ตอนที่ 31 การเตรียมตัวสำหรับภารกิจ
สนามฝึกซ้อมของสถาบันเต็มไปด้วยเสียงฝึกซ้อมและการต่อสู้ แต่เหว่ยหลิงและเพื่อนๆ มีภารกิจที่สำคัญกว่ารออยู่ พวกเขามุ่งหน้าไปยังห้องเก็บอาวุธและอุปกรณ์ซึ่งตั้งอยู่ในอาคารหลักของสถาบัน ห้องนี้มีการรักษาความปลอดภัยอย่างแ่า มีทหารเฝ้าดูแลทุกย่างก้าว
เมื่อเข้ามาในห้องเก็บอาวุธ เหว่ยหลิงรู้สึกถึงพลังงานที่แฝงอยู่ในอาวุธต่างๆ ที่จัดเรียงอยู่บนผนัง ดาบ กระบี่ และอุปกรณ์ปราณอื่นๆ ที่ทำจากวัสดุหายากและมีพลังปราณสูง
“เราต้องเลือกอาวุธที่เหมาะสมสำหรับการเดินทางครั้งนี้” ซ่งหลินกล่าวขณะที่เขามองไปยังดาบคู่ใจของเขาที่แขวนอยู่บนผนัง
หลิวหยาเลือกสมุนไพรและยาเตรียมรักษาจากห้องเก็บสมุนไพร “ข้าจะนำสมุนไพรเหล่านี้ไปด้วย เผื่อเรา้าการรักษาและฟื้นฟูพลังระหว่างการเดินทาง”
เหว่ยหลิงมองไปรอบๆ และตัดสินใจเลือกดาบปราณน้ำแข็งเพลิงที่เป็อาวุธประจำตัวของเขา ดาบนี้เปล่งประกายแสงสีฟ้าอ่อนๆ และมีพลังปราณที่สามารถใช้ในการโจมตีและป้องกันได้
“ข้าจะใช้ดาบนี้ในการป้องกันและโจมตีศัตรู มันเป็อาวุธที่ข้าเชื่อมั่น” เหว่ยหลิงกล่าวด้วยความมั่นใจ
นอกจากอาวุธหลักแล้ว พวกเขายังเตรียมเสบียงและอุปกรณ์ต่างๆ สำหรับการเดินทาง เช่น เต็นท์ แผนที่ อาหารแห้ง และน้ำดื่ม พวกเขาต้องมั่นใจว่ามีทุกสิ่งที่จำเป็สำหรับการเดินทางที่อันตรายและยาวนานนี้
ขณะที่พวกเขากำลังเตรียมตัว อาจารย์หวังชางเดินเข้ามาในห้องเก็บอาวุธ “ข้าได้ยินว่าพวกเ้าจะออกเดินทางไปยังหุบเขาัฟ้า ข้าขอให้พวกเ้าปลอดภัยและประสบความสำเร็จในภารกิจนี้”
เหว่ยหลิงและเพื่อนๆ โค้งคำนับต่ออาจารย์หวังชาง “ขอบคุณท่านอาจารย์ ข้าจะทำให้ดีที่สุดเพื่อปกป้องแว่นแคว้นของเรา”
อาจารย์หวังชางยิ้มและกล่าว “จำไว้ว่า ความกล้าหาญและความสามัคคีเป็สิ่งสำคัญที่สุด จงรักษาพลังปราณของเ้าและสนับสนุนกันและกัน”
หลังจากเตรียมตัวเสร็จสิ้น เหว่ยหลิง ซ่งหลิน และหลิวหยาก็พร้อมที่จะออกเดินทาง พวกเขาเดินออกจากสถาบันหลงหยวนพร้อมกับอาวุธและเสบียงที่เตรียมไว้ ท่ามกลางความคาดหวังและความเชื่อมั่นในภารกิจที่ต้องทำให้สำเร็จ
“พวกเราจะต้องผ่านพ้นอุปสรรคทุกอย่างและนำพลังปราณโบราณกลับมาให้ได้” เหว่ยหลิงกล่าวด้วยความมุ่งมั่น
หลิวหยาและซ่งหลินพยักหน้า “ใช่ เราจะทำให้ดีที่สุดเพื่อปกป้องแว่นแคว้นของเรา”
เมื่อพวกเขาออกจากสถาบันหลงหยวน แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลงมาทำให้พวกเขารู้สึกถึงความหวังและพลังในการเผชิญหน้ากับอุปสรรคที่รออยู่ข้างหน้า การเตรียมตัวสำหรับภารกิจนี้ทำให้พวกเขามีความมั่นใจและพร้อมที่จะเผชิญกับทุกสถานการณ์
ยามเช้าที่สดใส ท้องฟ้าเป็สีฟ้าสดใสไม่มีเมฆแม้แต่น้อย พระอาทิตย์สาดแสงอุ่นๆ ลงมาที่สถาบันหลงหยวน สถาบันที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยของนักเรียนที่กำลังเตรียมตัวสำหรับการฝึกซ้อมเช้านี้ บรรยากาศรอบๆ สถาบันเต็มไปด้วยความสดชื่นและชีวิตชีวา ดอกไม้ในสวนบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ปลิวไปกับสายลมเบาๆ
เหว่ยหลิง ซ่งหลิน และหลิวหยาเตรียมตัวสำหรับการเดินทางสำคัญ พวกเขายืนอยู่กลางลานกว้างของสถาบัน หลิงฮวาน้องสาวของเหว่ยหลิงยืนอยู่ใกล้ๆ กับครอบครัว เธอมีใบหน้ายิ้มแย้มและดวงตาที่เปล่งประกายด้วยความภาคภูมิใจ
“พี่เหว่ยหลิง ข้าจะคิดถึงพี่มากๆ เลย” หลิงฮวากล่าวด้วยเสียงใสและยิ้มกว้าง “แต่ข้ารู้ว่าพี่จะทำได้ พี่จะต้องกลับมาพร้อมกับชัยชนะ”
เหว่ยหลิงย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วกอดน้องสาวของเขา “ข้าสัญญาว่าจะกลับมาพร้อมกับความสำเร็จ ข้าจะทำให้เ้าและครอบครัวภูมิใจ”
บิดาของเหว่ยหลิงวางมือลงบนไหล่ของเขา “เ้ามีความกล้าหาญและมุ่งมั่น ข้าเชื่อว่าเ้าจะทำภารกิจนี้ได้สำเร็จ จงจำไว้ว่าครอบครัวเราจะคอยสนับสนุนเ้าเสมอ”
มารดาของเหว่ยหลิงยิ้มอ่อนๆ และกล่าว “ข้าภูมิใจในตัวเ้ามาก เหว่ยหลิง จงรักษาตัวและกลับมาให้ปลอดภัย”
ขณะที่เหว่ยหลิงกอดมารดาและบิดาของเขา ซ่งหลินและหลิวหยาก็ได้รับคำอำลาจากครอบครัวของพวกเขาเช่นกัน มารดาของซ่งหลินพูดด้วยเสียงอบอุ่น “เ้าต้องดูแลตัวเองดีๆ และอย่าลืมว่าพวกเราคอยสนับสนุนเ้าเสมอ”
“ข้าจะทำให้ดีที่สุด ข้าจะกลับมาพร้อมกับความสำเร็จ” ซ่งหลินตอบด้วยความมุ่งมั่น
หลิวหยายืนอยู่กับอาจารย์หวังชาง ผู้ที่เปรียบเสมือนบิดาที่สองของเธอ “เ้าคือหนึ่งในนักเรียนที่เก่งที่สุดที่ข้าเคยสอน ข้าภูมิใจในตัวเ้ามาก” อาจารย์หวังชางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ข้าสัญญาว่าจะใช้ความรู้และวิชาปราณที่ท่านสอนมาให้เกิดประโยชน์ที่สุด” หลิวหยาตอบด้วยความตั้งใจ
บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรัก เพื่อนๆ และครูที่รู้จักพวกเขาต่างมาร่วมอำลาและให้กำลังใจ “เ้าทำได้แน่นอน เราจะรอเ้ากลับมา” เพื่อนๆ หลายคนกล่าวขณะที่พวกเขาโอบกอดและจับมือเหว่ยหลิง ซ่งหลิน และหลิวหยา
“ขอให้โชคดี เ้าคือความหวังของเรา” นักเรียนหญิงคนหนึ่งกล่าวพร้อมกับยื่นดอกไม้เล็กๆ ให้กับเหว่ยหลิง
เหว่ยหลิงรับดอกไม้และยิ้ม “ขอบใจพวกเ้า ข้าจะทำให้ดีที่สุดเพื่อทุกคน”
เมื่อถึงเวลาที่ต้องออกเดินทาง เหว่ยหลิง ซ่งหลิน และหลิวหยามองไปรอบๆ ด้วยความรักและความมุ่งมั่น “เราจะกลับมาพร้อมกับชัยชนะ ขอบใจทุกคนสำหรับการสนับสนุน” เหว่ยหลิงกล่าวด้วยเสียงมั่นใจ
เสียงเชียร์และเสียงอำลาดังขึ้นขณะที่พวกเขาเริ่มเดินทางออกจากสถาบันหลงหยวน แสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องลงมาทำให้บรรยากาศดูสดใสและเต็มไปด้วยความหวัง พวกเขารู้ว่ามีเพื่อนๆ ครอบครัว และอาจารย์ที่รักและสนับสนุนอยู่เื้ั ทำให้พวกเขามีกำลังใจในการเผชิญหน้ากับอุปสรรคที่รออยู่ข้างหน้า
หว่ยหลิง ซ่งหลิน และหลิวหยายืนอยู่กลางสนามหญ้า พร้อมกับสัมภาระและอาวุธที่เตรียมไว้ ทุกคนมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เหว่ยหลิงถือดาบปราณน้ำแข็งเพลิงในมือ ดาบที่เปล่งประกายแสงสีฟ้าอ่อนๆ ในแสงแดดยามเช้า
“พวกเราพร้อมหรือยัง?” เหว่ยหลิงถามด้วยเสียงมั่นใจ ขณะที่เขามองไปที่เพื่อนทั้งสอง
“พร้อมแล้ว ข้าตื่นเต้นมากที่จะได้เริ่มการเดินทางนี้” หลิวหยาตอบพร้อมกับรอยยิ้มสดใส
“ข้าเชื่อว่าเราจะทำสำเร็จ เรามีทั้งความกล้าหาญและความสามัคคี” ซ่งหลินกล่าวขณะที่เขาปรับสายกระเป๋าและตรวจสอบอาวุธของเขา
ขณะที่พวกเขากำลังเตรียมตัว นักเรียนและอาจารย์ของสถาบันหลงหยวนมารวมตัวกันรอบๆ พวกเขา เสียงเชียร์และเสียงอำลาดังขึ้นทั่วสนามหญ้า “โชคดีนะ! พวกเราจะรอเ้ากลับมา!”
อาจารย์หวังชางเดินเข้ามาหาพวกเขาและวางมือบนไหล่ของเหว่ยหลิง “เ้ามีความกล้าหาญและความมุ่งมั่น ข้าเชื่อว่าเ้าจะนำชัยชนะกลับมา จงจำไว้ว่าเ้ามีเพื่อนและครอบครัวที่คอยสนับสนุนเ้าเสมอ”
เหว่ยหลิงยิ้มและโค้งคำนับ “ขอบคุณท่านอาจารย์ ข้าจะทำให้ดีที่สุดเพื่อปกป้องแว่นแคว้นของเรา”
หลิงฮวาน้องสาวของเหว่ยหลิงก้าวเข้ามาใกล้และยื่นดอกไม้เล็กๆ ให้เขา “พี่เหว่ยหลิง ข้าจะคิดถึงพี่มากๆ ข้ารู้ว่าพี่จะทำได้ ข้าจะรอพี่กลับมา”
เหว่ยหลิงรับดอกไม้และกอดหลิงฮวา “ข้าสัญญาว่าจะกลับมาพร้อมกับชัยชนะ ข้าจะทำให้เ้าและครอบครัวภูมิใจ”
เมื่อทุกคนเตรียมพร้อมและได้รับคำอำลาแล้ว เหว่ยหลิง ซ่งหลิน และหลิวหยามองหน้ากันด้วยความมุ่งมั่นและพร้อมใจ “เราจะออกเดินทางกันเถอะ”
เสียงเชียร์และเสียงอำลาดังขึ้นอีกครั้งขณะที่พวกเขาเริ่มเดินทางออกจากสถาบันหลงหยวน ถนนที่ทอดยาวออกไปทางทิศตะวันออกส่องแสงแดดอบอุ่นทำให้บรรยากาศดูสดใสและเต็มไปด้วยความหวัง
“พวกเราจะต้องผ่านพ้นอุปสรรคทุกอย่างและนำพลังปราณโบราณกลับมาให้ได้” เหว่ยหลิงกล่าวด้วยความมุ่งมั่น
หลิวหยากับซ่งหลินพยักหน้า “ใช่ เราจะทำให้ดีที่สุดเพื่อปกป้องแว่นแคว้นของเรา”
288
