โฮปให้ดามีลซึ่งเป็หมอของโรงพยาบาลและเป็เพื่อนของเขารับเป็เ้าของไข้ของทาโร่ เมื่อดามีลเห็นผลตรวจเืจากแลปก็ขมวดคิ้วทันที
“ให้แลปตรวจซ้ำอีกครั้งหรือยัง” ดามีลเอ่ยถาม ตาก็ยังมองแฟ้มคนไข้อยู่
“สองรอบแล้ว” โฮปตอบ ตาสีเขียวของดามีลหันมามองเซนติเนลคลาสเอสซึ่งเป็เพื่อนของเขาและถอดแว่นออก
“ถึงแม้ว่าระดับสารบ่งชี้มะเร็งจะสูงผิดปกติก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเป็มะเร็งนะ เดี๋ยวเราจะลองตรวจกับห้องปฏิบัติการอื่นดู”
โฮปพยักหน้าดามีลวางแฟ้มของทาโร่ลงบนโต๊ะและถอนหายใจ
“คนที่ชื่อทาโก้ แผนกไกด์ดิ้งคลาสบีคนนั้น เราก็รู้จักรู้สึกว่าเพิ่งจะมาทำงานที่นี่ได้แค่หกเดือน เป็คนที่ขยันมากเลย”แววตาของดามีลเศร้าลงเมื่อพูดถึงทาโก้เขาเคยพูดคุยกับทาโก้อยู่บ้างเพราะเป็ไกด์ในโรงพยาบาลเหมือนกันแต่อยู่คนละคลาส
ดามีลมองหน้าโฮปดวงตาสีแดงของเขาอ่อนแสงลง ดามีลจึงถามเขา “เหนื่อยเหรอ”
“อืม” โฮปหลับตา เงยหน้าพิงพนักโซฟา “วันนี้เกิดนิมิตหลายครั้งไปหน่อย”
ดามีลจึงลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะไปหาโฮปยันแขนคร่อมร่างของเขาไว้กับพนักพิงโซฟาและก้มหน้าลงไปประกบริมฝีปากของโฮปเอาไว้
จากที่เพียงประทับริมฝีปากไว้นิ่งๆครู่หนึ่ง ดามีลก็ใช้นิ้วกดปลายคางของโฮปให้เขาเผยอริมฝีปากออกและสอดลิ้นเรียวนุ่มนั้นเข้าไปก่อกวนจนโฮปต้องลืมตาขึ้นมา
“พอแล้วดามีล เราดีขึ้นแล้ว” โฮปจับไหล่ดามีลและดันออก “เดี๋ยวพลังนายหมด”
ดามีลยิ้มและทิ้งตัวลงนั่งข้างๆโฮป
ดามีลกับโฮปรู้จักกันมานานถึงแม้พลังของดามีลจะต่ำกว่าโฮประดับหนึ่งแต่เวลาที่โฮป้าพลังฟื้นฟูเขาก็สามารถช่วยโฮปได้บ้าง
ดามีลยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู“ไกด์ดิ้งไปแค่ห้านาทีเอง ทุกทีต้องยี่สิบนาทีเป็อย่างต่ำ”ดามีลเอียงหน้าไปมองโฮปที่แหงนหน้าพิงพนักโซฟามองเพดานอยู่“วันนี้เห็นอะไรมาบ้างล่ะ ท่าทางจะหนักเอาเื่นะ”
โฮปพยักหน้าและเล่านิมิตที่เขาเห็นเกี่ยวกับทาโร่และความรู้สึกตอนที่ััตัวของทาโร่เมื่อพลังที่มากเกินกว่าไกด์คลาสบีจะมีได้ไหลเข้ามาในตัวของเขา
“เด็กคนนี้ชักจะน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ” ดามีลกล่าวสีหน้าครุ่นคิด หากคำๆนี้ออกจากปากเซนติเนลด้วยกัน โฮปคงรู้สึกว่าทาโร่กำลังจะมีอันตรายแต่พอไกด์คลาสเออย่างดามีลเป็คนพูด โฮปก็หูผึ่งขึ้นมาทันที
"เอาอย่างนี้โฮป นายให้คนไปหาประวัติของเด็กคนนี้มา เอาทุกอย่างเลยนะประวัติความเจ็บป่วย ประวัติการทำฟัน ถ้าหาประวัติครอบครัวมาได้ก็จะดีมากเราจะเอามาตรวจสอบร่วมกับผลเืของเขา ว่าตกลงแล้วเขาเป็อะไรกันแน่"
“ได้ ไม่ยากหรอก” โฮปพยักหน้า ด้วยตำแหน่งผู้บริหารโรงพยาบาลของเขาในตอนนี้เื่แค่นี้ง่ายพอๆ กับกดเลื่อนปลดล็อกโทรศัพท์มือถือ
“แล้ววันนี้ไม่กลับบ้านเหรอ”ดามีลเอ่ยถามเพื่อน
“คงไม่ ี้เีกลับเดี๋ยวอาบน้ำที่นี่แหละ”
ดามีลพยักหน้าจะอยู่บ้านหรือโรงพยาบาลก็ไม่ต่างกัน เพราะโฮปไม่มีใครรอให้เขากลับไป
“นายล่ะกลับบ้านไปหาเมียหรือเปล่า” โฮปเอ่ยถามพลางยิ้ม
“เมียพ่อง……” ดามีลสวนกลับโฮปหัวเราะ
“พ่อเราตายแล้วหาเมียใหม่ไม่ได้แล้วว่ะ”
“กวนตีนแล้วโฮป” ดามีลด่าโฮปอีกคำ ก่อนลุกไปเก็บของใส่กระเป๋าและหยิบแจ็คเกตขึ้นมาสวม“ไปล่ะ ตีห้าจะเข้ามาใหม่”
โฮปโบกมือลาเพื่อนหยอยๆแต่ดามีลยกนิ้วกลางให้เขาแล้วปิดประตู โฮปหัวเราะชอบใจ “ไอ้หมอเถื่อนเอ๊ย”
ดามีลกลับมาถึงคอนโดเมื่อประตูลิฟท์เปิดที่ชั้นสิบแปด เขาก็ถอนใจ
วายุเซนติเนลคลาสเอ คนไข้ของเขามาดักรออยู่ที่หน้าห้องอีกแล้ว
“สวัสดีครับคุณวายุ” ดามีลเอ่ยทักทายเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องของตัวเอง
“คุณหมอครับ วันนี้ผมใช้พลังมากเกินไป เลยต้องมารบกวนคุณหมอถึงที่หมอสะดวกใช่มั๊ยครับ”
ไม่สะดวก!โคตรจะไม่สะดวกเลยเว้ย! ดามีลอยากตอบกลับเขาไปแบบนี้ใจจะขาด แต่ก็ทำได้แค่ยิ้ม“ไม่เป็ไรครับ เชิญเข้ามาก่อนครับคุณวายุ”ดามีลหันหลังให้วายุและกลอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย
เมื่อเข้ามาในห้องดามีลทำได้เพียงวางกระเป๋าเอกสารเท่านั้น วายุก็จู่โจมดามีลทันทีดันเขาติดกับกำแพงและปล้ำจูบจนเขาตั้งตัวไม่ทัน
“เดี๋ยว! คุณวายุ อื้อ….”ดามีลเอ่ยปากได้เพียงเท่านั้นก็ถูกวายุสอดลิ้นเข้ามาลิ้มรสความหวานดามีลพยายามดันตัวเขาออกแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะรูปร่างที่ด้อยกว่าไม่ว่าจะเป็ไกด์ระดับคลาสไหนก็สู้แรงของเซนติเนลได้ยาก
การจูบช่วยฟื้นฟูพลังให้เซนติเนลได้ห้าสิบเปอร์เซ็นต์แต่วันนี้ดูเหมือนวายุจะ้ามากกว่านั้น
วายุล้วงมือเข้าไปในเสื้อของดามีลและเริ่มลูบวนเม็ดติ่งน้อยที่หน้าอก
“คุณวายุ….เดี๋ยว….เดี๋ยวก่อนครับ”ดามีลพยายามหยุดมือใหญ่ร้อนนั้นไว้แต่ก็ไม่ค่อยได้ผล “วันนี้ผมไกด์ดิ้งให้คุณร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ได้นะครับผมไกด์ดิ้งให้คนอื่นไปก่อนแล้ว”
วายุชะงักมือทันทีเขามองหน้าหมอดามีลและจับตัวหมอหนุ่มกดลงบนโซฟา “ตอนนี้พลังของหมอเหลืออยู่เท่าไรไกด์ดิ้งให้ใคร ไกด์ดิ้งแบบไหน” วายุเอ่ยถามเป็ชุด ดามีลถูกจับนอนหงายล็อกตัวไว้ขยับหนีไปไหนไม่ได้
“หมอไกด์ดิ้งให้คลาสเอสไปห้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้วครับดังนั้นวันนี้คุณวายุจะไกด์ดิ้งกับหมอได้แค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์นะครับ”
วายุมีสีหน้าผิดหวังแต่แล้วตาสีเขียวของเขาก็เปลี่ยนเป็วิบวับขึ้นมา “ไม่เป็ไรครับคุณหมอผมขอพลังฟื้นฟูที่เหลือห้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็ได้”
วายุจับข้อมือสองข้างของดามีลรวบกดไว้เหนือศีรษะบนโซฟาและบดปากนุ่มของหมอด้วยปากของเขา ขบริมฝีปากล่างของหมอเบาๆเพื่อบังคับให้ดามีลเผยอปากต้อนรับลิ้นอุ่นนุ่มของเขาให้เข้าไปซุกซนเวียนวนอยู่ในนั้น
มือข้างที่เหลือของวายุค่อยๆปลดตะขอกางเกงของดามีลออก ดามีลดิ้นเบาๆเพื่อเตือนว่าเขาไกด์ดิ้งร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ได้แต่วายุไม่ปล่อยปากของเขาให้เป็อิสระ
ดามีลสู้แรงวายุไม่ได้จริงๆถึงแม้วายุจะบอกว่าวันนี้เขาเสียพลังไปค่อนข้างมากแต่ไกด์ตัวเล็กบอบบางอย่างดามีลก็ยังสู้แรงของเซนติเนลไม่ได้
วายุดึงกางเกงของดามีลลงไปอยู่ที่สะโพกมือของเขาลูบวนท่อนเนื้อขนาดพอดีมือนั้นอย่างแ่เบาและค่อยๆกำรอบเนื้อนุ่มอุ่นร้อนนั้นรูดขึ้นลงช้าๆ เป็จังหวะ
ทั้งลิ้นอ่อนนุ่มที่ถูกดูดเค้นคลึงทั้งแกนเนื้อร้อนกลางลำตัวที่ถูกกระตุ้นรุกเร้าครู่เดียวเ้าท่อนเนื้อลำน้อยของหมอหนุ่มก็ตื่นตัวแข็งขืนขึ้นมาสู้มือของวายุจนได้
วายุปล่อยข้อมือของดามีลให้เป็อิสระและปลดกางเกงของตัวเองออกพอรูดซิปลง ท่่อนเนื้อลำใหญ่ก็ผงาดออกมาทันทีดามีลที่นอนอ่อนระทวยอยู่ใต้ร่างของวายุ มองส่วนที่ชี้ชันแข็งตั้งนั้นแล้วเอ่ยเบาๆ
“คุณวายุหมอบอกคุณไปแล้วนะ”
“ผมรู้” วายุกระซิบกลับ ก้มลงไปจูบดามีลอีกทีหนึ่ง“ผมไกด์ดิ้งจากหมอได้แค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์”
วายุจับท่อนเนื้อขาวอมชมพูของหมอมาแนบชิดกับท่อนเนื้อของเขาและใช้มือกำมันไว้ด้วยกันขยับสะโพกให้ท่อนเนื้อเสียดสีกันไปมาในอุ้งมืออุ่นๆ ของเขา
ดามีลเริ่มจิกมือบนเบาะโซฟาคิ้วขมวดน้อยๆ วายุมองแก้มที่แดงขึ้นเรื่อยๆ ของหมอหนุ่มแล้วก็ยิ้ม
วายุหยุดขยับสะโพกและใช้มือรูดท่อนเนื้อสองลำที่ถูกกำอยู่ด้วยกันขึ้นลงเป็จังหวะกระชั้นขึ้นและก้มหน้าลงไปดูดเม็ดน้อยสีชมพูบนเนินอกของหมออย่างละเมียดละไม
ดามีลแอ่นตัวขึ้นรับลิ้นนุ่มชื้นที่วนเวียนอยู่ที่หน้าอกจนเสียวซ่านมือสองข้างจิกโซฟาแน่นและร้องครางออกมาเสียงแ่ วายุยิ่งได้ใจสลับทั้งดูดเลียและขบเม้มจนจุกสีชมพูกลายเป็สีแดงจัด
“คุณวายุ……หมอ……จะไม่ไหวแล้ว…..อา……”
ดามีลครางรับวายุที่ขยับสะโพกถี่ขึ้นเรื่อยๆเพื่อให้ท่อนเนื้อเสียดสีกันเร็วขึ้น ดามีลยกสะโพกลอยพ้นจากโซฟาเพื่อให้แกนกายของตนเองถูไถกับท่อนเนื้อลำใหญ่ของวายุอย่างลืมตัว
“อึก….อ๊าห์!…..” ดามีลร้องออกมา ความเสียวซ่านสุขสมถูกปลดปล่อยวายุโน้มตัวลงมาสอดลิ้นเข้าหาดามีลอีกครั้งกอดดามีลไว้แน่นและบดสะโพกเบียดกับท่อนเนื้อของคนด้านล่างอีกไม่กี่ครั้งก็กระตุกตัวเกร็ง
หลังจากนอนทับร่างบางอยู่สักครู่วายุก็ขยับใบหน้าเข้าไปหาดามีลและจูบเขาด้วยแรงปรารถนาอีกครั้งพลางมองดวงตาสีเขียวของหมอหนุ่มที่มีน้ำใสๆคลออยู่ข้างใน
“ผมดึงพลังของหมอมาหมดแล้ว เสียดายจัง”วายุพูดจบก็ไล่จูบั้แ่ใบหูลงไปที่ซอกคอ ดามีลนอนหอบหายใจและจับแขนของวายุเอาไว้
“ใช่ครับ พลังพื้นฟูของหมอหมดแล้ว คุณวายุควรลุกออกไปจากหมอได้แล้วครับ”
“แต่ผมยัง้าหมออยู่” วายุเริ่มคลอเคลียดามีลอีกครั้ง ดามีลส่ายหน้า
“พอเถอะครับคุณวายุถ้ามากกว่านี้พลังจากไขสันหลังของหมอจะไม่เหลือเอานะครับ”
วายุชะงักและยันแขนคร่อมตัวของดามีลเอาไว้โดยที่ยังไม่ยอมผละท่อนเนื้อตัวเองออกมาจากหมอหนุ่ม
“ถ้าอย่างนั้น มีวิธีไหนอีกไหมครับหมอที่เราจะมีความสุขกันได้โดยที่หมอไม่เสียพลังไกด์”
“มีครับ” ดามีลตอบวายุมีสีหน้าดีใจ
“วิธีไหนครับหมอ!”
“วิธีของหมอคือ หมอจะไปอาบน้ำ กินข้าว แล้วก็นอนดูหนังในห้องแอร์เย็นๆ ครับนี่คือความสุขของหมอ ส่วนความสุขของคุณวายุ คุณคงต้องไปหาเอาเองนะครับ”
วายุหุบยิ้มมองหมอดามีลที่นอนหน้าตายอยู่ใต้ร่างของเขา
“คุณหมอใจร้ายจังเลยครับ”
ดามีลยิ้มเย็นๆ“สภาพหมอตอนนี้ดูใจร้ายเหรอครับ คุณวายุ”
วายุมองร่างเล็กที่ถูกเขาทับอยู่ชุดทำงานยังไม่ได้เปลี่ยน ผมยุ่ง นอนหอบหายใจเหงื่อซึม แก้มแดงก็ยิ้มให้หมอดามีลแหยๆ
วายุว่าจ้างหมอดามีลให้เป็ไกด์ดิ้งส่วนตัวถึงแม้เขาจะแกล้งเรียกราคาด้วยตัวเลขห้าหลัก แต่วายุก็ไม่เกี่ยงดามีลจึงจำเป็ต้องไกด์ดิ้งส่วนตัวให้วายุเวลาที่เขาหมดพลังเซนติเนล
ถ้ากระเป๋าวายุไม่หนักขนาดนี้ดามีลคงขอยกเลิกสัญญาว่าจ้างไปนานแล้วเพราะความเอาแต่ใจตัวเองของเขา
1K
