(นิยายแปล) สตรีมเมอร์น่ารักปฏิวัติวงการอาหารกาแลกซี

ตอนที่ 26 ว่าที่พี่สะใภ้

        หลังผ่านครั้งนี้ไป เสี่ยวปิงก็ได้เรียนรู้จากกู้ม่อหลินอย่างหนึ่งว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ได้คืบจะเอาศอก และจะตามใจพวกเขาเกินไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะมีแต่เราที่ต้องเจ็บ

        เสี่ยวปิงเบิกดวงตาที่กลมโตอยู่แล้วให้กว้างขึ้นอีก มองถุงผ้าใบเล็กที่ว่างเปล่าของตัวเองด้วยสีหน้างุนงงอยู่นานสติก็ยังไม่กลับมา

        เมื่อนาทีก่อนในถุงผ้าใบเล็กยังมีขนมอยู่เต็ม ปรากฏว่าตอนนี้เหลือแต่ถุงเปล่า แถมกู้ม่อหลินซึ่งอยู่ข้างๆ ยังดูดเศษขนมที่เหลือบนนิ้วด้วยสีหน้าพึงพอใจสุดๆ อีกต่างหาก

        “อ๋าว” จะเกินไปแล้วนะ ต่อให้เป็นเพื่อนตัวน้อยก็มากเกินไป!

        ในที่สุดเสี่ยวปิงก็กลับมาตอบสนองจนได้ มันคำรามใส่กู้ม่อหลินแล้วงอกเล็บแหลมคมพุ่งเข้าใส่เขาในทันที

        ปฏิกิริยาของกู้ม่อหลินก็ไม่ชักช้า เอี้ยวตัวหลบการโจมตีแรกของเสี่ยวปิงที่กำลังโมโหไปด้านข้าง เมื่อเห็นว่าเสี่ยวปิงโกรธมากจริงๆ จึงรีบขอโทษ “เสี่ยวปิงนายอย่าเพิ่งโกรธเลยนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ก็ไอ้นี่มัน เอ่อ...อร่อยมากเลยนี่นา”

        เสียงของกู้ม่อหลินเบาลงเรื่อยๆ โดยเฉพาะในตอนท้ายที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ยังถูกเสี่ยวปิงจับใจความได้อย่างเฉียบแหลม

        “อ๋าว!” ให้อภัยไม่ได้ นั่นคือขนมแห่งความรักที่เสี่ยวเหอเหอทำให้มัน เขากินจนหมดได้ยังไง รีบคายออกมาเลยนะ!

        “ฉันฉันฉัน...เดี๋ยววันนี้ฉันจะให้เชฟทำพวกปลาแห้งที่นายชอบกินให้ดีไหม พวกเราจะไม่บอกพี่ใหญ่ นายอยากกินมากแค่ไหนก็กินเลย ถือซะว่าเป็นการขอโทษจากฉันได้ไหม” กู้ม่อหลินหลบหลีกวุ่นวายไปพลางรีบคิดหาทางแก้ไขสถานการณ์ไปพลาง

        ถึงเสี่ยวปิงจะตัวเล็กลงเพราะอาการบาดเจ็บ แต่พลังการต่อสู้ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย

        มันเคยตามพี่ใหญ่ของเขาไปสนามรบหลายครั้ง เป็นสัตว์พันธะที่สร้างผลงานไว้มากมาย ความแข็งแกร่งของมันเด็กมือใหม่ที่เพิ่งเผชิญโลกกว้างอย่างเขาจะเทียบชั้นได้อย่างไร

        ในใจกู้ม่อหลินรู้สึกอยากร้องไห้ก็ร้องไม่ออก ความจริงตอนแรกเขาอยากชิมแค่ชิ้นเดียว แต่หลังจากรสชาติอันยอดเยี่ยมอย่างไม่เคยมีมาก่อนระเบิดในปาก รู้ตัวอีกทีขนมของเสี่ยวปิงก็เข้าไปอยู่ในท้องเขาหมดแล้ว

        เขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ทั้งหมดต้องโทษของกินพวกนี้ที่มันอร่อยเกินไปจนเขาควบคุมตัวเองไม่อยู่

        ถึงตอนนี้จะทำให้เสี่ยวปิงหงุดหงิดไปแล้ว แต่กู้ม่อหลินก็ไม่เสียใจที่ได้กินของกินพวกนี้ มันเป็นสิ่งที่อร่อยที่สุดที่เขาเคยกินมาเลย

        หากบอกว่าตระกูลกู้เป็นอันดับสองในจักรวรรดิก็ย่อมไม่มีตระกูลอื่นกล้าอ้างตัวเป็นอันดับหนึ่ง กู้ม่อหลินซึ่งเกิดในตระกูลเช่นนี้ ของดีแบบไหนบ้างที่ไม่เคยกิน แต่ดันถูกของกินไม่กี่ชิ้นของเสี่ยวปิงจับเสียอยู่หมัด แถมยังทำพฤติกรรมแย่งขนมเพื่อนอีก นี่มันช่าง...

        ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำอาหารพวกนี้ให้เสี่ยวปิง ถ้าเชิญคนคนนั้นมาเป็นเชฟที่บ้านได้ งั้นต่อไปก็จะได้กินของอร่อยแบบนี้ทุกวันไม่ใช่เหรอ

        กู้ม่อหลินยิ่งคิดเท่าไรก็ยิ่งรู้สึกว่าความคิดนี้เข้าท่ามาก บนใบหน้าเผยรอยยิ้มหลงใหล ราวกับได้เชิญคนคนนั้นเข้ามาในบ้านเรียบร้อยแล้ว

        ผลคือเผลอสติหลุดแวบเดียว หลังมือก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที บนนั้นประดับด้วยรอยแดงเป็นทางยาวสามรอย และเริ่มมีเลือดไหลซึมออกมาแล้ว

        “อ๋าววว...” สู้กับฉันยังกล้าใจลอย ฉันจะไปบอกเจ้านาย ให้เจ้านายฝึกฝนนายให้หนัก! เสี่ยวปิงถลึงตามองกู้ม่อหลินอย่างดุร้าย ก่อนจะหันหลังเตรียมวิ่งไปที่ห้องนอนของกู้ม่อฉี

        ในที่สุดกู้ม่อหลินก็ได้สติกลับมาอีกครั้งเพราะความเจ็บปวด เห็นท่าทางของเสี่ยวปิงแล้วแม้ไม่รู้ว่ามันจะทำอะไร แต่เมื่อคิดถึงแผนการต่อไปของตัวเองจึงรีบรั้งมันไว้และพูดว่า “เสี่ยวปิง นายช่วยพาฉันไปหาคนที่ทำขนมให้นายหน่อยได้ไหม”

        เสี่ยวปิงที่ยังฉุนอยู่พอได้ยินว่ากู้ม่อหลินยังมีแผนที่จะเอาเปรียบเสี่ยวเหอเหออีกก็ยิ่งโกรธจัด

        “อ๋าววว...” เสี่ยวเหอเหอเป็นว่าที่พี่สะใภ้ของนายนะ นายคิดจะทำอะไร ฉันไม่มีทางบอกนายหรอก