ทางด้านเหมยเหมยถึงแม้จะไม่เต็มใจนักที่จะให้เล่อเยียนกับอี้หยางพบกันแต่เพื่อเธอจะได้ใกล้ชิดกับเขาเธอจึงจำต้องมาตามเล่อเยียน
" หลี่เล่อเยียน มีคนมาหาหล่อนน่ะรออยู่หน้าบ้าน "เหมยเหมยไม่เต็มใจนักที่จะบอก
" ใคร "เล่อเยียนที่กำลังจะเข้านอนก็ต้องขมวดคิ้วเพราะเวลาค่ำมืดขนาดนี้เธอเดาไม่ถูกจริงๆว่าเป็ใคร
" ฉันจะไปรู้หรอหล่อนไปนัดผู้ชายที่ไหนไว้ล่ะเห็นหน้าตาใสซื่อไม่คิดว่าจะแอบนัดผู้ชายมาหาถึงบ้านชิ " เหมยเหมยพูดจาประชดประชันทำไมผู้ชายคนนั้นถึงไม่มาหาเธอกันนะคิดแล้วเจ็บใจ ใจคอ์จะมอบผู้ชายหน้าตาดีให้ยัยจิ้งจอกหน้าขาวนี่หมดเลยรึไงกัน
" ฉันไปแอบนัดตอนไหน ฉันก็ถามเธออยู่นี่ไงว่าเขาเป็ใครงั้นฉันไปนอนล่ะทำงานทั้งวันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว "ยัยหมูกินจุนี่ยังไงกันเชียวไม่รู้จักเขาซ้ำยังมาตามเธอไปพบไปให้โง่หรอหากโดนทำมิดีมิร้ายขึ้นมาจะทำยังไงหรืออาจจะเป็เค้าคนนั้นแต่ว่าั้แ่วันนั้นก็ไม่เจออีกเลยนี่นา"
" นี่ ดะเดี๋ยว พี่อี้หยาง เขาบอกว่ามาหาเธอ "ฟ่านเหมยเหมยรีบบอกเกือบจะเป็ะโด้วยซ้ำ ได้ไงกันเธอเพิ่งจะเห็นหน้าเขาเองนะ
" ไหนบอกไม่รู้จักชื่อเรียกซะสนิทเชียว "เล่อเยียนกรอกตาเซ็งใส่เหมยเหมยเมื่อสำรวจความเรียบร้อยแล้วจึงเดินออกไปหน้าบ้านแต่ยังไม่พ้นประตูบ้านก็ต้องหันไปถามคนข้างหลัง
" แล้วเธอจะตามฉันมาทำไม หมดธุระแล้วก็เข้านอนเถอะเดี๋ยวฉันจะล็อกกลอนเอง" มีหรือที่เหมยเหมยจะฟัง
" ได้ยังไงกันย๊ะหล่อนเป็ผู้หญิงจะอยู่สองต่อสองกับผู้ชายได้ยังไงฉันก็ต้องไปพบพี่อี้หยางไม่สิฉันหมายถึงไปเป็เพื่อนเธอน่ะ "จบประโยคเล่อเยียนเข้าใจได้ในทันทีว่าหล่อน้าอะไรจะมาก็มาเถอะเธอไม่มีความลับอะไรอยู่แล้วอีกอย่างยุคนี้คนค่อนข้างที่จะระวังตัวพอสมควรชื่อเสียงของเล่อเยียนจะแย่กว่านี้ไม่ได้
" ตามใจ "ฟ่านเหมยเหมยยิ้มกว้างซ้ำยังรีบวิ่งตามให้ทันเล่อเยียนอีกต่างหาก
" พี่อี้หยาง เหมยเหมยไปตามเล่อเยียนมาแล้วค่ะ "เหมยเหมยพยายามทำเสียงเล็กๆให้ดูน่าทะนุถนอมมากที่สุดแต่คนฟังนั้นฟังยังไงก็ดูแสร้งทำ
" เล่อเยียน ขอโทษด้วยที่มารบกวนตอนดึก พอดี.."ระหว่างที่พูดอี้หยางใช้สายตาถามเหมยเหมยว่าทำไมหล่อนยังยืนอยู่ตรงนี้ แต่เหมยเหมยผู้ไม่รู้จักอายฟ้าดินมีรึจะสนใจเธอแกล้งทำเป็มองดูดาวชมจันทร์ไม่สบตาอี้หยางเลยสักนิด
" ช่างหล่อนเถอะค่ะ " เป็เล่อเยียนที่เข้าใจความหมายของชายหนุ่ม
" อืม ขนมที่เธอให้พี่ไปเพื่อนพี่ชอบมากเลยมีคนอยากจะให้เธอทำขายน่ะแต่พี่ยังไม่ได้รับปากนะแล้วก็ยังไม่ได้บอกราคาด้วยพี่บอกพวกเขาไปแล้วว่ารอถามเธอก่อน "อี้หยางรีบบอกแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่กล้าบอกจำนวนสั่งซื้อเขารอดูปฏิกิริยาของเธอก่อน
" งั้นหรือคะ "เมื่อได้ยินอี้หยางพูดเื่นี้เล่อเยียนจากที่ยืนเว้นระยะห่างก็จำเป็ต้องขยับเข้าไปใกล้ๆเพื่อลดระดับเสียง เื่นี้เธอ้าให้คนรู้น้อยที่สุดโดยเฉพาะฟ่านเหมยเหมยปากไม่มีหูรูดคนนี้
" พี่คะถ้าเป็เื่นี้ฉันยังไม่สะดวกคุยตอนนี้เอาเป็ว่าพรุ่งนี้ฉันจะไปหาพี่ที่บ้านแล้วกันนะคะ "เล่อเยียนพูดเสียงกระซิบราวกับว่าอยากให้ได้ยินเพียงสองคนเท่านั้นฟ่านเหมยเหมยที่ทำทีเป็ชมจันทร์ถึงกับต้องเงี่ยหูฟังว่าทั้งสองคุยอะไรกันหรือนัดแนะเจอกันลับหลังเธอหรือเปล่า
' ไม่ได้การละนังจิ้งจอกเ้าเล่ห์จะมาหว่านเสน่ห์ใส่พี่อี้หยางของฉันไม่ได้นะต่อไปต้องคอยประกบหล่อนไว้ไม่ให้คาดสายตา' เพราะไม่รู้ว่าทั้งสองคนนั้นคุยอะไรกันอาจจะนัดเจอกันตอนเธอเผลอฟ่านเหมยเหมยบอกตัวเองเฝ้าระวังขั้นสูงสุด
" อืม.... ได้" ส่วนอี้หยางนั้นเมื่อเล่อเยียนเข้ามาใกล้ๆก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเธอคิดว่าเธอน่าจะอาบน้ำสระผมเพิ่งเสร็จเพราะผมเธอยังชื้นๆอยู่น่าหลงใหลยิ่งนัก
เขารู้ดีว่าไม่เหมาะสมแต่ก็อดใจที่จะสูดดมกลิ่นหอมที่ลอยมาตามลมไม่ได้ยามที่เธอเข้ามาใกล้ใจเขานั้นเต้นแรงจนประหม่าเวลาพูดยังจับได้ว่าน้ำเสียงนั้นดูสั่นๆ นี่เขาเสียอาการมากขนาดนั้นเชียวรึ
" พี่กลับมาเหนื่อยๆ เข้าบ้านไปพักเถอะค่ะ " เล่อเยียนส่งยิ้มน้อยๆไปให้เธอดีใจจนปิดไม่มิดเพราะในที่สุดขนมตัวอย่างของเธอมีคนสนใจบ้างขึ้นมาแล้ว
อีกคนที่เห็นรอยยิ้มนั้นก็เดินกลับบ้านอย่างใจลอยจากที่เดินทางเหนื่อยๆก็หายเป็ปลิดทิ้งไม่รู้สึกเหนื่อยสักนิดอีกทั้งยังรู้สึกว่าตัวเขานั้นเบาราวกับลอยได้
" เธอคุยอะไรกัยพี่อี้หยางแล้วเขามาหาเธอทำไม "ฟ่านเหมยเหมยเห็นอาการดีใจของเล่อเยียนก็ขัดหูขัดตาเลยอดใจไม่ไหวต้องถามออกไป
" ฉันไม่รู้ว่าจะต้องมานั่งตอบคำถามของเธอั้แ่เมื่อไหร่วันนี้ฉันอารมณ์ดีไม่อยากทะเลาะเธอรีบเข้านอนเถอะ"เล่อเยียนไม่อยากเสวนากับหล่อนแล้วรีบเข้านอนฝันหวานรับทรัพย์ดีกว่าแค่คิดก็มีความสุขแล้ว
หล่อนจะขายยังไงดีนะต้นทุนของขนมต่อชิ้นนั้นไม่แพงเลยอีกอย่างวัตถุดิบเธอมีเยอะพอแน่นอนถ้าทำกล่องใส่ดีๆ จะเพิ่มมูลค่าของขนมได้แต่จะไปหาจากไหนล่ะสงสัยคงต้องหยุดงานเพื่อเข้าตัวเมืองซะแล้วล่ะ
เช้าถัดมาเวลาประมาณ 04.30 น.เล่อเยียนตื่นขึ้นมาล้างหน้าตาวันนี้เธอี้เีทำอาหารจึงเอาซาลาเปาออกมาจากในมิติมาอุ่น5 ลูกเผื่อเว่ยอี้หยางเป็น้ำใจสำหรับออเดอร์สั่งซื้อละนะ
หลังจากที่อาบน้ำแล้วกินซาลาเปาส่วนของตัวเอง2 ลูกเธอก็รีบเดินไปบ้านเว่ยในทันทีส่วนคนที่บอกว่าจะจับตาดูเล่อเยียนขั้นสูงสุดนั้นยังคงหลับตาพร้อมฝันหวานถึงเว่ยอี้หยางบนเตียง
" พี่ " เล่อเยียนแปลกใจไม่คิดว่าเขาจะมายืนรอเธอเร็วขนาดนี้
" หนาวมั้ย " ถึงแม้่นี้จะเป็หน้าฝนแต่เช้าๆก็ยังคงมีน้ำค้างอยู่จึงทำให้อากาศเย็น
" ไม่หรอกค่ะ พี่ออกมารอฉันนานรึยังคะ "เล่อเยียนไม่ชอบยุคสมัยนี้ก็ตรงที่ติดต่อสื่อสารกันลำบากนี่แหล่ะ
" พึ่งออกมาน่ะ มาตรงนี้เถอะ"เว่ยอี้หยางรีบเดินนำเล่อเยียนมาหลยมุมตรงข้างๆรั้วบ้านที่มีต้นกุ้ยฮวาอยู่หน้าบ้านพอจะบังเวลาคนผ่านมาได้บ้าง
" พี่ขอโทษที่รับยอดสั่งซื้อขนมโดยที่ไม่ได้ถามเธอก่อนถ้าเธอไม่สะดวกพี่ยกเลิกได้นะ" อี้กยางเข้าประเด็นทันทีเพราะเขารู้สึกไม่สบายใจที่ทำอะไรโดยที่ไม่ถามเ้าตัวก่อน
" ไม่หรอกค่ะดีซะอีกฉันจะได้มีรายได้บ้าง ว่าแต่มีคนสนใจเยอะมั้ยคะ "เธอจะว่าเขาลงได้ยังไงถ้าไม่มีคนสั่งเนี่ยซิเขาโดนแน่ๆ
" ก็ประมาณ 200 กล่องน่ะ "อี้หยางกลั้นหายใจฟังเล่อเยียนว่าเธอจะต่อว่าเขากับจำนวนที่มากนี้หรือเปล่า แต่เล่อเยียนยืนอ้าปากค้างไปแล้วเธอคงจะไม่โมโหเขาจนพูดไม่ออกหรอกใช่มั้ยมันก็แปลกดีนะที่เขารู้สึกกลัวหรือเกรงใจเธอมากๆทั้งที่ไม่เห็นจะต้องแคร์อะไรเธอขนาดนั้นสักหน่อย
" เอ่อ ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ คือฉันดีใจไปหน่อยน่ะ ..ขอบคุณมากนะ "เล่อเยียนหลังจากที่ตั้งสติได้ก็รีบขอบคุณกับยอดสั่งจองนี้ทันที
" ไม่เป็ไร พี่กังวลแทบแย่ว่าเธอจะไม่รับทำเพราะมันค่อนข้างเยอะอีกอย่างพวกเขา้าภายในอาทิตย์หน้าน่ะเพราะเป็่สิ้นเดือนหลายๆคนกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัว " อี้หยางยิ้มเอ็นดูกับท่าทางของเล่อเยียน
" ฉันจะไปว่าพี่ได้ไงละคะ พี่ได้บอกราคาพวกเขาไปรึยังคะ "อี้หยางทำได้เพียงส่ายหน้าเขาจะบอกราคาได้ไงล่ะเพราะไม่รู้ว่าต้นทุนขนมราคาเท่าไหร่
" ขนมที่พี่ซื้อมารอบที่แล้วมันราคาเท่าไหร่หรือคะ "เล่อเยียนไม่รู้ราคาขนมมากเท่าไหร่คงต้องอิงราคาจากขนมพวกนั้นหากขายแพงมากคนอาจจะยกเลิกได้
" 2 หยวนน่ะขนมขึ้นชื่อราคาจึงค่อนข้างแพงแต่พี่ว่าสู้ขนมที่เธอทำให้พี่ไม่ได้เลย "อี้หยางตอบไปอย่างไม่คิดอะไร แต่คนฟังนี่สิ มันไม่ดีต่อใจเธอเลยอย่าพูดแบบนี้กับผู้หญิงนะงืออออ
" งั้นขายราคาเท่ากับเขาก็ได้ค่ะ ไหนๆ ก็รับจองมาแล้ว "ถึงแม้ว่าเธอจะมีวัตถุดิบแต่ถ้าเทียบกับสมัยนี้นั้นข้าวของต่างๆนั้นหาซื้อยากซ้ำยังราคาแพงคงขายต่ำกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ
"พี่ว่าเธอขายสัก 3 หยวนเถอะมันมีตั้ง 8 ชิ้น ตกชิ้นละไม่กี่เหมาเองราคานี้ไม่แพงหรอก"อี้หยางคิดว่าเธอจะขายสัก 4-5 หยวนต่อกล่องซะอีก 2 หยวน ราคานี้ถือว่าถูกเกินไปไม่คุ้มกับค่าเหนื่อยหรอกไหนจะน้ำตาลที่เธอใส่เพิ่มความหวานนั่นเองคงจะมีปริมาณที่เยอะน่าดู
" ไม่แพงไปหรือคะ งั้นเอาตามที่พี่ว่าก็ได้ค่ะ วันเสาร์ก่อนสิ้นเดือน 1วันฉันจะเอาไปส่งให้นะคะ พี่ช่วยบอกที่อยู่ให้ฉันหน่อยได้มั้ยคะ" เอาตามที่อี้หยางว่าแหละราคาของในโรงงานเขาน่าจะรู้ดีมากกว่าเธอ
นี่มันโชคหล่นทับเธอชัดๆเลย์ช่างเมตตาเธอเหลือเกิน ขนมโก๋ 1 ก้อนแลกมากับเงิน 600 หยวน สมัยนี้เงิน 600 หยวนมีค่าเท่าไหร่กันแค่คิดเธอก็มีความสุขแล้ว
" เกือบลืมไปเลยนี่ซาลาเปาค่ะฉันทำมาเผื่อพี่ด้วย เช้าๆกินกับโจ๊กก็อร่อยดีนะคะ งั้นฉันไม่รบกวนพี่แล้วต้องเตรียมตัวลงพื้นที่แล้วล่ะค่ะ"เล่อเยียนยื่นซาลาเปาให้อี้หยางก็รีบเดินกลับบ้านเพื่อเตรียมตัวไปทำงานทันทีเพราะชาวบ้านเริ่มตื่นออกมาเดินตามถนนกันบ้างแล้ว
5K
