ใครทำ?
คำถามลักษณะเช่นนี้ทำให้ป้อมที่เป็ถึงพระเอกรู้สึกเศร้าใจไม่น้อย
หลังจากที่ป้อมได้ย้อนเวลากลับมา เขาที่ล่วงรู้สิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต จะสามารถแก้ไขสถานการณ์ที่น่าเศร้าของตัวเองได้!
แต่ใครมันจะคิดละว่า เขาจะโดนกดเลนยับจนไม่มีโอกาสได้ฟาร์มหาของ และอนาคตที่สดใสของเขาถูกแม่สาวสะโพกดินะเิที่หนักกว่า 110 กิโลกรัมบดขยี้เละ!
ใครก็ได้ช่วยบอกหน่อยว่ามันเกิดอะไรขึ้น? ป้อมไม่เข้าใจ?
แน่นอนว่าแม่สาวสะโพกดินะเิคนนั้นไม่ได้ตั้งใจที่จะล้มทับป้อมแต่อย่างใด
ป้อมที่เป็พระเอกต้นแบบ เขามีจิตใจกว้างขวางพอที่จะไม่เอาความโกรธไปลงใส่ตัวประกอบฉาก
ป้อมจึงได้โยนความผิดทั้งหมดให้ไปให้...
"ไอ้เxี้ยมิคกี้! ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็เพราะมัน" ป้อมกัดฟันสบถด่าด้วยความแค้น
พี่อู๋รู้สึกตะลึงที่เห็นน้องชายกลายเป็หมูป่าคลั่งเมื่อพูดถึงมิคกี้ "มิคกี้? คนที่โทรหากูน่ะเหรอ? น้องชายมึงเข้าใจผิดแล้วละ มิคกี้คนนี้เขาก็เป็คนดีนิ ฉันได้ยินมาจากหมอว่าเขาเป็คนที่พามึงมาโรงพยาบาลและจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ล่วงหน้าด้วยไม่ใช่เหรอ?"
ป้อมจ้องเขม็งมองหน้าพี่ชายร่วมสาบานด้วยความโกรธ
พี่อู๋! พี่ถูกไอ้เด็กเxี้ยมิคกี้มันหลอกแล้ว!
สาเหตุที่พี่ถูกไล่ออกจากงาน ต้องไปใช้ชีวิตเยี่ยงขอทานข้างถนนในชาติก่อน ทั้งหมดก็เป็เพราะไอ้เด็กเxี้ยมิคกี้ที่พี่ยกย่องว่ามันเป็คนดีนี่แหละ
แต่ว่าผมก็ไม่โทษที่พี่ยังไม่เข้าใจ!
เพราะพี่ไม่ได้ย้อนเวลากลับมาเหมือนผม พี่ไม่รู้ถึงความชั่วร้ายของไอ้เด็กเxี้ยมิคกี้
ความสามารถของสารเลวคนนี้ลึกลับเกินไป!
เห็นได้ชัดว่ามิคกี้มีความสามารถมากมาย แต่เขาแกล้งทำตัวเป็คุณชายเสเพล แกล้งทำตัวเป็หมูกินเสือ เป็เหมือนหมาป่าที่ห่มหนังแกะ เมื่อศัตรูของเขาประมาท เขาก็จะจัดการศัตรูตรงหน้าอย่างหมดจด จนไม่ทันได้ตั้งตัว
และที่น่ากลัวกว่านั้นคือภูมิหลังครอบครัวของไอ้เด็กเxี้ยมิคกี้แม่งโคตรจะเวอร์! โคตรพ่อโคตรแม่โกง!
ใน่เวลาที่ยากลำบากนั้น นอกจากป้อมที่ถูกมิคกี้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีแล้ว ยังมีเพื่อนๆ พี่น้องอีกหลายคนที่ต้องรับเคราะห์กรรม ทุกคนต่างก็ถูกมิคกี้จับมาทรมานเป็ของเล่น!
ความแค้นนี้ต่อให้ตายก็ไม่เลิกรา!
อีกทั้งสาวงามของเขาก็ยังถูกมิคกี้จับ NTR จับตอกสดๆ หมดทุกคน
เมื่อป้อมนึกถึงเื่นี้ขึ้นมาน้ำตาของเขาถึงกับไหลออกมาเป็เื
"พี่อู๋ อย่าได้ถูกมันหลอก! ไม่เชื่อพี่ลองไปถามใครสักคนในจังหวัดนี้ดู พวกเขาต่างพูดเป็เสียงเดียวกันว่า ไอ้เด็กเxี้ยมิคกี้คือคุณชายเสเพลอันดับหนึ่ง วันๆ ไม่ทำอะไรเลยชอบสร้างแต่ปัญหา ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย และยังชอบรังแกคนจน ไร้ซึ่งจริยธรรมและจรรยาบรรณความเป็คน!"
พี่อู๋ฟังที่น้องชายร่วมสาบานของตนพูดด้วยท่าทีไม่อยากจะเชื่อ "เองก็พูดเกินไปเปล่าน้องรัก ไม่ใช่ว่ามึงมีอคติอะไรกับคุณชายมิคกี้คนนี้หรอกนะ?"
"เชื่อผมสิพี่อู๋ ผมจะโกหกพี่ไปทำไม? ไอ้เด็กเxี้ยมิคกี้มันทะลุถุงยางมาเกิดจริงๆ นะพี่" ป้อมได้แต่พูดขึ้นมาด้วยความขมขื่นว่า "ถึงตอนนี้พี่จะยังไม่เชื่อผม แต่อีกเดี๋ยวอีกไม่นานพี่จะเข้าใจ คนอย่างมันสามวันดีสี่วันไข้ เดี๋ยวอีกไม่นานมันก็คงก่อเื่อะไรสักอย่างขึ้นมาแน่ๆ"
อู๋พยักหน้าเป็สัญญาบอกว่าเขาเข้าใจในสิ่งที่ป้อมพูดแล้ว
"เอาล่ะ ตอนนี้มึงไม่ต้องไปสนใจเื่คุณชายอะไรนั่นแล้ว ในเมื่อวันนี้กูมาอยู่ที่นี่แล้ว เดี๋ยวกูจะเป็คนรักษามึงเอง!"
ป้อมยิ้มอย่างขมขื่น "พี่ก็เห็นสภาพผมตอนนี้ ซี่โครงหักสามซี่ ต้องใช้เวลาอย่างน้อยก็สองเดือนในการฟื้นตัว ผมไม่สามารถรอนานได้ขนาดนั้น ผมจำเป็ต้องรีบหายให้ไว"
"ไม่ต้องกังวลน้องรัก พี่ใหญ่ของเองอยู่ที่นี่แล้ว ตราบใดที่พี่ชายใหญ่คนนี้ลงมือ อาทิตย์เดียวก็กลับมาเป็ปกติแล้วน้องรัก อุกะอุกะอุกะ!" เสียงหัวเราะของพี่อู๋ดังลั่นห้อง
ป้อมรู้สึกดีใจมาก "พี่อู๋! เป็ไปได้ไหมว่าที่เคล็ดวิชาฝังเข็มเก้าดาราของพี่ถึงระดับเจ็ดดาราแล้ว?"
พี่อู๋พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม และพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นว่า "เคล็ดวิชาฝังเข็มเก้าดารา หนึ่งดาราสำหรับการบรรเทาอาการปวด สองดาราสำหรับการห้ามเื สามดาราสำหรับการรักษาอวัยวะภายนอก สี่ดาราสำหรับการรักษาไข้หวัดทั่วไป ห้าดาราสำหรับการรักษาไข้หวัดใหญ่ หกดาราสำหรับการรักษาอวัยวะภายใน เจ็ดดาราสำหรับการรักษากระดูก แปดดาราฟื้นคืนจิติญญาผู้ป่วยโคม่าหรืออยู่ในสภาวะผัก และเก้าดาราชำระล้างโรคภัยแทรกซ้อนในร่างกาย!"
"แม้ว่าพร์ของพี่ชายใหญ่คนนี้จะไม่ดีเท่าของเอง แต่กูก็มีความก้าวหน้าเป็อย่างมากหลังจากที่ได้ฝึกฝนทั้งวันทั้งวันคืน และไม่นานมานี้กูก็ได้มาถึงระดับเจ็ดดารา กูสามารถช่วยมึงรักษากระดูกเร่งการฟื้นตัวได้! ภายใต้การฝังเข็มของพี่ชายใหญ่คนนี้ มึงจะหายดีกลับมาเป็ปกติภายในหนึ่งสัปดาห์น้องรัก!"
ป้อมหัวเราะด้วยความตื่น "ยินดีด้วยพี่อู๋ พี่แม่งโคตรเจ๋ง ได้โปรดช่วยรักษาน้องชายสุดที่รักคนนี้ด้วยครับพี่ชาย!"
ไอ้เด็กเxี้ยมิคกี้มึงรอกูก่อน! หลังจากที่กูหายดีแล้ว กูจะชำระแค้นในครั้งนี้ เดี๋ยวมึงเจอกูเซ็ทหย่อสูดต่อซูดผ่อซีหม่อสองห่อใส่ไข่ เคี๊ยกๆ
"รอพี่แป๊บนะป้อมน้องรัก ให้พี่ได้เตรียมตัวก่อนสักครู่หนึ่ง!"
หลังจากที่พี่อู๋พูดจบ เขาก็ได้หยิบกล่องใส่เข็มเงินออกมาจากกระเป๋าสะพายข้าง
พี่อู๋ได้หยิบเข็มเงินออกมาแล้วลนด้วยไฟ พร้อมพูดอย่างเคร่งขรึมว่า "ป้อมน้องรัก มันอาจจะเจ็บนิดหนึ่งนะ พี่เชื่อว่ามึงทนได้!"
ป้อมพยักหน้า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความแน่วแน่ "แทงเข้ามาเลยพี่อู๋ ผมเคยผ่านความเ็ปมากกว่านี้มาแล้ว! ความเ็ปเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ ไม่คู่ควรจะกล่าวถึง!"
"พี่เป็คนลงมือด้วยตัวเอง มึงไม่ต้องห่วงน้องรัก"
ทันทีที่พี่อู๋พูดจบ เขาก็ได้นำเข็มเงินแทงลงไปที่หน้าอกของป้อมตรงบริเวณที่ซี่โครงหัก
ทว่าหลังจากที่พี่อู๋แทงเข็มเงินลงไปถึงสองครั้ง เขาก็ได้พบว่า เขาไม่สามารถแทงเข็มเงินทะลุิัของป้อมได้
"นี่เองลงยันต์มหาอุดเหรอป้อมน้องรัก? มึงช่วยถอนยันต์ออกให้กูก่อนได้ไหม กูแทงเข็มไม่เข้าไอ้ฉิบหาย!"
ป้อมส่ายหัวด้วยความงุนงง "พี่อู๋! ผมยังไม่ได้ให้อาจารย์ลงยันต์ให้ เพราะกลัวว่าของมันจะตีกลับ ถ้าผมลงยันต์มีเหรอที่ผมจะตกอยู่ในสภาพนี้! ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมิัมันหนาขึ้น พี่ลองใช้กำลังภายในดูไหม?"
"จัดไปน้องรัก" หลังจากที่พูดจบ พี่อู๋ก็ได้เริ่มออกใช้กำลังภายใน
เวลานี้ พี่อู๋ได้รวบรวมลมปราณไปกระจุกไว้ในเข็มเงินที่อยู่ในมือ ก่อนที่จะแทงลงไปที่หน้าอกของป้อมอีกครั้ง
ทว่าเข็มเงินก็ยังไม่สามารถทะลุิัของป้อมได้ อีกทั้งเข็มเงินยังเบี้ยวอีก
"ด้อนท์วอรี่มายโบร๋ เดี๋ยวพี่จะเปลี่ยนไปใช้เข็มอันใหม่" พี่อู๋ไม่เชื่อว่าเขาจะแทงเข็มไม่ทะลุิัของป้อม
รอบนี้พี่อู๋ได้ใช้กำลังภายในมากกว่าเดินเกือบสิบส่วน
ทว่าเข็มเงินก็ยังเจาะิัไม่เข้า แถมเข็มเงินที่พึ่งเปลี่ยนมาใหม่ก็ยังงอเหมือนเดิม
"กูจะเปลี่ยนเป็อันที่ใหญ่และหนากว่านี้ กูไม่เชื่อว่าเข็มเงินอันนี้จะแทงผิวมึงไม่ทะลุ!"
หลังจากที่พี่อู๋ได้ลองไปหลายครั้ง ปรากฏว่าเข็มเงินที่เข้าได้เตรียมมาถูกทำให้งอหมดทุกเล่ม ส่วนิัของป้อมยังดูเรียบเนียนไม่มีรอยอะไรเลยแม้แต่น้อย
"เข็มของกูคือเข็มที่จะทะลวงไปสู่สรวง์!!!"
พี่อู๋หยิบเข็มเงินเล่มสุดท้ายออกมา ะโขึ้นไปยืนบนเตียงของป้อม สูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมลมปราณรีดเอากำลังภายในทั้งหมดที่มีในตัวออกมา
ในขณะที่พี่อู๋กำลังออกกระบวนท่าปักเข็มลงบนหน้าของป้อม เท้าของเขาก็ได้ลื่นผ้าห่มที่อยู่บนเตียง ทำให้จุดศูนย์ถ่วงไม่สมดุล จนร่างของพี่อู๋ร่วงตกจากเตียงนอนลงไปนอนกองกับพื้น
ป้อมที่เห็นพี่ชายตกเตียงไปนั้น เขารีบถามขึ้นมาด้วยความเป็ห่วงว่า "พี่อู๋!!! พี่เป็ยังไงบ้าง?"
ใบหน้าของอู๋ซีดเผือด พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า "เข็มแทงเข้าไปแล้ว!"
"ห้ะ!? ทำไมผมไม่รู้สึกอะไรเลย?"
"ไม่ใช่!!! เข็มมันแทงเข้ากูต่างหาก!" พี่อู๋เอื้อมมือไปดึงเข็มเงินออกจากร่าง จากนั้นก็เขวี้ยงทิ้งออกไปนอกหน้าต่าง "แม่งเจ็บฉิบxายเลย ไอ้สลัดผัก"
"..."
1K
