Sea xx La-ongfong 14
ผ่านมาหลายวันพี่ซีเอาแต่ตัวติดกับฉันและที่สำคัญเขาแทบจะย้ายมาอยู่กับฉันแล้วล่ะ เสื้อผ้าของใช้อะไรของเขามีอยู่ที่ห้องฉันส่วนเสื้อผ้าฉันบางส่วนก็มีติดไว้ที่ห้องเขาเช่นเดียวกัน เขาเอาแต่มาขลุกอยู่กับฉันจนน้องเขาลงคลิปแซวแล้วแท็กหาพี่ซีตลอดว่าเื่ที่เขาไม่กลับไปนอนห้อง
Sol SSS and 4 other
19mins
กลับห้องได้แล้วครับ น้องให้อภัยแล้ว
43kLike 22Comment 132shere
Xxx เป็เอ็นดูเ้าเด็ก ตามพี่กลับบ้านทุกวัน
Xxx พี่ซีกลับห้องได้แล้ว น้องให้อภัยแล้วค่ะ
Seen SS กลับห้องได้แล้วครับพี่ ผมให้อภัยแล้ว
Xxx 55555 แซวมาเกือบอาทิตย์แล้วอะ รักพี่น้องบ้านนี้
Sol SSS ป๊าบอกว่าถ้าไม่กลับห้องตอนนี้ ป๊าจะลงไปตามที่ห้องข้างล่างนะครับ @Sea S
Sea S อยู่ข้างนอก พาฟองมาหาหมอ
Seen SS บอกป๊าให้แล้ว ม๊าบอกให้พาพี่ฟองขึ้นมาทานข้าวก่อนม๊าจะทำไว้ให้ @Sea S
Xxx แง ทำไมครอบครัวนี้น่ารัก อยากสมัครเป็ลูกสะใภ้
Xxx ลูกสะใภ้เหมือนตำแหน่งไม่ว่าง ขอเป็คนสวนก็ได้ค่ะ!
“เวียนหัวไหม” พี่ซีเอ่ยถามมือก็ยกเช็ดเหงื่อตามกรอบหน้าให้
“นิดหน่อยค่ะ” เื่ของเื่คือฉันตากฝนเมื่อวานเมื่อคืนเลยมีไข้ เช็ดตัวทานยาก็ไม่ยอมลง พอสาย ๆ เหมือนไข้จะไข้สูงกว่าเดิมพี่ซีเลยตัดสินใจพาไปหาหมอที่โรงพยาบาลใกล้ ๆ ดีที่เป็โรงพยาบาลเอกชนเลยไม่ต้องรอคิวนานใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยและพี่ซีก็พากลับนี่แหละ รู้สึกเป็ภาระเขายังไม่รู้
“ไปทานข้าวกันก่อนนะแล้วค่อยกลับไปนอน” พี่ซีบอกอีกครั้งเมื่อรถจอดที่ลานจอดรถของคอนโด ร่างสูงเข้ามาประคองให้เดินเข้าไปในคอนโด ชั้นที่เขากดลิฟต์คือเหนือชั้นที่ฉันพักอยู่ ในลิฟต์ไม่ได้มีฉันเพียงคนเดียวแต่ยังมีคนที่ใส่ชุดนักศึกษายืนอยู่อีกสามคน
“เดินไหวไหม” เมื่อใกล้ถึงชั้นที่ลิฟต์จะเปิดพี่ซีก็ถามอย่างเป็ห่วง คงเห็นตอนฉันเซเมื่อกี้แน่ ๆ เลย
“ไหวค่ะ” ฉันตอบ เพิ่งได้ยินเสียงตัวเอง มันแหบแห้งมาก ๆ เลย อยากดื่มน้ำจัง รอกระทั่งลิฟต์เปิดออกพี่ซีก็ประคองออกจากลิฟต์ เดินพ้นลิฟต์มาได้พี่ซีก็ย่อตัวอุ้มฉันไว้ในอ้อมกอดรีบพาเดินไปที่หน้าห้องเขาทันที
“ปล่อยลงก็ได้”
“เดินไหวเหรอ หน้าซีดจะล้มขนาดนั้น” พี่ซีดุฉันจึงเม้มปากแน่นไม่ได้พูดอะไรต่อ เมื่อเข้าห้องมาได้ฉันก็ถูกพาเข้าไปในห้องนอนของพี่ซี ร่างสูงเดินกลับเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับชามข้าวต้ม ฉันงอแงไปไม่น้อยกว่าจะทานข้าวเสร็จพี่ซีไม่ยอมให้มีเวลาดื้อดึงมากนักเพราะเขาส่งข้าวส่งยามาในปากพร้อมกับยื่นแก้วน้ำมาให้ ใจร้ายที่สุดเลย!!
หลับไปเกือบสองชั่วโมงรู้สึกตัวตื่นพร้อมกับคนเฝ้าไข้ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ เขานั่งพิงหัวเตียงอ่านหนังสือ หนังสือเล่มหนาถูกจับด้วยมือหนึ่งข้างส่วนอีกข้างวางบนผมฉันและออกแรงลูบเบา ๆ ฉันยื่นมือไปจับมือเขาไว้เบา ๆ เ้าของมือก้มหน้ามองพอเห็นว่าฉันตื่นแล้วก็เก็บหนังสือไว้ข้างเตียงก่อนจะขยับมาใกล้
“ดีขึ้นไหม? เวียนหัวอยู่หรือเปล่า” ฉันส่ายหน้า
“หิวหรือยัง พี่จะออกไปทำอะไรให้ทาน”
“ไม่หิวเลย พี่บังคับหนูกินข้าว!” ฉันเบ้ปากน้ำตาล่วงทันที
“โอ๋ ๆ ก็หนูไม่สบายพี่อยากให้หนูทานข้าวเยอะ ๆ จะได้ทานยาไงครับ ไม่โกรธพี่นะ” ร่างสูง ๆ ของพี่ซีขยับมานอนข้าง ๆ รั้งฉันเข้าไปนอนซบอกเขา มือลูบไหล่ลูบผมให้อย่างปลอบประโลม แน่สิ ฉันร้องไห้ขนาดนี้เขาเองก็คงจะทั้งขำทั้งรำคาญ
“อ้าว ทำไมร้องหนักกว่าเดิมล่ะเนี่ย”
“ฮึก พี่รำคาญหนู”
“คนดีพี่ไม่ได้รำคาญหนู พี่เป็ห่วงนะครับ ไม่ร้องนะ” ฉันงี่เง่า ฉันไม่อยากงี่เง่าแต่ไม่รู้ทำไมถึงห้ามตัวเองไม่ได้แบบนี้ ฉันไม่อยากทำให้พี่ซีเหนื่อยจริง ๆ นะแต่มันก็ห้ามอารมณ์ตัวเองไม่ได้จริง ๆ
“เอ๊ะ!?” ฉันผุดลุกนั่งบนเตียงเมื่อรู้สึกอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะบ้าไปมากกว่านี้ฉันรีบวิ่งลงจากเตียงเข้าห้องน้ำ บ้าจริง!
“ฟอง เป็อะไร พี่ในะ หนูเป็อะไร” คนที่เคาะห้องเรียกด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“พี่ซี”
“ครับ ว่าไงเป็อะไร”
“พี่ลงไปเอาผ้าอนามัยที่ห้องมาให้หนูหน่อย ด่วนเลย ๆ พี่ซี”
“ครับ ๆ เดี๋ยวพี่ลงไปเอาให้แปบหนึ่ง” จากนั้นสิบนาทีสถานการณ์ก็กลับมาเป็ปกติ ฉันมองหน้าพี่ซีก่อนจะยิ้มอ้อน อีกฝ่ายส่ายหน้าขำ ๆ ยกแขนรอให้ฉันเข้าไปกอด
“ถึงว่าทำไมอารมณ์หนูสวิงขนาดนั้น”
“แฮ่ ขอโทษค่ะ”
“ไม่เป็ไรครับ เดี๋ยวไปข้างนอกนะจะพาไปทานข้าว”
“ค่ะ แล้วซีนกับซอลล่ะคะ”
“ไปเรียนกันนั่นแหละ เห็นบอกว่าซอลกลับบ้านแล้วก็ซีนจะกลับไปพักที่คอนโดตัวเอง” อ๋อ ทั้งซีนและซอลไม่ได้พักที่นี่อย่างนั้นสินะ แต่แวะมาค้างด้วยเป็ครั้งคราว
“ไปทานข้าวจะได้ทานยา” พี่ซีประคองให้เดินไปยังห้องครัว เขาทำอาหารง่าย ๆ ให้สองอย่างจากนั้นเราก็นั่งทานข้าวด้วยกัน แต่ฉันเจ็บคออยู่เลยทานได้ช้าพี่ซีทานเสร็จก็นั่งรอ ทั้งยังใจดีเอาขนมมาวางให้ด้วย
“่อาทิตย์หน้าสอบแล้วนี่”
“ใช่ค่ะ เสร็จแล้วก็ปิดเทอม”
“ปิดเทอมอยู่นี่หรือกลับบ้านครับ” พอถึงคำถามนี้พี่ซีดูเงียบลงเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงอบอุ่นอยู่เช่นเคย
“คงกลับไปพักที่บ้านค่ะ”
“งั้นเหรอ? พี่ไปส่งได้ไหม?” พี่ซีถามต่ออย่างกังวลใจ
“ได้ค่ะ แต่ว่าขากลับล่ะถ้าพี่ขับรถกลับคนเดียวหนูเป็ห่วง” มองอีกฝ่ายด้วยความจริงจัง ฉันคงกังวลใจไม่น้อยที่เขาต้องขับรถกลับคนเดียว
“เดี๋ยวพี่ชวนน้องไปด้วยได้ไหม พาน้องสองคนไปเที่ยว”
“แบบนั้นก็ได้ค่ะ แต่ไม่ต้องจองที่พักนะ พักที่บ้านหนูก็ได้”
“ขอบคุณครับ” พี่ซีดูซึม ๆ ไปบ้างั้แ่ที่เราคุยกันเื่ที่ฉันจะกลับบ้าน ฉันเข้าไปกอดอ้อนเขาอยู่นานกว่าอีกฝ่ายจะอารมณ์ดีขึ้น พรุ่งนี้ฉันมีเรียนแล้วก็ปิดคลาสเตรียมสอบ งานฉันเคลียส่งกันหมดแล้วจะหนักหน่อยก็ที่สอบที่แหละ ส่วนพี่ซีมีสอบแค่ตัวเดียวในวันแรกจากนั้นก็ว่างยาว แต่พี่ซีจะเริ่มเข้าทำงานแล้วถึงตอนนั้นฉันเองก็คงจะเหงาอยู่ไม่น้อย
“ทำหน้าเครียดอะไรครับ” ปลายนิ้วร้อนกดลงระหว่างคิ้วก่อนจะออกแรงคลึงเบา ๆ ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าก่อนหน้านี้ทำหน้าแบบไหนอยู่พี่ซีถึงได้มองด้วยสายตาเป็ห่วงแบบนั้น
“คะ?”
“หนูเครียดอะไร กังวลเื่อะไรบอกพี่ได้นะ”
“เปล่าค่ะไม่ได้เครียด แค่คิดอยู่ถ้าพี่ทำงานหนูต้องเหงามากแน่ ๆ เลย” ฉันบอกอีกฝ่าย ไม่คิดปิดบัง ปกติเจอหน้ากันทุกวัน คุยวัน ตลอดถ้าเกิดเขางานยุ่งแล้วไม่ว่างคุยกับฉัน ฉันเองก็คงจะเหงาไม่น้อยเลยล่ะ
“ที่รักพี่แค่ไปทำงาน ยังไงซะพี่ก็กลับมาหาหนูอยู่แล้ว ไม่ต้องกังวลนะ” ฝ่ามือร้อนประคองที่แก้มเบา ๆ ฉันเอียงหน้าซบฝ่ามือร้อนอย่างอ้อน ๆ ก่อนจะโผเข้าไปกอดเขาไว้แน่น อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ ระคนเอ็นดูเมื่อถูกกอดอ้อน
“พี่ยังไม่เคยพูดอะไรที่มันชัดเจนใช่ไหม...” พี่ซีถามอีกครั้งหลังจากล่อยให้ความเงียบครอบคลุมบรรยากาศร้อบกาย มืออุ่นยกลูบผมอย่างนุ่มนวลเป็อีกครั้งที่ฉันขยับซุกแผ่นอกอุ่นๆ ของเรา อบอุ่นจัง
“ตลอดเวลาที่มองหนูพี่มีความสุขมากเลยนะรู้ไหม แม้จะเจ็บตอนที่หนูมองแต่คนนั้น แต่ตอนนี้สายตาหนูต้องมีแต่พี่แล้วนะ เพราะพี่เองก็มองแต่หนูมาตลอด” เขินจังพอได้ยินแบบนี้ ร้อนไปทั้งหน้าแล้วทำยังไงดีคะทุกคน
“หนูจะมองแต่พี่...”
“เป็แฟนกับพี่นะ ให้พี่ได้ดูแลหนูนะครับ”
“ค่ะ เป็แฟนกันนะ” ฉันกอดพี่ซีอยู่นานและเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
หลายคนคงจะรู้สึกว่าระหว่างฉันกับพี่ซีมันเร็วเกินไป บางทีฉันก็คิดว่ามันเร็วไปหมดทุกอย่าง แต่บางเสี้ยววิฉันเองก็คิดว่ารู้จักเขามานานมันเป็ความรู้สึกที่ชวนสับสนอยู่ไม่น้อย ไม่รู้ว่าเพราะเราใช้เวลาอยู่ด้วยกันเยอะหรืออะไรกันแน่ แต่ฉันรู้สึกวางใจเขาในทุกเื่และเขาเองก็ยังคงให้เกียรติฉันในทุกเื่ จนฉันเริ่มจะหลงรักเขามากขึ้นในทุก ๆ วัน ที่บ้านรู้ว่าฉันมีคนคุยแต่ยังไม่เคยบอกว่าเป็ใคร มีบางครั้งที่พ่อโทรมาแล้วได้ยินเสียงพี่ซี บ้านฉันเปิดกว้างมากไม่ปิดกั้นแต่ก็สอนให้รู้จักวางตัวและป้องกันตัวเอง ฉันรักครอบครัวฉันที่สุดเลยล่ะ
====
ใครรออีบุ๊ค หยอกกระปปุกรอได้เลยนะคะ ใกล้แล้วค่ะ คนเขียนใกล้เป็บ้าแล้วค่ะ
11K
![สตรีผู้นี้มิได้มีนามว่าถงหลานเฟย [ผ่านการพิจารณา สนพ.ปีกบุปผา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648112787_13651497.webp)
