นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        เช้าวันต่อมา ระหว่างทางออกจากป่าพลันมีกลุ่มเล็กแปลกประหลาดโผล่ขึ้นมา

       เหตุที่เรียกว่ากลุ่มเล็กเพราะมีสองขบวนแยกฝั่งซ้ายขวาอย่างชัดเจน --- หากมิใช่เพราะทิศทางและระดับความเร็วที่แทบจะเท่ากัน มองดูแล้วยังคล้ายกับกลุ่มคนสองขบวนเล็กที่ร่วมเดินทางด้วยกันเป็นครั้งคราวเสียมากกว่า ต่างเดินอยู่บนถนนใหญ่คนละฝั่ง ตรงกลางยังรักษาระยะห่างมิใกล้มิไกล

       ทางฝั่งเจียนั่วสายตามองตรง จัดขบวนเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านเท่ามุ่งไปข้างหน้า ทางฝั่งโม่จ้านกลับเอ้อระเหยลอยชาย ทั้งเดินไปกินไป ทำตัวมิต่างกับกลุ่มนักท่องเที่ยวเดินเล่นในสวนสาธารณะอย่างมีความสุข

       “พวกเขาพากันตึงเครียดสักหน่อยได้หรือไม่...” ฉีเอ่อร์เท่อลอบกลืนน้ำลายหลังเหลือบมองเก๋อจือที่กำลังเคี้ยวเนื้อแห้งคำใหญ่

       “บอกแล้วว่าในป่ามีสัตว์ปีศาจระดับสูง สิ่งสำคัญที่สุดมิใช่การรีบหนีเอาตัวรอดโดยเร็วหรืออย่างไร?”

       “กระทั่งเจ้ายังมิกลัว พวกเขาจะกลัวอันใด?” หูฝูดีดหน้าผากฉีเอ่อร์เท่อหนึ่งครา

       “ผู้อื่นบอกแล้วว่ามิต้องการความช่วยเหลือเกินจำเป็น เจ้าอยากหาเรื่องโดนจัดการก็ช่างเถิด แต่ระวังโดนเจียนั่วอบรมอีก”

       ทันใดนั้น ขบวนคนสองกลุ่มพลันหยุดเคลื่อนที่ไปข้างหน้าในเวลาเดียวกัน

       เจียนั่ว  โม่จ้านและเก๋อจือเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ต่างฝ่ายต่างกำอาวุธในมือไว้แน่น ตั้งใจมองดูสถานการณ์โดยรอบอย่างละเอียด หูฝูเห็นเช่นนั้นจึงพ่นใบยาสูบทิ้งทันทีก่อนส่งสัญญาณมือให้เก๋อหลินกับฉีเอ่อร์เท่อที่อยู่ด้านหลัง ลาถีเท่อยังไม่มีท่าทีตอบสนองในตอนแรก ทว่ากลิ่นอายที่แผ่เข้ามาอย่างกะทันหันทำให้เด็กหนุ่มเผ่าหมานรับรู้ได้ว่าอาจจะมีศัตรูโจมตีเช่นกัน

       “ธาตุน้ำแข็ง?...” เจียนั่วขมวดคิ้ว เอ่ยกับตนเองขณะมองไปยังป่าทึบด้านหน้า

       เก๋อจือยกคทาสั้นขึ้นมา รอบไม้คทาปรากฏธาตุไฟไหลเวียน อีกฝ่ายคือสัตว์ปีศาจธาตุน้ำแข็ง ธาตุไฟเป็นธาตุหลักของหมวดโจมตี ภาระที่ตนต้องแบกไว้บนบ่าย่อมหนักที่สุด

       ทว่าทุกคนรอนานกว่าสิบห้านาทีเต็ม สิ่งที่ส่งมาข้างหูยังคงเป็นเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันดังซ่าๆ ฉีเอ่อร์เท่ออดทนต่อไปมิไหวจึงร้องตะโกนไปยังทางที่ทุกคนต่างจับจ้อง

       “ตัวอันใด! รีบไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!”

       เสียงที่ตอบกลับเด็กหนุ่มยังคงเป็นสายลมหนึ่งระลอก ราวกับสิ่งที่ทุกคนสัมผัสได้เมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา โม่จ้านอ้าปากคล้ายจะเอ่ยบางสิ่ง ทว่ามิรอให้เขาได้เอ่ยออกไปแม้แต่คำเดียว เจียนั่วพลันชิงลงมือก่อนเสียแล้ว

       ธาตุน้ำแข็งจำนวนมากล้อมรอบกายเจียนั่วพลางหมุนวนด้วยความเร็ว หมอกควันสีน้ำเงินอ่อนเข้มแตกต่างกันแผ่ปกคลุมรอบชุดเกราะก่อนจะไหลเวียนไปตามท่อนแขน ท้ายที่สุดรวมตัวอยู่บนหอกยาว ไอเย็นยะเยือกถึงกระดูกแผ่กระจายออกมา ทำเอาโม่จ้านถึงกับถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวโดยมิรู้ตัว

       “อ๊ากก!!”

       เจียนั่วเปล่งเสียงคำราม ขาขวาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ร่างคล่องแคล่วมีพลังมิต่างกับเกาทัณฑ์ที่ถูกง้างตึงจนงอไปด้านหลัง ครั้นเกาทัณฑ์เงินขึงตึงจนถึงขีดสุดพลันกลับสู่สภาพเดินอย่างฉับพลัน หอกยาวในมือซ้ายของเจียนั่วถูกซัดออกไปมิต่างกับสายฟ้าแลบ หอกยาวที่ถูกล้อมรอบด้วยพลังธาตุน้ำแข็งจับตัวกันเป็นของแข็งส่งเสียงกรีดผ่านกลางอากาศ ทิ้งไว้เพียงควันตามท้ายหนึ่งสายที่ค่อยๆ สลายหายไป

       “...อู๊ดๆๆๆ!!”

       สัตว์ปีศาจที่หลบซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ถูกแทงอย่างแม่นยำพลันส่งเสียงร้องน่าเวทนาออกมา

       เจียนั่วรีบวิ่งเข้าไปด้านหน้า พวกโม่จ้านไล่ตามอยู่ด้านหลัง สิ่งที่เห็นคือภาพน่าเวทนาของหมูป่าที่รอบกายเต็มไปด้วยเกราะน้ำแข็งแตกร้าวถูกหอกยาวแทงทะลุ ถึงแม้ร่างกายจะถูกแทงทะลุ ทว่าหมูป่ายังคงอาศัยความอยากมีชีวิตรอดลากหอกยาววิ่งไปหลายสิบเมตร กระทั่งหอกธาตุน้ำแข็งรุกรานอวัยวะภายใน ท้ายที่สุดกระทั่งเลือดสีสดยังจับตัวเป็นน้ำแข็งสีแดงเข้มก่อนจะค่อยๆ ล้มลงกับพื้น

       เจียนั่วเดินไปข้างศพหมูป่าก่อนดึงหอกยาวออก ธาตุน้ำแข็งพลอยเลือนหายไปในคราวเดียวกัน หอกยาวไม่แม้แต่จะเปื้อนคราบเลือด ไอน้ำแข็งบนเสื้อเกราะทอประกายยามอยู่ใต้แสงอาทิตย์ ผนวกกับใบหน้าฉายแววดุดันที่ราวกับรูปปั้นแกะสลัก ทำให้ร่างทั้งร่างของเจียนั่วคล้ายกับถูกเทพสงครามจุติ ทั้งหยิ่งยโส สง่างามและแข็งแกร่ง

       นี่เป็นครั้งแรกที่อีกสามคนในอัศวินกลุ่มเล็กได้เห็นถึงความองอาจสง่างามยามอยู่ในสนามรบของเจียนั่ว กระทั่งหูฝูที่รอบรู้และมากประสบการณ์ยังอ้าปากอย่างมิอยากจะเชื่อ

       ยามเจียนั่วเข้ามาเป็นหัวหน้าอัศวินรักษาการณ์ ในฐานะที่ตนเป็นอดีตหัวหน้าอัศวินรักษาการณ์รู้สึกไม่ยินยอมอย่างยิ่ง ดึงดันจะประลองกับเด็กหนุ่มเย็นชาผู้นี้ให้จงได้ ดังนั้นยามอยู่ต่อหน้าท่านเจ้าเมือง ตนถูกอีกฝ่ายกดเอาไว้จนมิอาจขยับกายแม้แต่น้อย ทำได้เพียงยอมรับในความสามารถของอีกฝ่าย

       เพียงแต่เมื่อดูจากในยามนี้ นับว่ายามนั้นเจียนั่วไว้หน้าตนมากแล้วจริงๆ อัศวินเวทผู้หนึ่งใช้เพียงพละกำลังทางกายก็สามารถจัดการตนจนล้มหมอบ บ่งบอกได้เพียงว่าความต่างของศักยภาพนั้นห่างไกลกันจนอยู่ในระดับสามารถบดขยี้ ผู้ที่ถูกท่านเจ้าเมืองขนานนามว่า ‘อัจฉริยะที่มิอาจพบเห็นทุกยุคสมัย’ จะเป็นผู้ไร้ความสามารถที่ใช้เส้นสายได้อย่างไร?

       อีกฝั่งหนึ่ง ลาถีเท่อกับเก๋อจือนิ่งงันเป็นไก่ไม้[1]ไปเสียนานแล้ว โม่จ้านเองยังตกตะลึงจนพูดมิออกเช่นกัน

       การผสมผสานระหว่างทักษะการต่อสู้และพลังเวทอย่างสมบูรณ์แบบปรากฏอยู่ตรงหน้า นำพาความตกตะลึงมาสู่โม่จ้านยิ่งกว่าการได้เห็นเพียงพลังเวทอันเรียบง่ายนับร้อยเท่า โม่จ้านจดจ้องเจียนั่วตาไม่กะพริบ คล้ายกับจะจ้องมองความองอาจห้าวหาญของอัศวินเวทจนมีดอกไม้เบ่งบานออกมา

       เจียนั่วรับรู้ได้ถึงสายตาอันร้อนแรงของโม่จ้าน ตนควงหอกยาวกลางอากาศคล้ายกำลังโอ้อวดก่อนจะเสียบไว้บนตะขอกลัดด้านหลังอย่างชำนาญ เพียงแต่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่ามุมปากของเจียนั่วเก็บซ่อนรอยยิ้มพึงพอใจเอาไว้ได้เป็นอย่างดียิ่งนัก

       “เห็นแล้วใช่หรือไม่ สังหารหมูป่าหุ้มเกราะน้ำแข็งระดับเจ็ดด้วยหนึ่งหอกภายในเสี้ยววินาที นี่ก็คือความสามารถแท้จริงของอัศวินที่แข็งแกร่งที่สุดในกองอัศวินรักษาการณ์ของพวกเรา”

       หลังฉีเอ่อร์เท่อได้สติจากความตกตะลึงจึงสาวเท้าก้าวยาวไปยังข้างกายโม่จ้านอย่างมั่นอกมั่นใจ หากฉีเอ่อร์เท่อเป็นสัตว์กลายร่าง เกรงว่าหางคงจะชี้ขึ้นฟ้าเสียแล้ว

       มุมปากของเก๋อจือกระตุกอย่างมิอาจควบคุม ตอบกลับด้วยหนึ่งการกลอกตาขาว

       “ชิ มิได้เก่งเองเสียหน่อย มีอันใดให้ภาคภูมิใจ...”

       หลังทุกคนเก็บกวาดสนามรบเสร็จเรียบร้อยจึงพากันเร่งเดินทางต่อ ระหว่างทั้งสองฝ่ายยังคงมิพูดจากันดังเดิม ทว่าความคิดในใจของแต่ละคนเปลี่ยนไปเช่นไรนั้นก็มิอาจล่วงรู้เสียแล้ว

       ระหว่างเดินทาง โม่จ้านยังคงอยู่ในสภาพครุ่นคิดตั้งแต่ต้นจนจบ เก๋อจือพลันคิดว่าโม่จ้านได้เห็นความองอาจห้าวหาญของเจียนั่วแล้วรู้สึกค่อนข้างท้อใจ คิดอยากจะเข้าไปใกล้เพื่อปลอบโยนอีกฝ่าย ทว่ากลับถูกลาถีเท่อห้ามเอาไว้

       “โม่เจ๋อเอ่อร์มิใช่ผู้ที่จะสะเทือนใจเพียงเพราะผู้อื่นเผยฝีมือ”

       ลาถีเท่อเอ่ยเสียงเบาชิดใบหูเก๋อจือ ชี้ไปยังผีเสื้อตัวหนึ่งที่เกาะอยู่เหนือศีรษะของโม่จ้าน

       “เจ้าดู สีหน้าของโม่เจ๋อเอ่อร์จดจ่อถึงเพียงนั้น เห็นได้ชัดว่ากำลังใคร่ครวญบางสิ่ง อย่าไปรบกวนเขา”

       ...แล้วมันต่างอันใดจากยามปกติงั้นหรือ?

       เก๋อจือจ้องมองโม่จ้านอยู่ครึ่งค่อนวัน ยังคงดูมิออกว่าระหว่างใช้ความคิดใคร่ครวญกับนิ่งเงียบมิพูดมิจาแตกต่างกันอย่างไร ก่อนหันไปทางลาถีเท่อโดยที่มีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว เด็กหนุ่มเผ่าหมานหลุดหัวเราะไร้เสียง จากนั้นล้วงหยิบผลแอปเปิลมายัดปากเก๋อจือ

       ตนอยู่ในกิลด์มาจนเติบใหญ่ ได้คบค้ากับคนแต่ละประเภทมามิน้อย คุ้นเคยกับการอ่านสีหน้ามาแต่ไหนแต่ไร ยามแรกสีหน้าของโม่เจ๋อเอ่อร์ค่อนข้างหมดอาลัยตายอยากอยู่บ้างจริงๆ เพียงแต่หลังจากนั้นกลับเปลี่ยนเป็นจดจ่อ และการกุมปลายคางคือการสื่อว่าเขากำลังครุ่นคิดปัญหาอยู่

       คงมิได้คิดว่าจะเรียนวิชาเวทอย่างไรกระมัง...ลาถีเท่อมองเก๋อจือที่แทะผลแอปเปิลอย่างไร้ความคิดพลางส่ายหน้าด้วยความจนปัญญา

       หากนำคนมาเปรียบเทียบกันคงต้องตายกันไปข้างหนึ่ง ของจำพวกพรสวรรค์มิใช่สิ่งที่อาศัยความขยันแล้วจะได้มา เพียงแต่ในฐานะคนธรรมดาที่ไม่มีพรสวรรค์ด้านพลังเวทเช่นกัน กระทั่งผู้แข็งแกร่งอย่างโม่เจ๋อเอ่อร์ยังครุ่นคิดว่าทำอย่างไรจึงจะก้าวหน้า แน่นอนว่าตนที่ยังห่างไกลจากระดับ ‘เพียงอาศัยความพยายามก็มิจำเป็นต้องพึ่งพรสวรรค์’ ยังต้องพยายามมากขึ้นอีกเช่นกัน

       โม่จ้านที่จมอยู่ในโลกของตนเองมิได้รู้สักนิดว่าลาถีเท่อกินน้ำแกงไก่ที่ตนเคี่ยวเอาไว้หนึ่งหม้อจนสมองบวมน้ำ เด็กหนุ่มเผ่าหมานเดาถูกเพียงครึ่ง โม่จ้านกำลังคิดเรื่องพลังเวทอยู่จริง เพียงแต่มิได้กำลังคิดว่าจะเรียนอย่างไร แต่กลับกำลังคิดว่าจะต่อกรกับพลังเวทอย่างไรดี

       ความแข็งแกร่งของเจียนั่วไม่มีสิ่งใดให้นึกสงสัย ทว่าผู้ที่มีความสามารถถึงเพียงนี้ นึกมิถึงว่าจะเป็นเพียงหัวหน้ากองอัศวินรักษาการณ์ เช่นนั้นพลังของอัศวินในสันตะสำนักและในแต่ละอาณาจักรจะต้องแข็งแกร่งจนอยู่ในระดับใด? หากวันหนึ่งวันใดต้องเผชิญหน้ากับพวกเขา ตนต้องใช้วิธีการใดจึงจะสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้?

       เก๋อจือเคยบอกเอาไว้ว่าความแข็งแกร่งด้านพลังเวทของเก๋อจือนับว่าอยู่ในระดับกลางขึ้นไป กระนั้นฝีมือยังนับว่าแย่กว่าโม่จ้านกับลาถีเท่อมากโข มิผิดที่กล่าวว่าจอมเวทระดับสูงเป็นกระบองสังหารที่ใช้ต่อกรกับกองทัพ ทว่าหากตกอับอยู่เพียงตัวคนเดียวก็จะเสี่ยงอันตรายอย่างมาก ด้วยระดับความเปราะบางทางร่างกายของจอมเวท ตนมีความมั่นใจหกส่วนว่าสามารถเอาตัวรอดได้หลังสังหารจอมเวท เหตุที่กล้าเพ้อฝันเช่นนี้เป็นเพราะเชื่อมั่นในทักษะของตนเองอย่างมาก

       แต่ทว่าหลังจากได้เปิดหูเปิดตาเกี่ยวกับอัศวินเวทอย่างเจียนั่ว ช่างมิต่างอันใดกับการตีแสกหน้าตนจนถึงกับบวมจริงๆ เดิมทีอัศวินก็เป็นดาวข่มของนักรบ การต่อสู้ระยะใกล้เข้าประชิดตัวยาก การต่อสู้ระยะกลางยังต่อยตีมิถึง ครั้นเป็นการต่อสู้ระยะไกลยังถูกทำร้ายด้วยพลังเวท จะหนีก็หนีมิได้ ทันทีที่เผชิญหน้าเกรงว่าคงทำได้เพียงถูกจับโดยละม่อม

       อ๊ากก ปวดกระบาล

       โม่จ้านเกากลางกระหม่อมด้วยความร้อนใจมิเป็นสุข ถือเสียว่าผลแอปเปิลในมือคือศีรษะของเจียนั่ว จัดการบิหนึ่งครั้งก่อนจะกัดลงไปคำใหญ่

       เชิงอรรถ

       [1] นิ่งงันเป็นไก่ไม้ 呆若木鸡 เป็นสำนวนหมายถึง เหม่อค้างด้วยความตกตะลึงหรือตื่นตระหนกจนแข็งทื่อราวกับไม้สลักรูปไก่