"คนล้างหม้อ?" ราชันย์พิษเลิกคิ้วสีขาวโพลนขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอ "น่าขัน... เ้าคิดว่าเ้าเป็ใคร? แค่มดปลวกตัวหนึ่งที่มีอาวุธประหลาด คิดจะมาล้างบาง 'โม่เทียน' ผู้นี้งั้นรึ?"
เขาคือ 'โม่เทียน' (Mo Tian) ผู้ถูกขับไล่ออกจากสำนักปรุงยาหลวงเมื่อสามสิบปีก่อน เพราะทดลองวิชาต้องห้าม... การหลอมมนุษย์ให้เป็โอสถ
โม่เทียนโบกมือเบาๆ ราวกับไล่แมลง "เด็กๆ... อาหารเย็นมาเสิร์ฟแล้ว"
กริ๊ก... กริ๊ก...
เสียงกลอนกรงขังเหล็กนับสิบกรงถูกปลดล็อกพร้อมกัน ประตูเหล็กหนักอึ้งเปิดออก เงาร่างตะคุ่มๆ ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด พวกมันคืุ์... ที่ไม่ใช่คนอีกต่อไป บางคนมีิัปูดโปนเป็ก้อนเนื้อเหมือนคางคก บางคนมีขาเรียวยาวแปดขาเหมือนแมงมุมงอกออกมาจากหลัง และบางคนมีเกล็ดงูงอกแทนิั
"อูยยยย..." เสียงครางต่ำๆ ดังออกมาจากลำคอของพวกมัน แววตาว่างเปล่าไร้สติปัญญา เหลือเพียงสัญชาตญาณสัตว์ป่าและความเ็ปที่ไม่มีวันสิ้นสุด
"ฆ่ามัน" โม่เทียนสั่งสั้นๆ
โฮก!
ฝูงมนุษย์ดัดแปลงกว่ายี่สิบตัวพุ่งเข้าใส่เซี่ยฟานพร้อมกัน! ความเร็วของพวกมันเหนือกว่าคนธรรมดาหลายเท่า กลิ่นเหม็นเน่าและพิษร้ายฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโถงท้องเรือ
เซี่ยฟานกระชับด้ามอีเต้อแน่น เขาไม่ได้กลัว... แต่เขารู้สึก 'รังเกียจ' รังเกียจคนที่ทำเื่บัดซบแบบนี้กับเพื่อนมนุษย์
"ข้าจะสงเคราะห์ให้..." เซี่ยฟานเอ่ยเสียงต่ำ "พวกเ้าจะได้หลับสบายเสียที"
วูบ!
มนุษย์คางคกตัวแรกะโพุ่งเข้ามา ลิ้นยาวเหยียดที่เต็มไปด้วยตุ่มหนองพุ่งเข้าใส่หน้าเซี่ยฟาน เซี่ยฟานเบี่ยงตัวหลบ แล้วเหวี่ยงอีเต้อสวนกลับไป
"ขุด!"
ผัวะ!
ด้านแบนของอีเต้อกระแทกเข้าที่หัวของมนุษย์คางคก แรงปะทะหนักหน่วงบดขยี้กะโหลกศีรษะจนแหลกเหลว ร่างนั้นร่วงลงกองกับพื้นแน่นิ่งไปทันที... ตายโดยไม่ทันเ็ป
"ตัวต่อไป!" เซี่ยฟานหมุนตัว เหวี่ยงอีเต้อเป็วงกลม ด้ามยาวของอีเต้อกวาดมนุษย์แมงมุมสองตัวที่พยายามจะเข้าข้างหลังกระเด็นไปกระแทกผนังเรือจนกระดูกหัก
'เนตรศิลา' ของเขาทำงานเต็มพิกัด เขาไม่ได้มองเห็นแค่จุดอ่อนทางกายภาพ... แต่เขามองเห็น 'เส้นชีพจรพิษ' สีเขียวเข้มที่ฝังอยู่ในสมองและหัวใจของพวกมัน นั่นคือ 'ยันต์ควบคุม' ที่โม่เทียนฝังไว้
"ทำลายยันต์!" เซี่ยฟานเปลี่ยนวิธีโจมตี เขาใช้ปลายแหลมของอีเต้อ 'จิ้ม' (Poke) ด้วยความเร็วสูง ฉึก! ฉึก! ฉึก!
ทุกครั้งที่จิ้ม เขาปล่อยแรงสั่นะเืระดับไมโครเข้าไปที่จุดชีพจร ปุ! เสียงะเิเบาๆ ดังขึ้นในร่างของมนุษย์ดัดแปลง เส้นชีพจรพิษถูกตัดขาด ร่างแล้วร่างเล่าล้มลง... บางตัวตายทันที บางตัวนอนนิ่งหายใจรวยรินแต่แววตาเริ่มกลับมามีความรู้สึก
"ขอบคุณ..." เสียงกระซิบแ่เบาจากชายคนหนึ่งที่เกล็ดงูเริ่มหลุดร่อน ก่อนจะสิ้นใจ
โม่เทียนยืนดูผลงานของตัวเองถูกทำลายด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตาเริ่มฉายแววอำมหิต "เ้าทำลายของเล่นข้าจนหมด..." "ช่างน่าเสียดาย... แต่ไม่เป็ไร ร่างกายของเ้าดูแข็งแรงดี น่าจะทนทานกว่าขยะพวกนี้"
โม่เทียนเดินไปที่หม้อต้มยาขนาดมหึมากลางห้อง เขาตบมือลงบนผิวหม้อโลหะสีดำ
บึ้ม!
ฝาหม้อหนักหลายตันเปิดออก ไอร้อนสีเขียวมรกตพวยพุ่งออกมา ภายในหม้อนั้น... ของเหลวสีเขียวเดือดพล่าน มันคือ 'พิษสลายิญญา' ที่เขาสกัดมานับสิบปี
"จงกลายเป็ส่วนหนึ่งของโอสถข้าซะ!" โม่เทียนวาดมือกลางอากาศ ใช้วิชา 'หัตถ์เบญจพิษ' ของเหลวในหม้อพุ่งออกมาเป็สายน้ำเหมือนงูั์ พุ่งเข้าใส่เซี่ยฟาน!
เซี่ยฟานยกอีเต้อขึ้นกัน ซู่! น้ำพิษปะทะกับด้ามอีเต้อและแขนเสื้อของเขา เสื้อผ้าของเขาละลายหายไปทันที เผยให้เห็นิัที่เริ่มส่งเสียง ฉ่า... ควันสีขาวลอยขึ้นมาจากแขน แต่ทว่า... ิัของเขาเพียงแค่แดงเถือก ไม่เปื่อยยุ่ย!
'ต้านทานพิษระดับกลาง' ทำงาน! บวกกับกายาที่ผ่านการตีบวกมาแล้ว ทำให้เขาทนทานต่อการกัดกร่อนได้
"อะไรกัน!?" โม่เทียนเบิกตากว้าง "น้ำพิษของข้าหลอมเหล็กได้! ทำไมเ้าไม่ละลาย!"
"เพราะข้าไม่ใช่เหล็ก..." เซี่ยฟานกัดฟันข่มความเจ็บแสบ "และข้าไม่ใช่สมุนไพร!"
เขาดีดตัวพุ่งสวนกระแสน้ำพิษเข้าไปหาโม่เทียน ระยะห่างสิบก้าว... ห้าก้าว...
"อย่าได้ใจไป!" โม่เทียนคำราม เกร็งลมปราณระดับ 'ก่อกำเนิดปราณ ขั้น 5' เขาคว้า 'กระบวยตักยา' ด้ามยาวที่พิงอยู่ข้างหม้อ อย่าดูถูกมัน... มันคือ 'กระบวยเหล็กไหลดำ' อาวุธระดับปฐีขั้นกลาง!
เคร้ง!
กระบวยปะทะกับอีเต้อ เสียงโลหะกระทบกันดังแสบแก้วหู แรงปะทะทำให้พื้นไม้ใต้เท้าเซี่ยฟานแตกเป็รอยร้าว โม่เทียนไม่ได้มีดีแค่พิษ... พลังปราณของชายแก่นี้หนาแน่นและหนักหน่วงดั่งูเา
"แรงดีนี่ไอ้หนู!" โม่เทียนแสยะยิ้ม "แต่เ้าจะทนได้นานแค่ไหน?" เขาหมุนควงกระบวย ใช้เทคนิค 'กวนยาผันผวน' กระบวยเหล็กหมุนวนสร้างแรงดูดมหาศาล พยายามจะกระชากอีเต้อให้หลุดจากมือเซี่ยฟาน แล้วเหวี่ยงเซี่ยฟานลงไปในหม้อต้มยาที่เปิดอ้าอยู่
เซี่ยฟานเกร็งแขนสุดแรง เท้าไถไปกับพื้นจนเกือบจะตกขอบหม้อ ความร้อนจากไอพิษปะทะใบหน้าจนหายใจไม่ออก
"เ้าจะลงไปในหม้อ..." เซี่ยฟานกัดฟันพูด "ฝันไปเถอะ!"
เขาเหลือบตามองหม้อต้มยาใบั์ 'เนตรศิลา' มองเห็นโครงสร้างของมัน... มันคือเตาหลอมระดับสูงที่สร้างจาก 'ทองแดงมาร' (Demonic Copper) และที่ก้นหม้อ... มี 'รอยร้าว' เล็กๆ ที่เกิดจากการใช้งานมานานเกินไปโดยไม่ซ่อมแซม
"จุดอ่อน!" เซี่ยฟานตัดสินใจทิ้งการป้องกันตัว เขาปล่อยมือข้างหนึ่งจากด้ามอีเต้อ ยอมให้กระบวยของโม่เทียนฟาดเข้าที่ไหล่ซ้าย กร๊อบ! เสียงกระดูกไหล่แตกดังสนั่น เซี่ยฟานกระอักเื
แต่เขายอมเจ็บเพื่อแลกกับ 'จังหวะ' มือขวาที่ยังถืออีเต้ออยู่ อาศัยแรงเหวี่ยงจากการถูกฟาด... เหวี่ยงอีเต้อลงไปที่ 'ตีนหม้อ' ตรงจุดรอยร้าวพอดี!
"พังไปซะ!"
เปรี้ยงงงงง!
ปลายแหลมของอีเต้อเจาะทะลุทองแดงมารอย่างง่ายดายราวกับเจาะกระดาษ แรงสั่นะเืส่งผ่านรอยร้าว วิ่งพล่านไปทั่วทั้งใบหม้อ
ครืน... หม้อต้มยาขนาดมหึมา... ะเิออก! ตูมมมมม!
น้ำพิษเดือดๆ หลายพันลิตรทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก! คลื่นั์สีเขียวถาโถมเข้าใส่ทั้งเซี่ยฟานและโม่เทียน
"ม่ายยยยย! เตาหลอมข้า!" โม่เทียนกรีดร้องโหยหวน ไม่ใช่เพราะเ็ป แต่เพราะเสียดายสมบัติ เขารีบกางม่านพลังปราณกันน้ำพิษ แต่แรงะเิของหม้อรุนแรงเกินกว่าจะกันอยู่ เศษทองแดงร้อนจัดพุ่งเสียบตามร่างกายของราชันย์พิษจนพรุนไปทั้งร่าง
เซี่ยฟานเองก็ถูกแรงะเิซัดกระเด็นไปกระแทกผนังห้อง น้ำพิษราดรดตัวเขาจนควันขึ้นโขมง ิัไหม้เกรียมเป็แถบๆ แต่เขายังมีสติ... และยังกำอีเต้อไว้แน่น
เขาพยุงตัวลุกขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพังและน้ำพิษที่นองพื้น มองดูโม่เทียนที่นอนจมกองเืและน้ำยาของตัวเอง
"เ้า... เ้าทำลายความฝันของข้า..." โม่เทียนพยายามตะเกียกตะกายไปเก็บเศษหม้อ "ยาอายุวัฒนะ... ร่างกายสมบูรณ์แบบ... ข้าใกล้จะทำสำเร็จแล้ว..."
เซี่ยฟานเดินลากอีเต้อเข้าไปใกล้ เสียงโลหะขูดพื้นดัง ครืด... ครืด... "ความฝันที่สร้างจากศพคนบริสุทธิ์... มันก็เป็แค่ฝันร้าย"
เขาหยุดยืนอยู่เหนือร่างราชันย์พิษ อีเต้อสั่นระริก... มันไม่ได้สนใจโม่เทียน แต่ชิ้นส่วนทองแดงมารจากหม้อต้มยาที่แตกกระจาย... กำลังลอยเข้ามาหาอีเต้อ
วูบ! วูบ! อีเต้อเริ่มดูดกลืนเศษซากเตาหลอมระดับสูง ตัวอักษรอักขระเริ่มส่องแสงสว่างจ้ากว่าเดิม และที่สำคัญ... เซี่ยฟานเหลือบไปเห็นบางอย่างที่กลิ้งออกมาจากใต้ฐานหม้อต้มยาที่พังทลาย
มันคือ 'ม้วนแผนที่หนังสัตว์' อีกแผ่นหนึ่ง... และ 'แหวนโลหะสีดำ' วงหนึ่งที่ดูเหมือน... ปลอกรัดด้ามของอีเต้อ?
ชิ้นส่วนที่สอง... เจอแล้ว!
687
