ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

        อี้เฉินที่เข้าไปนั่งพักภายใต้ต้นหลิวใหญ่ ภายในยอดเขาที่5 ลมอ่อน ที่พัดไหว บรรยากาศที่ผ่อนคลาย มันจึงทำให้ ลมหายใจที่หนักอึ้งของเขาค่อยๆ ผ่อนลง ยกฝ่ามือลูบคลำหน้าอกด้านซ้าย ที่มีบาดแผลลึก ถึงขั้วหัวใจ เกือบจะตายตก ด้วยคมกระบี่ ของเยว่ชิงเซียน ยังดีที่นางหยุดกะทันหันในช่วงวาระสุดท้าย ไม่เช่นนั้น ชีวิตน้อยๆ ของอี้เฉิน คงตายตกไปแล้วเป็นแน่
 

อี้เฉิน กล่าวตัดพ้อตนเองอยู่ไม่น้อย "เยว่ชิงเซียน หากเจ้าลงมืออีกนิด เกรงว่าข้าในยามนี้ คงไม่ได้มานั่ง ผ่อนลมหายใจเฉกเช่นนี้"

ฝ่ามือที่เปื้อนไปด้วยเลือด เริ่มผ่อนลง ช้าๆ ก่อนนั่งขัดสมาธิ ดูดซับปราณพลังฟ้าดินโดยรอบเข้าสู่ร่างกาย หมายมั่นจะรักษาบาดแผล ในยามนี้

         อี้เฉิน เขาเองก็ไม่คิดเช่นกัน การต่อสู้กับเยว่ชิงเซียน ที่เป็นผู้สูงส่ง จะยากลำบากถึงขนาดนี้ เมื่อไร้ซึ่งกระดูกศักดิ์สิทธิ์ อดไม่ได้ที่จะผ่อนลมหายใจออกมายาว หลินเฟยนางเองก็ไม่ได้อ่อนด้อย หากผู้ใดประมาทพวกนางเกรงว่าได้จบไม่สวยแบบตัวเขาเป็นแน่

         บรรพบุรุษชรา ยอดเขาสวรรค์ ส่งคำพูดบอกกล่าวอี้เฉิน ครั้นเมื่อรับรู้ถึงความกังวล ของชายหนุ่มในยามนี้ "หนุ่มน้อย แม้ว่าเจ้าจะเสียกระดูกศักดิ์สิทธิ์ ภายในกายไป แต่หากเจ้ากระตุ้นให้มันถือกำเนิดขึ้นมาใหม่ได้ เจ้าก็จะกลับสู่จุดสูงสุดได้อีกครา มาพร้อมความรุ่งโรจน์ ที่ไม่มีใครคาดเดาได้ ทว่าความยากนั้น คงจะยากยิ่งยวด คนที่สูญเสีย กระดูกศักดิ์สิทธิ์แล้วรอดตายมาได้ ก็มีเพียงเจ้า เส้นทางของเจ้าจะเป็นของเจ้าเพียงผู้เดียว หวังว่าเจ้าจะทำมันสำเร็จ"

ครั้นอี้เฉินได้ยินคำพูดของชายชรา ส่งคำพูดออกมาแฝงด้วยความคาดหวัง ราวกับอยากเห็นสิ่งไม่อยากเชื่อกับสายตา ของตนเอง

        อี้เฉิน กำฝ่ามือของเขาไว้จนแน่น รับรู้เส้นทางที่จะก้าวเดินในภายภาคหน้า ตัวเขาจะลำบากกว่าผู้อื่นเป็นหลายสิบเท่า ทว่าประกายตาในกรอบสายตา ยังเต็มเปี่ยมไปด้วยความยึดมั่นถือมั่น แม้ว่าจะเดินฝ่าหุบเหว อเวจีก็ตาม

        เนื่องด้วย อี้เฉินที่เคยได้เรียนรู้เต๋าแห่งการฟื้นฟูในยามก่อน ...ไม่ถึง2วันบาดแผลของเขา ก็เริ่มกลับมาหายดีเป็นปกติอีกครา เขาที่รับรู้ว่าตนเอง ยังอ่อนแอเกินไป จึงเร่งรีบ อยากที่จะแข็งแกร่ง ฝ่ามือนำป้ายสระเลือดออกมา ถือหมายจะใช้สถานที่นั้นฝึกปรือ "พวกเจ้ารอข้าก่อนเถอะ เหล่าผู้สูงส่ง ข้าจะไล่ตามพวกเจ้าให้ทัน"

        ฉับพลันร่างอี้เฉินก็เดินสืบเท้าออกไปในทิศทางยอดเขาที่1ในทันที เขานั้นรู้ดีหากไม่มีป้ายเข้ายอดเขาอื่นๆ คนผู้นั้นก็ไม่อาจย่างกรายเข้าไปได้ ครั้นห้อยป้าย สัญลักษณ์ของยอดเขาที่ 1ได้ เขาสืบเท้าก้าวเดินขึ้นยอดเขาไปในทันที

        ผู้อาวุโส ผู้ทำหน้าที่คุ้มกันทางขึ้นยอดเขา ดูแลความสงบ เรียบร้อย ครั้นพวกเขาเห็นอี้เฉิน คล้องป้ายสัญลักษณ์ ยอดเขาที่ 1 อยู่ พวกเขาไม่ได้ ห้ามปรามชายหนุ่มแต่อย่างใด ทว่าแววตากลับรู้สึกประหลาดใจ อยู่เล็กน้อย ไม่คิดคนที่โด่งดังในยามนี้ จะมาเยือนยังยอดเขารวดเร็วถึงเพียงนี้

        หมู่ชนไม่น้อยที่นั่งปิดขั้นพลัง ครั้นสัมผัสได้ถึงผู้มาใหม่ อดไม่ได้ที่จะเปิดเปลือกตาขึ้นมาสำรวจ ทว่าเมื่อพวกเขาเห็นใบหน้าอี้เฉิน จดจำชายหนุ่ม ที่ประลองเมื่อ2วันก่อนได้ "หืม!! บาดแผลของมันหายดีแล้วงั้นหรือ ไม่คิดมันจะกล้ามาเหยียบยังยอดเขาที่หนึ่ง ที่มีองค์ชาย ชิงไป๋ยี่อยู่"

        อี้เฉินที่เดินผ่านกลุ่มคน เข้าไปด้านในส่วนลึกของยอดเขา เขาเองก็รับรู้ถึงสายตาของหมู่ชนที่จับจ้องมาที่ตัวเขา บรรยากาศที่น่าอึดอัด จึงค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมา

        ทว่าเมื่ออี้เฉินสืบเท้า เดินผ่านศาลาไม้ ล้อมรอบไปด้วย ต้นอิงฮวาต้นใหญ่อายุหลายพันปี อยู่หลายสิบต้น แผ่กิ่งก้านออกมากว้างไกล จนทำให้สถานที่แห่งนี้ร่มรื่นไม่น้อย พร้อมกับกลีบดอก ที่ปลิวไสวไปกับสายลม ก่อนน้ำเสียงหนึ่งจะกล่าวคำพูดออกมาด้วยโทสะ ส่งผลให้กลีบดอกอิงฮวา โดยรอบแตกซ่าน กระจัดกระจายทั่วทิศด้วยอายสังหารที่โหมซัด

       "เจ้าช่างใจกล้าห่อฟ้านัก รู้ทั้งรู้ว่าข้า อยู่ยังสถานที่แห่งนี้ เจ้าก็ยังกล้า สืบเท้าเข้ามาอีก เจ้าอย่าลืมไปเสียล่ะ เจ้าไม่มีกระดูกศักดิ์สิทธิ์ ใช้ต่อกรกับข้าอีกต่อไป ดูสิ ครานี้ เจ้าจะทำเช่นไร เมื่อไม่มีพลังของกระดูกศักดิ์สิทธิ์สมบูรณ์" องค์ชายชิงไป๋ยี่ เขากล่าวด้วยความเดือดดาล ปรายตามองอี้เฉินด้วยไฟโทสะ

         อี้เฉินผสานมือคำนับ ด้วยความไม่เต็มใจ ก่อนบอกกล่าว ออกไปโดยไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน "ข้ามาใช้อภิสิทธิ์ของข้าก็เท่านั้น ไม่ได้มาหาเรื่องผู้ใด โปรดองค์ชาย หลีกทาง"

        หมู่ชนไม่น้อยที่จับจ้องรอดูเรื่องสนุก พวกเขาถึงกับหนังตากระตุกถี่ยิบ เมื่อเห็นใบหน้าของอี้เฉิน ยิ้มออกมาด้วยความใสซื่อ ราวกับเป็นเด็กไม่รู้ประสา

          เหล่าองค์หญิง องค์ชายไม่น้อยที่อยู่ยังสถานที่แห่งนี้ อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่น แม้แต่องค์ชาย ชิงไป๋ยี่ ที่คิดจะหาเรื่อง ให้เกิดความวุ่นวาย เขาถึงกับมีใบหน้าบูดเบี้ยวไม่น่ามอง ไม่คิดชายหนุ่มโอหัง ผู้นี้ จะสงบนิ่ง ใจดีสู้เสือเฉกเช่นนี้

          อี้เฉินบอกกล่าวออกไปอีกครา เมื่อเห็นกลุ่มคน ไม่น้อยปิดทางเดิน ไม่ให้เขาเดินเข้าไปภายใน ถ้ำที่เป็นสถานที่ลงไป ยังสระเลือดใต้หุบเขาลึก "หรือองค์ชาย ชิงไป๋ยี่ ผู้ที่ได้ฉายาว่าเป็นอันดับหนึ่ง จะรังแก คนต่ำต้อยเยี่ยงข้า ต่อหน้าประชาชี อย่างนั้นหรือ?"

         คำว่าอันดับหนึ่ง มันเสียดแทง องค์ชายชิงไป๋ยี่ไม่น้อย ครั้นนึกถึงช่วงเวลาที่ถูก อี้เฉินฆ่าสังหาร จนตายตก ภายในมิติหุบเหวสวรรค์ ใบหน้าของเขาพลันมืดทะมึนในทันใด

         หมู่ชนที่มามุงดูเรื่องสนุก พวกเขาถึงกับหน้าเขียวคล้ำ ราวกับกินสิ่งปฏิกูลเข้าไป ประหนึ่งว่าในยามนี้ พวกเขาเป็นพยาน ในการรังแก ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าเสียอย่างนั้น อดไม่ได้ที่จะกำฝ่ามือไว้จนแน่น ไม่คิดชายหนุ่มผมขาว จะใช้วิธีนี้ กดดันองค์ชายชิงไป๋ยี่

          องค์หญิง ชิงหลินยังจดจำ ช่วงเวลาที่นางเสีย สมุนไพรล้ำค่าให้สมิงน้อยบนบ่า อี้เฉินได้ดี ริมฝีปากของนางจึงแยกเขี้ยว เคี้ยวฟันไม่น้อย ทว่ายามนี้ยังไม่เหมาะให้พวกเขาเหล่า ราชวงศ์ ชิงลงมือ ทว่าสายเลือดของนางกลับตื่นตัว เมื่ออยู่ต่อหน้า ชายหนุ่มผมขาว ใบหน้าหล่อเหลา อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ "ท่านพี่ ชิงไป๋ยี่ ปล่อยเขาไปเถอะ แค่10วันมันจะทำอะไรได้ พวกเราดูดซับได้ ทุกๆ 2เดือน เทียบกับมันแล้ว ถือว่าเศษเล็บของพวกเรา"

          เหล่าองค์ชายองค์หญิง ได้ยินพวกเขาพยักหน้ารับคำในทันที "ใช่ๆ 10วันมันจะทำอะไรได้ ยอดเขาสวรรค์ที่หนึ่ง ของพวกเราขึ้นชื่อเรื่องการขัดเกลา ด้านกายเนื้อ ทว่าเวลา10วันมันน้อยเกินไป"

          องค์ชายชิงไป๋ยี่ เขาเดือดดาลอยู่ไม่น้อย ก่อนสืบเท้าเดินจากไป ทว่าก็ไม่วาย ที่เขาจะเอ่ยคำพูดทิ้งท้าย ออกมาถากถางอี้เฉิน "จริงอย่างที่ น้องหญิงว่า แล้วอีกอย่าง มันไม่มีค่าอะไรให้เราต้องเก็บมันมาใส่ใจอีกต่อไป ..มันก็แค่คนที่สูญเสีย กระดูกศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีทางเดินไปได้ไกลมากกว่านี้"

           อี้เฉินที่เห็นกลุ่มคน เลี่ยงทางเดินให้ด้วยความไม่จำยอม เขาสืบเท้าย่างก้าว เข้าไปอย่างไม่ลังเล เมื่อเห็นองค์ชาย5 ชิงอู๋เหล่ย กับสตรีบุปผาหยก หลิวอี้เฟย ยืนอยู่ด้วยกัน ห่างจากกลุ่มองค์ชาย องค์หญิงไม่มากนัก เมื่อเขาที่เตรียมจะยกฝ่ามือทักทาย พวกเขาทั้งสอง กลับต้องเก็บความคิดนั้นกลับไป

           เมื่อรับรู้ถึงโทสะโดยรอบ พร้อมกับอายสังหารที่ไม่เก็บออมของหมู่ชน แม้แต่องค์ชาย5 ชิงอู๋เหล่ย กับสตรีบุปผาหยก หลิวอี้เฟย ยังส่ายหัวให้กับอี้เฉิน ประหนึ่งเป็นการบอกตัวอี้เฉิน กลายๆ ว่าไม่เป็นไร พวกเขาเองก็รับรู้ว่า อี้เฉินไม่อยากให้ พวกเขาทั้งสองต้องลำบากใจ
'พวกเขาทั้งสองก็ไม่คิดเหมือนกันว่า คนที่พบเจอในยามอดีต จะมีชื่อเสียงที่ฉาวโฉ่ เป็นที่รังเกียจของหมู่ชนมากถึงเพียงนี้'

           ทว่าในใจลึกๆ อดที่จะชื่นชม อี้เฉินไม่ได้ กับสิ่งที่เขาทำด้วยสองมือสองเท้า ไม่ได้ง้อชาติตระกูลแต่อย่างใด มองดูแผ่นหลังชายหนุ่มผมขาว สืบเท้าก้าวเดินจากไป ด้วยความองอาจ

          ผู้คนไม่น้อยที่ไม่ชอบในตัวอี้เฉิน ครั้นเห็นความยึดมั่นของเขา อดไม่ได้ที่จะกำฝ่ามือไว้แน่น หากเป็นพวกเขาจะกล้า ทำเฉกเช่นชายหนุ่มหรือไม่ ไฟในตัวจึงเริ่มจุดประกายออกมา