“พี่ใหญ่ความจริงแล้วพี่ เป็พี่น้องของพวกเรา” คำพูดที่ใส่น้ำเสียงความจริงจังของหลี่เฉียง ทำให้ลี่จิ่นชะงักไป
ั้แ่ที่หลี่เฉียงได้เข้าไปเป็ทหารในค่ายครั้งแรก เขาก็พบว่าตนเองมักจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็ลี่จิ่น ที่เข้ามาก่อนเสมออีกทั้งสองรูปร่างท่าทางก็คล้ายกันไปเสียหมด หลังจากที่ทั้งสองได้เจอกันในค่ายทหาร พอได้ยืนคู่กันแล้วก็แถบจะไม่มีคนแยกออก หลี่เฉียงจึงเขียนส่งจดหมายไปให้แม่เพื่อถามว่าเขามีฝาแฝดไหม แม่ของเขาไม่ได้คิดจะปิดบัง อีกทั้งนางยังทำใจไม่ได้กับลูกชายที่ตายไปหลังคลอดครั้งแรก จึงเล่าให้ฟังทางจดหมายที่ตอบกลับมา พอเขาได้รู้เช่นนั้นก็ตัดสินใจบอกพ่อเื่ที่เขาเจอคนที่หน้าตาเหมือนกัน และให้สืบเื่ราวทั้งหมด แต่ตอนนี้พ่อของเขายังให้ปิดเื่นี้กับแม่จนกว่าจะยืนยันได้ ว่าลี่จิ่นเป็ลูกแท้ๆ และยอมที่กลับไปอยู่ด้วยกัน เพราะหากไม่แม่ของเขาจะเสียใจหนักกว่าเดิม แต่หลี่เฉียงก็คิดจะบอกเื่นี้กับแม่ แต่แค่จะต้องรอเวลาที่เหมาะสมอีกหน่อยเท่านั้น
ฝ่ายลี่จิ่นก็รู้สึกผูกผันกับหลี่เฉียงอย่างแปลกประหลาด เขาเอ็นดูหลี่เฉียงมาตลอด จึงยอมให้เขาเรียกว่า ‘พี่ใหญ่’ แต่เื่นี้เกี่ยวข้องกับนี้มีอีกหลายเื่ที่ต้องตามมา และแน่นอนว่ามันต้องกระทบกับครอบครัวเล็กๆที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นมา
“เื่นี้ยืนยันได้แน่แล้วเหรอ” ลี่จิ่น้าการยืนยัน
“ใช่ ผมเอาเื่นี้ไปบอกให้พ่อช่วยสืบ พ่อให้คนในเงาไปสืบเื่ทั้งหมดให้แล้ว มีพยาบาลเห็นครอบครัวจางมายืนดูเด็กที่เพิ่งคลอดนานสองนาน ก่อนจะอุ้มสับเปลี่ยนเด็กออกไปตอนที่พวกเขาออกจากโรงหมอ ตอนแรกนางพยาบาลคิดว่าตนเข้าใจผิดไป เพราะพยาบาลคนนั้นไม่ได้รับผิดชอบดูแลเด็กเล็ก จึงไม่สามารถตรวจสอบได้ อีกทั้งวันนั้นเด็กคลอดเกือบสิบคน นางจึงสับสนและไม่แน่ใจ แต่นางก็จดบันทึกเื่นี้ไว้ มันเป็วันที่พวกเราเกิดพอดี” หลี่เฉียงค่อยๆพูด “อีกทั้งพ่อได้ส่งคนไป เอ่อ... หลอกถามพ่อจางที่เมาเหล้าอยู่ เขาเป็คนพูดออกมาจากปากเอง ว่าเขากับภรรยาตอนนั้นอยากได้ลูกมาก แต่พอคลอดดันตาย อีกทั้งหมอบอกว่าอาจจะมีลูกไม่ได้ จึงอุ้มพี่ออกมา เพราะเห็นว่าแม่เราคลอดสองคน เอาไปคนหนึงไม่น่าจะเป็อะไร...” พอพูดถึงตอนนี้เขาก็คิดขึ้นมาได้ว่าเขาปากมาก เล่าละเอียดเกิน เขาจึงกลัวพี่ใหญ่เสียใจ จึงมองหน้าลี่จิ่นที่นั่งเงียบมาซักพัก
ลู่เสียนที่เห็นว่าพี่ชายทั้งสองตนนิ่งเงียบไป ก็ไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์ตรงหน้าได้แต่นั้นเงียบต่อไป
ผ่านไปซักพักลี่จิ่นก็เป็คนเอ่ยปากขึ้น “เื่นี้พี่ต้องบอกพี่สะใภ้ของพวกนาย พวกเราต้องคุยกันก่อน เดี๋ยวพี่ไปตักน้ำอุ่นมาผสมน้ำให้อาบก่อน พรุ่งนี้เราค่อยคุยเื่นี้” พอพูดจบลี่จิ่นก็เดินออกจากตรงนั้นก่อนจะไปทางครัวที่มีภรรยาของตนรออยู่
หลังจากพี่ใหญ่ของพวกเขาออกไป ลู่เสียนก็หันมองพี่ชายของตน หลี่เฉียงที่หันมาก็เอ่ยขึ้นเบาๆ “พี่ใหญ่แค่้าเวลา ยังไงเราก็มาบอกเื่นี้ตามที่พ่อ้า เื่จะพาไปที่บ้านคงต้องรอไปอีกหน่อย” ลู่เสียนไม่ได้ตอบอะไรเพียงพยักหน้ารับเบาๆ เท่านั้น
.
.
หลังจากถึงครัวลี่จิ่นก็เดินเข้าไปหาภรรยา แต่เขายังสบสนมีหลายเื่ตีกันไปหมด จิตใจของเขายังไม่สงบ จึงเดินไวๆไปทางน้ำต้มก่อนจะตักน้ำอุ่นไปผสมให้หลี่เฉียนกับลู่เสียน ก่อนจะเดินไปผสมน้ำอุ่นไว้ห้องนอนตนเพื่อให้อาโยวอาบอาเจียวที่เห็นว่าสามีท่าทีเปลี่ยนไป เหมือนมีเื่จะพูดด้วย นางจึงนั่งในครัวนิ่งๆ รอคำอธิบายเื่ราว
“อาโยว พี่เขยผสมน้ำอุ่นไว้แล้วไปอาบในห้องพี่ให้ก่อน ชุดอาโยวพี่เขยเอาวางไว้ให้แล้ว” เขาพูดพรางลูบหัวน้องภรรยา อาโยวฟังพี่เขยพูด ก็เดินไปทางห้องเพื่ออาบน้ำ วันนี้มีแขก เขาก็ไม่อยากรบกวนพี่เขยมาก
“ลี่จิ่นคะ” หลังจากที่อาโยวออกไป นางที่เห็นสามีเดินมายืนตรงหน้าแต่ไม่พูดไม่จา นางจึงเอ่ยขึ้นก่อน
ร่างสูงของสามีนั่งลงกับพื้น พรางเอาหน้ามาไว้บนตักของนาง หญิงสาวจึงเอามือลูบเส้นผมของเขาเบาๆ “ลี่..”
“พวกเขาเป็พี่น้องของผมจริงๆ” หญิงสาวที่กำลังจะเอ่ยถามอีกครั้ง ถูกขวางด้วยคำพูดของสามี นางจึงฟังต่อไปเงียบๆ “พวกเขาให้พ่อของพวกเขาสืบแล้ว ข่าวที่มาจากคนในเงา อย่างไรก็ไม่มีทางผิดพลาด” ชายหนุ่มวางคางไว้บนขาของภรรยาก่อนจะเงยหน้ามาหานาง ด้วยแววตาที่สับสน
“พวกเขาเร่งให้คุณกลับไปเหรอคะ” นางเอ่ยถามเบาๆ
“ตอนนี้ยัง แต่ต่อจากนี้ผมไม่แน่ใจ ผมเพียงแต่อยากจะบอกว่าผมมีแผนจะโยชน์ของเื่นี้จัดการเื่ตัดขาดจากครอบครัวจากให้จบ โดยที่เราไม่ต้องให้เงินเพื่อแยกบ้าน ตอนนี้ผมคงบอกได้แต่ว่ามีหลายอย่างที่จะกระทบกับตัวคุณและน้องชาย เลวร้ายที่สุดที่สุดที่คิดได้ในตอนนี้คือ ครอบครัวคงโดนตราหน้าว่าอกตัญญู และคงเฉียดเข้าใกล้หมู่นั้นไม่ได้อีก คุณออาจจะไม่ได้ไปบ้านของคุณตาอีกเลย”
“ตอนนี้พวกเขาตัดขาดคุณจากครอบครัวจางแล้วนี่คะ จากที่คุณเล่าให้ฟัง พวกเขาไม่อยากรักษาตัวให้ อีกทั้งยังหวังแต่เงินคุณถึงห้องมาซื้อบ้านถึงที่นี่ แค่นั้นฉันก็พอจะรู้นิสัยของพวกเขา เื่โดนคนด่า แน่นอนว่าต้องมี แต่เราไม่ได้ทำอะไรเสียหายนี่คะ พวกเขาน่าจะลักพาตัวคุณมาเลี้ยงใช่ไหม ยังจะเลี้ยงไม่ดีอีก บุญคุณพวกเขาคุณก็ทำให้่ที่เป็ทหารแล้ว ทั้งเอาชีวิตไปเสี่ยงแทน ทั้งยังส่งเงินให้ ฉันเชื่อในตัวคุณค่ะ ว่าคุณทำได้ เพียงแค่จัดการให้รอบคอบหน่อยกระทบน้อยก็ดีกับอนาคตของครอบครัวเรา”
ภรรยาเขาดีจริงจริง เขาพยักหน้าเบาๆพรางกอดไปที่เอวภรรยา ไม่อยากให้นางเห็นหน้าของเขาที่อ่อนแอ เขายึดติดอยากได้ความรักจากพ่อแม่จางมาหลายปี ในใจทั้งเสียใจและโกรธเคืองต่อครอบครัวจาง ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นแต่ภาพวันเก่าๆ แต่ในใจเขาขอแค่หลุดจากครอบครัวนั้นก็พอ ถ้าไม่ถึงที่สุดก็ไม่อยากที่จะทำร้ายพวกเขาเกินไป
ลี่จิ่นคิดตัดพ้อกับตัวเองว่า เป็ทหารรบมาก็หลายปี ฆ่าคนก็ใช่ว่าจะไม่เคย แต่เื่เล็กน้อยแค่นี้เขากับเด็ดขาดสู่ภรรยาไม่ได้ กับคิดอยากจะพึ่งพิงภรรยาตัวน้อยเสียได้ นางเด็ดเดี่ยว ซื่อตรง อีกทั้งยังมีใจกล้า อีกทั้งนางมอบความใส่ใจที่เขาอยากได้มาตลอด แม้จะเพียงไม่กี่วัน เขาก็ยึดติดกับนางแทนเสียแล้วจริงๆ
“…..” เขานิ่งเงียบไปพักใหญ่ทั้งที่ยังเอาใบหน้าซุกที่เอวหญิงสาว โดยไม่มีทีท่าจะปล่อย
“ฉันอยางรู้ค่ะ ว่าตอนครอบครัวจางตัดขาดกับลี่จิ่น ได้เขียนหนังสือรับรองไว้ไหม”
“ไม่ครับ ตอนนั้นผมหนีออกมาก่อน” ชายหนุ่มพูดพรางกระชับกอด ขย้ำชายผ้าบนตัวนาง เพราะไม่อยากให้นางเจ็บพอรู้สึกถึงแรงกอดที่แน่ขึ้นนางจึงกอดตอบ และลูบหลังกว้าง
“เื่นี้เราจะผ่านไปด้วยกันค่ะ คุณอย่าหักโหมตัวเองมากเกินไป”
“ผมเข้าใจ ผมขอบคุณอาเจียวนะ” ชายหนุ่มที่กอดนางไว้พูดขึ้นเบาๆ
“สามีภรรยาใครเขาขอบคุณกัน” หญิงสาวพูดพรางยิ้ม “เื่ครอบครัวใหม่ก็เช่นกัน หากคุณอยากไปอยู่นู่นฉันก็ไปด้วยได้ และแน่นอนหากคุณไม่อยากไป ฉันก็จะอยู่ที่นี่กับคุณเช่นกัน ลี่จิ่น” หญิงสาวมองไปทางสามีตัวโต ก่อนจะพูดดักเขาไว้ “อีกอย่างฉันชอบสามีที่คิดเผื่อครอบครัวเช่นนี้ ทำเพื่อครอบครัว และไม่ชอบเื่ชู้เป็ที่สุด”
พอพูดจบประโยคนี้ชายหนุ่มก็เข้าใจว่านาง้าสื่ออะไร เขาพรางคิดในใจว่าเขาหาคนที่ดีเท่าอาเจียวไม่ได้แน่นอน เขาจะไม่ดีทางปล่อยนางไป ตอนนี้เขาตัดสินใจได้แล้ว เื่ที่อาเจียวไม่ชอบเขาก็จะไม่ทำ เื่ที่อาเจียวชอบเขาจะยอมทุกอย่าง
.
.
หลักจากกอดอยู่อย่างนั้นพักใหญ่นางก็แกะอ้อมกอดของเขาเบาๆ “ลี่จิ่น พื้นมันเย็น คุณลุกขึ้น” หญิงสาว ออกแรงแกะแขนมากขึ้น เขาก็ไม่ปล่อยให้ภรรยา แต่ก็ลุกตามที่ภรรยาบอก
ตอนนี้นางโดนเขาอุ้มอยู่ในอ้อมแขนและเดินกลับไปที่ต้องนอน เขาอยากให้ภรรยาไปอยู่ในห้องก่อน จากนั้นเขาค่อยเดินมาในครัวอีกครั้งเพื่อเอาน้ำร้อนไปผสมให้นางอาบ
พอถึงห้องก็พบว่าอาโยวหลังปุ๋ยอยู่บนเตียง เขาปล่อยนางลง ก่อนจะบอกว่าจะไปตักน้ำอุ่นมาเติม หลังจากทั้งสองอาบน้ำก็มานอนบนเตียง โดยซูเจียวอุ่มน้องชายตนให้ขยับไปนอนด้านในสุดของเตียง แล้วตนเองก็นอนตรงกลางแทนสามีของมองภรรยาตนอย่างไม่ได้มีปัญหาอะไร พอเห็นว่าภรรยาจัดท่าทางดีแล้ว ลี่จิ่นก็นอนลงบ้างโดยเขาก็โอบกอดภรรยาของเขา
“ลี่จิ่นคะ ถึงอย่างไรฉันก็ไม่เคยเจอครอบครัวจางของคุณแม้แต่คนเดียว ถ้าพวกเราหาเวลาไปคุยเื่นี้กับครอบครัวจางตรงๆ ไม่ต้องใช้ครอบครัวหยางมางัดข้อล่ะคะ….”
“ไม่ดีกว่าครับ ผมได้รับรู้ก่อนหน้านี้แล้วว่า คุยเื่นี้พวกเขาไม่ได้ อีกอย่างผมไม่อยากให้คุณหรืออาโยวเจ็บตัวที่สุดเราอยู่ห่างพวกเขาดีแล้วครับ”
“ทำไมเหรอคะ เล่าให้ฉันฟังได้ไหมคะ” ภรรยาสาวมองไปทางเขาเพราะอยากรู้เื่จริงๆ
แสงเทียนที่ยังไม่ได้ดับลง กระทบหน้าของสามี ที่พยักหน้าให้นางเบาๆ “เื่ก่อนหน้าที่พวกเขาให้ผมไปเป็ทหารเพื่อไปรบ ผมไม่ได้ใส่ใจขนาดนั้นแล้ว เพียงแต่ตอนที่ผมออกจากเป็ทหารเพราะาเ็ที่ตา วันหนึ่งตอนนั้นผมเพิ่งกลับมาจากการไปทำนา บังเอิญได้ยินพ่อแม่จางคุยกันพวกเขาบอกว่าดีที่เขาไม่ได้เอาผมไปขายเป็ทาส เพราะหลังจากไปเป็ทหารก็ได้เงินมากว่า แถมยังได้ระยะยาวกว่า อยู่สบายแล้วทั้งบ้านโดยไม่ต้องพยายามหาเงินด้วยซ้ำ ยังดี่ที่ผมเป็ทหารผมได้เบี้ยเลี้ยงเท่าไหร่ ทางค่ายจะเก็บเงินไว้ที่คลังครึ่งหนึ่ง ส่งให้ที่บ้านเพียงเจ็ดส่วนจากที่เบิกได้ที่เหลือผมก็ใช้จ่าย ส่วนที่เหลือจากการใช้ผมจะเก็บไว้ในกระปุก”
เขาพูดเสียงเบา ระหว่างนั้นก็มองไปทางภรรยาของตน “แน่นอนว่าั้แ่ไปถึงบ้านจางเงินข้างในนั้นผมก็ให้ครอบครัวใช้จ่าย อีกส่วนก็โดนขโมยเรื่อยๆ จนข้างในกระปุกนั้นไม่เหลือเงิน พวกเขาเริ่มไม่พอใจที่ผมไม่ให้เงิน กล่าวหาว่าผมนั่งกินนอนกิน…ยังจะไม่ให้เงินพวกเขาที่ดูแลผม ทั้งที่ตอนนั้นผมก็ทำงาน ทั้งทำนา ทั้งล่าสัตว์….ครอบครัวจางพวกเขาอยากให้ผมไปเบิกเงินมาให้พวกเขาใช้จ่าย ตอนนั้นเองที่ผมทะเลาะกับพวกเขา เพราะผมอยากรักษาตา หมอในค่ายแนะนำหมอที่เมืองหลวงให้ และบอกว่ามีโอกาสที่จะรักษาหาย จนตอนนั้นผมเอ่ยเื่แยกบ้านออกมา” เขาหายใจเข้า ก่อนจะถอนหายใจราวกับทำใจ “มีอยู่คืนหนึงผมได้ยินพวกเขาคุยกันว่าจะจ้างกลุ่มคนให้แกล้งมาปล้นบ้าน โดยพวกเขาจะวางยาผมและให้โจรทำร้ายผม จะให้ตีที่ขาให้หัก เพียงเพราะคิดว่าหากผมขยับไปไหนไม่ได้ ผมก็จะยอมเขียนใบรับรองให้พ่อหรือแม่จางเบิกเงินจากบัญชีเงินของผมได้….คืนนั้นเองที่ผมแอบออกจากบ้านนั้นมา “
ภรรยาของเขากอดเขาแน่นขึ้นเพราะเสียงของเขาเริ่มสั่น “ไม่เป็ไรค่ะ มันผ่านมาแล้ว ตอนนี้คุณมีฉันอยู่” ซูเจียวที่ตอนนี้พูดปรอบโยน
“ครับ ผมโชคดีจริงๆ” เขาดึงภรรยาตัวน้อยของเขาเข้ามากอดไว้แน่น ซุกหน้าไปที่ซอกคอหอมๆ ของนาง
ทั้งครู่ไม่ได้พูดจากันอีก ภรรยาสาวเพียงกอดตอบเขาแน่นๆ จนร่างสูงในอ้อมแขน และตนเองจะหลับไป
*ไรท์ยังไม่ได้ตรวจคำผิดน้า ขอกำลังใจนักอ่านด้วยนะคะ
1K
