เมื่อแผนที่เหมยอิงอิงใช้ทหารล่อลวงเพื่อให้จุนเป่ามาหาไม่สำเร็จ คราวนี้นางจึงคิดที่จะไปหาจุนเป่าที่จวนมุซานด้วยตัวของนางเอง ทั้งนี้ก็เพราะว่าตอนนี้นางมีแผนใหม่แล้วนั่นเอง
"เสร็จรึยังเหมยฮัว ข้าสวยพอที่จะให้ท่านพี่จุนเป่าหลงไหลในตัวข้ารึยัง..หรือว่าข้าต้องทำผมใหม่อีก?"
"โถ่คุณหนู...นี่เราทำผมมาสี่รอบแล้วนะเ้าคะ ข้าว่าคุณหนูสวยทุกท่วงท่าแล้วนะเ้าคะ"
"อ้าวหรอ..งั้นก็ดี ไปกัน!"
"ไปไหนเ้าคะ?"
"ไปหาท่านพี่จุนเป่าไง ในเมื่อท่านพี่ไม่มาหาข้าที่นี่ ข้าก็จะเป็ฝ่ายไปหาท่านพี่จุนเป่าที่จวนเอง"
"อะไรนะเ้าคะ!!..เเต่คุณหนูเป็สตรีจะไปหาบุรุษที่จวนก่อนมิได้นะเ้าคะ..มันไม่งามเ้าค่ะ" เพี้ย!!
"นี่เ้ากล้าสั่งสอนข้างั้นรึ อยากโดนตบอีกใช่ไหม!!"
"ข้ามิบังอาจเ้าค่ะ เพียงเเต่คุณหนูไม่ควร…"
"ไม่ต้องมาสั่งสอนข้าว่าอันไหนควรไม่ควร เ้าลืมแล้วหรือไงว่าที่ข้าเดินทางมาที่นี่เพื่อเข้าพิธีเเต่งงานกับท่านชายจุนเป่า แล้วการที่ข้าจะไปหาว่าที่สามีข้าที่จวนของเขามันผิดตรงไหน?"
"เเต่คุณหนูคงยังไม่ลืมว่าฝ่าาก็ยังอยู่ในเมืองฮุ่ยิด้วยใช่ไหมเ้าคะ...หากคุณหนูทำอะไรเกินงาม อาจจะทำให้ใ่ายาทมองคุณหนูผิดไปนะเ้าค่ะ ทางที่ดีข้าว่าให้พ้นพรุ่งนี้ไปก็ยังไม่สายนะเ้าคะ เพราะถึงยังไงคุณหนูก็ยังอยู่ที่นี่อีกนานนะเ้าคะ?" เหมยอิงอิงคิดอยู่นานเพราะสิ่งที่เหมยฮัวพูดนั้นมันก็มีความเป็ไปได้อยู่บ้าง เหมยอิงอิงก็เลยยอมรับฟังสิ่วที่เหมยฮัวพูด เพราะถึงอย่างไรนางก็อยู่ที่เมืองนี้ไปอีกนาน การที่นางรอให้ิคังกลับไปเมืองลี่จินนั้นคงไม่นานเกินรอ
"งั้นข้าจะไปหาท่านพ่อ..ข้าจะไปถามท่านพ่อว่าจะส่งเสด็จกลับเมืองลี่จินเมื่อใดกัน เหมยฮัวเ้าไปกับข้า ไป!!"
"ช้าก่อนเ้าค่ะ...คุณหนูจะไปทั้งๆที่ใส่ชุดนี้หรอเ้าคะ ข้าว่าไม่ค่อยเหมาะนัก ทางที่ดีคุณหนูเปลี่ยนชุดก่อนดีไหมเ้าคะ?" เหมยอิงอิงหันมามองชุดฮั่นฝูสีเเดงสดบนตัวของนางแล้วถึงกับชะงัก เหตุเพราะนางไม่เคยใช้เสื้อผ้าสีสดขนาดนี้ต่อหน้าพ่อของนางเลย(นางจะเอาไว้ใช้เวลาออกไปเที่ยวเล่นนอกเมืองหรือออกไปพบผู้ชายเท่านั้น) เหมยอิง อิงจัดการเปลี่ยนชุดเป็สีขาวนวล เเสดงให้เห็นถึงความอ่อนน้อม นิ่มนวลอ่อนหวาน ก่อนจะเดินด้วยท่วงท่าที่สง่างามเพื่อไปพบิคังที่จวนต้าเถิง(ห้องรับรองชาย) ทว่าเมื่อนางไปถึงจวนแล้วเเต่ิคังกลับไม่ได้อยู่ที่จวน นางจึงมั่นใจว่าิคังอาจจะไปดื่มอยู่ที่จวนของหวังเสิ่นตามประสาเ้าเมืองที่กำลังจะผูกมิตรกัน ทำให้นางต้องหอบร่างตังเองกลับมาที่จวนเต้อหัวอีกครั้งด้วยท่าทางที่หงุดหงอดและไม่สบอารมณ์
"ท่านพ่อนะท่านพ่อ ข้าเลยไปเสียเที่ยวเลยเนี้ย นี่เหมยฮัว เ้าไปหาอะไรมาให้ข้ากินคลายเคลียดหน่อยซิ"
"คุณหนูอยากทานอะไรเ้าคะ ข้าจะได้หามาให้เ้าค่ะ"
"อะไรก็ได้ ไปเอามาเถอะหน่า อย่าถามมากได้ไหม ข้าลำคาญ ไป!!"
"เ้าค่ะๆ" เหมยฮัวรีบวิ่งอแกจากจวนไปหาของกินมาให้เหมยอิงอิง เเต่ทว่าระหว่างทางนางก็ได้เจอกับหลานเซียนเข้าพอดี ในระหว่างที่หลานเซียนกำลังจะไปหาจุนเป่าที่จวน เหมยฮัวรีบแอบตามหลานเซียนไปจนถึงจวนมุซาน ทั้งนี้ก็เพื่อให้ได้ทราบเื่ราวที่พี่น้องคุยกันเเล้วเอาไปเล่าให้เหมยอิงอิงฟังนั่นเอง
"พี่ใหญ่..ข้าเอง นั่นท่านทำอะไรอยู่งั้นหรือ?"
"อ้าวหลานเซียน..เ้ามาหาพี่ถึงที่นี่มีอะไรรึป่าว หรือว่าท่านพ่อสั่งให้เ้ามาพูดเกลี้ยกล่อมอะไรพี่อีกเช่นนั้นหรือ?"
"ฮ่าฮ่าฮ่า นี่ข้าถูกท่านมองว่าเป็ตัวอันตรายสำหรับท่านไปแล้วหรือนี่ ไม่ใช่หรอกท่านพี่ ที่ข้ามาที่นี่ก็เพราะว่าข้าอยากจะให้ท่านพี่ช่วยพูดกับท่านพ่อให้ข้าหน่อย เื่ที่ข้าจะขอออกไปนอกวัง"
"เ้าก็ออกไปเที่ยวเล่นเป็ประจำอยู่แล้ว ทำไมคราวนี้มาขอให้พี่ช่วยล่ะ หรือว่าเ้ามีเหตุผลอย่างอื่น?"
"สมเเล้วที่เป็พี่ชายของข้า คือว่า..ข้าจะออกไปพบสตรีนางหนึ่ง ข้าเคยเล่าเื่นี้ให้ท่านฟังแล้ว จำได้ไหม?"
"อ่อ..จำได้ ว่าเเต่เ้าจะไปเมื่อไหร่?"
"พรุ่งนี้พะยะค่ะ...รบกวนท่านพี่ช่วยข้าด้วยนะ ข้าจะแอบออกไปเงียบๆไม่ให้ใครรู้และเื่นี้ก็ห้ามบอกท่านพ่อเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นข้าโดนกักบริเวณอีกเเน่ๆ ท่านต้องช่วยข้านะพี่ใหญ่" คำพูดที่หลานเซียนนั้นเหมยฮัวได้ยินทั้งหมด เมื่อนางเห็นว่าคำพวกนี้พอที่จะมีประโยชน์อยู่บ้าง นางจึงรีบนำเื่นี้ไปรายงานต่อเหมยอิงอิงทันที เหมยอิงอิงจะใช้เื่นี้ให้เกิดประโยชน์ต่อแผนของนางยังไงนั้น ติดต่มต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ
336
