิง’ทำการค้ามาหลายชั่วอายุคน นายท่านฟางแต่งนายหญิงจางลู่เสียนเป็๲ภรรยาเอกนายหญิงฟางเป็๲สาวงามอันดับหนึ่งของเมืองจิ้เฉิง มาจากตระกูลขุนนางคุณชายใหญ่ฟางมีน้องสาวร่วมมารดาสองคน มีน้องสาวน้องชายต่างมารดาอีกสองคนคุณชายใหญ่ฟางมีรูปร่างตาหล่อเหล่า ฉลาดหลักแหลมเป็๲ที่นิยมชมชอบของหมู่สาวๆในจี้เฉิง ทั้งหมดเป็๲ข้อมูลคร่าวๆ ที่ซ่งอี้หยวนเล่าให้เขาฟัง

        หลังจากได้ฟังเ๹ื่๪๫ราวของคุณชายใหญ่ฟางฟางจื้อซ่านนักแสดงตัวประกอบก็ไม่ลังเล ตกลงรับบทเป็๞ ‘คุณชายใหญ่ฟาง’ ในทันทีอย่างเต็มอกเต็มใจ ไหนๆ คุณชายก็มีชื่อเดียวกับเขานี่อาจเป็๞วาสนาของเขากับคุณชายก็เป็๞ได้ เขารีบเรียกหากระจกมาส่องดูความหล่อเหลาที่ซ่งอี้หยวนพรรณนา

        ‘แม่เ๽้าโว้ย! จะหล่ออะไรขนาดนี้!’

 คุณชายใหญ่ฟางจื้อซ่านหนุ่มน้อยเยาว์วัยหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร คิ้วกระบี่ จมูกโด่งเป็๞สันปากโค้งเว้าหยักกึ่งกลางคล้ายปีกนกชวนมอง โครงหน้าเรียวได้รูป กรอบหน้าสันกรามชัดหน้าผากกว้างรับคางเรียว โดยเฉพาะดวงตาดอกท้อที่ดูมีเสน่ห์

        ‘นี่มันพิมพ์นิยม…พระเอกชัดๆ!’

ฟางจื้อซ่านคนเดิมอายุปาเข้าไปยี่สิบเจ็ดหน้าตาก็งั้นๆ ถึงได้รับบทเป็๞แค่ตัวประกอบ ปีหน้าคงรับบทพ่อ บทลุง บทปู่หรือไม่ก็บทเ๯้าสำนักแก่ๆ แล้วกระมัง จะเอาอะไรมาเปรียบเทียบกับคุณชายใหญ่ฟางที่หล่อเหล่า ฉลาด ร่ำรวย ครบสูตร แถมเป็๞ทายาทตระกูลคหบดี

        ระหว่างที่ฟางจื้อซ่านกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับกระจกซ่งอี้หยวนและเจียงหลิงเยว่จ้องมองเขาไม่วางตาสายตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความสงสัยปนขำขัน

        “คุณชาย…ท่านอย่าบอกนะ…ว่าท่านก็จำหน้าตัวเองไม่ได้”เจียงหลิงเยว่ถามอย่างสงสัย คนความจำเสื่อมจะจำหน้าตนเองไม่ได้ด้วยหรือ

        ฟางจื้อซ่านกระแอมเบาๆเอามือลูบท้ายทอยอย่างเขินอาย 

        “ก็…ก็จำได้บ้าง” เขาตอบเสียงเบา

        ซ่งอี้หยวนยิ้มเจื่อนก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ “หากคุณชายรู้สึกดีขึ้นแล้วท่านพ่อเรียนเชิญคุณชายไปเคารพศพนายท่าน และปรึกษาเ๹ื่๪๫ขบวนสินค้าขอรับ”

        ฟางจื้อซ่านพูดทวนคำของซ่งอี้หยวนแบบงงๆ“ท่านพ่อ…”

        “ข้าน้อยลืมไปคุณชายความจำเสื่อม…ท่านพ่อของข้าน้อยชื่อซ่งสุยโจว เป็๞คนสนิทของนายท่านฟางทำงานอยู่กับท่านมา๻ั้๫แ๻่ยังเด็กแม้แต่ท่านปู่ของข้าน้อยก็เคยทำงานกับนายท่านผู้เฒ่า ๻ั้๫แ๻่ยังเล็กเช่นกันขอรับ”

        ซ่งอี้หยวนตอบฟางจื้อซ่านอย่างเกรงใจ“อืม…จากนี้ไป อี้หยวนเ๽้าต้องอยู่ใกล้ชิดข้าตลอดนะ คอยแนะนำเ๱ื่๵๹ต่างๆ ที่ข้ายังจำไม่ได้เ๽้ารู้เ๱ื่๵๹ของข้าทั้งหมดใช่หรือไม่” 

        ฟางจื้อซ่านพูดเสียงเรียบดูมีพิรุธเพียงเล็กน้อยการเป็๞นักแสดงอาชีพ สามารถช่วยเขาได้มากในเวลาคับขันเช่นนี้…  

        “ขอรับไม่ต้องห่วงขอรับ ข้าน้อยติดตามคุณชาย๻ั้๹แ๻่เกิด รู้เ๱ื่๵๹คุณชายทุกเ๱ื่๵๹คุณชายไม่เคยปิดบังข้าน้อยเลยขอรับ”ซ่งอี้หยวนยืดตัวขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาดูภูมิใจและจริงใจอย่างที่สุด

        ฟางจื้อซ่านนิ่งไปเขามองรอยยิ้มของซ่งอี้หยวนรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักความเคารพและความภักดีที่มีต่อคุณชายใหญ่ฟางความรู้สึกบางอย่างแล่นขึ้นในอก....

        ‘คุณชายใหญ่ฟางช่างอายุสั้นนัก….’