ยอดชายา : พลิกชะตาด้วยศาสตร์พยากรณ์

บทที่ 39 ถอนพิษให้เด็กน้อย

ฉู่ชิงเฉินยืนอยู่นอกประตูเต๋อจี้ถัง ได้ยินเสียงดังวุ่นวายมาจากด้านใน ดูเหมือนว่าหมอประจำร้านคงรักษาเด็กคนนั้นไม่สำเร็จ

นางไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องของอื่น เพียงแต่เด็กคนนั้นดูจะโตกว่าหยวนเป่าเพียงเล็กน้อย นางจึงทนดูชีวิตน้อย ๆ ที่มีชีวิตชีวาจะต้องดับไปเช่นนี้ไม่ได้ เลยตั้งใจจะลงมือช่วยรักษาดูสักหน่อย

"เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน ข้าขอดูหน่อย บางทีอาจจะมีวิธีช่วยเขาได้"

ฉู่ชิงเฉินรีบเดินเข้ามาจากด้านนอกอย่างรวดเร็ว

ไป๋เจ๋อเดินตามนางเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ปกติเขาไม่ใช่คนที่ชอบเข้าไปยุ่งในเรื่องวุ่นวายเช่นนี้ แต่ครั้งนี้กลับยอมทำผิดกฎของตัวเองเพื่อนาง แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าทำไม คงเป็นเพียงเพราะอยากอยู่กับท่านปรมาจารย์นาน ๆ เท่านั้นกระมัง

"พวกหมอประจำที่อยู่มาหลายปียังรักษาลูกชายข้าไม่หาย แล้วเจ้าที่เป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่งจะทำอะไรได้ หลบไปอย่ามาเกะกะ!"

หวังอู๋เห็นหญิงสาวสวมเสื้อผ้าผ้าป่าน ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนที่จะรู้วิชาการรักษาโรค

"เจ้าคือหญิงที่มาขายโสมวันนั้นใช่ไหม เจ้ารู้วิชาแพทย์ด้วยหรือ? ท่านผู้กล้า หญิงสาวคนนี้ไม่ธรรมดานะ วันนั้นนางเป็นคนมาที่ร้านเต๋อจีถังเพื่อขายโสมร้อยปี อย่าได้ดูแคลนนาง ลองให้นางช่วยดูหน่อยเถอะ ถือเสียว่ารักษาตามอาการ อย่างไรก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว"

เถ้าแก่จำนางได้ชัดเจน ครั้งที่แล้วเขาเสียทีเพราะดูแคลนนาง คราวนี้เขาจึงมองนางด้วยสายตาที่ให้ความเคารพ

เถ้าแก่ยังรู้สึกเสียดาย ที่ไม่ได้ฟังคำของนางให้ดี ไม่ได้ให้คนงานกลับบ้านสักสองสามวัน วันนี้จึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น คงเป็นเพราะหญิงสาวคนนี้เป็นผู้มีความรู้สูงที่หลีกหนีจากโลกภายนอกกระมัง

"นี่ เจ้าจะลังเลอะไรอีก ลูกชายเจ้าก็สภาพปางตายอยู่แล้ว จะแย่ไปกว่านี้ได้สักแค่ไหนเชียว เผื่อนางจะช่วยลูกเจ้าได้จริง ๆ ขึ้นมาล่ะ"

ไป๋เจ๋อพูดเสริมขึ้นมา ปกติด้วยฐานะของเขาในตำบลซีหยาง เขาไม่เคยลดตัวลงมายุ่งเรื่องหยุมหยิมแบบนี้ แต่นี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับท่านปรมาจารย์

ฉู่ชิงเฉินไม่รอให้คนพวกนี้อนุญาต นางก็รีบตรงไปตรวจอาการเด็กทันที ในการรบนั้นกองทัพต้องรวดเร็ว การช่วยชีวิตคนก็ใช้หลักการเดียวกัน ช้าไปเพียงหนึ่งนาทีอาจตัดสินความเป็นความตายได้

ฉู่ชิงเฉินไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่ชั่วขณะเดียว นางเริ่มตรวจร่างกายเด็กน้อยก่อน

เด็กชายใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด นางใช้มือลองตรวจลมหายใจ ยังดีที่ยังมีลมหายใจอยู่

เด็กคนนี้ได้รับยาผิดจนเกิดอาการเป็นพิษ การจับชีพจรก็ไม่ได้ผลแล้ว วิธีรักษาแบบแพทย์แผนจีนใช้เวลานานเกินไป ตอนนี้ทางเดียวคือต้องใช้วิธีรักษาแบบสมัยใหม่ ถึงจะเห็นผลทันที

ปากเด็กมีฟองขาวไหลออกมา ในปากยังมียาที่ยังไม่ได้กลืนลงไป ในลำคอก็ยังมียาที่ยังไม่ได้เข้าสู่กระเพาะอาหารหลงเหลืออยู่

ฉู่ชิงเฉินตั้งใจจะทำให้เด็กอาเจียนออกมาก่อน เพื่อกำจัดยาที่ค้างอยู่ในลำคอ เด็กจะได้รู้สึกสบายตัวขึ้น

นางเรียกยันต์อาเจียนออกมาจากมิติ แล้วใช้กับเด็กน้อยทันที เมื่อใช้ยันต์แล้ว เด็กจะอาเจียนออกมาอย่างรวดเร็ว นางจึงพยุงตัวเด็กขึ้นมาให้พิงแขนของนางไว้ ท่านี้จะช่วยให้เด็กขับของเสียออกมาได้ง่ายขึ้น

"เจ้าจะช่วยลูกข้าได้จริงหรือเปล่า อย่ามาขยับตัวเขาซี้ซั้วนะ!"

หวังอู๋ยังไม่ทันเอ่ยปากตกลงให้หญิงสาวรักษา แต่เพียงครู่เดียว นางกลับทำตัวเป็นเจ้าของเรื่อง ขยับร่างกายลูกชายเขาตามใจชอบ ทำให้เขาเริ่มโมโหอีกครั้ง

"ถ้าไม่อยากให้ลูกเจ้าตาย ก็หุบปากซะ!"

ฉู่ชิงเฉินปรายสายตาเย็นชาใส่หวังอู๋

ร่างกำยำของหวังอู๋สั่นสะท้านขึ้นมาทันที เขาถูกสายตานั้นสะกดจนอยู่หมัด ชายฉกรรจ์ที่เคยดุร้ายเมื่อครู่กลับกลายเป็นเหมือนแมวที่ถูกถอนเล็บ ไม่กล้าปริปากพูดอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียว

ฉู่ชิงเฉินใช้ฝ่ามือทำเป็นรูปถ้วยตบเบา ๆ ที่หลังของเด็กน้อย จากล่างขึ้นบน ทีละครั้ง สองครั้ง อย่างมีจังหวะ

พอตบถึงครั้งที่ห้า ประกอบกับฤทธิ์ของยันต์อาเจียน เด็กน้อยก็เริ่มอาเจียนออกมาคำโต ของเสียพุ่งออกมาจากปากจนหมด

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเปรี้ยวเหม็นเน่า ก่อนที่เด็กน้อยจะลืมตาขึ้นมาอย่างอ่อนแรง มองดูรอบ ๆ อย่างพร่ามัว

"ลูกพ่อ! เจ้าฟื้นแล้ว ดีจริง ๆ ไอ้ลูกเต่าเอ๊ย พ่อตกใจแทบตาย" หวังอู๋เห็นลูกชายลืมตาก็ดีใจมาก

"ท่านพ่อ... ข้ารู้สึกทรมานมาก..." เด็กน้อยพูดได้คำเดียวก็หลับตาลงไปอีกครั้ง

"แม่นาง ลูกข้าเป็นอะไรไป? รีบช่วยเขาเร็วเข้า!"

หวังอู๋เพิ่งจะได้คุยกับลูกเพียงคำเดียว ลูกก็สลบไปอีกครั้ง ทำให้เขาร้อนใจเหมือนมดบนกระทะร้อนที่วิ่งวนไปมา แต่ท่าทีที่ปฏิบัติต่อฉู่ชิงเฉินดีขึ้นกว่าเมื่อครู่มากนัก

"อย่าเพิ่งใจร้อน ข้าจะช่วยเขาเอง พิษในร่างกายเด็กยังถูกกำจัดไม่หมด ข้าต้องหาที่เงียบ ๆ เพื่อขจัดพิษที่เหลือในตัวเขา"

ฉู่ชิงเฉินอธิบาย การทำให้อาเจียนเป็นเพียงขั้นตอนแรก นางต้องล้างท้อง เพื่อล้างยาที่ตกค้างในกระเพาะอาหารออกให้เกลี้ยง

"แม่นาง ชั้นบนมีห้องว่าง ข้าจะพาเจ้าไปเอง"

เถ้าแก่เห็นดังนั้นก็รู้สึกราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายได้ ทุกคนต่างหวังว่าวิชาแพทย์ของหญิงสาวตรงหน้า จะช่วยชีวิตเด็กคนนี้ได้

ฉู่ชิงเฉินอุ้มเด็กน้อยเดินตามเถ้าแก่ขึ้นไปชั้นบน

"รบกวนเถ้าแก่ช่วยเฝ้าหน้าประตูด้วย ข้าต้องใช้สมาธิในการรักษา ห้ามให้ใครเข้ามาเด็ดขาด"

"แม่นางวางใจเถิด ข้าจะเฝ้าประตูนี้ให้แน่นหนาที่สุด!" เถ้าแก่รับปาก อย่าว่าแต่ให้เฝ้าประตูเลย ต่อให้ต้องแลกด้วยครึ่งชีวิตเพื่อให้เด็กคนนี้รอดเขาก็ยอม

ฉู่ชิงเฉินอุ้มเด็กเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูตามหลัง วางเด็กน้อยลงบนเตียงคนไข้

นางจำได้ว่า ในวิลล่าของนางมีห้องพยาบาลพิเศษที่มีอุปกรณ์ครบครันอยู่ เพราะตระกูลเศรษฐีอย่างนาง ย่อมมีหมอประจำตัว

ทว่า หมอประจำตัวคงมาไม่ได้ แต่นางจำได้ว่าในห้องพยาบาลมีเครื่องล้างท้องอยู่หนึ่งเครื่อง

'เครื่องล้างท้อง!'

นางใช้ความคิดเรียกออกมา จากนั้นเครื่องล้างท้องก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทันที

ฉู่ชิงเฉินตรวจดู พบว่ายังมีน้ำยาล้างท้องเหลืออยู่ด้วย

วิชาแพทย์ของนางอาจจะไม่ถึงขั้นยอดเยี่ยม แต่การควบคุมเครื่องล้างท้องนั้นนางพอทำได้

ฉู่ชิงเฉินสอดสายยางล้างท้องเข้าทางปากของเด็ก ใช้ไม้กดลิ้นกดโคนลิ้นไว้ สอดสายยางลงไปจนถึงกระเพาะอาหาร จากนั้นก็กดปุ่มเริ่มทำงาน น้ำยาล้างท้องไหลเข้าไปชำระล้างกระเพาะอาหารซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลังจากผ่านไปสามครั้ง สิ่งสกปรกและเศษยาในกระเพาะก็ถูกดึงออกมาจนหมด

ตอนนี้ยาที่ตกค้างในกระเพาะเด็กถูกกำจัดออกไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

นางจัดการทำความสะอาดฆ่าเชื้อเครื่องล้างท้องให้เรียบร้อย แล้วใช้ความคิดส่งเครื่องกลับคืนสู่มิติ

ขณะนั้น เด็กน้อยเริ่มมีสัญญาณของการฟื้นตัว เขาลืมตาขึ้นมาก็เห็นฉู่ชิงเฉินกำลังเช็ดคราบสกปรกที่มุมปากให้อย่างอ่อนโยน

"พี่สาวคนสวย... ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าชื่อเสี่ยวเป่า ต่อไปข้าต้องตอบแทนพี่สาวแน่ ๆ ไว้ข้าโตขึ้น ข้าจะแต่งงานกับท่าน"

ดวงตาที่เป็นประกายของเสี่ยวเป่าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

ฉู่ชิงเฉินขำในความไร้เดียงสาของเด็กคนนี้ แต่นางก็รีบดับความหวังของเขาทันที

"พี่สาวคนสวยแต่งงานมีสามีแล้ว เสี่ยวเป่าคงหมดโอกาสแล้วล่ะ"

ดวงตาของเสี่ยวเป่าหม่นแสงลงเล็กน้อย แต่เขาก็ยังพูดต่อว่า "ท่านพ่อบอกว่า บุญคุณช่วยชีวิตต้องทดแทนด้วยน้ำใจที่เปี่ยมล้น วันหน้า... ข้าต้องตอบแทนท่านให้ได้"

ฉู่ชิงเฉินไม่ได้เก็บคำพูดเด็กมาใส่ใจ นางช่วยเขาเพราะเวทนาที่เขายังเด็กนัก ไม่เคยหวังผลตอบแทนใด ๆ

"เถ้าแก่ ลูกข้าอยู่ข้างในเป็นอย่างไรบ้าง เมื่อไหร่จะออกมา? อย่ามาขวางข้านะ ข้าจะเข้าไปดูลูก!" หวังอู๋โวยวายอยู่หน้าห้อง

เถ้าแก่ใช้ร่างกายตัวเองขวางประตูไว้ ไม่ยอมให้เขาเข้าไปเด็ดขาด และในขณะที่เขากำลังจะต้านไว้ไม่อยู่นั่นเอง... ขอบคุณสวรรค์ ประตูก็เปิดออกพอดี

"ท่านพ่อ ข้าไม่เป็นไรแล้ว พี่สาวคนสวยช่วยล้างพิษให้ข้าแล้ว"

เสี่ยวเป่ามีพื้นฐานร่างกายที่แข็งแรง เมื่อล้างพิษออกไปแล้วเขาก็สามารถลงจากเตียงเดินได้ทันที

"ไอ้ลูกเต่า เจ้าฟื้นก็ดีแล้ว!"

หวังอู๋ดีใจจนยกตัวลูกชายขึ้นสูง ชายร่างยักษ์กำยำกลับมีน้ำตาคลออยู่ที่หางตาด้วยความตื้นตัน