“ทาสเด็กสาวนี่ชื่ออะไร?”
พ่อค้าอ้ำอึ้ง....
“เอ่อ...”
“ส่วนใหญ่ทาสถ้าไม่โดนทางบ้านขายมา ก็มาจากพวกติดเงินใช้หนี้ไม่ได้จึงต้องเอาตัวขัดหนี้ นางชื่ออะไรเ้าขึ้นบัญชีทาสนางได้ยังไงถ้าไม่รู้”
ชายหนุ่มเสียงขึงขัง
คุณชายที่เถียงกับหนิงเอ๋อถึงกับเดินถอยออกไปเมื่อเห็นเขา
พ่อค้ามองสภาพการณ์ ชายผู้นี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ ผู้ติดตามเขาพกดาบ พกกระบี่กันทั้งนั้นมากันราว40 คน ต้องมิใช่ชนชั้นสามัญ
“มิทราบว่าใต้เท้าท่านนี้สนใจนาง งั้นข้าคิดราคาแค่ 2 ตำลึง”
“ข้าถามว่านางชื่ออะไร”
“เอ่อ.....”
ท่าทีของเขาแม้ไม่ะโแต่เสียงที่ราบเรียบหนักหน่นกลับทำผู้คนหยุดขำกันหมด
“ไม่ทราบว่านายท่านคือ....”
“นางชื่ออะไร”
คำถามนี้คล้ายไม่ได้เอ่ยเพื่อถาม พ่อค้าโจรเห็นท่าไม่ดีตระเตรียมหยิบอาวุธที่ซ่อนไว้กัน
“พวกเ้าค้าทาสที่ปล้นมาใช่มั้ย”
นี่ก็ไม่คล้ายคำถาม มันเหมือนการสรุปคำตัดสินคดีความเสียมากกว่า
“ท่านพูดอันใด เดี๋ยวข้าจะเอาเอกสารให้ดู”
“ข้าถามคนของข้าดีกว่า.... ต้าเซิง เ้าเห็นอะไร?”
คราวนี้นี่คือคำถาม
บุรุษเสียงดังผมเผ้ารุงรังกล่าว
“เรียนท่านแม่ทัพ พวกมันปล้นเรือโดยสาร ยึดทรัพย์สินชาวบ้าน ชำเราสตรีที่ไม่งามพอจะขายได้ แต่ไม่มีการฆ่าทำร้ายครับ”
จบคำกลุ่มพ่อค้าโจรใจตกไปยังตาตุ่มวูบ
“ที่แท้ขุนศึกไร้พ่าย เซี่ยวลู่เอิน!!”
ทั้งหมดรีบเก็บอาวุธเข้าที่เดิมดีว่ายังไม่ชักออกมา
“จับกุมให้หมด ขัดขืน ฆ่า!!”
สิ้นคำลู่เอินคนทั้ง 40 ประสานคำ
“ทราบ”
บรรดาทาสถูกปล่อยตัว เขาให้เงินแต่ละคนไปจำนวนหนึ่งเพื่อเดินทาง บางรายก็ย้อนไปรับครอบครัวชราที่โดนทิ้งไว้กลางทาง ลู่เอินให้ทหารกองหนึ่งไป 50นายเพื่อช่วยชาวบ้านออกตามหาญาติที่พลัดกัน พวกเขาล้วนจะเดินทางมายังที่ซีจิ๋วแต่แรกแล้ว
หัวหน้าโจรโดนจับมัดเชื่อเดินเรียงกับคณะโจร
หนิงเอ๋อวิ่งเข้าใส่
“นี่เอาห่อเงินข้าคืนมานะ นั่นเงินทั้งชีวิตพี่สาวข้านะ”
“โอ้ยๆข้าไม่มี ข้าแจกจ่ายพวกลูกน้องไปหมดแล้ว อยากได้ไปขอคืนจากพวกทหารสิ”
นางวิ่งไปหาลู่ฉีผู้ช่วยเซี่ยวลู่เอิน
“พี่ชาย ข้าอยากได้เงินของข้าคืน”
“แล้วเงินของเ้าหายไปเท่าไหร่ล่ะ?”
“อืมล่าสุดเหลือ 31 ตำลึง กับอีก 84 อีแปะ”
“รอเดี๋ยวนะ”
หายไปสักพักก็กลับมา
“รวมมาได้มีเท่านี้เ้าแน่ใจในจำนวนแน่นะ”
ทั้งหมดมีแค่11 ตำลึง และมีเศษอีก 30 อีแปะ
“ไม่นะเงินข้า....เอาเถอะ ดีกว่าไม่ได้คืน ถ้าไม่ได้พวกท่าน ข้านอกจากไม่ได้เงินคืนแล้วยังต้องไปเป็ทาสด้วย”
เสียงกล่าวมาจากด้านหลังนางว่า..
“ฟังว่าเ้าอ่านออกเขียนได้”
ผู้พูดคือเซี่ยวลู่เอิน
นางชูนิ้วขึ้นมาพร้อมยิ้ม
“ยังมีนับเลขคิดเงินเป็ด้วย”
ทหารสวมเกราะที่เพิ่งมาข้างๆกล่าว
“บังอาจจริงๆไม่มีมารยาทพุดกับท่านแม่ทัพ”
ลู่เอินยกมือขึ้นระดับไหล่เป็เชิงบอกว่าไม่เป็ไรทหารน้อมกายล่าถอยไป
หนิงเอ๋อเม้มปากมองไปมองมาค่อยนึกได้ว่าข้างหน้าคือแม่ทัพของที่นี่ พร้อมย่อกายลง
“ท่านแม่ทัพโปรดอภัย ข้าน้อยไร้มารยาท”
“เอาเถอะ เ้าจะไปที่ไหน?”
“ข้า....อืม...ยังไม่มีที่ไปเลยค่ะข้าแยกจากพี่สาว ตอนนี้มาใช้ชีวิตเองเงินทองก็หมดไปจับโจร”
หนิงเอ๋อลอบคิดในใจ
[ใจดีแบบนี้ ต้องชวนเราไปพักที่ป้อมแน่ๆ ฮิฮิมีที่ซุกหัวชั่วคราวแล้ว เผลอๆอาจให้เงินมาจำนวนหนึ่งเพื่อเดินทางต่อก็ได้]
“อืมเ้าไปเถอะ”
“ห๊ะ...?”
“หืม...ข้าพูดไม่ชัดเหรอ? เ้าไปเถอะ ข้าไม่กวนแล้ว”
“อ้าว...แล้ว...ก็ท่านถามข้า...ว่าข้าจะไปไหน”
“ใช่...แล้วเ้าก็ตอบว่าไม่มีที่ไป”
“ก็...ก็ใช่ค่ะ.. ท่าน.....”
“งั้นเ้าก็หาที่ไปสิ”
“นี่....”
หนิงเอ๋อทำอะไรไม่ถูก
ลู่ฉียิ้มกึ่งขำนิดค่อยกล่าว
“ข้าว่านางคงหมายถึงรอให้ท่านหาที่พักให้นางกระมัง”
หนิงเอ๋อลิงโลดยิ่ง
“พี่ชายท่านนี้ฉลาดจัง”
ลู่เอินเหลือยตามามองพลางกล่าว
“ค่ายทหารที่มีแต่ผู้ชาย เ้าเป็ผู้หญิงจะไปพักที่ไหน อาบน้ำที่ไหน”
“ก็....”
“เอาเงินนี่ไปแล้วไปหาที่พักซะ ค่อยหางานทำ”
พูดจบโยนเงินให้จำนวนหนึ่ง
นางคว้ารับไว้ ประสานมือเชิดหน้ากล่าว
“ขอบคุณท่านแม่ทัพ”
“ไม่เอา?”
“เอาค่ะ”
นางรีบชักมือที่ถือถุงเงินหดกลับ
ลู่เอินเดินจากไปก่อนไปกล่าวว่า
“อาบน้ำมั่งนะ”
เมื่อเดินพ้นไป
หนิงเอ๋อแลบลิ้นใส่
“แบร่~~ ยี้~~ เ้ามนุษย์ไม้ ชิ...แต่..ก็ขอบคุณนะ”
จากนั้นรีบเข้าประตูเมืองไป
โชคดีที่เมืองยามนี้ไม่ใช้หนังสือผ่านทาง
ลู่เอินเดินสั่งการกับพวกค้าของเถื่อนที่ตลาดนอกเมืองเดินเตะบางสิ่งเล็กๆ
“?”
หยิบขึ้นมาเป็ขวดยา พอเปิดดมดู ก็มีสีหน้าบอกบุญไม่รับ”
ลู่ฉีกล่าว
“คุณชายมันคืออะไรครับ?”
“มันคือ.....เอ๊ะ....”
จากนั้นดมแล้วดมอีก
แล้วยื่นให้ลู่ฉีดม
“อ่ะหือ เหม็นมาก ขนาดข้าเคยเทบ่ออึ ยังไม่ขมคอเท่ายานี่เลย อันตรายนะคุณชายทิ้งไปเถอะ”
“เ้าลองดูนี่”
พูดจบโรยใส่หลังมือเบาๆ
แล้วยกขึ้นมาดมกัน
“ในขวดเป็ยาแบบเข้มข้นกลิ่นฉุนเตะจมูกจนแทบอาเจียน แต่ถ้าโรยทาแบบพอเหมาะกลิ่นจะคล้ายกับเหงื่อตัวและรักแร้ของบุรุษที่กลิ่นตัวแรง”
“จริงด้วย แล้ว..มันสำคัญยังไงครับ?”
ลู่เอินดมหลังมืออย่างแช่มช้าพร้อมมองไปยังในประตูเมืองแล้วกล่าว
“นี่คือกลิ่นตัวนาง”
............................
“เถ้าแก่ขอห้องพักสำหรับสองคืน อ้อ ขอน้ำอุ่นให้ข้าถังหนึ่งด้วยนะ”
“ได้ครับ”
หนิงเอ๋อขึ้นมาบนห้องพัก และนั่งลงที่เก้าอี้ วางของห่อผ้าบนโต๊ะ เมื่อน้ำอุ่นมาถึง นางรีบถอดรองเท้าถุงเท้า ผลัดผ้าผ่อนออก จากนั้นชุบน้ำบิดผ้า ค่อยๆ เช็ดเนื้อตัวจนกลิ่นเหม็นหายไปหมด เช็ดเท้าที่อับร่องซอกต่างๆ เช็ดจนหมด จากนั้นสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ในห่อผ้า
“เจอแต่เื่ซวยๆขอข้านอนให้อิ่มหน่อยเถอะ”
นอนไปนอนมาก็บ่นถึงแต่พี่สาวกับอาจารย์จนหลับไป
รุ่งเช้า นางขอน้ำอุ่นอีกถัง ล้างหน้า บ้วนปาก สีฟันจากนั้นจะทาตัวด้วยยาปรุงกลิ่นตัว
“ห๊ะ.. แปลกจัง หายไปไหน ข้าเหน็บไว้กับตัว ไม่เอาน่ะ อย่าบอกนะว่าหาย...โอ๊ย~~ ข้าต้องไปหาซื้อส่วนผสมมาปรุงใหม่ใช่มั้ยเนี่ย”
นางลงมาสั่งอาหารเช้า ข้ามหนึ่งถ้วย ผัดผักนึ่งจาน เต้าหู้หนึ่งจาน รีบกินแล้วออกไปหางาน
พบร้านวาดรูปเขียนอักษร
“เถ้าแก่ ข้าเขียนหนังสือได้ วาดภาพก็ได้นะ”
“หื้ม...เ้าน่ะเหรอ....อย่างเ้าเนี่ยนะ”
เ้าของร้านที่ดูทรงแล้วยังไงก็บัณฑิตคงแก่เรียนร่างผอมบางส่ายหัวกล่าว
ภรรยาทักขึ้นมา
“ท่านพี่ ยังไงก็ให้นางลองดูหน่อย เอาผืนที่เขียนเสีย ให่นางลองเขียนอีกด้านก้ได้จะได้ไม่เปลือง”
“ขอบคุณฮูหยิน”
ฮูหยินยิ้มขึ้น
“บนตำราม้วนไม้ไผ่เ้าก็เขียนได้ใช่มั้ย?”
“ได้ค่ะ”
หนิงเอ๋อลองเขียนตัวอักษรตามที่ทั้งสองสามีภรรยาสั่ง ลายมือกลับสวยงาม การตวัดหมึกจะแปลกกว่าคนอื่น วาดภาพจะวาดรวดเร็วๆ ไม้ไม่ละเอียดมาก แต่เสร็จงานไว เหมาะกับงานสั่งด่วน
แม้ค่าแรงจะไม่มากแต่นางนับว่าได้งานแล้วที่เมืองซีจิ๋ว
989K
