ทันทีที่กรรมการประกาศบอกชื่อผู้ชนะเสร็จ ทิ้งเวลาผ่านมาประมาณอีกสิบห้าลมหายใจ กรรมการหรือผู้าุโสำนักวังเมฆวายุก็ลงมายังสนามประลองพร้อมไม้หมายเลขสิบไม้ในกำมือ
พอคนลงมาถึงพื้นสนามประลองและยืนกับพื้นคงที่แล้ว คนก็กล่าวเรียกคนทั้งสิบให้ลงมาหยิบสุ่มไม้หมายเลขหาคู่ต่อสู้ที่มีเลขเดียวกันมาประลองกันในสนาม จากในสนาม
เมื่อคนทั้งสิบได้ยินดังนั้น ก็ไม่รีรอช้าพุ่งกระโจนลงสนามประลองและมายืนแถวหน้ากระดานสองแถวเบื้องหน้ากรรมการ จากนั้นคนทั้งห้าหรือคือแถวแรก ก็ทำการเข้าไปหยิบไม้หมายเลขพร้อมๆกันทั้งห้าคน
ครั้นหยิบกันเสร็จ กรรมการก็กล่าวบอก " จงแกะผ้าที่พันปิดเลขไม้หมายเลขเอาไว้ออก และนำมาให้ข้าดู "
ทั้งห้าที่ได้ยินดังนั้น ก็ทำตาม คือแกะผ้าที่พันเลขไม้หมายเลขออก และนำมาแสดงให้กรรมการดู
เมื่อกรรมการดูเสร็จ กรรมการก็กล่าวบอกแก่คนทั้งห้า " พวกที่แสดงหมายเลขไม้แก่เราผู้าุโแล้ว ก็จงไปรอ เตรียมพร้อมที่จะประลองอยู่ข้างนอกสนามเถิด จักได้ไม่เกะกะ "
พอคนทั้งห้าได้ฟังดังนั้นก็ทำตาม คือ ออกไปจากสนามประลอง และรอให้คนเรียกให้ลงมาประลองอยู่ข้างนอกสนามประลอง
หลังจากคนแถวแรกได้รับไม้หมายเลขและออกไปจากสนามประลองกันหมดแล้ว กรรมการก็ไม่รอช้า ส่งสัญญาณเรียกคนทั้งห้าที่ยังไม่ได้หยิบไม้หมายเลขหรือคือแถวที่สอง ให้เข้ามาหยิบไม้หมายเลขพร้อมๆกัน
ครั้นพวกคนแถวสองเข้ามาหยิบไม้หมายเลขกันครบทุกคนและแสดงหมายเลขไม้แก่กรรมการแล้ว
กรรมการก็กล่าวบอกพวกคน " พวกเ้าจงออกไปรอที่ข้างนอกสนาม รอจนกว่าคนเรียกให้ลงมาประลอง "
พอกรรมการบอกเสร็จ คนแถวสองก็ไม่รีรอช้า เร่งพากันพุ่งกระโจนออกจากสนามประลองมาอย่างรวดเร็ว
เมื่อบนสนามประลองไร้คนแล้ว แต่ทางด้านกรรมการก็ยังไม่เรียกคนให้ลงมาประลอง คนทิ้งระยะประมาณหกสิบหายใจก่อน ก่อนจะประกาศเรียก " เซี่ยหลิงหยุน กับ ฉู่เฟยเทียน เชิญลงมายังสนามประลอง "
ทั้งคู่ที่ได้ยินกรรมการประกาศเรียกดังนั้น ก็ไม่รอช้า กระโจนลงมายังสนามประลองและมายืนประจันหน้ากัน
และก่อนที่ทั้งสองจะได้สู้กัน กรรมการก็เรียกบอกให้ทั้งสองสำแดงไม้หมายเลขและคืนไม้หมายเลขแก่กรรมการ
ครั้นทำเสร็จ กรรมการก็ประกาศบอก " เริ่มได้ "
ทันทีที่กรรมการประกาศบอกว่าเริ่มได้ ฉู่เฟยเทียนที่เห็นและรู้ว่าเซี่ยหลิงหยุนเป็สายภูติ คนก็ตระหนักรู้ว่าด้วยความสามารถตนในตอนนี้ไม่สามารถต่อกรกับคนได้ จึงประกาศยอมแพ้ " ข้าขอยอมแพ้ " และพุ่งตัวออกจากสนามไปแบบง่ายๆ
เมื่อมีคนประกาศยอมแพ้แล้ว กรรมการก็ไม่รอช้ารีบประกาศชื่อคนชนะขึ้น " เซี่ยหลิงหยุน แห่งตระกูล เซี่ย เป็ฝ่ายชนะ "
เมื่อกรรมการประกาศบอกว่าใครคือผู้ชนะแล้ว
เซี่ยหลิงหยุน ที่ยังอยู่ในสนาม ก็ไม่คิดจะรออีก จึงเดินออกจากสนามไปแบบธรรมดาๆตามหลังไล่เลี่ยฉู่เฟยเทียนไป
ครั้นทั้งสองออกไปจากสนามแล้ว กรรมการที่เห็นว่าพื้นที่ประลองไม่มีอะไรเสียหาย จึงกล่าวเรียกคู่ต่อไปให้ลงมายังสนามประลอง " เฟินอี้เซ่อ และ เซียวเนี่ยนเจิน เชิญลงมายังสนามประลอง "
พอทั้งสองรับรู้เสร็จ ทั้งสองก็ต่างพานำร่างของตนเองลงมายังสนามประลองและมายืนประจันหน้ากัน
เมื่อทั้งสองมายืนประจันหน้ากันระยะห่างพร้อมต่อสู้ กรรมการที่เห็นดังนั้นว่าคนพร้อมแล้ว ก็ไม่รีรอช้า ประกาศเริ่มต้นการต่อสู้ขึ้น " เริ่มได้ "
ทันทีที่กรรมการประกาศเริ่มได้ เฟินอี้เซ่อและเซียวเนี่ยนเจิน ก็ต่างะเิพลังิญญาและปลดปล่อยิญญายุทธ์ของตนเองกันออกมาในเวลาพร้อมกัน จากนั้นก็พุ่งกระโจนเข้าหากัน
เซียวเนี่ยนเจินที่พุ่งมาได้ครึ่งทาง คนก็เริ่มเปิดใช้ทักษะิญญา " ทักษะท่าร่างภาพมายาสามเงาิญญา "
ในฉับพลันที่คนปลดปล่อยทักษะิญญาออก ก็บังเกิดมีร่างคน รูปร่าง หน้าตา เสื้อผ้า อาภรณ์เหมือนกันกับเซียวเนี่ยนเจินเพิ่มขึ้นมาอีกสองร่าง ปรากฏขึ้นมา มาวิ่งคู่ซ้ายขวาของร่างตรงกลาง โดยเป้าหมายของทั้งสามร่างก็คือ พุ่งเข้าหาเฟินอี้เซ่อและใช้กระบี่ในมือฟาดฟันร่างคน
เซียวเนี่ยนเจินทั้งสามร่างวิ่งเข้าหาเฟินอี้เซ่อเข้าใกล้ไปได้อีกไม่กี่ก้าว จู่ๆทันใดนั้น ร่างของเฟินอี้เซ่อก็จมเงาตนเองไปด้วยความรวดเร็วเพียงหนึ่งกระพริบตา
เมื่อเป้าหมายของเซียวเนี่ยนเจินจู่ๆก็หายไป ร่างทั้งสามของเซียวเนี่ยนเจินก็พลันหยุดชะงักไม่เคลื่อนไหว ทำเพียงหันหัวหันหน้ามองไปรอบๆ
จากนั้นไม่นานหลังจากที่ร่างทั้งสามของเซียวเนี่ยนเจินหยุดเคลื่อนขา ในไม่ถึงสองลมหายใจต่อมา ร่างของเฟินอี้เซ่อก็พุ่งโผล่มาจากเงาร่างตรงกลางของเซียวเนี่ยนเจิน และใช้เคียวฟันใส่เอวร่างตรงกลางของเซียวเนี่ยนเจินจากด้านหลัง
แต่ผลก็ออกมาว่า เคียวทะลุผ่านร่างไปดุจภาพมายา เฟินอี้เซ่อที่เห็นดังนั้น ก็ตระหนักรู้ได้ในทันทีเลยว่า ' เป็ร่างปลอมสินะ '
ทันทีที่เฟินอี้เซ่อปรากฏตัวออกมาจากใต้ร่างตรงกลางของเซียวเนี่ยนเจิน คนก็ทราบในทันทีเลยว่า คนกำลังตกเป็เป้า เมื่อเป็เช่นนั้น พอขาคนถึงพื้น คนก็กระโจนถอยหลังห่างจากร่างทั้งสามของเซียวเนี่ยนเจินไป
เมื่อคนตั้งหลักได้แล้ว คนก็เปิดใช้ทักษะิญญาที่คนมั่นใจว่าจะสามารถหาร่างจริงของเซียวเนี่ยนเจินได้ " ทักษะสิบประตูนรกสิบโซ่ล่ามิญญามาร "
ทันทีที่คนประกาศเปิดใช้ทักษะิญญาเสร็จ ทันใดนั้นประตูบานเล็กสิบบานสีม่วง ก็ปรากฏยังด้านหลังของเฟินอี้เซ่อ
และในไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ ประตูทั้งสิบบานก็เปิดออกปล่อยโซ่พุ่งเข้าโจมตีเซียวเนี่ยนเจิน
หนึ่งโซ่โจมตีร่างทางขวา
หนึ่งโซ่โจมตีร่างทางซ้าย
หนึ่งโซ่โจมตีร่างตรงกลาง
และอีกเจ็ดโซ่ก็พุ่งไล่ล่าอะไรบางอย่างที่ทุกคนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
เซียวเนี่ยนเจินที่เป็สิ่งนั้นหรือคือสิ่งที่ทุกคนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ก็รู้สึกตระหนกพอควรที่โซ่รู้ตำแหน่งของตนได้ทั้งๆที่ตนกำลังล่องหนอยู่
แต่ก็ตระหนกได้ไม่นาน คนก็ตระหนักรู้แล้วว่าโซ่ทั้งสิบทำงานแบบใดและทำไมถึงรู้ตำแหน่งคนได้ ' โซ่ทั้งสิบ มันคงจะเลือกติดตามโจมตีจุดที่มีพลังิญญามากที่สุดสินะ ยิ่งพลังิญญาเยอะโซ่ก็ยิ่งไล่ล่าตามเยอะตาม เพราะงี้ร่างแยกมายาเรา ที่เป็
กลุ่มก้อนพลังิญญาเล็กๆ จึงโดนเพียงแค่โซ่เส้นเดียวโจมตี '
เมื่อเซียวเนี่ยนเจินคิดตระหนักรู้ได้เช่นนั้นแล้ว คนก็เร่งพยายามคิดหาวิธีรับมือกับโซ่ทั้งเจ็ดที่ไล่ล่าตนต่อในทันทีหลังจากที่คนตระหนักรู้
แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรได้ โซ่เส้นหนึ่งที่ไล่ล่าโจมตีคนมา ก็พุ่งเข้ามารัดพันข้อมือข้างขวาของคนเอาไว้ และพยายามที่จะดึงร่างคนเข้ามาหาทางด้านประตู
เซียวเนี่ยนเจินที่โดนดังนั้น ก็พยายามใช้กระบี่ฟันโซ่และดึงต้านแรงดึงของโซ่เอาไว้
คนที่ทำเช่นนั้น คนก็กลายเป็เป้านิ่งโดยไม่รู้ตัว แม้จะล่องหนอยู่ก็ตาม
เซียวเนี่ยนเจินที่กลายเป็เป้านิ่ง เฟินอี้เซ่อที่เห็นดังนั้นก็ไม่คิดจะปล่อยโอกาสโจมตีให้หายไป คนกะระยะคาดการณ์ว่าตัวร่างกายของเซียวเนี่ยนเจินอยู่ตรงไหน และพุ่งใช้เคียวเข้าฟาดฟันด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่โซ่อีกหกโซ่ที่ตนใช้ไล่ล่าโจมตีจะได้โจมตีคนถึงตัว
และก็ได้ผล เซียวเนี่ยนเจินหลบไม่ทัน คมของเคียวยมทูตปาดฟันเข้าข้างด้านลำตัวทางขวาของเซียวเนี่ยนเจิน
ทันทีที่เฟินอี้เซ่อฟันโดนร่างกายของเซียวเนี่ยนเจิน คนก็ประกาศขึ้น " ข้าชนะแล้ว "
เซียวเนี่ยนเจินที่ได้ฟังดังนั้น คนก็ทราบในทันทีว่าตนแพ้เพราะอะไร " ทักษะพิษสินะ " คนพึมพำกับตนเอง
จากนั้นคนจึงค่อยเอ่ยกล่าวถาม " บอกข้าได้มั้ยว่าเป็พิษแบบใด และเป็ทักษะอะไร "
เฟินอี้เซ่อที่ได้ยินคนกล่าวถาม คนก็ไม่คิดปิดบัง จึงกล่าวบอก " เป็พิษประเภทอัมพาต ของทักษะหนึ่งาแไร้แขนขา "
เมื่อเซียวเนี่ยนเจินได้รับคำตอบคลายความสงสัยคนแล้ว คนก็ยิ้ม จากนั้นจึงค่อยกล่าวยอมแพ้ " ข้าขอยอมแพ้ "
ทันควันที่มีคนประกาศยอมแพ้ กรรมการก็ประกาศชื่อผู้ชนะขึ้น " เฟินอี้เซ่อ แห่งตระกูลเฟิน เป็ผู้ชนะ "
พอกรรมการประกาศแล้วว่าใครคือผู้ชนะ เฟินอี้เซ่อและเซียวเนี่ยนเจินที่ยังอยู่ในสนาม ก็พุ่งมุ่งออกจากสนามประลองไป
ครั้นคนออกไปจากสนามประลองหมดสิ้น กรรมการก็ไม่รีรอช้า เรียกคู่ต่อไปให้ลงมายังสนามประลอง " เฟินหลิงฮุ่ย และ เฟินหลิวหยาง เชิญลงมายังสนามประลอง "
ทั้งสองที่ได้ยินกรรมการเรียก ก็ต่างพากันลงมายังสนามประลองและมายืนประจันหน้ากันพร้อมประลอง
เมื่อกรรมการเห็นว่าทั้งคู่พร้อมต่อสู้แล้ว กรรมการจึงประกาศขึ้น " เริ่มได้ "
ทันทีที่กรรมการประกาศบอกว่าเริ่มได้ เฟินหลิงฮุ่ยก็ประกาศยอมแพ้ขึ้น " ข้าขอยอมแพ้แก่น้องหลิวหยาง " พอคนประกาศเสร็จ คนก็กระโจนออกจากสนามประลองไป
เมื่อมีคนประกาศยอมแพ้แล้ว กรรมการก็ประกาศชื่อผู้ชนะขึ้น " เฟินหลิวหยาง แห่งตระกูล เฟิน เป็ผู้ชนะ "
หลังจากกรรมการประกาศเสร็จ เฟินหลิวหยาง ก็พุ่งตัวออกจากสนามประลองไป
ครั้นเฟินหลิวหยางที่เป็คนอยู่บนสนามประลองเป็คนสุดท้ายออกจากสนามประลองไป กรรมการก็กล่าวเรียกคู่ต่อไปให้ลงมาประลอง " เฟินหลี่จวิน และ เซียวลี่หยาง เชิญลงมายังสนามประลอง "
พอทั้งคู่ได้ยินการเรียกจากกรรมการ ทั้งสองก็ทำการกระโจนพุ่งตัวลงมายังสนามประลองในเวลาไล่เลี่ยกันและมายืนประจันหน้ากัน
เมื่อคนทั้งสองแสดงให้กรรมการเห็นว่าพร้อมที่จะประลองต่อสู้แล้ว กรรมการก็ประกาศ " เริ่มได้ "
ทันทีที่กรรมการประกาศบอกว่าเริ่มได้ เซียวลี่หยางและเฟินหลี่จวิน ก็ต่างพากันะเิพลังิญญาและปลดปล่อยิญญายุทธ์ของตนกันออกมา
เซียวลี่หยางที่ปลดปล่อยิญญายุทธ์ธนูของตนมาแล้ว คนก็ไม่รอช้ายิงลูกธนูพลังิญญาใส่เฟินหลี่จวินหนึ่งลูก เป็การเปิดการโจมตีเป็คนแรก
เฟินหลี่จวินที่เห็นลูกธนูพุ่งมาแบบนั้น คนก็หดหัวหดแขนหดขาเข้ากระดองเต๋าเพื่อหลบการโจมตีที่อาจจะพุ่งเข้าใส่จุดบอบบางของตน
เซียวลี่หยางที่เห็นคนหดหัวหดแขนหดขาเข้ากระดองและใช้กระดองรับการโจมตีตน คนก็คิดอะไรได้ขึ้นบางอย่าง ' ถ้ามันจะใช้ความแข็งของกระดองรับการโจมตีของเรา งั้นมาดูกันว่าจะกันได้นานแค่ไหน '
คนคิดเสร็จ คนก็ใช้ทักษะิญญา " สามศรติดตาม สามศร " ยิงใส่คนไปเป็ชุดแรกเพื่อทดสอบความแข็งของกระดอง
ผลปรากฏออกมาว่ากระดองเต่ายังคงทนได้ดี แม้มีรอยแตกเล็ก เมื่อเซียวลี่หยางเห็นเช่นนั้น คนก็ยิงสามศรติดตาม หกศร สามศรติดตาม เก้าศร และสามศรติดตาม สิบสองศร ใส่คนตามระดับเรียงกันไป
เฟินหลี่จวินที่นิ่งทนรับลูกธนู คนก็ทนไปได้แค่สี่ลูก เพราะลูกธนูที่ยิงมาสี่ลูก ยิงโดนซ้ำที่เดียวกันสองจุดจนทะลวงกระดองคนจนไปโดนเนื้อ จนทำให้คนเจ็บ
เมื่อคนรู้แล้วว่า หากลูกธนูยิงมาโดนที่เดียวกันสองครั้ง กระดองเต่าก็จะโดนทะลวง จนไปโดนกายเนื้อ
เฟินหลี่จวินที่ทราบดังนั้นและเห็นว่าลูกธนูที่ถูกยิงมายังเหลือยังไม่บรรลุถึงตัวคน ด้วยความไม่ประมาทคนจึงเปิดใช้ทักษะิญญาตอบโต้คน " ทักษะเกราะเขมือบิญญา ทักษะกายาเหล็ก "
ทันทีที่เฟินหลี่จวินเปิดใช้ทักษะิญญาเสร็จ ลูกธนูที่พุ่งเข้ามากระทบกระดองเต่าจุดเดียวสองจุดซ้ำๆไม่เกินนี้ จากเดิมที่เคยเข้า บัดนี้ไม่เกิดแม้แต่รอยร้าว แถมเมื่อลูกธนูมากระทบเสร็จ ลูกธนูมันก็หายไปในการรับรู้และครรลองของเซียวลี่หยางอีกด้วย
เซียวลี่หยางที่รู้ดังนั้น คนก็ตระหนกและคิดขึ้น ' ลูกธนู หายไป!! เป็ไปได้เยี่ยงไรกัน เราน่าจะใช้พลังิญญาทำให้ลูกธนูคงอยู่ไม่หายไปแล้วหนิ และทำไมถึง '
คนที่คิดไม่ออกหาคำตอบมิได้สักพักประมาณสิบห้าลมหายใจ จึงทำให้คนรู้สึกหงุดหงิดและตัดสินใจเปิดการโจมตีกระหน่ำใส่ด้วยลูกธนูดุจห่าฝนใส่คนไม่ยั้ง
เฟินหลี่จวินที่โดนกระทำดังนั้นก็ไม่เป็อะไรแบบเดิม คือ ลูกธนูไม่ทะลุกระดองเต่าคนจนไปโดนกายเนื้อ
ส่วนทางด้านลูกธนูที่หลังจากกระทบกับกระดองเต่าแล้ว มันก็เป็แบบเดิมเช่นกัน คือ หายไป จากการรับรู้และครรลองการมองเห็นของเซียวลี่หยาง
เซียวลี่หยางที่แม้จะเห็นและรู้ดังนั้น ว่าลูกธนูเจาะกระดองเต่ามิเข้าและลูกธนูก็หายไปอย่างปริศนา แต่ด้วยความหงุดหงิดจนไม่ยั้งคิดบังตา จึงทำให้คนกระหน่ำโจมตีต่อ จนพลังิญญาในร่างหายไปถึงสองในสามส่วนและเกิดอาการเหนื่อยล้า
คนหยุดการโจมตีและพลางคิดขึ้น' นี่มันบัดซบอะไรกัน ลูกธนูเเราทำอะไรกระดองเต่ามันไม่ได้เลย แถมลูกธนูก็ยังสูญหายจนััถึงพลังิญญาไม่ได้อีก เราควรจะทำอย่างไรต่อดี หากการโจมตีเรายังไม่ได้ผล
อยู่แบบนี้ ด้วยพลังิญญาที่เหลือน้อยของเรา เราคงต้องแพ้แน่ '
เมื่อเซียวลี่หยางหยุดการโจมตีและเปลี่ยนมาใช้ความคิดหาวิธีเอาชนะคน
เฟินหลี่จวินที่เห็นว่าการโจมตีหยุดลง คนก็โผล่หัวออกมาจากกระดอง เมื่อโผล่มาจากกระดองแล้ว และเห็นว่าคนกำลังยืนนิ่งอยู่ คนจึงเปิดใช้ทักษะิญญา " ลำแสงพลังิญญา " ยิงลำแสงออกจากทางปากมาใส่ทางด้านเซียวลี่หยางด้วยความรวดเร็วจนคนไม่ทันตั้งตัว
เซียวลี่หยางที่ไม่ทันตั้งตัว บวกกับคนไม่มีทักษะท่าร่างเคลื่อนกายหลบด้วยความเร็ว จึงทำให้คนโดนลำแสงยิงทะลุร่างไปเต็มๆบริเวณเอว
" อ๊าก " เซียวลี่หยางส่งเสียงร้องออกมา
เมื่อลำแสงแรกบรรลุโดนตัวคนแล้ว ก่อนที่เซียวลี่หยางผู้โดนลำแสง จะทนความเจ็บและฝืนยืนหยัดขึ้นมาพร้อมต่อสู้ต่อ เฟินหลี่จวินจึงทำการยิงลำแสงกระหน่ำต่อเนื่องใส่ร่างของเซียวลี่หยางต่อไม่ให้คนได้กลับมาตั้งตัว
เซียวลี่หยางที่ยืนหยัดต้านทาน คนก็ยืนไปได้ไม่นานโดนไปอีกแค่ยี่สิบสองลำแสง คนก็ทนไม่ไหวทิ้งร่างร่วงหล่นสลบลงพื้นสนามประลองไป
ครั้นเฟินหลี่จวินเห็นร่างคนร่วงหล่นสลบลงพื้นประลองไป คนก็หยุดโจมตีต่อ เพราะ้าไว้หน้าตระกูลเซียวบวกกับไม่อยากเสียพลังโดยเปล่าประโยชน์อีก
เวลาผ่านไปสิบลมหายใจ กรรมการที่เห็นว่าเซียวลี่หยางไม่มีวี่แววว่าจะฟื้น จึงประกาศชื่อผู้ชนะขึ้น " เฟินหลี่จวิน แห่งตระกูล เฟิน เป็ผู้ชนะ "
พอกรรมการประกาศบอกเสร็จ เฟินหลี่จวิน ก็กระโจนออกไปจากสนาม ส่วนเซียวลี่หยางที่สลบ คนของตระกูลเซียวก็เป็คนมาพาออกไป
เมื่อคนออกไปจากสนามหมดแล้ว กรรมการก็กล่าวเรียกคู่ต่อไปให้ลงมาประลอง " ฉู่หลี่ชุน และ เซี่ยไป๋เยี่ยหลง เชิญลงมายังสนามประลอง "
เยี่ยหลงกับฉู่หลี่ชุนที่ได้ยินคำเรียก คนก็ต่างลงมายังสนามประลองและมายืนประจันหน้ากัน
เยี่ยหลงที่มายืนประจันหน้าคน คนก็คิดขึ้น ' เวลาล้างอายให้ท่านพ่อท่านแม่มาถึงแล้วสินะ ที่ตระกูลฉู่มาหักหน้าถอนหมั้นเราไป เพียงเพราะเห็นว่าเราอ่อนแอพิการไร้ค่า ฉู่หลี่ชุน ข้าจะแสดงให้เ้าเห็นว่าความอับอายเป็เช่นไร และจะพิสูจน์ให้ตระกูลเ้าเห็นว่าตัดสินใจผิดที่เลือกถอนหมั้นข้าไป ด้วยเหตุๆนี้ข้าจักไม่ใช้ิญญายุทธ์สู้กับเ้า '
เมื่อทั้งสองมายืนประจันหน้ากันพร้อมต่อสู้แล้ว กรรมการที่เห็นดังนั้น ก็ประกาศบอกเริ่มต้นการต่อสู้ได้ " เริ่มได้ "
ทันทีที่กรรมการประกาศบอกว่า เริ่มได้ ฉู่หลี่ชุนก็เปิดใช้ทักษะิญญาเท้ากระต่ายข้ามเมฆพุ่งสลับซ้ายขวาเข้าหาร่างเยี่ยหลง
พอบรรลุถึง คนก็ใช้กระบี่ฟัน แต่ผลปรากฏออกมาว่าฟันไม่เข้าไม่โดนเนื้อหนัง เพราะติดเกราะิญญาที่เยี่ยหลงสร้างเอาไว้
ฉู่หลี่ชุนที่ฟันครั้งแรกไม่เข้า คนก็ไม่ตระหนกใ และกระหน่ำฟันต่อ
ทางด้านเยี่ยหลงที่โดนฟันต่อ คนก็ไม่นิ่งเฉยรับคมกระบี่เปล่าๆ คนพยายามใช้มือคว้าจับและปัดป้องกระบี่เอาไว้ ทว่าผลคือ คว้าจับไม่ได้ แต่ปัดป้องได้ แม้มือที่ใช้ปัดป้องจะเกิดรอยโดนฟันก็ตาม
เยี่ยหลงที่โดนฟันอยู่นานสองนาน ก็เริ่มรู้สึกว่ากระบี่ของฉู่หลี่ชุนฟันลึกขึ้นเรื่อยๆทุกชั่วขณะ แต่คนยังไม่แน่ใจ
จนกระทั่งลวดลายัสีแดงที่ใบกระบี่ของฉู่หลี่ชุนเรืองแสงสีแดงเต็มตัวัแล้ว จากกระบี่ที่ฟันไม่ทะลุเกราะิญญา กลับฟันทะลุเกราะิญญาไปจนไปโดนเนื้อหนัง บริเวณแขนซ้าย จนเืสาด
เยี่ยหลงที่โดนดังนั้น ก็ใจนะโถอยหลังไปตั้งหลัก แต่คนได้แค่ะโถอยหลังไป แต่ไม่ได้ตั้งหลัก เพราะฉู่หลี่ชุนใช้ทักษะเท้ากระต่ายข้ามเมฆพุ่งตามมาฟันต่อ
เยี่ยหลงที่เจอคนพุ่งตามมาติดๆจนบรรลุถึงตัวมาฟันต่อ คนก็กลับสู่วังวนเดิม คือ ปัดป้องพลางคว้าจับ สวนกลับตอบโต้ไป
ทว่าก็ทนทำแบบเดิมได้ไม่นาน เพราะทุกกระบี่ของฉู่หลี่ชุนฟันเข้าเนื้อคนทุกกระบี่แล้วนั่นเอง
เยี่ยหลงที่โดนฟันเข้าเนื้อทุกกระบี่ เพราะเกราะิญญาเริ่มไร้ผลป้องกันไม่ได้
คนจึงเปลี่ยนจากการปัดป้องและคว้าจับกระบี่ เป็การเหวี่ยงหมัดต่อยโจมตีสวนใส่ใบหน้าฉู่หลี่ชุนกลับไป
ฉู่หลี่ชุนที่เห็นว่าเยี่ยหลงต่อยใส่ใบหน้าด้านขวาตนมา คนก็ยกกระบี่ขึ้นรับ
ทันทีที่คนยกกระบี่ขึ้นรับ หมัดกับกระบี่ก็ปะทะกัน กระบี่ที่โดนแรงหมัด ก็โดนดันเข้าบาดหน้าคนจนเป็แผลเล็ก
ฉู่หลี่ชุนที่แม้จะรู้ก่อนหน้าแล้วว่าคนหมัดหนักเพียงใดจากคำกล่าวของเฟินเจวี๋ยปี้ แต่พอมาโดนกับตัวเองจริงๆแล้ว คนก็ถึงกลับตระหนกเล็กน้อยและถอยหลังไปสองก้าว
เยี่ยหลงเมื่อเห็นคนเซถอยไปสองก้าว คนก็ขยับตามไปโจมตีต่อไม่ให้คนพักหายใจ
ฉู่หลี่ชุนที่แม้จะเซถอยหลังไป แต่คนก็ไม่ได้เสียหลักไม่พร้อมต่อสู้ คนใช้กระบี่รับหมัดคนต่อ แม้จะโดนดันจนคมกระบี่บาดร่างกายตนบ้างก็ตาม
เวลาผ่านไปได้ไม่นานที่คนประมือกัน สภาพร่างของทั้งสองที่ปรากฏแก่สายตาผู้คนนั้นก็ต่างกันไม่มาก โดยฝ่ายฉู่หลี่ชุนเกิดาแคมกระบี่บาดเล็กน้อยตามตัวที่เกิดจากคมกระบี่ของตนเองที่ถูกดันเข้าใส่ตัว ส่วนฝ่ายเยี่ยหลงตรงกันข้าม คนเกิดาแลึกตามตัวเละจากคมกระบี่ของฉู่หลี่ชุน
เยี่ยหลงที่แม้ตามตัวจะเละเต็มไปด้วยาแลึกจากคมกระบี่หลายจุด คนก็ยังไม่คิดถอย ยังคงต่อยสู้ใส่ฉู่หลี่ชุนต่อ แม้มือทั้งสองข้างจะเละกว่าจุดอื่นก็ตาม
ฉู่หลี่ชุนที่ใช้คมกระบี่ทานรับหมัดของเยี่ยหลงสุดท้ายก็กันมิได้นาน ฉู่หลี่ชุนพลาดโดนต่อยเข้าท้องน้อยและเตะกวาดจนคนกระเด็นไปลงนอนลงกับพื้น เหตุเพราะหมัดของเยี่ยหลงยิ่งมายิ่งไวและเฉียบคมขึ้นกว่าเดิมทุกชั่วขณะ จนคนยกกระบี่ขึ้นรับหรือต่อให้คิดจะหลบก็คงจะไม่มีวันทัน
ฉู่หลี่ชุนที่ถูกต่อยเข้าท้องน้อยและเตะกวาดจนลงไปนอนตะแคงกับพื้น คนก็ใช้มือกุมท้องจุดที่โดนต่อยเอาไว้ด้วยความเจ็บจุก
เยี่ยหลงซึ่งรู้ว่าคนกำลังเจ็บจุก คนก็ไม่ได้เข้าไปซ้ำ เพราะคนอยากเอาชนะคนอย่างมีเกียรติไร้ข้อครหาและได้การยอมรับ คนจึงยืนฟื้นฟูพลังิญญาและฟื้นฟูร่างกายอยู่กับที่นิ่งๆรอให้คนพร้อมกลับมาต่อสู้อีกครั้ง
เมื่อฉู่หลี่ชุนหายเจ็บจุกและลุกขึ้นมายืนพร้อมต่อสู้ต่อ เยี่ยหลงก็ไม่รีรอ พุ่งกายพุ่งหมัดเข้าใส่คน
ฉู่หลี่ชุนที่เห็นดังนั้น คนก็เปิดใช้ทักษะิญญา " ทักษะาแกระบี่คู่ขนาน " พุ่งเข้าหาหมายปะทะแลกกับคน
ทั้งสองยืนรับแลกการโจมตีกันไปมาไม่หลบซึ่งๆหน้า คือ เยี่ยหลงต่อยมาฉู่หลี่ชุนก็ไม่ป้องกันทำเพียงฟันกระบี่ใส่ร่างคนแลกกันไป ส่วนเยี่ยหลงก็เช่นกัน คือ เมื่อฉู่หลี่ชุนฟันกระบี่มา คนก็ยืนรับและต่อยแลกกลับไป
ทั้งคู่แลกการโจมตีกันไปแบบนั้นกันอยู่นานพอสมควร ก่อนที่ทั้งคู่จะตัดสินใจะโถอยหลังกลับไปตั้งหลัก
ฉู่หลี่ชุนที่เห็นเยี่ยหลงสภาพยับเยินจนไม่น่าจะขยับได้ แต่คนก็ขยับได้ จึงทำให้คนเกิดข้อสงสัยขึ้น ' าแเืไหลเยอะขนาดนั้น ทำไมถึงยังสลบกัน เยี่ยหลง เ้าไปทำอะไรมากันนะ ถึงได้แข็งแกร่งขึ้นมากมายขนาดนี้ '
' แต่ทว่า ถึงแม้เ้าจะแข็งแกร่งขึ้น แต่ก็ยังไม่พอที่จะเอาชนะข้าได้อยู่ดี ขนาดหมัดที่รุนแรงที่เป็ไม้ตายของเ้าก็ยังเอาชัยไปจากข้าไม่ได้ ' ฉู่หลี่ชุนคิด
ในระหว่างที่ฉู่หลี่ชุนคิด เยี่ยหลงก็คิดเช่นกัน ' เอาไงดี หมัดที่าเ็ของเราเบาลงจนต่อยนางไม่สลบ แถมเราตอนนี้ก็าเ็จนแทบต่อสู้จะไม่ไหวแล้ว เราจะแก้สถานการณ์นี้อย่างไรดี '
เยี่ยหลงคิดหาวิธี ไม่นานคนก็หาได้ ' ไม่สิ โอกาสชนะยังมีอยู่ เราต้องท้าให้นางให้นางใช้ไม้ตายแลกกับเราซึ่งๆหน้า เพราะแม้ร่างกายเราจะาเ็ถึงขั้นแทบจะขยับไม่ไหว แต่เราก็ยังขยับได้ ที่สำคัญพลังิญญาเรายังเหลืออยู่พอควรพอที่จะมีชัยต่อนางได้ เราจะหยุดแพร่เกราะิญญาที่แพร่ไปคลุมทั้งร่างกาย และรวบรวมเกราะิญญามาไว้ที่กําปั้นข้างหนึ่งเป็จุดๆเดียวและโจมตี ดีล่ะเยี่ยหลง วิธีนี้เป็โอกาสสุดท้ายของเ้าแล้ว งั้นมาเริ่มกันเลย '
" ฉู่หลี่ชุน ข้าขอท้าเ้า เรามาจบการประลองกันด้วยการโจมตีสุดท้ายของกันและกันใส่กันเถอะ เ้ากล้ารึไม่ " เยี่ยหลงะโถาม
ฉู่หลี่ชุนที่ได้ยินคำถามท้าทาย คนก็ตอบรับในทันที " ตามนั้น "
ทันทีที่ฉู่หลี่ชุนและเยี่ยหลงได้ข้อตกลงกันเสร็จ ฉู่หลี่ชุนก็ลอยตัวขึ้นบนอากาศและเปลี่ยนร่างกายตนเองเป็กระบี่ พอเปลี่ยนเป็กระบี่สมบูรณ์เสร็จ กระบี่ก็ค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นและเล็งมาใส่เยี่ยหลง
ส่วนทางด้านเยี่ยหลงก็ทำการรวบรวมเกราะิญญาไว้ที่หมัดซ้ายจุดเดียวพลางเตรียมต่อย
ไม่นานเมื่อกระบี่ขยายใหญ่จนั์มหึมาของมหึมา กระบี่ก็ทำการพุ่งใส่เยี่ยหลงมาในทันควัน
พอกระบี่พุ่งมาถึงระยะต่อย เยี่ยหลงก็ต่อยรับต้านกระบี่ไป ตามการเตรียมการ
" ย้า " เยี่ยหลงกู่ร้องออกมาเมื่อหมัดเข้าต้านกระบี่
ทันทีที่หมัดเข้าต้านกระบี่ปะทะกัน ทางด้านหมัดของเยี่ยหลงนั้น ดูเหมือนจะเสียเปรียบโดนแรงดันจนหมัดถอยไปเรื่อยๆจนเริ่มใกล้ขนานกับอก
ส่วนทางฉู่หลี่ชุนในร่างกระบี่ั์มหึมาที่ดันมา ไม่นานก็ได้รับผลกระทบจากการปะทะกับหมัดคนขึ้น คือ รอยร้าวบนใบกระบี่
ทั้งสองต้านทานกันแบบนี้อยู่นานสองนาน จนสุดท้ายพลังิญญาเกิดะเิขึ้น ทำให้สนามพัง ควันปรากฏคละคลุ้ง
ไม่กี่ลมหายต่อมา เมื่อควันจางหาย ผลสรุปแพ้ชนะก็ออกมาว่า เยี่ยหลงเป็ฝ่ายปราชัย แม้คนจะไม่สลบแต่สภาพร่างกายคนที่ปรากฏแก่สายตาผู้คน คือ นอนจมลึกติดสนามประลอง เจ็บหนักจนไม่สามารถสู้ต่อได้แล้วอย่างแน่นอน
ส่วนทางด้านตัวของฉู่หลี่ชุน เมื่อควันสนามะเิจางหาย คนก็เปลี่ยนร่างกลับมาเป็ร่างมนุษย์ดังเดิมและพลันกระอักเืออกมาคำใหญ่ ซึ่งเป็ผลกระทบจากการปะทะ
เยี่ยหลงที่ขยับร่างไม่ได้แล้วและรู้ว่าตนแพ้ คนจึงกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บใจ ' โธ่เว้ย สุดท้ายแล้วเราก็แพ้ ล้างอายให้ท่านพ่อท่านแม่ก็มิได้ เจ็บใจนัก '
เมื่อคนคิดตัดพ้อกับตนเองเสร็จ ในฉับพลันนั้นคำบอกของอัลเบียนที่เคยบอกกับคนเอาไว้ก็แล่นเข้ามาในหัวปลอบใจคน' หากในวันนี้ในการประลองเธอเกิดแพ้ขึ้นมา ก็อย่าได้เศร้าใจเจ็บใจไปเลย เพราะเธอได้สู้เต็มที่อย่างที่เธอได้คิดเอาไว้แล้ว ถึงแม้เธอจะแพ้ในวันนี้ก็ตาม แต่ในวันข้างหน้าหรือหลายเดือนข้างหน้า หรือ อีกหลายปีข้างหน้า เธอก็อาจจะพร้อมในการที่จะทุ่มเทพลังทั้งหมดในการต่อสู้กับเขาคนนั้นก็เป็ได้ ฉะนั้นอย่างที่บอกอย่าเศร้าใจไปเลย '
เมื่อคำบอกแล่นเข้ามาปลอบใจคนเสร็จ จนคนรู้สึกมีความหวังที่จะมีโอกาสแก้มือและชนะคนได้ในสักวัน คนกระอักเืออกมาคำหนึ่งเพราะอาการาเ็ จากนั้นจึงค่อยเอ่ยะโกล่าวกับฉู่หลี่ชุน " ฉู่หลี่ชุน แม้ครั้งนี้ข้าจักแพ้ต่อเ้าก็ตาม แต่อย่าเพิ่งมั่นใจไปว่าชนะข้าโดยสมบูรณ์แล้ว เพราะในการประลองครั้งนี้ข้ายังไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดที่มี ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงจะขอท้าประลองกับเ้า ในอีกสามปีข้างหน้า ข้าจะมาหาเ้าเพื่อประลองกันอีกครั้งและในครั้งนั้นข้าจะใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อต่อกรกับเ้า เ้ารับคำท้าข้ามั้ย ฉู่ หลี่ ชุน "
ฉู่หลี่ชุนที่ได้ฟังก็หันหลังให้และเดินจาก แต่ก่อนที่จะได้ออกจากสนามประลอง คนก็บอกขึ้น " ข้ารับคำท้า "
สิบลมหายใจต่อมา กรรมการที่เห็นว่าเยี่ยหลงไม่ขยับร่างกายอีก แม้ยังไม่สลบก็ตาม คนก็ประกาศขึ้น " ฉู่หลี่ชุน แห่งตระกูลฉู่ เป็ฝ่ายชนะ "
เมื่อกรรมการประกาศบอกว่าใครชนะเสร็จ และเห็นว่าไม่มีคู่ประลองต่อไปแล้ว คนจึงประกาศบอกชื่อตระกูลที่มีคนชนะหรือเหลือรอดมากที่สุดขึ้น " ตระกูลที่เป็ฝ่ายชนะและจะได้รับรางวัลก็คือ ตระกูล เฟิน เพราะมีคนชนะมากที่สุด และรายชื่อห้าคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ก็มีดังนี้ เฟินอี้เซ่อ เฟินหลี่จวิน เฟินหลิงฮุ่ย เซี่ยหลิงหยุน ฉู่หลี่ชุน"
ทันทีที่กรรมการประกาศว่าตระกูลเฟินชนะเสร็จ เอี้ยเฉินก็ทำการกระโจนลงไปยังสนามประลองเพื่อนำร่างของเยี่ยหลงออกมาจากสนามประลอง
ครั้นเอี้ยเฉินมาถึงร่างของเยี่ยหลงเสร็จ และมองดูคนในระยะใกล้ๆ ก็ทำให้คนถึงกับตระหนก " ลูกพ่อร่างกายเ้า!! "
" ท่านพ่อไม่ต้องกล่าวหรอก เื่นั้นข้ารู้แล้ว กระดูกข้าหักละเอียดไปทั่วร่างเลยสินะ แต่ข้าไม่สนใจหรอก เื่ที่ข้าสนคือ ข้าล้างอายให้ท่านพ่อท่านแม่ไม่ได้ตั้งหาก " เยี่ยหลงกล่าว
" โธ่ ลูกพ่อ พ่อขอขอบคุณนะ ที่ลูกอยากล้างอายเพื่อพ่อกับแม่ขนาดนี้ แต่ว่า พ่อกับแม่ปล่อยวางไม่คิดรู้สึกอยากล้างอายอะไรกับคนไปนานแล้วล่ะ ฉะนั้นลูกก็ไม่จำเป็ต้องแบกมันเอาไว้หรอก "
เยี่ยหลงบอกกลับ " ลูกรู้ดีว่าท่านพ่อท่านแม่ และท่านลุงคงซือไม่คิดอะไรแล้ว แต่สำหรับลูก ภาพวันที่ตระกูลฉู่มายกเลิกการหมั้นหมายกลางที่ประชุมของตระกูลเซี่ยที่ประชุมกับคนของทั้งสี่ตระกูล ยังจำติดหูติดตาลูกได้ดี แม้ลูกจะไม่คิดแค้น แต่ลูกก็มิลืม ฉะนั้นมีทางเดียวที่จะคลายความทรงจำนี้ คือ ลูกต้องชนะหลี่ชุน และหนทางก็คือต้องประลองกับนางอีกครั้ง ซึ่งลูกก็ได้ท้าประลองกับนางไปแล้วคืออีกสามปีข้างหน้า ลูกมั่นใจว่าลูกจักต้องชนะนางได้อย่างแน่นอน ท่านพ่อได้โปรดเชื่อมั่นและมั่นใจในตัวลูก "
เอี้ยเฉินที่ได้ยินคำกล่าวหนักแน่นและเชื่อมั่นของเยี่ยหลง คนก็พลันตอบรับคำมั่นในการตัดสินใจของเยี่ยหลงในทันที " พ่อเชื่อว่าลูกพ่อจักต้องทำได้ ในเมื่อลูกพ่อตัดสินใจแล้ว พ่อก็ขออวยพรให้ ลูกจงทำให้ดีที่สุด และล้างความอัปยศในใจของลูกออกไปให้ได้ก็แล้วกัน "
ครั้นเอี้ยเฉินกล่าวตอบรับคำมั่นในการตัดสินใจของเยี่ยหลงเสร็จ คนก็ดึงร่างของเยี่ยหลงที่นอนจมลึกติดกับพื้นสนามประลองออกมา และแบกร่างของเยี่ยหลงออกจากสนามประลองไป
ไม่นานหลังจากที่เยี่ยหลงออกจากสนามประลองไป คนของวังเมฆวายุที่ยกของรางวัลมาให้แก่ตระกูลเฟินก็เดินมาถึงจุดที่ตระกูลเฟินยืนกันอยู่พอดี
เมื่อของรางวัลมาถึงแก่ตระกูลเฟินผู้ชนะแล้ว เ้าตระกูลเฟินก็เก็บของรางวัลเข้าแหวนมิติเก็บของโดยไม่นับ เพราะคนมั่นใจว่าการจัดเตรียม จัดของรางวัลของวังเมฆวายุนั้นไม่มีพลาด
ครั้นพอเฟินชิงเฉิงเ้าตระกูลเฟินเก็บของรางวัลเข้าแหวนมิติจนหมดสิ้น เ้าตระกูลเซียวและคนของเขา เ้าตระกูลฉู่และคนของเขา ก็ยกมือคำนับยินดีแก่เฟินชิงเฉิงและตระกูล ที่เป็คนเป็ฝ่ายชนะ จากนั้นจึงค่อยเดินจากไปอย่างเงียบๆ ส่วนตระกูลเซี่ยก็ไม่ต่าง คือทำแบบเดียวกัน คือ ยกมือคำนับยินดีและเดินจากไป เหมือนพวกคน
เมื่อคนทั้งหมดของตระกูลเซี่ยที่มายังสำนักวังเมฆวายุ เดินจากตระกูลเฟินและกลับมาอยู่ยังบนนาวาิญญาของตระกูลตนแล้ว ผู้บังคับนาวาิญญาก็ไม่รีรอช้า บังคับเคลื่อนนาวาิญญากลับตระกูลตนในทันที
ไม่นานเป็เวลาครึ่งของครึ่งชั่วยาม นาวาตระกูลเซี่ยที่นำคนไปประลองงานประลองสี่ตระกูล ก็กลับมาถึงบ้านตระกูลเซี่ยเป็ที่เรียบรอย
เมื่อกลับมาถึงตระกูลเซี่ย เยี่ยหลงก็ตื่นขึ้นมาจากการสลบโดยไม่ได้ตั้งใจ เอี้ยเฉินที่เห็นลูกตนเองตื่นจากการสลบ คนก็กล่าวบอก " ลูกพ่อนอนต่อเถอะ เดี๋ยวพ่อจะแบกลูกกลับบ้านเราเอง จากนั้นพ่อจะไปนำยารักษาระดับสามมาให้ลูกกินนะ "
เยี่ยหลงที่ได้ยินดังนั้น ก็กล่าวบอกห้ามขึ้น " ท่านพ่ออย่าได้พาข้ากลับบ้านเลย เดี๋ยวท่านแม่จะใ "
เอี้ยเฉินที่ได้ฟัง จึงกล่าวถาม " ถ้าลูกไม่เอาแบบนั้น ไม่เอากลับบ้าน เพราะกลัวแม่เ้าจะใจนเป็ลมกับสภาพของเ้า แล้วลูกจะไปอยู่ไหน เอาแบบนี้มั้ย ไปอยู่พักฟื้นที่บ้านท่านลุงคงซือของเ้าก่อน หากแม่ของเ้าถามว่าทำไมเ้าไม่กลับมาด้วย พ่อจะบอกกับแม่ของเ้าว่า เ้าไม่ได้รับาเ็อะไรเลย และกลับไปทำงานแล้ว เอาตามนี้มั้ย "
" ท่านพ่อ ท่านไม่จำเป็ต้องโกหกหรอก " เยี่ยหลงบอก
" หมายความว่าอย่างไร ? ลูกพ่อ " เอี้ยเฉินถาม
" ก็หมายความว่า ข้าจะไม่อยู่ที่บ้านของท่านลุงคงซือ แต่จะกลับไปที่ร้านรับจ้างแลกเปลี่ยนสารพัดแทน " เยี่ยหลงกล่าว
" อะไรนะ!! นี่เ้าเจ็บขนาดนี้ ยังคิดกลับไปทำงานอีก
เหรอ " เอี้ยเฉินถาม
" ใช่แล้วขอรับท่านพ่อ เป็เช่นนั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ ที่ร่านรับจ้างแลกเปลี่ยนสารพัด มีอุปกรณ์วิเศษมากมายที่จะช่วยรักษาข้าได้ ให้หายเป็ปลิดทิ้งในเวลาอันรวดเร็ว " เยี่ยหลงกล่าวบอก
เอี้ยเฉินที่ได้ยินดังนั้น ก็ไม่เกิดข้อกังขาสงสัยแม้แต่น้อยและแบกร่างของเยี่ยหลงเดินออกจากตระกูลไปและมุ่งไปตามทางที่เยี่ยหลงเป็คนบอก
ส่วนที่ที่เอี้ยเฉินไม่เกิดข้อกังขากับคำบอก นั่นเป็เพราะว่าสถานที่ที่ลูกเยี่ยของเขาบอกมา เป็สถานที่เดียวกันกับที่รักษาลูกตนจนหายจากการพิการ คนจึงเชื่อมั่นว่าสิ่งที่ลูกตนพูดมาเป็ความจริงแท้แน่นอน
เมื่อเอี้ยเฉินแบกร่างเยี่ยหลงมาถึงหน้าร้านรับจ้างแลกเปลี่ยนสารพัด ในสายตาของเอี้ยเฉินที่มองเพียงหน้าร้าน คนก็ไม่อยากเชื่อเลยว่า ณ เคหสถานใกล้รกร้างท้ายซอยหนึ่งของเมืองเมฆาปลิดตะวันแห่งนี้ จะซ่อนสิ่งวิเศษเอาไว้
เยี่ยหลงที่เห็นบิดาตนกำลังมองดูหน้าร้าน คนก็รู้ว่าบิดาตนคิดอะไรอยู่ คนจึงส่งสัญญาณให้เอี้ยเฉินไปเคาะประตู เอี้ยเฉินก็ทำตาม เมื่อเอี้ยเฉินเคาะประตูเสร็จ ไม่นานก็มีคนเปิดประตู
" สวัสดีครับ " คนที่เปิดประตูทักทายเอี้ยเฉิน ก่อนจะเหลือบตาไปมองสิ่งที่คนแบกมาด้านหลัง
" ไอ้เยี่ยหลง !! " คนที่เปิดประตูกล่าวเรียกด้วยความตระหนกเพราะเห็นสภาพคน
เยี่ยหลงตอบรับ " ครับคุณแคน "
" มา มา เข้ามาก่อน " แคนเรียกให้ทั้งเอี้ยเฉินและเยี่ยหลงเข้ามา หลังจากนั้นคนก็ปิดประตู
101
