ตอนที่ 11 ไอ้หมาบ้า
" เยว่เสวี่ย!!! เธออยู่ไหน! " มีเสียงชายคนหนึ่งะโออกมาจากทางเข้าโรงอาหาร เยว่เสวี่ยที่เห็นอย่างนั้นจึงได้ไปดูและพบว่าคนที่มา
ตระโกนอยู่คือฉินหง นายน้อยคนรองของตระกูลฉิน มาพร้อมกับลูกน้องของตนจำนวนหนึี่ง เยว่เสวี่ยจึงออกไปทักทาย
" สวัสดีค่ะพี่ฉิน พี่มีธุระอะไรหรือเปล่าค่ะ "
ฉินหงที่เห็นเยว่เสวี่ยก็ยืนจ้องรูปร่างของเยว่เสวี่ยด้วยสายตาอันบ้ากาม และตอบกลับ " วันนี้น้องเยว่เสวี่ยยังคงสวยเหมือนเดิมเลยนะ ได้ข่าวว่าเธอพาผู้ชายเข้ามาโรงเรียนเหรอ มันคือไอ้หมาบ้าวันนั้นใช่มั้ย "
เยว่เสวี่ยที่เห็นว่าฉินหงมองตนด้วยสายตาอย่างนั้นก็ทำอะไรไม่ได้ " ได้แต่ตอบกลับด้วยสายตาเ็า ใช่แล้วค่ะ พี่มีปัญหาอะไรเหรอค่ะ "
ฉินหงที่ได้ยินอย่างนั้นก็พูดขึ้นมาเสียงดัง " เห๊ยไอ้หมาบ้า มึงอยู่ไหนวะ ออกมาสิอย่าเอาแต่หลบอยู่หลังผู้หญิงสิวะ "
หลงเทียนที่นั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ก็ลุกขึ้นมาทันที อันที่จริงตนก็รู้อยู่แล้วว่าคนที่มาคือใคร แต่ตนยุ่งอยู่กับการกินเลยไม่ได้ออก
" ไอ้ตัวไหนมันมาะโเสียงดังไหนที่นี้วะ เห๊ย นั้นใช่นายน้อยฉินหรือเปล่านะ มีอะไรกับผมหรือเปล่าขอรับ หรือที่โดนไปวันนั้นท่านยังไม่พอใจเหรอขอรับนายน้อยยย " หลงเทียนตอบกลับด้วยท่าทางที่กวนส้นตีน
ฉินหงที่เห็นหลงเทียนทำท่าทำทางแบบนั้นก็พูดขึ้นอย่างโมโห " วันนี้มึงโดนกูเล่นแน่ จัดการแม่งดิรออะไรอยู่วะ " หลังจากนั้นลูกน้องของฉินก็ได้วิ่งเข้าไปจะต่อยหลงเทียน บางคนก็ถือท่อนเหล็กไว้ในมือ
เยว่เสวี่ยที่เห็นอย่างนั้นก็พูดกับหลงเทียนว่า " อย่าทำให้พวกนั้นตายละ เอาแค่เบาๆพอนะ เดี๋ยวจะเป็เื่ใหญ่ "
หลงเทียนตอบกลับทันที " เข้าใจแล้ว "
หลังจากนั้นคนพวกนั้นก็ทยอยเข้ามาทีละคนสองคน หลงเทียนไม่ได้ใช้หมัดในการจัดการแต่เป็การใช้เท้า โดยที่คนแรกหลงเทียนได้เตะไปที่หน้าท้องเบาๆ ทำให้คนนั้นสลบไปทันที คนที่สองเข้ามาด้านหลังหลงเทียนหลบแล้วก็เตะเข้าที่ข้างลำตัว ทำให้คนที่สองกระเด็นไปปติดกับโต๊ะที่อยู่ใกล้ๆ จนสลบไป คนที่เหลือก็เข้ามาพร้อมกันบางคนก็โดนเตะที่ก้น บางคนก็โดนที่แขนจนกระดูกแตก บางคนก็โดนที่ขาจนลงไปนอนกับพื้นกันไปแถว นักเรียนที่อยู่แถวนั้นเห็นก็ยืนนิ่งไม่ไหวติง เยว่เสวี่ยที่เห็นก็ไม่ได้พูดอะไร แต่คิดในใจว่าอย่างน้อยก็ไม่มีคนตาย
ฉินหงที่เห็นว่าสถานการณ์เริ่มจะไม่ดีก็ค่อยๆออกไปช้า หลงเทียนจะตามไปแต่โดนเยว่เสวี่ยหยุดเอาไว้
" ไม่ต้องตามเขาไปหรอก เรากลับห้องกันเถอะ "
หลงเทียนเองก็ไม่ได้คิดอะไรมากและกลับห้องเรียนกลับเยว่เสวี่ยในทันที หลังจากถึงห้องเรียนเพื่อนๆนักเรียนในห้องที่ได้ยินเหตุการณ์ที่
โรงอาหารก็ต่างมารุมถามหลงเทียน
" เื่ที่โรงอาหารเป็ความจริงเหรอ " มีคนถามด้วยความสงสัย
" นายเตะก้นลูกน้องของฉินหงหมดเลยหรอ " เพื่อนคนนั้นพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะ
" นายเจ๋งไปเลยวะเพื่อน " เพื่อนบางคนก็ยกนิ้วให้ เพราะหลายๆคนต่างก็รู้นิสัยของฉินหง ว่าชอบมาตามตอแยเยว่เสวี่ย เลยชอบใจที่
หลงเทียนอัดลูกน้องของฉินหง บางคนก็เสียดายที่หลงเทียนไม่ได้จัดการฉินหงไปด้วย
" หลงเทียนนายทั้งเก่งทั้งหล่อ สมบูรณ์แบบไปทุกเื่เลยนะ " ผู้หญิงหลายๆคนต่างชื่นชมหลงเทียนกัน
หลงเทียนตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม " ก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้นหรอกนะ ก็พวกนั้นมันมาเื่แฟนฉันนี้น่า ก็ต้องจัดการสักหน่อย "
เยว่เสวี่ยที่ได้ยินอย่างนั้นก็ก้มหน้าพร้อมหยิกไปที่แขนหลงเทียนทันที
หลงเทียนหัวเราะพร้อมจับไปที่หัวของเยว่เสวี่ย " ไม่มีใครสามารถบังคับเธอได้อีกแล้วนะ หลงเทียนพูดพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ "
เยว่เสวี่ยที่ใที่หลงเทียนจับหัวแล้วก็๋พูดอะไรแบบนี้แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรแถมยังเอ่ยขอบคุณอีก " ขอบคุณนายมากๆนะ "
หลังจากนั้นทุกคนต่างแยกย้ายไปนั่งจับกลุ่มคุยกัน นักเรียนบางส่วนก็เข้ามาพูดคุยกับหลงเทียน จนถึงเวลากลับบ้าน
บ้าน
" วันนี้นายอยากทานอะไร ฉันจะได้สั่งให้ " เยว่เสวี่ยถามหลงเทียนขณะที่ปิดประตูรถ
" วันนี้ฉันจะออกไปข้างนอกสักหน่อย ้าไปพบใครบางคน เดี๋ยวเื่อาหารฉันซื้อมาเองดีกว่า เธออยากจะทานอะไรละ "
" เอาเป็ว่านายอยากทานอะไรก็ซื้อมาได้เลย มาทานที่บ้านฉันนะ รีบกลับหน่อยละ" เยว่เสวี่ยบอกหลงเทียนขณะที่จะเข้าบ้าน
หลังจากเยว่เสวี่ยเข้าบ้านหลงเทียนก็เดินออกไปในทันที เดินมาสักพักก็เห็นสีจินหาวกำลังนั่งบ่มเพาะอยู่ ตนไม่อยากรบกวนจึงช่วยเสริมพลังไปนิดหน่อยเพื่อให้บ่มเพาะได้รวดเร็วขึ้น หลังจากนั้นไม่นานสีจินหาวก็ได้ลืมตาขึ้นมาและเห็นหลงเทียนยืนอยู่ที่ตรงหน้า ก็ได้เอ่ยทักทายทันที
" ท่านอาจารย์ สวัสดีครับ ท่านมานานหรือยังครับ " สีจินหาวกล่าวทักทายพร้อมคารวะ
" ก็พึ่งมานี้แหละ พัฒนาได้เร็วดีนิสำหรับมนุษย์แบบพวกเ้า " หลงเทียนเอ่ยชื่นชม
สีจินหาวที่ได้ยินแบบนั้นก็เอามือจับพร้อมกล่าว " ก็เพราะท่านอาจารย์ช่วย ลูกศิษย์คนนี้ถึงได้พัฒนาได้ไวยังไงละขอรับ "
ในตอนนี้สีจินหาวลักษณะภา่ยนอกเหมือนคนอายุ 40 ต้นๆ จึงพูดขึ้น " ตอนนี้บ่มเพาะถึงระดับเชี่ยวชาญขั้นต้นแล้วถือว่าทำได้ดี หน้าตาเองก็ดูเด็กลงหน่อย ด้วยรวมถือว่าอยู่ในลักษณะที่ดี " หลงเทียนกล่าวชมสีจินหาวพร้อมยิ้มเบาๆ
" ขอบพระคุณท่านอาจารย์ ว่าแต่ท่านจะไปไหนขอรับ " สีจินหาวกล่าวถามด้วยความสงสัย
" หึเปล่าหรอก แค่จะมาตรวจสอบเ้าดูเท่านั้นแหละ งั้นฉันกลับก่อนละ ต้องไปซื้อมื้อเย็นอีก " หลงเทียนกล่าวพร้อมกำลังจะเดินออกไป
ในตอนนั้นเองสีจินหาวก็พูดขึ้น " เอ่ออ ท่านอาจารย์ขอรับ พรุ่งนี้ท่านว่างหรือไม่ครับ สีจินหาวถามด้วยความเกรงใจ "
" ก็น่าจะว่างละมั้ง อาจจะต้องไปโรงเรียนมั้งไม่รู้สิ " หลงเทียนกล่าวออกไปโดยไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก
" ถ้าท่านสะดวกเรานัดเจอที่ตรงนี้ประมาณ 11 โมงนะครับ ลูกศิษย์ของท่านจะพาท่านไปที่หนึ่ง "
" ได้สิ ถ้าฉันว่างละนะ " แล้วนายจะพาไปที่ไหน หลงเทียนถามด้วยความสงสัย
สีจินหาวพูดสั้นๆ " งาน ประ มูล ดวง ดาว "
2K
